Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่24 กินจุ

ชื่อตอน : ตอนที่24 กินจุ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2561 16:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่24 กินจุ
แบบอักษร

หลังจากงานประมูลผ่านไปได้อาทิตย์กว่าๆ ร่างบางก็ทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้ช่วงแรกๆจะร้องไห้หนักก็ตาม แต่ชีวิตต้องเดินต่อไป  

"ยัยตัวแสบรู้สึกช่วงนี้แกเจริญอาหารมากเลยนะ" 

เอ็ดมันด์แซวน้องสาวที่นั่งกินข้าวจานที่สองอย่างหน้าตาเฉย ปกติแล้วจานนึงเธอก็กินแทบไม่หมดแต่ช่วงหลังๆมานี่เขาเริ่มสังเกตเพราะอาการกินเก่งของเธอมันเริ่มเห็นได้ชัดขึ้น 

"ก็หิวนิคะ แต่ไม่ต้องห่วงน้องออกกำลังกายเสมอไม่อ้วนหรอก" 

เธอยิ้มให้พี่ชายก่อนจะเริ่มตักข้าวเข้าปากอีกหน จริงๆแล้วเอ็ดมันด์ก็แอบแปลกใจเพราะก่อนหน้านี้น้องสาวของเขาไม่ค่อยกินข้าว เอาแต่ร้องไห้แล้วอยู่ดีๆก็ลุกขึ้นมาปลุกคนใช้ให้ทำอาหารให้กลางดึกหน้าตาเฉยอีก ท่าทีแบบนีมันทำให้คนเป็นพี่เริ่มกงกังวลว่าน้องสาวของเขากำลังจะกลายเป็นแม่คนรึป่าว แต่ดูจากทรงแล้วก็ไม่น่าจะท้องเพราะนับจากวันที่เขาไปรับก็สองเดือนแล้ว ถ้าจะนับว่าท้องคงประมาณเข้าเดือนที่สามท้องมันต้องออกมาแล้วแต่นี่หน้าท้องเธอยังคงเรียบอยู่ และไม่มีอาการแพ้ท้องหรืออาเจียนใดๆคงไม่ใช่หรอก 

ในทางกลับกันโรเมโอรู้สึกเหนื่อยและคลื่นไส้อยู่บ่อยๆจนบางครั้งต้องหยุดพักงานกลางคันเสมอ แต่พอไปโรงพยาบาล หมอก็บอกว่าร่างกายของเขาก็ปกติดีไม่ได้เป็นอะไรคงเพราะภาวะเครียดและเหนื่อยสะสมจากการทำงานหนักติดต่อกันจนพักผ่อนไม่เพียงพอ

หลังจากไปหาหมอเขาก็ไปหาอะไรใส่ท้องหลังจากอาเจียนไปหมดตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงเช้า จนสายตาของเขาไปปะทะเข้ากับร่างบางที่อยู่ในชุดเสื้อเสื้อสูทและกางเกงขายาวสีเหลืองอร่าม ผมยาวสีดำขลับถูกปล่อยยาวสลวย ใบหน้าสวยของเธอวันนี้ถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางโทนสีอ่อนจัดแต่ก็ทำให้เธอสวยหวานไปอีกแบบ

หัวใจของเขาพลันเต้นถี่รัวด้วยความตื่นเต้น เขาไม่ได้เจอเธอมานานแค่ไหนแล้ว ความรู้สึกที่ทั้งคิดถึงและโหยหาเธอมากจนแทบอยากเข้าไปกอดมันมีมากกว่าปกติเสียอีก ร่างสูงไม่รอช้าเดินดุ่มๆตามร่างบางที่กำลังเดินเข้าร้านอาหารปิ้งย่างเกาหลี เขาแอบมองหญิงสาวที่กำลังเปิดเมนูอ่านและสั่งมันอย่างรัวโดยไม่ได้กลัวเลยว่าตัวเองจะกินไม่หมด

และไม่นานอาหารก็ถูกเสริฟ ร่างบางไม่ได้สนใจอะไรเธอรีบนำเนื้อหมู ไก่ลงกะทะปิ้งอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเธอเป็นประกายเมื่อเนื้อย่างใกล้จะสุกก่อนจะใช้ตะเกียบลงไปคีบเนื้อชิ้นหนึ่งจุ่มน้ำจิ้มและใส่เข้าปาก ก่อนจะเผยยิ้มออกมาอย่างมีความสุข 

ร่างสูงรู้สึกแปลกใจแต่กินข้าวนี่เธอต้องดีใจขนาดนั้นเลยหรอ? หิวมากรึไงเนี้ย แต่เขาเองก็ยิ้มออกเมื่อเห็นเธอมีความสุขตัวเขาเองต้องบ้าแน่ๆ และตอนนี้ความหิวก็เริ่มจู่โจมเขาเช่นกัน เขาชั่งใจก่อนจะเดินพาร่างของตัวเองเข้าไปหาเธอที่กำลังค่อยหยิบเนื้อใส่ปาก

"นะ...นายมาที่นี่ได้ยังไง!?" 

ร่างบางที่กำลังจะเอาเนื้อเข้าปากต้องชะงักตกใจกับร่างสูงที่มายืนอยู่ข้างโต๊ะของเธอ

"ก็หิวเลยมาหาอะไรใส่ท้อง" 

ร่างสูงถือวิสาสะนั่งลงบนโต๊ะลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับเธอ หลังจากที่หายตกใจร่างบางก็วางตะเกียบลงบนโต๊ะอย่างหัวเสีย หน้าสวยๆจากที่เคยเปื้อนยิ้มตอนนี้ก็กลายเป็นขมวดคิ้วมองหน้าชายหนุ่มอย่างหงุดหงิด

"ขอเมนูหน่อยครับ" สักพักก็มีบริกรสาวหยิบเมนูมาให้เขาก่อนที่เขาจะสั่งเพิ่ม "เอาชุดกลางเพิ่มอีกชุด กับกุ้งและก็ปลาหมึก"

"ค่ะ รอสักครู่นะคะ"

"นี่ ใครอนุญาตให้มานั่งโต๊ะนี้? "

"ก็ที่อื่นมันเต็ม แถมเธอยังนั่งคนเดียวอีกก็แบ่งฉันหน่อยนะ" ร่างสูงพูดอย่างยิ้มๆมองใบหน้าของเธอ 

ทำไมอยู่ใกล้ๆเธอแล้วรู้สึกเหมือนไอ้อาการคลื่นไส้ เวียนหัวมันถึงหายไปนะ รู้สึกอยากสัมผัสเธอขึ้นมาอีกแล้วสิ

"ไม่! ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"อย่าใจร้ายกับโรมหน่อยเลยนะเฟีย โรมหิวข้าวมากเลย" เขาใช้สายตาอ้อนๆหญิงสาวทำเอาเธอถึงกับผงะไปแป๊ปนก่อนจะมองหน้าเขา 

"งั้นฉันไปเอง!" ร่างบางหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเองก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้

โครกกกกกก~ 

เสียงร้องประท้วงว่ากระเพาะของเธอกำลังหิวข้าวอย่างหนัก ทำเอาเธอหน้าแดงขึ้นสีระเรื่อเกิดมาร่างกายไม่เคยรู้สึกหิวโหยขนาดนี้ 

"ฮ่าๆ ถ้าหิวก็กินเถอะไม่เห็นต้องวางมาดอะไรมากมายเลย" 

เธอทั้งโมโหทั้งอายแทบอยากจะแทรกแแผ่นดินหนี ทำไมต้องมาร้องดังขนาดนี้ต่อหน้าเขาด้วยเนี้ย เธอกลับมานั่งลงที่นั่งที่เดิมของเธออีกครั้ง

เธอค่อยๆลงเนื้อลงกะทะมากขึ้น และตักเนื้อเดิมที่ปิ้งไว้เอามาใส่ปากเคี้ยวอย่างมีความสุข 

"ขออภัยค่ะ ชุดที่สั่งได้แล้วค่ะ" 

บริกรหญิงค่อยๆเลื่อนชุดอาหารวางไว้บนโต๊ะ ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆนำกุ้ง ปลาหมึกลงกะทะอย่างระวัง และรอจนเริ่มสุกเขาก็ใช้ตะเกียบคีบกุ้งและปลาหมึกใส่ลงไปในจานของเธอ

"ตักให้ฉันทำไมมิทราบ!?"

"เธอชอบกินกุ้งไม่ใช่รึไง?"

"ถ้าจะกินฉันสั่งเองได้"

ร่างบางพูดก่อนจะคีบกุ้งออกจากจานของตัวเอง แต่ก็ถูกร่างสูงยัดเยียดมาให้ใหม่ 

"นี่ฉันบอกแล้วไงว่า..."

โครกกกกก~

"=////="

"ฮ่าๆ แต่เหมือนท้องเธออยากจะกินนะ"

ความอับอายครั้งนี้มันช่างยิ่งใหญ่เยี่ยงนัก เธอไม่กล้าเถียงเขาแล้วรีบใช้ตะเกียบคีบอาหารใส่ปากอย่างรวดเร็ว กลัวเสียงประท้วงของกระเพาะดังออกมาสร้างความอับอายให้เธออีก

และแล้วที่เขาสั่งมาเพิ่มก็ถูกเธอเขมือบลงท้องเสียส่วนใหญ่จนหมดเกลี้ยงไม่เหลือสักชิ้น ร่างบางตบท้ายด้วยไอติมหนึ่งถ้วยกับผลไม้อีกหนึ่งจาน

"กินเยอะไปรึป่าวเธอเนี้ย?" ร่างสูงทักทำให้เธอที่กำลังจะเอาแตงโมเข้าปากหยุดมองเขา

"ยุ่ง!"

"หิวก็กินมันก็ดีอยู่หรอกแต่ฉันกลัวเธอจะปวดท้อง"

"หืม เป็นห่วงรึไง?" ร่างบางมองเขาอย่างเจ้าเล่ห์

"เป็นห่วงสิ ฉันกลัวเธออ้วน"

"หยาบคายที่สุด-*-!"

ร่างบางพูดกระแทกเสียงอย่างไม่พอใจ ก่อนจะกวักมือเรียกบริกร

"เช็คบิลเลย" 

บริกรผงกหัวก่อนจะเดินไปที่เคาท์เตอร์เพื่อเช็คราคาค่าอาหาร ร่างสูงเองก็อิ่มกาย อิ่มใจก็ดูดน้ำมองหน้าสวยของเธออย่างมีความสุขจนยิ้มอ่อนออกมา 

"ทั้งหมดก็ 62ดอลลาร์ค่ะ" ร่างบางค่อยๆหยิบกระเป๋าเงินออกมากำลังจะหยิบเงินจ่ายแต่ก็ช้ากว่าร่างสูงที่ควักแบงค์100ดอลลาร์ไปจ่ายก่อน

"ขอบคุณค่ะรอเงินทอนสักครู่นะคะ"

"ไม่ต้องทอนหรอกที่เหลือทิปไป"

"ขอบคุณมากค่ะ" บริกรหญิงเดินไปอย่างอารมณ์ดีเพราะอีกที่เหลือกว่า38ดอลลาร์ ถือว่าทิปหนักพอสมควร

"เอ้านี่ 50ดอลลาร์" ร่างบางหยิบแบงค์50ดอลลาร์ให้ร่างสูง 

แม้ว่าเขาจะมาขอเธอนั่งด้วยแต่ส่วนใหญ่เธอก็เป็นคนกินไม่ใช่เขา เธอไม่ยอมให้เขาจ่ายเองหรอก อีกอย่างเธอคือโซเฟีย ลอว์สัน แม้ว่ามันจะไม่ได้มากสำหรับเธอแต่ยังไงก็ต้องจ่าย

"เอามาให้ทำไม?"

"ค่าอาหาร"

"ฮ่าๆไม่เป็นไรหรอก เก็บไว้เถอะฉันเป็นผู้ชายจะมาให้ผู้หญิงจ่ายได้ไงหล่ะ"

"ยังไงก็รับไปซะ อเมริกันแชร์ ฉันไม่อยากเอาเปรียบนาย"

"เห้อ ไม่จำเป็นหรอกฉันรวยเรื่องแค่นี้เอง"

"บอกให้รับก็รับไปสิ!"

"ไม่เอา"

หน้าของเธอต้องบูดบึ้งอีกครั้ง เธอลุกขึ้นมาจากเก้าอี้เดินไปหาร่างสูงก่อนจะเอาเงินยัดใส่มือของเขา แต่ร่างสูงกำมือแน่นไม่ยอมรับเงินจากเขา

"พูดให้มันง่ายๆหน่อยสิ บอกให้รับไป"

"ไม่เอา ฉันไม่รับ!"

"รับไปสิ!"

"ม่ายยยย"

ร่างสูงลากเสียงกวนโทสะของเธอและมันก็ได้ผลร่างบางยื้อยุดฉุดกระชากแขนของเขาโดยไม่รู้ตัวว่าตัวของเธออยู่ใกล้เขาแค่เอื้อมมือ

"นี่ฉันบอกว่า...."

ร่างบางหันมามองใบหน้าหล่อคมคายของเขา ดวงตาของเธอสบเข้ากับเขาอย่างไม่ตั้งใจ หัวใจเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตกระตุ้นให้มันเต้นถี่และแรงขึ้นเรื่อยๆ ร่างสูงต้องกลืนน้ำลายเพราะสายตาของเขาจับจ้องเข้ากับริมฝีปากอวบอิ่มอย่างไม่ได้ตั้งใจ จนเขาอยากสัมผัสมัน 

"เอ่อ...คุณลูกค้าคะ มีปัญหาอะไรให้เราช่วยมั้ยคะ?" เสียงเรียกของบริกรทำให้ทั้งสองหลุดจากภวังค์ 

ร่างบางใช้มือผละอกเขาออกอย่างแรงเพราะความตกใจแต่ก็ต้องตกใจอีกครั้งเมื่อร่างของเธอเหมือนจะล้มคว่ำกับพื้นเพราะเธอใส่รองเท้าส้นสูงจึงทำให้เธอทรงตัวค่อนข้างลำบาก

"เกือบไปแล้วมั้ยละ"

มือของร่างสูงโอบเอวของเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะล้มลง มือหนาของเขาสัมผัสเข้าที่หน้าท้องของหญิงสาวอย่างไม่ได้ตั้งใจ 

เขาสัมผัสได้ว่าหน้าท้องของเธอเหมือนจะนูนๆขึ้นมาจนเขาสัมผัสได้ หัวใจของเขาต้องเต้นถี่อีกครั้งด้วยความตกใจหากเธอตั้งครรภ์กับเขาจริงๆ

"ธะ...เธอ!!"

"ปล่อยนะ!" 

เธอผละร่างสูงออก ใบหน้าสวยมองเขาอย่างไม่ค่อยพอใจ ก่อนจะทรงตัวยืนด้วยตัวเองอีกครั้ง

"เธอ...ท้องรึป่าว?"

"หะ!?" 

"เธอท้องรึป่าว!?"

"บะ...บ้าหรอฉันแค่กินเยอะ จะไปท้องกับนายได้ยังไง!! อีกอย่างมาพูดอะไรในที่คนเยอะๆแบบนี้ อยากให้ฉันขายหน้ามากรึไงตาบ้า!"

"ฉันพูดจริงๆนะ เมื่อกี้ฉันรู้สึกเหมือนท้องเธอมัน..."

"ไม่ได้ท้องโว้ยย!!.ฉันแค่กินเยอะเฉยๆและที่สำคัญต่อให้ฉันท้อง เด็กในท้องก็ไม่ใช่ลูกของนายแน่ๆ เพราะฉันมีประจำเดือนไปแล้วหลังจากที่นายไม่ได้ป้องกันสมองเสื่อมรึไง!!" ร่างบางไม่อยู่ฟังให้จบ เธอเดินหยิบกระเป๋าสะบัดออกไปจากร้าน ปล่อยให้คนร่างสูงยืนเหว๋ออยู่แบบนั้น

เขารู้สึกไปเองงั้นหรอว่าที่ท้องของเธอเหมือนมีชีพจรอื่นเต้นอยู่ด้วย ร่างสูงยืนมองมือของตัวเองหากเธอท้องจริงๆทำไมเขาต้องรู้สึกดีใจขนาดนี้ก็ไม่รู้ เมื่อคิดแบบนั้นร่างสูงก็เดินตามเธอออกไปอย่างรวดเร็ว

ความคิดเห็น