ไม้พาย

เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญวันที่ 25 ไม่ได้เปิดอ่านฟรี 1 ชั่วโมง เหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

6---บุษบา​ของพ่อ

ชื่อตอน : 6---บุษบา​ของพ่อ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 133

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2561 21:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
6---บุษบา​ของพ่อ
แบบอักษร

เด็กสาวในชุดในชุดฟุตบอลของสโมสรหงส์แดงลิเวอร์พูลสีขาวทีมเยือน สกรีนเบอร์15  ซึ่งเป็นเบอร์ของศูนย์หน้าอย่างแดเนียล สเตอริดจ์นักเตะคนโปรด

เนตรดาวกำลังนั่งดูดชาเย็นพร้อมกับกินข้าวเหนียวหมูปิ้งที่หาซื้อได้ตามข้างทาง เธอถอดรองเท้าแตะตั้งไว้อย่างไม่ไยดี ยกขาขึ้นมานั่งเหมือนขัดสมาธิรอเพื่อนสนิทอย่างอะตอมที่ม้านั่งหินอ่อนข้างหอพระในโรงเรียน

วันนี้เป็นวันเสาร์และเป็นวันแรกที่อาจารย์นัดมาซ้อมละครเวทีที่จะต้องขึ้นแสดงในอาทิตย์หน้า

"มาแล้วๆรอนานมั้ย" อะตอมที่เพิ่งจะมาถึงเดินมานั่งตรงข้ามกับเนตรดาว

"กินหมูหมดไปครึ่งตัวแล้วเนี่ย" 

"เกินไป แล้วนี่แต่งตัวอะไรของแกจะไปเตะบอลเหรอ ทำผมทรงบ้าอะไรวะเนตร คอสเพลย์เป็นนกกรงหัวจุกรึไง" อะตอมมองเนตรดาวอย่างไม่เข้าใจ ไหนจะผมที่ใช้เพียงแค่หนังยางมัดหน้าม้าเปิดเหม่งเอาไว้

ส่วนอะตอมนั้นมาในชุดกางเกงยีนขาเดฟ เสื้อแขนตุ๊กตาสีชมพูดูน่ารักไม่น้อย

"แล้วไงอ่ะ ก็แค่มาซ้อมละครป่าว ไม่ได้ไปไหนต่อทำไมต้องแต่งตัวสวยด้วย"

"โอ๊ยเนตรเอ้ย แกก็หัดแต่งตัวซะบ้าง วันนี้รุ่นพี่เรามากันหลายคนเลยนะ คนที่ได้เล่นละครก็หล่อๆทั้งนั้น" เนตรดาวที่ได้ฟังถึงกับหางตากระตุก หวนนึกไปถึงชายหนุ่มข้างบ้านที่รับบทเป็นพ่อของเธอทันที เด็กสาวทำเป็นไม่ได้ยินหยิบชาเย็นมาดูดต่อไป 

เนตรดาวมองดูนาฬิกาก็พบว่าใกล้ถึงเวลานัดเข้าทุกที เธอจึงลุกขึ้นเดินตรงไปยังหอประชุมก็พบว่ามีนักเรียนในชุดลำลองอีกหลายคนมารออยู่ก่อนแล้ว

"แต่งตัวยังกะทอม...."

"สงสัยจะใส่ชุดแฟนมา เพิ่งจะม.4 มีแฟนแล้วเหรอ"

"หน้าตาก็ดีนะ แต่แต่งตัวแบบ...."

เสียงซุบซิบนินทาดังมาไม่ขาดสายเมื่อเนตรดาวเดินเข้ามาในหอประชุม เธอนังลงตรงมุมหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ แต่กลับเป็นอะตอมเสียเองที่ถลึงตาใส่คนพวกนั้น

"อย่าไปสนใจเลยน่า ดูนี่ดีกว่า วงXXXXX ออกเอ็มวีใหม่อีกแล้ว ดูเอวดิ มีไส้กันบ้างมั้ยเนี่ย" 

และในระหว่างที่เธอกับกำลังนั่งหัวชนกันกับอะตอมดูศิลปินที่ตนชอบ ก็มีเสียกรี๊ดกร๊าด บ้างกระซิบกระซาบดังขึ้น

"อร๊าย!! แก แกดูพี่ยู่สิหล่อมาก เท่อ่ะ "

"กรี๊ด! ไมตรีของฉันแกดูๆ คนอะไรใส่บอลเท้เท่...."

"หูย...กล่อแก  หล่อมาก โอ๊ยใจฉันสั่นไปหมดแล้ว ไมใส่เสื้อบอลเบอร์อะไรแก ฉันจะไปซื้อมาใส่บ้าง "

เนตรดาวเบ้ปากหนักมากเมื่อได้ยินเสียงซุบซิบเหล่านั้น

อิพวกสองมาตรฐาน.....คำๆผุดขึ้นมากลางสมองของเนตรดาว

เธอเงยหน้าขึ้นก็สบเข้ากับชายหนุ่มทั้งสี่

ในชุดฟุตบอล เดินเข้ามาในหอประชุมราวกับสี่จตุรเทพ ด้านหลังมีแสงแดดสาดส่องเข้ามายิ่งขับให้ทั้งสี่ดูโดดเด่นขึ้นไปอีก ทั้งสี่คนเป็นนักฟุตบอลของโรงเรียน สองในสี่นั้นเธอรู้จักดี คนนึงรับบทเป็นสามีเธอและอีกคนนั้นรับบทเป็นพ่อ

ทั้งสี่มาในชุตฟุตบอลของแมนซิตี้ อาร์เซนอล เชลซี และแมนยู

อีกนิดเดียวก็จะมากันครบทั้งพรีเมียร์ลีกแล้ว ละคงละครไม่ต้องซ้อมกันแล้ว เป่านกหวีดเปิดสนามเตะบอลกันดีกว่า

เนตรดาวปรายตาไปมองไมตรีแวบนึงก่อนจะชักสายตากลับ เขายังคงมาในชุดฟุตบอลของแมนยูอีกเช่นเคย มิหนำซ้ำยังเป็นชุดสีขาวเหมือนของเธออีกด้วย

"หืม...มีชุดบอลด้วยเหรอเรา" ยูเดินตรงเข้ามาหาเนตรดาวก่อนจะเอ่ยปากถาม ซึ่งเธอทำได้เพียงพยักหน้า ส่วนพี่ยูนั้นเหมือนมีอะไรในใจดูอึดอัดไม่กล้าถาม แต่สุดท้ายเด็กหนุ่มก็ตัดสินใจถามออกมา

"แฟนซื้อให้เหรอ ลิเวอร์พูลเนี่ย"

เนตรดาวก้มมองตราสโมสรของเสื้อที่ใส่จากนั้นจึงเงยหน้าตอบรุ่นพี่ออกไป

"ส่วนใหญ่พ่อซื้อให้ค่ะ พ่อบอกว่าถ้าใส่ทีมอื่นให้เห็นจะตีให้ตาย" อันที่จริงเธอเองก็ชอบทีมนี้มาตั้งแต่เด็ก อาจเพราะซึมซับเรื่องเหล่านี้มาจากผู้เป็นพ่อก็ได้

รอยยิ้มของพี่ยูกว้างขึ้น และเธอเองกลับรู้สึกแปลกๆ

 อะไรทำให้เขาดีใจขนาดนั้นกันนะ...

"เอาล่ะทุกคนมารับบทที่พี่ไปอ่านไปทำความเข้าใจกันก่อนนะ ทุกคนที่มาวันนี้คงจะรู้อยู่แล้วว่าตัวเองได้บทอะไร อีกหนึ่งชั่วโมงอาจารย์จะลงมา ส่วนคนที่ไม่เกี่ยวข้องรบกวนไปนั่งตรงนู้นด้วยนะครับ" หนึ่งในสี่จตุรเทพที่เดินเข้ามาเมื่อครู่เอ่ยเสียงดัง อะตอมและอีกหลายๆคนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องต่างกรูกันไปนั่งข้างประตูหอประชุม

เนตรดาวและอีกหลายๆคนเดินมารับบทไปอ่านอย่างตั้งใจ ไม่นานอาจารย์ที่โยนบทบุษบาใส่หัวเธอก็เดินเข้าในชุดลำลองงสบายๆแต่ผมทรงรังนกที่อัดสเปรย์มายังคงเป๊ะเช่นทุกวัน

"เอาล่ะนักเรียน ได้บทไปอ่านแล้วเนอะ ต่อไปเราขึ้นไปนั่งบนเวทีกันจะได้เข้าใจลำดับฉากที่ตัวเองจะออกมา จะได้รู้ว่าต้องยืนต้องนั่งกันตรงไหน ไป!!" พูดจบอาจารย์ก็เดินนำนักเรียนขึ้นไปและแบ่งเป็นกลุ่มๆอย่างชัดเจนว่าใครอยู่เมืองอะไรก็ให้ไปนั่งรวมกลุ่มกัน

เนตรดาวหันไปมองพ่อของเธอในเรื่องซึ่งนั่งติดกับเธออย่างไม่ตั้งใจ ไมตรีกำลังทำหน้าเบื่อหน่ายชีวิตอย่างเห็นได้ชัด ส่วนข้าวฟ่างที่รับบทแม่ของเธอนั้นนั่งติดกับชายหนุ่ม ปากเล็กๆของเธอช่างจ้อไม่หยุดชวนไมตรีคุยตลอดเวลา ส่วนไมตรีก็เพียงแค่ครางรับออกมาก็เท่านั้น เธอมักจะได้ยินเสียง ่ อืม ่ ดังออกมาป็นระยะ

"ต่อไปเป็นฉากที่ท้าวดาหาทราบข่าวว่าอิเหนาปฏิเสธการหมั้นหมาย เอ่าล่ะท้าวดาหากับนางบุษบาออกมานั่งตรงนี้" ไมตรีและเนตรดาวลุกขึ้นไปนั่งเคียงกันตามที่อาจารย์บอกไว้ ทุกคนที่มองขึ้นไปบนเวทีถึงตาพร่า ทั้งสองอยู่ในชุดฟุตบอลสีขาวนั่งเคียงคู่กันพร้อมรอยยิ้มน้อยๆที่ออกมาจากปากของทั้งคู่ ซึ่งกำลังสนทนากับอาจารย์ที่คอยยืนกำกับอยู่เบื้องหน้า ไมตรีเองก็เป็นขวัญใจของใครหลายๆคนอยู่ก่อนแล้ว แต่เนตรดาวนั้นเป็นนักเรียนใหม่ของที่นี่ ซึ่งหน้าตาของเธอก็จัดอยู่ในระดับน่ารักจนกลายเป็นดาวเด่นของนักเรียนชั้นม.4ได้ไม่ยาก เมื่อทั้งสองคนมานั่งเคียงกันแบบนี้ หลายคนเหมือนจะเห็นคำว่าเหมาะสมลอยอยู่กลางอากาศเหนือศีรษะของทั้งสอง

"ฉากนี้ท้าวดาหาโกรธ เขวี้ยงหนังสือถอนหมั้นลงพื้น "

"ปึง!!"

"อิเหนามันกล้ามากที่มาหาว่าธิดาของพ่อขี้ริ้วขี้เหร่สู้นางจินตะหราอะไรนั่นไม่ได้" บุษบาเองก็โกรธจนตัวสั่นเมื่อเห็นหนังสือถอนหมั้น

อาจารย์พยักหน้าแสดงความพึงพอใจออกมา

"จากนั้นก็ยกมือโอบไหล่ลูกสาวไว้ เพื่อปลอบขวัญ ไหนลองทำตามบทดูสิ"

หลังจากที่อาจารย์พูดจบเธอก็ได้ยินเสียงสูดลมหายของใครหลายๆคนดังขึ้นรอบตัว

ทั้งสองหันมาสบกัน ไมตรีเบือนหน้าออกไปอีกทาง สีหน้าของเขาตอนเดินเข้าหอประชุมมาเป็นแบบไหน ตอนนี้ก็ยังคงเรียบเฉยแบบนั้นไม่เปลี่ยนแปลง แขนแข็งแรงของไมตรีค่อยๆยื่นออกมาโอบกอดเนตรดาวไว้

เนตรดาวรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะลอย.....

กรี๊ด!!!!! เด็กสาวกรีดร้องอยู่ในใจราวคนเสียสติ

"ไม่ต้องเป็นห่วงลูกรัก อิเหนามันไม่อยากแต่งกับลูกก็ไม่เป็นไร ลูกสาวพ่องามถึงเพียงนี้ให้มันรู้ไปว่าบนแผ่นดินนี้จะไม่มีใครแต่งกับเจ้า"

ด้วยความซาบซึ้งใจ บุตรสาวจึงกอดตอบบิดา ทั้งยังใช้หัวน้อยๆพิงลงในอกของท้าวดาหา เนตรดาวค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองไมตรี และพบว่าเขากำลังถลึงตาใส่เธออยู่

"ขอบพระทัยเพคะเสด็จพ่อ ลูกซึ้งใจเหลือเกิน  ลูกรักเสด็จพ่อนะเพคะ" ไมตรีหันมามองหน้าเนตรดาวอีกครั้ง เขากระพริบตาปริบๆพยายามซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้ จากนั้นจึงเอ่ยออกมาตามบทด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิวแต่กลับได้ยินกันทั้งหอประชุม

"พ่อก็รักลูก.....บุษบาของพ่อ"

" แควก!!"

ข้าวฟ่างที่เล่น​เป็น​มเหสีเอกของท้าวดาหา​ หรือแม่ของบุษบากระชากฉากผ้าม่านจนขาดคามือ

"ค​ คะ​ คือ​หนูขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจค่ะอาจารย์​ผ้ามันคงจะเก่าแล้วเลยขาดง่าย​เดี๋ยวหนูเอาไปซ่อมให้นะคะ" อาจารย์​ไม่ได้พูด​อะไรมากเพียงแค่กำชับทุก​คน ก่อนจะเริ่มซ้อมกันใหม่อีกรอบ


""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""


พ่อ!!!..... วิ่งเข้าไปซบอก


เรื่องนี้ยังคงอัพเรื่อยๆ

​ส่วนอีกเรื่อง​ไรท์ไม่แน่ใจค่ะ​ ถ้าจิตไรท์แข็งพอก็จะกลับไปอัพ​ แต่ถ้ายังเป็นอยู่แบบนี้ไรท์คงต้องจอดของคู่อัญญากับพิภูไว้  หรือไม่ก็คงเท...

เขียนนิยายมากี่เรื่องก็เจอปัญหาทุกเรื่อง ไรท์ยังหาวิธีรับมือดีๆไม่ได้สักที สุดท้ายก็มานั่งนอยด์แดกอยู่คนเดียวทุกที

ได้แต่หวังว่าเรื่องนี้จะไม่มีปัญหาเหมือนอีกเรื่อง


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น