ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 41

คำค้น : อาคราม เพลย์เยอร์ อาหลาน ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 พ.ย. 2561 00:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 41
แบบอักษร

WTF! :: 41

หลังกลับมาถึงบ้านผมไล่อาครามไปอาบน้ำและดูเติมเต็มส่วนผมทำมื้อเย็นสำหรับวันนี้ ระหว่างทำอาหารไปผมก็นึกถึงเรื่องต่างๆที่ผ่านเข้ามา..ทำไมผมรู้สึกว่ามันนานเป็นปีเลยนะ?ทั้งๆที่พึ่งผ่านไปได้ไม่กี่เดือนแต่ความเป็นศัตรูของผมกับตุลย์มันนานมากว่าสามปีและดูเหมือนมันจะยุติลง..เร็วๆนี้?

"เฮ้อ~" ผมถอนหายใจแล้วรีบทำมื้อเย็นให้เสร็จไวๆเพื่อจะได้ไปอาบน้ำให้สดชื่น มื้อเย็นวันนี้ผมทำแก้งส้มชะอมทอดของโปรดของผมเองและก็ต้มยำกุ้งของอาครามกับผัดผักใส่หมูของเด็กๆ ถ้าใครเลือกกินนะ ผมจะตีให้จมโต๊ะเลย

"พี่เพลย์~ เพิร์ธฝากท้องด้วยนะวันนี้" ผมหันมองเจ้าของเสียงแล้วยิ้มกว้างก่อนพยักหน้ารับ เพิร์ธในชุดม.ปลายนี่น่ารักจริงๆแต่พอมองเลยไปด้านหลังผมอยากจะอ้วกใส่..ใครล่ะ พี่คิลไง เดินหล่อหน้ากวนเบื้องล่างมาเชียว

"ทำให้กูแดกหน่อย" นั่นไง ประโยคขอร้องของพี่คิล

"ไม่ จะให้น้องเพิร์ธกินคนเดียว เก็ท?" ผมยักคิ้วกวนๆแล้วโอบไหล่น้องเพิร์ธ พี่คิลถอนหายใจแล้วเดินเข้ามาหาก่อนที่จะ...

ป๊าบ!

"เมียกูไอ้เพลย์"

"เจ็บนะ! พี่เอาเท้าตบผมทำไม?" ผมลูบหัวป้อยๆ สมองเบลอชั่วขณะ..มึนเลยอ่ะ

"พี่คิล! ทำพี่เพลย์ทำไม! เลวอ่ะ!" อือหือ..ทำไมผมสะใจวะ

พี่คิลกรอกตาเซ็งๆแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ก่อนที่จะหยิบช้อนตักผัดผักหมูของเด็กๆกิน ผมกับเพิร์ธอ้าปากค้างแล้วพูดพร้อมกันว่า...

"หน้าด้านอ่ะ"

พี่คิลแค่มองแล้วนั่งกินต่ออย่างไม่สนใจ ผมรีบยกจานผัดผักหนีทันที

"นี่ของเด็กๆนะพี่! รอก่อนสิ..เดี๋ยวผมทำให้!"

"หึๆ กูรอคำนี้เลยน้องรัก" โว้ย! ผมปวดหัวกับพี่คิลว่ะเห้ย ผมถอนหายใจแล้วหันกลับมาทำเมนูเพิ่มแต่รอบนี้พิเศษเพราะมีน้องเพิร์ธเข้ามาเป็นลูกมือ บอกเลยว่ามื้อเย็นวันนี้คงเป็นมื้อที่เต็มไปด้วยความสุข..เหมือนทานข้าวกันพร้อมหน้าเลยล่ะนะ

"อย่ากวนได้มั้ย! แหย่อยู่นั่นแหละ! เป็นไรมากป่ะ!" ผมสะดุ้งที่อยู่ๆเพิร์ธก็วีนแตก พอหันไปมองถึงกับขำลั่น พี่คิลยกเท้าจิ้มก้นน้องเพิร์ธ โอ้ย ผมสงสารน้องจริงๆนะ ฮ่าๆๆๆๆ

"กูอยากแหย่ไง ไม่เข้าใจหรือไง"

"กลับบ้านก่อนได้มั้ยล่ะ! ปัญญาอ่อน" เพิร์ธทำหน้าเอือมแล้วเดินเข้าไปตบหลังพี่คิล

ปึก! เอ่อ...ทุบเลยหรอ

"ซี๊ด!...มือหนักขึ้นหรือเปล่าวะ"

"ถ้ายังแหย่เพิร์ธอีก เพิร์ธจะเอาไข่ปาหน้าพี่"

เพียงแค่นั้นการทำอาหารของผมกับน้องเพิร์ธก็ราบลื่นไร้สิ่งดมตอม..ใช้เวลาเพียงไม่นานอาหารทุกอย่างก็ถูกจัดวางบนโต๊ะ ผมขอตัวขึ้นมาอาบน้ำแล้วก็ตามอาครามกับเติมเต็มด้วย หายเงียบกันไปไหนหมด

พออาบน้ำเสร็จผมถึงมาที่ห้องของเติมเต็ม ปรากฎว่า...ทั้งสามคนหลับ คงเหนื่อยกันน่ะสิ อาครามเหนื่อยงาน เติมเต็มเหนื่อยเล่น ผมยิ้มก่อนเข้าไปปลุกให้ลงมากินข้าว เต็มงอแงเพราะไม่อยากตื่น ผมเลยจัดการอุ้มลงมาส่วนอาครามอุ้มเติมที่สะลึมสะลือตามหลังมา

"ปรบมือต้อนรับครอบครัวสุขสันต์หน่อยครับ"

แปะๆๆๆ

พอเข้ามาพี่คิลก็กวนประสาททันที อยากถีบหน้าพี่คิลจังครับ ผมวางเต็มลงบนเก้าอี้ใกล้ๆกับผมแล้วเอาน้ำเย็นๆให้ร้องกิน เผื่อน้องจะตื่น ส่วนเติมนั่งสัปหงกข้างอาคราม น่ารักชะมัดเลย

"น่ารักอ่า~ พี่เพลย์ๆ ลูกใครอ่อ?" เพิร์ธถามยิ้มๆ

"น้องพี่น่ะ แต่คนละพ่อกัน"

"อ้อ น่ารักอ่ะ น้องที่อยู่กับพี่ชื่ออะไร?"

"เต็ม เจ็ดขวบ ส่วนคนนั้นเติม แปดขวบ" ผมบอก เพิร์ธดูจะชอบเต็มมากๆ ก็นะ..ผมว่าสองคนนี้ก็คล้ายๆกันอยู่

"วันศุกร์ตอนเย็นเพิร์ธมารับน้องไปเล่นด้วยได้มั้ยอ่ะ เวลาพี่คิลทำงานแล้วเพิร์ธเหงา"

"ได้สิ เต็มน่าจะชอบเพิร์ธ"

"เย้!" เพิร์ธดีใจจนออกนอกหน้าต่างกับพี่คิลที่กุมขมับ

"ห้องกู...จะเละมั้ยวะ"

หึๆ เละไปเถอะ หมั่นไส้มานาน

"กินข้าวได้แล้ว เด็กๆจะได้พักผ่อน" อาครามพูดขึ้นก่อนจับหัวเติมไว้เมื่อมันจะทิ่มลงจานข้าว ฮ่ะๆ น่ารักจริงๆ อาครามปลุกเติมให้กินข้าวแต่ก็ยากเย็น อาครามเลยจัดการป้อนให้ ผมก็ป้อนให้เต็ม

"เพิร์ธ..ป้อนกูบ้างดิ"

"พิการหรอพี่ เลิกนะ เพิร์ธไม่อยากมีผัวพิการอ่ะ"

"ฮ่าๆๆๆ" ผมถึงกับขำเสียงดัง พี่คิลเงิบมั้ยล่ะ เมียยังเมินอ่ะคิดดู

"เติม เต็ม พิการหรอเห้ย! ใช้คนแก่ป้อนมันบาปนะเว้ย" พี่คิลพาล เติมเต็มสะดุ้งแล้วนั่งกินข้าวด้วยตัวเองแต่ตาจะปิดล่ะ อาครามมองหน้าพี่คิลแล้วถอนหายใจ

"ยิ่งโตแกยิ่งปัญญาอ่อนนะคิล"

"ลูกใครล่ะ? เหมือนกันนั่นแหละ"

"ฮ่าๆๆๆๆ" คราวนี้ทั้งผมทั้งเพิร์ธขำกันไม่หยุด อาครามมองผมนิ่งๆแล้วคาดโทษ โอ้ย พ่อลูกคู่นี้มันยังไง รักกันจริงหรอ

หลังทานมื้อเย็นเสร็จผมกับเพิร์ธก็รับหน้าที่ล้างจานส่วนพ่อลูกออกไปนั่งกัดกันที่ห้องโถงโดยมีเติมเต็มคอยส่งเสียงงุ้งงิ้งๆอยู่ด้วย

เติม..เริ่มกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว เริ่มมีรอยยิ้ม เริ่มหัวเราะและเริ่มคุยกับผม ซึ่งมันทำให้ผมสบายใจมากๆ...ส่วนแม่..ไม่เห็นเขาติดต่อมา ผมเองก็ไม่ได้ติดต่อไป..จะว่าไงดีล่ะ ไม่อยากคุยล่ะมั้งแล้วผมก็กลัวว่าเขาจะเอาเติมเต็มไป ถ้าเป็นแบบนั้นผมเศร้าแย่เลย

ตอนนี้เรื่องทุกอย่างเริ่มกลับมาเป็นปกติแล้วและที่สำคัญที่ยังเหลืออีกเรื่องคือ..ก้องภพจะจัดการตุลย์ยังไงแล้วผมพอจะช่วยมันได้มั้ย ถ้าคำพูดผมไม่มีน้ำหนักพอผมก็คงต้องให้อาครามพูดให้น่ะนะ หวังว่าเขาจะเห็นแก่อาครามบ้าง

"เพิร์ธไปก่อนนะพี่เพลย์~ แล้ววันศุกร์จะมารับเต็มนะ"

"ครับผม โอเคเลย" เพิร์ธโบกมือบ๊ายบายให้ก่อนเดินกอดแขนพี่คิลไป ผมส่ายหน้ายิ้มๆแล้วหมุนตัวเดินเข้าบ้าน...คู่นั้นรักกันจนผมอิจฉาเลยล่ะ ไม่ใช่ว่าอาครามไม่รักผมนะ แต่แบบ...อาครามอายุก็...เยอะแล้วไงจะให้ทำตัวแบบพี่คิลคงพิลึกน่าดู

"อาคราม พวกเด็กๆไปไหนแล้ว?" พอกลับเข้ามาข้างในผมก็ไม่เจอเติมกับเต็มแล้วเลยถามคนที่นั่งอยู่

"ขึ้นนอนแล้ว ชั้นเองก็ไม่ไหวเหมือนกัน ง่วงชะมัด" อาครามหาวแล้วลุกขึ้นยืนก่อนกวักมือเรียกพอผมเดินเข้าไปหาเขาก็กอดคอผมเลย

"อะไร?"

"ขึ้นนอนเถอะ ชั้นจะหลับ" ผมพยักหน้าแล้วเดินขึ้นห้องมากับอาคราม ดูท่าคนแก่จะเหนื่อยแล้วแฮะ

ตุบ!

"เบาๆก็ได้" ผมมองเอือมๆ พอถึงเตียงก็ล้มตัวนอนทันที ผมปิดไฟก่อนกลับมาที่เตียงขึ้นนอนข้างๆดึงผ้าห่มคลุมให้ อาครามหลับเร็วมาก สงสัยจะเหนื่อยจริง ผมขำแล้วยื่นหน้าไปหอมแก้มเบาๆ

"ฝันดีครับอา" ผมนอนลงทันทีที่พูดจบ

หมับ!

"แกก็เหมือนกัน" อาครามพลิกมากอดผมไว้หลวมๆแล้วพูดเสียงงัวเงียข้างหู วันนี้เพลียๆทั้งคู่นั่นแหละนะ เฮ้อ ผมนอนก่อนดีกว่า ตอนเช้าค่อยว่ากันใหม่ ฝันดีครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}