Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่25 แค่ใกล้ชิด

ชื่อตอน : ตอนที่25 แค่ใกล้ชิด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2561 16:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่25 แค่ใกล้ชิด
แบบอักษร

​ร่างบางที่ตอนนี้กึ่งเดินกึ่งวิ่งหนีร่างสูงที่กำลังสาวเท้ายาวๆตามเธอมา เธอรู้สึกไม่ชอบใจที่เขาตามติดเธอจนดูเหมือนกำลังกวนโมโหเธอเล่น

"นี่! ตามฉันมาทำไม?"

"ใครตามเธอ?"

"ยังจะมีหน้ามาถามอีกหรอ!? หน้าด้าน!"

"อย่าอารมณ์เสียแบบนั้นสิเดี๋ยวลูกออกมาจะขี้หงุดหงิดแบบเธอเอาได้นะ"

"ก็บอกแล้วไงว่าฉันไม่ได้ท้อง" ร่างบางพยายามกดเสียงให้ต่ำลง 

"แน่ใจได้ไงในเมื่อท้องเธอมันนูนๆแบบนั้น"

"ไม่ได้ท้อง ไม่ได้ท้องงงง"

"แต่เธอเหมือนคนท้องมากเลยนะ"

"ฉันออกกำลังกายหนักฉันเลยหิวมันไม่ได้แปลกอะไรไม่ใช่รึไง!?"

"เห้อ ไปตรวจสักหน่อนเหอะนะ" 

เขาเป็นห่วงร่างบางจริงๆกลัวว่าเธอจะตั้งครรภ์โดยไม่รู้ตัวจนเผลอโหมร่างกายซึ่งอาจจะทำให้เธอเสี่ยงแท้งได้

"นี่ตั้งสติแล้วฟังนะ ฉันไม่ได้ท้อง!"

"แล้วถ้าท้องละ?"

ร่างบางอึกอักจะตอบ เธอลองประมวลดูว่าประจำเดือนของเธอครั้งล่าสุดมาเมื่อสองเดือนก่อน และมันก็ยังไม่มาเลย แล้วเธอก็ไม่น่าจะท้องด้วยเนื่องจากหลังเป็นประจำเดือนเธอก็มีอะไรกับเขาในคืนแต่งงานและเขาก็ไม่ได้ปล่อยภายในตัวเธอด้วย คงไม่น่าใช่

"แล้วถ้าฉันท้องนายจะทำไง? จะมารับผิดชอบฉันรึไง?" เธอหรี่ตามองร่างสูงตรงหน้า

"ก็ถ้าลูกฉัน ฉันก็ต้องรับผิดชอบอยู่แล้ว"

"แล้วคู่หมั้นนายล่ะ?"

"..."

"ถ้ายังไม่มีปัญญาแก้ไขปัญหาก็อย่าสะเออะเสนอตัวมารับผิดชอบ! คงโชคดีของฉันที่ไม่ได้ท้องกับคนแบบนาย!" 

"เดี๋ยวสิ" ร่างสูงคว้ามือของเธอเอาไว้ "ฉันยังไม่ได้ตอบอะไรสักหน่อยทำไมต้องโกรธโมโหเป็นฟืนเป็นไฟอย่างงั้นด้วย?"

"แค่เห็นหน้านายฉันก็โมโหแล้ว! ดังนั้นช่วยไสหัวไปไกลๆหน่อยได้มั้ย!?"

"โซเฟีย อ็อก!" 

ร่างสูงต้องผละมือออกจากร่างบางทันที เนื่องจากอาการเวียนหัว คลื่นไส้เข้าจู่โจมเขาอีกครั้งจนเขาต้องวิ่งไปหาถังขยะข้างๆลิฟต์เพื่อไม่ให้ตัวเองอาเจียนจนพนักงานห้างต้องมาลำบาก

"อ่อก! โอกกกกกก~"

ร่างสูงก้มโค้งสุดตัวปลดปล่อยอาหารที่เพิ่งทานไปเมื่อกี้ออกจากร่างกายแทบทั้งหมด เสียงอาเจียนของเขาดังลั่นเรียกสายตาของลูกค้าคนอื่นได้อยู่ โชคยังดีที่เป็นวันธรรมดาไม่งั้นเขาอับอายต่อสายตาคนมากกว่านี้แน่ 

"โอกกกกกกกกกก!" 

"นะ...นายเป็นอะไรมากมั้ยเนี้ย?" 

ร่างบางวิ่งเข้าไปเอามือค่อยๆลูบที่หลังของเขาลงเพื่อช่วยบรรเทาอาการ

"มะ..ไม่..อ่อก โอกกกกกก"

"นายรออยู่นี่แปปนนะเดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำมาให้"

ร่างบางมองหาร้านขายเครื่องดื่มที่อยู่ใกล้ๆก่อนจะวิ่งไปซื้อน้ำปล่อยร่างสูงให้ปลดปล่อยของเสียไปก่อน

"อ่ะ นี่น้ำ นายไหวมั้ย?"

ร่างสูงค่อยๆเอื้อมมือไปรับขวดน้ำจากร่างบาง ก่อนจะดูดน้ำสะอาดผ่านหลอดเข้าไป พอได้ปลดปล่อยตัวเขาก็รู้สึกเหมือนร่างกายจะเบาขึ้นมานิดหน่อย

"แฮ่กๆ ... ทำไมยังไม่ดีขึ้นอีกวะเนี้ย!?" 

ใบหน้าหล่อคมคายตอนนี้ซีดเผือดพร้อมเม็ดเหงื่อที่ไหลออกมาเต็มใบหน้า เขาหลับตาขมวดคิ้วและนำมือมากุมที่ขมับทั้งสองข้าง

"ไปโรงพยาบาลมั้ย?" 

"ฉันไปมาแล้ว"

"นายเป็นอะไรทำไมถึงอ้วกหนักขนาดนี้?"

ร่างสูงลืมตามองใบหน้าสวยหวานของเธอที่อยู่ไม่ไกลจากเขา ตอนนี้เธอกำลังพยุงร่างสูงไม่ให้ล้มไปกองกับพื้นอยู่ ดวงตาคมตอนนี้อยู่ในสภาพปรือมาก แทบจะลืมไม่ขึ้นแต่ก็ยังอยากจะมองเธอ และแล้วอาการเวียนหัวของเขาก็กลับดีขึ้นเมื่อจมูกของเขาได้กลิ่นกายของร่างบาง

"หอมจัง" 

"หืม?"

ไม่พูดเปล่าร่างสูงหันร่างของตัวเองให้เข้าสู่อ้อมกอดของสาวตรงหน้า ก่อนจะหายใจเสียงดังฟืดฟาดสูดกลิ่นกายหอมจากเธอจนเธอเองรู้สึกจักจี้แปลกๆ พยายามผละตัวเองให้ออกจากเขา

"ทะ...ทำอะไรเนี้ย!? ออกไปเลยนะ!"

"ขอร้องแหล่ะเธอช่วยอยู่ใกล้ๆฉันหน่อยได้มั้ยตอนนี้? ฉันคงต้องแย่แน่ถ้าไม่ได้ใกล้ชิดเธอ"

"ดี จะได้ตายๆไปเลย!"

"หึหึ ถ้าฉันตายเธออาจจะเป็นคนที่เสียใจที่สุดก็ได้นะ" เขาส่งยิ้มให้เธอเป็นรอบยิ้มเดียวกับที่เขาเคยยิ้มให้ตอนที่อยู่บนเกาะ เป็นรอยยิ้มที่เขาทำให้เธอเริ่มตกหลุมรักเขา

"ทำไมฉันต้องเสียใจด้วย?"

"เพราะเธอรักฉันไง"

"ฉันไม่ได้รักนาย"

"เธอรักฉัน ฉันรู้ดี"

น้ำเสียงทุ้มเอ่ยอย่างอ่อนแรงลง อาการเวียนหัวเหมือนเริ่มจะดีขึ้นเมื่ออยู่ใกล้เธอ เขาลืมทั้งความเครียด หรือความเจ็บป่วยที่โจมตีเขาจนหมดสิ้น รับรู้เพียงแค่ว่าตอนนี้เขารู้สึกดี ดีเสียจนเขาอยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนี้ อยากอยู่กับเธอให้นานกว่านี้

ในทางกลับกันร่างบางรู้สึกจุกที่หน้าอก เธอกำลังทุกข์เมื่อเห็นใบหน้าคมคายของเขาซีดเผือดดูอิดโรยอยู่ต่อหน้าเธอ ทั้งที่เขาทำร้ายเธอสารพัดทั้งด้านจิตใจและคำพูดจาแต่เธอก็ไม่สามารถเกลียดเขาได้เลยสักครั้ง ยิ่งพยายามทำกลับยิ่งรักเขามากยิ่งขึ้นไปอีก 

เธอปล่อยให้ร่างสูงกระชับตัวเข้าสู่อ้อมแขนของเธอ แต่เธอก็ไม่ได้คิดจะผลักไสไล่ส่งเขาแล้ว เธอรักเขามากเกินกว่าจะปล่อยให้เขาทรมานอยู่ที่ห้าง เธอจึงค่อยๆประคองตัวเขาขึ้นมา

"อย่าหลับนะ บ้านนายอยู่ที่ไหน? เดี๋ยวฉันจะไปส่ง"

"อืม ขอบใจนะ"

พูดจบร่างสูงก็ขโมยหอมแก้มเธอตอนเธอเผลอ ดวงตาคู่สวยต้องเบิกโพล่งก่อนอย่างตกใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นไม่พอใจแต่ใบหน้าของเธอกลับขึ้นสีแดงระเรื่อ หัวใจกลับมาเต้นระรัวอีกครั้ง 

"นี่!"

"โอ้ยยยฉันเวียนหัวมากเลยรีบพาฉันไปพักเถอะ"

ร่างสูงสำออยทันทีเมื่อร่างบางเตรียมจะแว้ดๆใส่เขาเต็มที่แล้ว 

"ชิส์ เห็นว่าป่วยอยู่หรอกนะไม้งั้นแม่จะทิ้งให้นอนอยู่นี่เลย-///-!"

ร่างสูงแอบยิ้มกว้างอย่างมีความสุขกับการกระทำที่ปากมักไม่ค่อยตรงกับใจของเธอเท่าไหร่ 


​ไรท์ของงีบก่อนนะคะ ง่วงมากเดี๋ยวค่ำๆไรท์มาต่อให้นะคะ จุ้บๆ ขอบคุณสำหรับเม้นกำลังใจและแสดงความคิดเห็นต่างๆไรท์เป็นปลื้มมากเลยค่ะ จะพยายามอัพให้จบไวๆนะคะ ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตามเพื่อไม่ให้พลาดการอัพเดทใหม่ๆด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ


ความคิดเห็น