ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 40

คำค้น : อาคราม เพลย์เยอร์ อาหลาน ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2561 22:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 40
แบบอักษร

​WTF! :: 40

@โรงพยาบาล ห้องพิเศษ

ผมยืนมองตำรวจที่ยืนเฝ้าหน้าห้องตุลย์แล้วเข้าไปขออนุญาตเยี่ยมตุลย์ข้างใน

"ผมขอเวลาสามสิบนาทีครับ" ตำรวจมองหน้าผมแล้วพยักหน้า เขาเปิดประตูให้ผมจึงเดินเข้าไป..อาครามตามเข้ามาแล้วนั่งลงที่โซฟาปล่อยให้ผมไปคุยกับตุลย์ตามลำพัง..สภาพตุลย์ตอนนี้เวทนามาก..ข้อมือทั้งข้างถูกล็อกด้วยกุญแจมือติดกับราวเหล็กที่กลั้นเตียง ข้อเท้าก็เช่นกัน ใบหน้าซีดเซียวราวกับกระดาษริมฝีปากแห้งไร้ชีวิต..นี่น่ะหรอตุลย์ คนที่ร้ายที่สุด...สภาพไม่ต่างอะไรกับคนใกล้ตาย

"ตุลย์..." ผมเรียดมันเสียงเบาพร้อมกับเขย่าตัวมัน เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นและทันทีที่เห็นหน้าผม มันก็เบือนหน้าหนีทันที

"มาทำไม..สมน้ำหน้ากูหรือไง..." เสียงแหบแห้งพูดอย่างเยาะเย้ยตัวเอง ผมถอนหายใจแล้วลากเก้าอี้มานั่ง

"กูแค่จะมาเยี่ยม"

"เก็บความหวังดีของมึงไปเถอะ กูไม่ต้องการ" ถึงมันจะพูดอย่างนั่นแต่แววตาของมันสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด

"เฮ้อ ที่กูมาเพราะกูอยากคุยเรื่องบางอย่างกับมึง"

"....."

"ถ้ากูยกโทษให้มึง...มึงจะกลับตัวได้มั้ย"

"มึงพูดอะไรเพลย์! ฮึก..ยกโทษให้กูงั้นหรอ!? มึงจะใจดีไปแล้ว! กูทำอะไรกับมึงบ้าง ไหนจะบริษัทของคุณครามอีก! ฮึก...ทั้งฆ่าฟาร์ม...มึงจะยกโทษให้กูง่ายขนาดนี้เลยหรอ!?" ตุลย์หันมองหน้าผมทั้งน้ำตา มันพูดเสียงดังอย่างใส่อารมณ์ ผมพอจะเข้าใจน่ะนะ

"เออ กูรู้ว่ามึงทำเลวไว้มาก...แต่ที่มึงทำก็เพราะรักอาครามไม่ใช่หรอวะ..กูก็เป็นคนนึงที่รักอาคราม กูพอจะเข้าใจ..กูถึงยกโทษให้มึงไงตุลย์"

ผมกับมันต่คนต่างมองหน้ากันก่อนที่มันจะเป็นฝ่ายหันหน้าหนีก่อน

"หึ อย่าทำเป็นคนดีเลยว่ะ กูรับไม่ได้"

"กูให้อิสระมึงได้..ขอเพียงแค่มึงเล่าทุกสิ่งทุกอย่างออกมาให้หมด" คราวนี้มันหันมองหน้าผมแล้วเม้มปากแน่น

"กู...อึก..กู..."

ผมพยักหน้าเบาๆ มันถึงยอมเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง..ผมทึ่งและยอมรับในตัวมันนะ คนๆเดียวทำเพื่อความรักได้ขนาดนี้...ไม่เคยเห็นใครทุ่มขนาดนี้มาก่อน

"ฮึก..กูรักคุณครามจริงๆ..คุณครามเป็นรักแรกของกู..ฮึก..ถ้าจะให้กูลืมไปง่ายๆมันคงไม่เป็นแบบนี้..เพราะกูไม่เคยลืม..ฮึก..ทุกสัมผัสของเขา..กู..รักเขามากจริงๆ" มันพูดไปสะอื้นไป ผมหันมองตัวการแล้วคาดโทษเขาไว้ บางทีถ้าตอนนั้นอาครามปฏิเสธตุลย์ไป เรื่องมันคงไม่เป็นแบบนี้...ทั้งหมดเป็นความผิดของอาคราม หึๆ จะแกล้งให้เข็ดเลย

"งั้นหรอ...แล้วตอนนี้มึง..."

"ตอนนี้กู..ก็ยังรักเขา..ถึงเขาจะรักมึงก็ตาม" ผมอึ้ง ทำไมมันมั่นคงกับความรักมากขนาดนี้ เหมือนตุลย์มันจะรู้ทันว่าผมกำลังคิดอะไรเพราะมันหัวเราะแล้วพูดต่อว่า

"เพราะกู..หวังว่าจะได้ความรักตอบกลับมาไงล่ะ กูถึงมั่นคงกับคุณคราม..แต่ความจริงมันไม่ใช่ กูหวังมากไปเอง...ช่างเถอะ มึงกลับไปได้แล้ว กูจะพัก"

"อืม ยังไงกูก็หวังว่าเราจะเป็นเพื่อนกันได้"

"ฮ่ะๆ กูไม่มีหน้าไปเป็นเพื่อนมึงหรอก..เดี๋ยวกูก็ต้องเข้าไปนอนในคุกแล้วนี่"

"ไม่หรอก..มันต้องไม่เป็นแบบนั้น" ผมแตะไหล่มันเบาๆแล้วลุกขึ้นเดินไปหาอาครามก่อนดึงเขาให้ลุกขึ้น

"ฮึก..อืม..ขอบคุณ" ผมยิ้มแต่ไม่ได้หันไปหรอกนะ เดี๋ยวจะเสียฟอร์ม พอลากอาครามออกมาได้ผมก็ทุบหลังเขาแรงๆไปที

"ซี๊ด!...อะไรของแกเนี่ย?" อาครามมองผมงงๆ

"เพราะอานั่นแหละ! ตุลย์มันถึงเป็นแบบนี้ ถ้าอาปฏิเสธมันตั้งแต่แรก เรื่องคงไม่เป็นแบบนี้"

"อ้าว ตกลง..ชั้นผิด?"

"เออ!"

ผมกระแทกเสียงใส่แล้วเดินเร็วๆมาที่รถก่อนแอบขำ แกล้งคนแก่นี่สนุกเนอะ

ระหว่างทางกลับบ้านผมก็เอาแต่พูดแหย่เขาแกล้งเขา โคตรมีความสุขอ่ะ เวลาเห็นคนแก่หงุดหงิดแล้วอยากเอาคืนแต่ทำไม่ได้เพราะต้องขับรถ ฮ่าๆๆ สะใจ!

Rrrrrr~ ผมชะงักมือที่กำลังแกล้งอาครามแล้วหยิบโทรศัพท์อาครามขึ้นมาดูเบอร์ที่โทรเข้า

(ก้องภพ)

"ฮัลโหลครับ?" ผมถือวิสาสะกดรับเองเลย

(เพลย์?)

"ครับ คุณมีอะไรหรือเปล่า? คือตอนนี้อาครามขับรถอยู่น่ะ"

(อ่า งั้นพวกคุณช่วยกลับรถมาที่สน.ได้หรือเปล่าครับ? ผมมีรายงานของมาเอดะมาบอก)

"ได้ครับ งั้นอีกยี่สิบนาทีเจอกัน"

(ครับ สวัสดีครับ)

พอวางสายเสร็จผมก็ดึงแก้มอาครามแรงๆก่อนบอกเขา

"อาคราม..ไปสน.ด่วนเลยครับ ก้องภพมีรายงานของมาเอดะมาบอก"

"เออ ปล่อยได้แล้วเจ้าเพลย์" อาครามหน้ายุ่ง เขารีเทิร์นรถกลับพร้อมกับปลายตามองผมนิ่งๆ ผมหัวเราะลั่นรถอย่างไม่เกรงใจ ฮ่าๆๆ โอ้ย...คนแก่ระวังน่าดูเลย

-สน.xxx-

พอมาถึงผมกับอาครามก็เข้าไปหาก้องภพทันที...ก้องภพในชุดตำรวจดูเท่ห์มากๆและเหมาะกับเขามากกว่าชุดสูทผูกไทค์เสียอีก ก้องภพยิ้มทักทายเล็กน้อยแล้วนำผมกับอาครามมาที่ห้องของเขาเอง..ผมพูดได้เลยว่า...

ก้องภพ...สง่ามาก...ชุดตำรวจเหมาะกับเขามากจริงๆ

"นับตั้งแต่ทางเราจับกุมสภา ผมได้ขอให้ท่านผบ.ติดต่อกับตำรวจทางประเทศญี่ปุ่น นับว่าเป็นโชคดีของเรานะครับที่ติดต่อไปได้ทันท่วงที มาเอดะถูกจับขณะออกจากเกทพอดี ตอนนี้เอกสารการโอนเงินของท่านประธานผมได้รับคืนมาแล้ว นี่ครับ" ก้องภพเลื่อนซองสีน้ำตาลที่ถูกเก็บอย่างดีให้ก่อนที่เขาจะเขียนอะไรไม่รู้ยุกยิกๆ อาครามหยิบมันขึ้นมาแล้วถอนหายใจ

"เป็นอะไรอ่ะ"

"แค่โล่งอกน่ะ"

ผมพยักหน้าก่อนมองหน้าก้องภพ สะอาด..สำอางค์ สุขุม ให้ตายสิ ทำไมผมดูไม่ออกว่าเขาเป็นตำรวจนะ

"อ่า แล้วก็คำให้การกับตำรวจของมาเอดะ..เขาโยนทุกอย่างให้ตุลย์หมด"

"หะ จะบ้าหรือเปล่า!?" ผมเผลอเสียงดังอย่างลืมตัว

"แต่ถึงอย่างนั้นทางเรามีหลักฐานการฉ้อโกงของมาเอดะ..เธอเลยไม่รอดและเธอขอให้ปิดข่าวนี้ไว้"

"ทำไม?"

"ผมก็ไม่ได้ถามเขาเหมือนกัน" ก้องภพยิ้ม...แต่ทำไมผมรู้สึกว่า...รอยยิ้มมันกวนตีน

"หึๆ ถ้าอย่างงั้นผมขอตัว!" ผมหายใจแรงๆแล้วลากอาครามออกมาที่รถ โว้ย! ตำรวจห่าไรกวนตีน! อุตส่าชม! แม่งเอ้ย

"ฮ่าๆๆๆ ชั้นอยากขอบคุณก้องภพจริงๆ" ผมหันควับมองอาครามที่ยิ้มสะใจแล้วต่อยไหล่เขาไปแรงๆก่อนเปิดประตูรถขึ้นมานั่ง ฮึ่ย! สักวัน...กูจะเผาสน.นี้ให้วอด!

....................................

เอาล่ะ เหลืออีก 5 ตอนจบ พรุ่งนี้จะอัพ 5 ตอนสุดท้ายให้นะคะ

สำหรับเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งมานานแล้ว การแต่งอาจจะดู ไม่สิ ดูไม่ดีเลยล่ะ ในมุมของตัวเราเอง เราว่าเรื่องช่วงปี 2017 มันดีขึ้น ในช่วงที่แต่ง 2015-2016 มันยังแปลกๆอยู่ การใช้คำ คะ ค่ะ นะคะ ก็ผิด ตลกมาก 55555555555555 ถ้าเห็นนะค่ะ อย่าพึ่งด่ากันนะคะ ช่วงนั้นไม่รู้เหมือนกันทำไมเป็นแบบนี้ 5555555555

เจอกันพรุ่งนี้ค่ะ 5 ตอนสุดท้าย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}