ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 45 [END]

คำค้น : อาคราม เพลย์เยอร์ อาหลาน ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2561 00:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 45 [END]
แบบอักษร

​WTF! :: 45 [END] 

-หลายวันผ่านไป-

"อาคราม! ดูเติมกับเต็มดีๆนะ!" ผมตะโกนบอกเสียงดังก่อนกลับมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ตอนนี้ผมกำลังปิ้งบาร์บีคิวให้กับเด็กๆและคนแก่เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุดและเป็นวันเกิดของเต็มด้วยเราเลยจัดงานเล็กๆขึ้นที่สระน้ำหลังบ้านตอนนี้ทั้งสามก็ลอยคออยู่ในสระกันอย่างสนุก..ที่ผมรู้ก็เพราะว่าโทรไปถามแม่มา..แม่ผมเขาเที่ยวสนุกอยู่ที่ต่างปนะเทศและเห็นว่าได้สามีเป็นชาวอังกฤษส่วนคนเก่าเลิกกันไปเพราะอะไรเขาก็ไม่บอก 

แม่ไม่ขอเงินผมแล้วและดูเหมือนเขากลายเป็นคนใหม่ไปเลย..จากน้ำเสียงและลักษณะการพูดคุยน่ะนะ..แม่ถามถึงเติมเต็มและบอกจะโอนเงินมาให้แต่ผมไม่เอาผมให้เขาเก็บไว้ใช้ อ่า แล้วที่สำคัญ..ผมกับแม่ปรับความเข้าใจกันเรียบร้อย

"พี่เพลย์~ เพิร์ธมาแล้ว" ผมหันมองก่อนยิ้มขำแล้วให้เพิร์ธมาช่วยปิ้งบาร์บีคิว มีงานปาร์ตี้ทั้งทีเราจะลืมสองคนนี้ได้ยังไง พี่คิลถือกล่องของขวัญมาแล้ววางบนโต๊ะก่อนนั่งเปิดเบียร์กินสบายใจ

"ว่าแต่เต็มกี่ขวบหรอพี่เพลย์"

"ก็แปดขวบน่ะ"

"อ่อ อีกหน่อยก็โตขึ้นเรื่อยๆเนอะ"

"ใช่แล้วล่ะ..จะโตไปเป็นเด็กแบบไหนก็ต้องรอดูน่ะนะ" ผมกับน้องเพิร์ธยืนคุยไปปิ้งบาร์บีคิวไป ผมก็คอยมองเติมเต็มเป็นระยะๆถึงแม้อาครามจะอยู่ด้วยก็เถอะ...ไว้ใจอาครามไม่ได้หรอกครับ..รายนี้ชอบตามใจเด็กๆมากจนเกินไป

"พี่เพลย์นี่เหมือนแม่บ้านไปทุกวันเลยอ่ะ...เพิร์ธอิจฉาจัง" ผมหันมองน้องก่อนขำแล้วโยกหัวน้องเบาๆ

"ก็ดูคนที่พี่อยู่ด้วยสิเพิร์ธ..ทำอะไรเป็นมั่งล่ะนั่นและไหนจะมีเด็กๆให้ดูแลอีก ปล่อยไม่ได้เลยน่ะนะ"

"อย่าว่าแต่พี่เลย..เพิร์ธก็เหมือนพี่อ่ะ..ดูคนที่เพิร์ธอยู่ด้วยสิ ไม่เป็นอะไรเลยนอกจากเรื่องบนเตียง" น้องบ่นพร้อมกับปลายตามองพี่คิลที่นั่งจิบเบียร์สบายใจ...นี่ถ้าผมไม่เกรงใจนะ..พ่อจะกระโดดถีบล่วงสระเลย

"พ่อลูกก็แบบนี้แหละเพิร์ธ..พี่ว่าเราสองคนต้องทำใจ" ผมกับน้องมองหน้ากันก่อนหัวเราะออกมาแล้วหยิบบาร์บีคิวใส่จานเดินถือมาที่โต๊ะ ผมละไปหยิบผ้าเช็ดตัวสามผืนก่อนเดินไปหาเด็กๆและอาครามที่สระ

"ขึ้นได้แล้ว..เดี๋ยวจะไม่สบาย" ผมบอกพร้อมกับมองหน้าอาครามนิ่งๆ ก็คนแก่รายนี้ดูท่าจะไม่ยอมขึ้นน่ะสิครับ ดื้อพอๆกับเด็กเลย

"ยังอ่าา~ เต็มอยากเล่นน้ำ~" เต็มทำหน้าอ้อนแต่ผมไม่ใจอ่อนหรอกนะ

"ไม่ได้...ขึ้นมาเดี๋ยวนี้" พูดเสียงดุ เต็มปากเบะแต่ก็ยอมขึ้นมาตามด้วยเติมและอาคราม ผมยื่นผ้าเช็ดตัวให้อาครามก่อนที่ผมจะเอาผ้าเช็ดตัวคลุมเต็มและเติมไว้..ส่วนคนแก่ปล่อยให้เขาจัดการเองเถอะ

"เข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยนะ..ทั้งสามคนนั่นแหละ!แล้วค่อยออกมา" เติมกับเต็มวิ่งเข้าบ้านไปแต่อาครามกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ ผมเลยเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามว่ามีอะไร

"เดี๋ยวนี้ดุ...ระวังเจอดี" พูดจบก็หอมแก้มผมแล้วเดินเข้าไปในบ้าน แหม...มั่นอกมั่นใจจริง

"จะอ้วกเว้ย! เบื่อพวกสวีทหวานจริง"

"พี่คิล..อย่าเห่า" ผมว่าให้ พี่คิลทำท่าจะเข้ามาเตะผมแต่โดนน้องเพิร์ธดึงหูไว้ โอ้ย...สะใจเป็นบ้าเลยว่ะ ผมหัวเราะแล้วเดินมานั่งข้างๆเพิร์ธรอทั้งสามหนุ่มสามมุม ระหว่างรอผมก็ทนดูความง้องแง้งของพี่คิลและความเอือมระอาสามีของเพิร์ธ ผมไม่เข้าใจว่าพี่คิลจะทำตัวแบ๊วไปทำไม...ให้เหมาะกับอายุเพิร์ธหรอ? ก็ไม่น่าจะใช่ สงสัยชอบที่เพิร์ธด่า...เหอๆ ยอมใจจริงๆ

"พี่เพลย์~" หันตามเสียงแล้วยิ้มกว้างเมื่อเห็นเต็มในชุดซุปเปอร์ฮีโร่ตัวน้อย เสื้อยืดรายแบทแมนกับกางเกงรายเดียวกัน...น่ารักมากๆส่วนเติมเป็นรายสไปเดอร์แมน คนซื้อก็ไม่ใช่ใคร..อาครามนั่นแหละ

"ไงเรา สบายตัวหรือยัง?" ผมถามยิ้มๆแล้วอุ้มเต็มนั่งตักก่อนฟัดแก้มนิ่มแรงๆ เต็มน่ารักจนผมอยากได้เป็นลูกเลยล่ะ

"อื้อ~ สบายมากฮะ" เต็มยิ้มกว้างจนผมอดใจไม่ไหวฟัดแก้มเต็มอีกครั้ง

"ฮ่าๆๆ พี่เพลย์~ เต็มจักจี้อ่า คิกๆ"

"ฮ่าๆ อยากน่ารักทำไมล่ะหืม?" ผมกอดเต็มแน่นฟัดแก้มซ้ายขวาสลับไปมาจนอาครามที่นั่งข้างพี่คิลต้องปรามให้หยุด ผมมองหน้าอาครามแล้วเบ้ปากก่อนมองเติมที่นั่งบนตักอาครามเงียบๆ เติม..ยังดูไม่ร่าเริงเท่าที่ควรนะ..แต่ก็ยอมคุยกับผมบ้างแต่ส่วนมากเติมจะคุยกับอาครามมากกว่าผม

"นี่ตาแก่ ผมไม่เอางานมาทำแล้วได้มั้ย? ขี้เกียจชะมัดเลยว่ะ"

ผมมองหน้าพี่คิลแล้วเบ้ปากใส่ แหม่..ทำเหมือนตัวเองส่งงานตรงเวลางั้นแหละ ผมนินทาพี่คิลในใจแล้วหยิบบาร์บีคิวป้อนเต็ม

"พี่เพลย์ๆ...เพิร์ธขอเข้าห้องน้ำหน่อยนะ ปวดฉี่อ่ะ"

"ไปเข้าเลยๆ" เพิร์ธยิ้มเขินๆแล้ววิ่งเข้าไปในบ้าน ผมทำหน้าที่ป้อนเต็มต่อไป

"ก็ได้อยู่..แต่ชั้นจะระงับบัตรเครดิตแกทั้งหมด"

"จะบ้าหรือไง! แล้วผมจะเอาไหนใช้หะ?"

"หาเอาสิ" อาครามมองหน้าพี่คิลอย่างเหนือกว่าแล้วป้อนบาร์บีคิวเติมไปพลาง คนอย่างพี่คิลน่ะนะจะยอมหาเงินใช้เอง ไม่มีทางหรอก

"ชิส์! ตาแก่แม่ง" พี่คิลเคืองอาครามน่าดู เขายกเบียร์ดื่มอึกๆเหมือนประชดชีวิต พี่คิลนี่...สุดๆเลยเนอะ

"พี่เพลย์..เต็มง่วงอ่า" อ้าว แล้วกัน..เจ้าของงานง่วงนอนซะงั้น

"อาคราม เป่าเค้กเลยมั้ย? เต็มง่วงแล้วครับ" เต็มนั่งสะลึมสะลือ ตาจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่อยู่แล้ว

"อ่า งั้นไปเป่าในบ้านแล้วกัน"

แล้วพวกเราก็ย้ายกันเข้ามาข้างในบ้าน เค้กช็อกโกแลตจำนวนสองปอนด์ถูกหยิบออกมาจากตู้เย็น เทียนจำนวนแปดเล่มปักลงบนเค้กก่อนจุดเทียน

"มาร้องเพลงกันเร็ว" ผมถือเค้กมาที่ห้องโถงกลางบ้านแล้ววางลงบนโต๊ะกระจก เจ้าของงานจากที่ง่วงนอนตอนนี้ตื่นเต็มตาแล้ว

"Happy birthday to you.

Happy birthday to you.

Happy birthday to temruk

Happy birthday to you.~"

พอร้องเพลงจบเต็มก็เป่าเทียนจนดับครบแปดเล่มด้วยรอยยิ้มก่อนปรบมือด้วยความดีใจ

"เอาไป เลือกยากชะมัด" พี่คิลยื่นกล่องของขวัญที่ถือมาให้เต็ม เต็มรับมาแล้วรีบเเกะด้วยความดีใจก่อนรอยยิ้มจะค่อยๆหุบลงเช่นเดียวกับผมและอาคราม

บาร์บี้....

ซื้อมาทำไม

"อะไรของพี่อ่ะ" เต็มชูตุ๊กตาบาร์บี้ขึ้น ดูแล้วเต็มไม่ชอบมันเท่าไหร่

"ไม่ชอบหรอวะ เลือกนานนะเว้ย"

"ไม่ชอบอ่ะ แต่เต็มจะเก็บไว้" เต็มพูดยิ้มๆแล้วกอดตุ๊กตาบาร์บี้ไว้

กว่าจะแยกกันก็ปาไปห้าทุ่มกว่าๆ เด็กๆหลับกันหมดผมกับอาครามเลยพากันอุ้มขึ้นมาบนห้อง ดีนะที่พรุ่งนี้เป็นวันหยุดอีกวันเด็กๆเลยตื่นสายได้

"อาครามจะอาบน้ำอีกรอบมั้ย?" พอกลับเข้ามาในห้องผมก็ถามอาครามขึ้นก่อนที่ตัวผมเองจะนั่งลงบนเตียงพร้อมกับบีบนวดหัวไหล่ไปมา ปวดอ่ะ..หรือเพราะผมเริ่มแก่เหมือนอาคราม?มันเลยปวดง่ายขนาดนี้

"ไม่ล่ะ..แล้วแกไม่อาบ?"

"หึ ไม่อ่ะ..ขี้เกียจ" ผมยิ้มกว้างแล้วล้มตัวนอนพร้อมกับดึงผ้าห่มคลุมโปง...พอเหนื่อยจากข้างล่างมันก็ไม่อยากทำอะไรแล้วน่ะนะ..อยากนอนอย่างเดียว

พรึ่บ!

"อย่ามาขี้เกียจเจ้าเพลย์..ชั้นไม่อยากกอดคนเหม็น"

ผ้าห่มถูกดึงออกด้วยมืออาคราม ผมมองหน้าอาครามเคืองๆแล้วหยิบหมอนอีกใบปาใส่หน้าเขาเบาๆ

"ก็ขี้เกียจ"

"ไปอาบ" อาครามมองผมดุๆและดึงแขนผมให้ลุกขึ้น ผมเบ้ปากก่อนลุกลงจากเตียงแล้วเข้าห้องน้ำ ระหว่างถอดชุดผมก็บ่นอาครามในใจ ทำไมเขาไม่เข้าใจความขี้เกียจของผมบ้างนะ

ซ่า....ซ่า....

เย็นชะมัด~ พอโดนสายน้ำเย็นๆความขี้เกียจก็หายไปทันที

"เฮ้อ~"

ผมถอนหายใจแล้วเงยหน้ารับสายน้ำเย็นๆแล้วนึกถึงช่วงเวลาของวันนี้..มันผ่านไปเร็วจริงๆเลยเนอะ เหมือนกับว่าวันๆนึงมีเวลาแค่เสี้ยววินาทีทั้งๆที่มียี่สิบสี่ชัวโมง การจะทำอะไรสักอย่างในแต่ละวันก็ต้องเร่งรีบเพื่อให้ทันกับเวลาซึ่งผมไม่ชอบเลย..มันทำให้ผมรู้สึกว่าอยู่กับอาครามน้อยไป..ทั้งๆที่อยู่ด้วยกันทุกวัน ฮ่าๆๆ ผมนี่คิดเล็กคิดน้อยชะมัดแต่...พอนึกถึงตรงนี้แล้วผมกลับคิดขึ้นมาอีกว่าผมกับอาคราม...เราจะอยู่ด้วยกันไปได้ตลอดจริงๆน่ะหรอ? เราจะรักกันไปได้ตลอดเลยหรอ? เราจะใช้ชีวิตแบบคู่รักปกติได้หรอ? ทั้งที่สายเลือดเรา..มันสายเลือดเดียวกัน

"บ้าชะมัด..คิดอะไรวะเพลย์" ผมนั่งลงบนพื้นปล่อยให้น้ำจากฝักบัวไหลผ่านร่าง คิดเอง..จะร้องไห้เองซะแล้ว

ปึงๆ!

"เพลย์ แกอาบน้ำนานไปหรือเปล่า? เป็นอะไร?" ผมมองประตูแล้วเม้มปากแน่นก่อนลุกเดินไปเปิดประตูทั้งๆอย่างนั้น ตัวเปียกชุ่ม..ไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้น แต่ผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

หมับ!

"อ..อาคราม.."

พอเปิดประตูมาเจออาครามผมก็กอดอาครามทันที เสียงผมสั่นอย่างเห็นได้ชัด..ไม่เอาหรอก..ถ้าผมต้องอยู่โดยไม่มีอาคราม..ผมอยู่ไม่ได้

"เป็นอะไรของแกเพลย์? ร้องไห้?"

"ป..เปล่า..ผมแค่คิดอะไรนิดหน่อย" ผมกระชับกอดแน่นขึ้น ซบหน้ากับไหล่กว้างแอบเช็ดน้ำตาโดยไม่ให้อาครามรู้..มันไหลมาทำไมวะ

"จริง? แกคิดอะไรมา...บอกชั้นสิ" ผมผละออกก่อนมองหน้าอาครามอย่างชั่งใจ

"เรา...จะอยู่ด้วยกันได้..จริงๆน่ะหรอ"

ผมเม้มปากแน่นรอคำตอบจากอาคราม อาครามถอนหายใจแล้วรั้งท้ายทอยผมเข้าไปใกล้ก่อนกดจูบลงมาแผ่วเบาแล้วผละออก

"อยู่ด้วยกันมาขนาดนี้แล้วแกยังจะคิดอะไรอีก? ผ่านอะไรมาด้วยกันตั้งมาก..ยังไม่วางใจหรือไง?"

"วางใจสิ..แต่บางทีมันก็คิดนี่.."

"เลิกคิดแล้วอาบน้ำซะ"

อาครามผลักหัวผมเบาๆแล้วปิิดประตูให้ ผมถอนหายใจแล้วกลับมาอาบน้ำให้เสร็จก่อนหยิบชุดคลุมมาสวมแล้วออกจากห้องน้ำ แต่พอออกมาผมกลับไม่เห็นอาครามซะงั้น

"เพลย์ มาสี่สิ" หันตามเสียงแล้วส่ายหัวเอือมๆ..ไปนั่งตากลมที่ระเบียงทำไม..ทำอย่างกับตัวเองวัยรุ่นโดนลมไม่เป็นอะไรงั้นแหละ สี่สิบห้าแล้วนะครับ! เฮ้อ ไม่ห่วงตัวเองเลย ผมออกไปหาอาครามทั้งๆชุดคลุมแล้วพอออกมาลมหนาวก็พัดโชยจนต้องกระชับชุดคลุม หนาวเว้ย! ลมเวรนี่

"อาไม่หนาวหรอ? ผมหนาวจะตายแล้ว" ผมนั่งลงข้างๆอาครามแล้วชันเข่าขึ้นกอด..โชคดีที่ระเบียงมีม้านั่งพอสำหรับสองคนผมเลยไม่ต้องนั่งบนพื้น ผมหันมองคนข้างๆแล้วเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถามเมื่อเห็นว่าอาครามมองผมอยู่ก่อนแล้ว

"เลิกคิดหรือยัง? แกคิดมากชั้นก็ไม่สบายใจ..." อาครามยิ้มก่อนเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วเอนหลังพิงพนักก่อนที่อาจะพูดต่อ "ชั้นไม่รู้ว่าจะทำยังไงให้แกเชื่อใจชั้น?ให้แกไว้ใจชั้น..ถึงทุกวันนี้แกอาจจะเชื่อใจชั้นไปแล้วแต่อาจจะไม่เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์นัก..ความรักที่ชั้นมีให้แกตอนแรกมันก็เป็นแค่อาหลานน่ะนะ..แต่พอนานๆเข้ามันก็มากจนชั้นเองก็ไม่คิดว่าคนอย่างชั้น..จะรักเด็กผู้ชายแถมเป็นหลานตัวเองอีก หึๆ มันน่าขำใช่มั้ย? ชั้นมั่นใจว่าความรู้สึกที่ชั้นมีให้แกมันเป็นของจริงเหมือนอย่างที่ชั้นเคยให้แม่เจ้าคิล...เพราะฉะนั้นแกไม่ต้องคิดมากว่าเราจะอยู่ด้วยกันได้จริงๆมั้ย...ชั้นรับประกันว่าแกจะได้อยู่กับชั้นจนชั้นตายจากแกไปเลย"

ปึก!

"จะพูดเรื่องตายทำไม! มันใช่เรื่องมั้ยอา!" ผมทุบอกอาครามทันทีที่เขาพูดเรื่องตาย อาครามหัวเราะแล้วดึงผมไปนั่งตักพร้อมกับวงแขนแกร่งโอบรัดรอบเอวผมหลวมๆ

"มันก็จริงไม่ใช่หรือไง? ชั้นสี่สิบห้าแล้วนะเพลย์..จะอยู่ได้นานหรือเปล่าก็ไม่รู้น่ะนะ"

"ไม่เอาหรอก..อาครามต้องอยู่กับผมไปนานๆสิ"

"เออๆ อยู่จนตายพร้อมกันเลยมั้ย?"

"เอาสิ..ดีเหมือนกันนะ" ผมยิ้มแล้วมองหน้าอาครามก่อนรั้งท้ายทอยอาครามลงมากดจูบแผ่วเบา "ผมรักอาครามนะครับ"

"อ่า ชั้นก็รักแก"

เราสบตากันก่อนกดจูบอีกครั้ง..ครั้งนี้มันอ่อนโยนและบางเบาทั้งถ่ายทอดความรู้สึกของกันและกันชัดเจน ความรักระหว่างสายเลือดเดียวกันที่เริ่มต้นเพราะความผิดพลาดครั้งนั้นมันทำให้เราเจออุปสรรคและเหตุการณ์หลายๆอย่างเหมือนกับว่ามันเกิดขึ้นเพื่อพิสูจน์ความรักของผมกับอาคราม มีจุดนึงที่ผมกับอาแตกหักกันไประยะนึงก็คงเพราะเกิดจากตุลย์..แต่ตอนนี้มันก็อาจจะได้รับผลกรรมของมันแล้ว

"เข้าข้างในกัน..นะอา" ผละบอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า อาครามพยักหน้าแล้วอุ้มผมเข้าข้างในก่อนวางลงบนเตียงแผ่วเบา

"ไม่ไหวแล้วสิ?" อาครามถามยิ้มๆพลางลูบต้นขาผมไปมา ผมหอบหนักมองอาครามด้วยสายตาของความต้องการและออดอ้อนนิดๆ..ทั้งๆที่ผมไม่เคยทำมาก่อน...ผม..อยากได้ความรักจากอามากกว่านี้

"ทำกัน..นะอา.."

"หืม?...แกเป็นอะไร..รู้สึกจะอ้อนจังนะ" อาครามหัวเราะก่อนเริ่มพรมจูบตามใบหน้าและตามตัว..ทุกๆครั้งที่ริมฝีปากหนากดจูบลง...ผมมักจะใจเต้นและร้อนรุ่มอยู่ตลอด..เป็นเพราะอะไร..?

เพราะ..อาคราม..ใช่มั้ย

เพราะ..สัมผัสของอา..ใช่มั้ย

ยิ่งเวลาเรียวนิ้วสอดเข้ามาขยับเบาๆเพื่อปรับช่องทางให้พร้อมรับสิ่งที่ใหญ่กว่า..ผมยิ่งใจเต้นแรงขึ้นเป็นกอง..มันเหมือนกับจะหลุดออกจากอก

"อ่ะ..อ๊าา..อื้ออ.." ผมกัดปากแน่นเมื่อแกนกายใหญ่กดสอดเข้ามาทีละนิด ผมปรือตามองอาครามแล้วยกแขนโอบรอบลำคอหนาแน่นอย่างหวงแหนและรักใคร่..อาเป็นของผม คนเดียว

"หึ...อ้อนมากระวังจะไม่ได้นอน"

"อื้ออ..ก..ก็เอาสิ..ยังไง..ร่างกายนี้ก็เป็นของอา.."

สิ้นคำอาครามก็หยัดสะโพกเข้าออกถี่รัวโดยไม่ต้องรอให้ช่องทางปรับตัว..ทั้งแน่น..จุก..เสียว..และมีความสุข ทุกๆครั้งที่มีเซ็กส์..มักจะเกิดจากการต้องการธรรมชาติของผู้ชาย..หรือมีเซ็กส์เพราะความโกรธและหึงหวงแต่ถึงอย่างนั้น..มันก็มีความรักเข้ามาร่วมด้วยแต่ครั้งนี้..เซ็กส์เกิดจากความรักล้วนๆ

"เพลย์..อืม..เลิกคิดว่าเราจะอยู่ด้วยกันได้มั้ย..แค่ทุกวันนี้ก็รู้แล้วไม่ใช่หรือไง?"

"อ๊ะ..อ๊าา..อื้ออ..ผม..จะไม่คิด..อ๊า"

ผมกอดอาครามแน่นขึ้นพร้อมๆกับอาครามเร่งจังหวะถี่จนหายใจแทบไม่ทัน เสียงเนื้อกระทบกันดังอย่างหยาบโลน เสียงครางกระเส่าและคำบอกรักดังไม่หยุด...ยิ่งอาครามใส่แรงมากเท่าไหร่ผมยิ่งบอกรักมากเท่านั้น

"อ่ะ..จ..จะออก..อ๊าาาาา!"

"ฮึ่ม!..อ่าห์!"

น้ำรักสีขาวขุ่นพวยพุ่งออกมาเลอะหน้าท้องผมและหน้าท้องอาคราม ช่องทางตอดรัดถี่รัวกับน้ำรักที่ไหลมาในตัวผมทุกหยาดหยด

ผมหอบ..อาครามก็หอบ

เรามองหน้ากันแล้วยิ้มก่อนกดจูบแผ่วเบา

ความรัก..ไม่จำกัดอายุ..ความรัก..ไม่จำกัดขอบเขต

ถึงจะต่างเชื้อชาติ..เราก็รักกันได้

ถึงจะต่างเพศ..เราก็รักกันได้

ถึงอายุจะห่างมากน้อยเท่าไหร่...เราก็รักกันได้

รวมทั้ง..สายเลือดเดียวกัน..เราก็สามารถรักกันได้..แค่คนสองคนใจตรงกันและมอบความรักให้กัน..ผมว่าแค่นี้ก็เพียงพอแล้ว..ถึงแม้คนภายนอกจะมองยังไง...ก็ช่างเขาเพราะความรักของเราไม่ได้มีเขาเข้ามามีบทบาทหรือมาบงการชีวิตว่าเราต้องรักคนนี้นะ ต้องรักคนนี้นะ...สิ่งที่บงการชีวิตและความรักมีอยู่สิ่งเดียว..คือ 'หัวใจ'

"ผมรักอาครามนะครับ..จะรักตลอดไป"

"หึ ชั้นก็รักแก..รักตลอดไป"

ผมจะไม่คิดมากอีกแล้ว..ผมจะเชื่อในความรักของเรา ไม่ว่าจะวันนี้ พรุ่งนี้ มะรืนนี้ หรือวันต่อๆไป ผมจะมีคนเคียงข้างไปทุกๆเมื่อ คนที่ดูแลผมมาตลอด อ่า..แล้วผมก็มีสิ่งหนึ่งที่อยากบอกคนที่อยู่ไกลแสนไกล..

พ่อครับ..เพลย์มีคนรักแล้วนะ..แล้วคนๆนั้นก็ไม่ใช่คนอื่นไกล..

น้องชายพ่อนั่นแหละ

ผมหวังว่าพ่อจะดูอยู่..และสนับสนุนความรักของเรานะครับ

เพลย์รักพ่อ..

รักอาคราม..

สัญญา..ว่าจะเป็นคนรักที่ดี..และหลานชายที่น่ารักของอาตลอดไป

ผมรักอาครามนะครับ..สุดที่รักของผม

[END]

.....................................................

อัพครบจบหมดแล้วนะคะ อิอิ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านไม่ว่าจะคนเก่าหรือคนใหม่ ขอบคุณจริงๆค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}