ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 36

คำค้น : อาคราม เพลย์เยอร์ อาหลาน ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2561 22:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 36
แบบอักษร

WTF! :: 36

-หลายวันผ่านไป-

ตั้งแต่วันนั้นเติมกลายเป็นเด็กเก็บตัวอยู่แต่ในห้องตลอดส่วนเต็มกลับมาร่าเริงเหมือนเดิมแล้ว..ผมรู้สึกผิดและพยายามขอโทษน้องอยากให้น้องกลับมาเป็นเหมือนเดิมเต็มเองก็ช่วยอีกแรงอาครามก็เหมือนกันแต่ไม่ว่ายังไงก็ยากมาก..ผมเครียดสุดๆเพราะต้นเหตุทั้งหมดมันมาจากผม

"เลิกเครียดได้แล้วน่า...เดี๋ยวเติมก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม" อาครามพูดขึ้นขณะที่เราเดินเข้าบริษัทแต่แล้วก็มีบุคคลหนึ่งที่ทำให้เราอึ้งและงงไปตามกันๆเขาดักหน้าผมกับอาครามพร้อมส่งรอยยิ้มชวนสยองมาให้

"ไงจ้ะครามซัง~ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ ฮิๆ" ซาโกะซังหัวเราะแบบฉบับของเขาก่อนที่สายตาที่ยิ้มอยู่ตลอดจะกวาดมองรอบๆบริษัทและพนักงานทุกคนในนี้อย่างสำรวจ

"มาหาผมถึงที่..มีธุระอะไร?" อาครามถามกลับด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง ซาโกะยิ้มกว้างก่อนเดินเข้ามาหาอาคราม

"ฉันมาหาคู่หูฉันน่ะ แต่ได้ข่าวว่าครามซังไล่ออกไปแล้ว..แหมๆ..เสียดายจริงนะ" ผมขมวดคิ้วเข้าหากันงงๆ คู่หู? อาครามไล่ออก? ใครล่ะ?

"ตุลย์?" อาครามถามขึ้นอีกครั้ง

"อ่าฮะ~ เขาติดหนี้ฉันอยู่นะ~ ฮิๆ"

"หนี้อะไร?" คราวนี้เป็นผมที่ถามเอง ซาโกะมองผมยิ้มๆก่อนเอื้อมมือเหี่ยวๆของเธอจับแก้มผมเบาๆ

"อยากรู้หรอ? มาหาฉันที่สภาสิจ้ะเพลย์จัง~ มาคนเดียวนะ..แล้วฉันจะบอกทุกอย่าง หึๆ" พูดจบซาโกะซังก็เดินผ่ากลางผมกับอาครามออกไปขึ้นรถตู้ที่จอดรออยู่ข้างนอก..นี่มัน..อะไรกัน!? ผมกับอาครามมองหน้ากันก่อนที่อาครามจะหันไปสั่งพนักงานให้กลับไปทำงานกันตามเดิม ระหว่างที่ขึ้นลิฟท์มาผมกับอาครามต่างคนต่างเงียบเหมือนกำลังคิดอะไรกันอยู่และแน่นอนผมนึกถึงคำชวนของเธอ...ไปที่สภาหรอ...ก็ดีเหมือนกัน ผมอยากรู้ว่าเธอจะบอกอะไรผม

"อาคราม...เย็นนี้ผมจะไปหาซาโกะซังที่สภานะครับ" เมื่อตัดสินใจได้ผมก็หันไปบอกอาครามทันที อาครามดูไม่เห็นด้วยชัดเจนเพราะสีหน้าของอาครามแสดงออกมาแบบนั้น

"ไม่! ชั้นไม่ให้แกไป! ซาโกะซังมันมารชัดๆรู้ๆอยู่ว่าถ้าแกไปเขาอาจจะทำอะไรแก"

"อาไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะโทรหาอาแล้วถือสายไว้แต่อาห้ามส่งเสียงเด็ดขาด" ผมรีบบอกเพื่อให้อาครามสบายใจและเป็นพยานกับสิ่งที่ซาโกะซังจะบอก

"เฮ้อ เอางั้นก็ได้..ถ้าหากชั้นรู้สึกไม่ดี..ชั้นจะไปหาแกที่สภาทันที" อาครามลูบหัวผมเบาๆ ผมยิ้มก่อนเขย่งปลายเท้าจูบปลายคางเขาแผ่วเบา ไม่ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นกับผมในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าจะร้ายแรงแค่ไหน..ผมเชื่อว่าคนๆนี้ต้องมาข่วยผมแน่นอน

ตกเย็นผมกลับไปอาบน้ำใส่ชุดที่ทะมัดทะเเมงแล้วนั่งแท็กซี่ไปที่ตึกสภาทันที..พอมาถึงสิ่งที่ทำให้ผมแปบกใจคือ...ทำไมมีคนมารับผมขึ้นไปหาซาโกะซัง?แล้วทำไม..ผมถึงเข้าไปได้ง่ายขนาดนี้?ทั้งๆที่หน่วยรักษาความปลอดภัยเขาแน่นหนาและเคร่งครัดมากๆ..ผมเริ่มใจไม่ดีแล้วสิมือเรียวแตะที่กระเป๋ากางเกงอัตโนมัติ...ในนี้..มีคนที่พร้อมช่วยผมอยู่

-มาเอดะซาโกะ-

ผมอ่านป้ายชื่อนับสิบรอบก่อนที่คนตรงหน้าผมจะเปิดประตูให้แล้วผายมือเชิญให้ผมเข้าไป ผมสูดลมหายใจเข้าลึกๆก่อนที่เท้าจะก้าวเดินเข้าไป

ปัง!

ผมหันควับมองประตูอึ้งๆปนตกใจ...ทันทีที่ผมเข้าห้องมาประตูก็ถูกปิดทันที! เห้! นี่มันชักไม่เข้าท่าแล้วสิ

"ไงจ้ะเพลย์จัง...มานั่งนี่สิ" ไฟในห้องเริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆจนผมเห็นซาโกะซังในชุดยูกาตะที่กำลังนั่งดื่มชาอยู่..ผมชั่งใจแต่ก็เดินเข้าไปนั่งร่วมกับเธอ..ผมตัดสินใจที่จะมา..ผมจะลังเลหรือกลัวไม่ได้

"สวัสดีครับซาโกะซัง" ผมยกมือไหว้ตามมารยาท ซาโกะพยักหน้ารับก่อนที่เธอจะรินชาให้ผม

"ดื่มสิเพลย์จัง ชานี่ฉันชงเองเลยนะ" ผมยิ้มรับแล้วทำท่าว่าดื่มมันเข้าไปจริงๆแต่จริงๆแล้วผมไม่ได้ดื่มจากที่เขาทำกับอาครามทำให้ผมไม่ไว้ใจเธออีก

"ผมว่าเราเข้าเรื่องดีกว่านะครับซาโกะซัง"

"แหม่ๆ..ใจร้อนจริงนะ ฮิๆ~" ซาโกะซังวางแก้วชาลงก่อนที่เขาจะมองหน้าผมนิ่งๆทั้งสีหน้าและแววตาเปลี่ยนไปจนผมใจหาย

"อยากถามอะไรล่ะ?"

"หนี้ที่คุณพูดถึง...หมายความว่ายังไง?" ผมถามเข้าประเด็นทันที อย่างตุลย์ไม่น่ารู้จักสมาชิกของสภาได้นั่นคือความสงสัยที่ผมเก็บไว้ไม่ได้บอกกับอาครามแต่ผมเชื่อว่าอาครามเองก็สงสัยเหมือนกัน

"หึๆ...หนี้สิบล้านในสิ้นเดือนนี้น่ะ...จากบริษัทของคราม"

"...!!!!"

"ฉันกับตุลย์เราได้ทำข้อตกลงกันไว้...หากฉันช่วยเขา..เขาก็จะตอบแทนฉัน..หากเขาช่วยฉัน..ฉันก็จะตอบแทนเขา...เราเอื้อเฟื้อกันและกัน"

"!!!"

"เมื่อสองปีก่อนตอนที่สมาชิกสภาอย่างพวกฉันเข้าเยี่ยมบริษัทของแต่ละคนฉันได้เจอกับตุลย์ที่นั่น..และเรามีอะไรเหมือนกัน...นั่นคือ...เกลียดพวกแกยังไงล่ะ"

"...."

"ที่แกกับครามซังได้กันก็เป็นฝีมือฉันเอง..ฉันจงใจใส่ยาในถ้วยชาของครามซัง..หึๆ ผลเกินคาดดีนะ" ซาโกะแสยะยิ้มแล้วยกชาขึ้นจิบในขณะที่ผมอึ้งทำอะไรไม่ถูก

"แล้วที่ครามมีอะไรกับตุลย์ก็เพราะฉันอีกเหมือนกัน..จดหมายเชิญถูกเปลี่ยนจากชื่อแกเป็นชื่อตุลย์ก็เพราะอำนาจของฉันอีกล่ะนะ...แกน่าสงสารจริงๆ"

ปึง!

"ที่ผ่านมาคุณเป็นสมาชิกสภาเพราะอะไร!?..สภาถูกจัดตั้งขึ้นเพื่อการสร้างสัมพันธ์ของเจ็ดประเทศไม่ใช่หรอครับ!?แล้วทำไม..."

"แกมันโง่จริงๆ...แกคิดว่าสภานี้มันใสสะอาดหรือไง?...สมาชิกมุกคนล้วนกินเงินใต้โต๊ะกันทั้งนั้น...เงินจากประชาชนตาดำๆที่ทำงานหาเงินงกๆแต่แล้วทุกๆสิ้นเดือนพวกเขาต้องจ่ายให้สภาครัวเรือนละห้าพัน..คิดเอาสิว่าพวกฉันจะได้สักเท่าไหร่?...อีกอย่าง..สมาชิกสภาทุกคนยักยอกเงินจากบริษัทของตัวเองกันทั้งนั้น"

"!!!!"

"แต่ไม่ต้องห่วง..คนจากบริษัทผัวแกไม่ได้ยักยอก..มนัสดีเกินที่จะทำดังนั้นเพื่อความยุติธรรมฉันถึงให้ตุลย์ยักยอกให้ไงล่ะ"

"...!!"

"แต่ผัวแกและแกดูท่าจะทำบุญมาเยอะนะ..ไม่ล้มละลายสักที"

"ซาโกะซัง!! ถ้าคุณเกลียดผม..คุณทำลายผมคนเดียวสิ! อาครามเขาไม่เกี่ยว!"

"ทำไมจะไม่เกี่ยว!?..เพราะมันลูกชายของฉันถึงไม่ได้ถูกเลือกเป็นสมาชิกคนต่อไป!!" ซาโกะตวาดเสียงดังจนผมสะดุ้ง...สิ่งที่ออกจากปากเขามันทำให้ผมสับสบ งุงงง ทำอะไรไม่ถูก...เหมือนถูกไม้หน้าสามฟาดเข้าที่หน้าอย่างจัง...อาคราม...อาครามจะไม่เป็นอะไรใช่มั้ย?!

"เอาล่ะ ชั้นพูดมากพอแล้ว..ถึงเวลาที่ตัวจริงต้องพูดบ้าง...ออกมาสิตุลย์"

!!!!

ผมนิ่งอึ้ง..คนที่เดินออกมาจากห้องเล็กคือตุลย์...คนที่ผมกับอาครามเกลียดนักหนา!ตอนนี้มันดูเงียบสงบและดูนิ่งจนผมอดที่จะระแวงไม่ได้ ตุลย์เดินมานั่งข้างๆซาโกะซังแต่สายตามันจับจ้องผมไม่ห่าง

"อยากรู้อะไรอีกล่ะเพลย์เยอร์? กูตอบมึงได้ทุกข้อ"

"มึง...หักหลังอาครามงั้นหรอ?"

"หักหลัง? หึ...มันเรียกว่าหักหลังไม่ได้นะเพลย์...ในเมื่อคุณครามไม่เคยเชื่อใจกูตั้งแต่แรก..กูรักคุณครามตั้งแต่แนกเห็น..เสนอตัวให้เอง..แต่สุดท้ายคนที่ได้เขาไปกลับเป็นมึง!"

ซ่า!

น้ำชาอุ่นๆในกาฉลุลายตามแบบญี่ปุ่นถูกสาดใส่หน้าผมเต็มๆ ผมนิ่งทั้งที่ในใจแทบจะฆ่ามันให้ตาย

"กูทำมทุกๆอย่างเพื่อที่จะได้ครอบครองเขา...แต่ความพยายามและสิ่งที่กูทุ่มเทกลับไม่ได้อะไรกลับมาแม้แต่นิด...กูแสดงละครจนสร้างความไว้เนื้อเชื่อใจจากคนในบริษัท..กูมีตัวหมากที่แสนเชื่องอย่างฟาร์ม..แต่มันคิดจะหักหลังกู!เพื่อตัวกูเอง..กูเลยฆ่ามัน! มึงได้ยินมั้ยว่ากูฆ่ามัน!"

เพี๊ยะ!

ใบหน้าผมหันไปตามแรงตบได้กลิ่นคราวเลือดนิดๆ ผมเม้มปากแน่นแล้วยกหลังมือเช็ดเลือดที่มุมปากห่อนมองหน้ามัน

"ชีวิตคนที่รักมึง...มันดูไร้ค่าขนาดนั้นเลยหรอตุลย์"

"มันก็แค่ขี้ข้ากู! มึงรู้มั้ยเพลย์...ว่ากูเสียสละร่างกายให้มันกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง!ให้มันทำลายมึง!แต่สุดท้าย..กลับนอนซมให้เขากระทืบเหมือนหมา! ทุกสัมผัสของมันกูขยะแขยงจะแย่!"

"เลว.."

"ใช่! กูเลว! แล้วรู้มั้ย...ว่ากูน่ะเลวได้มากกว่านี้..ทัศกรคือตัวหมากที่กูใช้ให้ยักยอกเงินยังไงล่ะ อีโมติคอนsmile แต่ดูเหมือนเขาจะกลับตัวกลับใจ..ดังนั้น..."ตุลย์เหยียดยิ้มก่อนเอาซองสีน้ำตาลออกมาแล้วยื่นให้ซาโกะซัง

"ฮิๆ~ อาริกาโตะตุลย์จัง~"

"ก่อนออกจากบริษัทกูได้ทำเอกสารโอนเงินจำนวนหนึ่งร้อยล้านบาทให้กับซาโกะซังเรียบร้อย...เตรียมล้มละลายได้เลย"

!!!!!

หมับ! ปึก! เพล้ง!

ในที่สุดผมก็ทนไม่ไหวหยิบถ้วยชาปาใส่หน้ามันอย่างแรง ถ้วยชาล่วงลงพื้นก่อนแตกกระจาย เลือดสีแดงสดค่อยๆไหลลงมาเป็นทาง

"ถ้ามึงทำลายชีวิตคนที่กูรัก...กูจะฆ่ามึงด้วยมือคู่นี้!"

ผมไม่รู้ว่าผมจะออกจากห้องนี้ได้มั้ย..แล้วถ้าออกได้จะออกไปในสภาพไหน...แต่ที่แน่ๆ..คงไม่ปกติเหมือนตอนเข้ามาหรอก

ผมไม่สามารถปกป้องอาครามได้จริงๆนั่นแหละ...ผมแม่งอ่อนแอ..แต่สิ่งที่ผมทำได้ตอนนี้...คือกำจัดคนที่คิดร้ายกับอาคราม ผมคือผม ตุลย์คือตุลย์ เราจะฆ่ากันให้ตายกันไปข้าง...ในขณะที่ผมกับตุลย์สู้กันเอาเป็นเอาตาย...ผมได้เห็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด...นั่นคือรอยยิ้มของปีศาจ...รอยยิ้มที่มาจากบุคคลที่สามในห้อง...มาเอดะซาโกะ...สมาชิกสภาประเทศญี่ปุ่น

.....................

ในขณะที่เพลย์เอาตัวและชีวิตเข้าแลกเพื่อที่จะฆ่าคนที่คิดจะทำลายคราม..ในตอนนั้นคนที่อยู่ในสายได้ขับรถมาที่สภาด้วยความเร็วพร้อมกับความแค้นที่อัดแน่นในอก มือหนากำพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามหลังมือ..ครามได้ยินทุกคำพูด...ทุกอารมณ์..ทั้งเสียงตบเสียงแก้วแตก..หัวใจครามเต้นรัวตลอดเวลา...เขากลัวว่าสิ่งที่เลวร้ายและอันตรายจะเกิดขึ้นกับคนรัก

"เพลย์..แกรอชั้นก่อน..แกอย่าเป็นอะไรเด็ดขาด!"

ระหว่างนั้นครามก็วางสายจากเพลย์และต่อสายหากรินทันทีและไม่ลืมที่จะต่อสายหาก้องภพ...พนักงานที่แสนลึกลับแต่เป็นมิตรกับเขาร้อยเปอร์เซนต์

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}