Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่20 ปะทะ+อ้วนขึ้น

ชื่อตอน : ตอนที่20 ปะทะ+อ้วนขึ้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2561 17:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่20 ปะทะ+อ้วนขึ้น
แบบอักษร

หลังจากที่ฉันกลับมาถึงบ้านก็ถูกร่างของเฮียหนึ่ง สองและตามด้วยคนรับใช้แห่กันเข้ามาสวมกอด น้ำตาที่ฉันร้องไห้มาตลอดทางก็ต้องมาพาลไหลอีก อุตส่าห์หยุดร้องมาได้สักพักแล้ว

"คุณหนูคะ คุณหนูได้รับบาดเจ็บอะไรตรงไหนมั้ยคะ?"

"ไม่ล่ะ ฉันไม่ได้เป็นอะไร" ฉันยิ้มบางๆให้แม่บ้าน 

"ไงยัยตัวแสบ!" เฮียหนึ่งมองหน้าฉันอย่างอ่อนโยน

ฉันยิ้มให้เขา พวกเขาสามคนเหมือนจะผอมลงคงเพราะต้องมาเครียดกับงานและตามหาฉันแน่นอน พอคิดแบบนั้นก็อยากจะร้องไห้อีกแล้ว 

"ไปเจอเฟียที่ไหนสาม?"

"ที่เกาะแถวตะวันออก ฉันตรวจไปเรื่อยๆจนไปเจอที่นั้นแหล่ะ"

"เกาะของไอ้แบรดวินท์ใช่มั้ย?"

เฮียสามไม่ตอบเขาแค่พยักหน้าเท่านั้น สายตาของเฮียสามส่อแวววาวโรจน์มาก เหมือนอยากจะฆ่าเจ้าของชื่อให้ตาย

"เฮียหนึ่ง เฟียอยากพักผ่อน เฟียขอตัวก่อนนะ"

"อืม"

"งั้นเดี๋ยวฉันทำซุปไก่ให้ทานนะคะ จะได้ช่วยบำรุงร่างกายคุณหนูให้หายเพลีย"

"จ่ะ" 

ฉันตอบก่อนพยายามจะพาร่างของตัวเองขึ้นไปที่ห้องนอน ฉันรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องเพราะความเจ็บความจุกจากความเสียใจมันยังคงมีอยู่มากท่วมท้น แต่ฉันพยายามไม่แสดงมันออกมามากเพราะไม่อยากให้พวกพี่ๆมาเป็นห่วงฉันอีก 

เมื่อขึ้นมาถึงห้องนอนของฉัน ฉันก็เดินไปทิ้งตัวบนเตียงนุ่มนิ่มนั่นทันที เตียงของฉันมันใหญ่มาก และมันก็ทำให้ฉันคิดถึงเขา ชายที่ปกติจะนอนกอดฉันทุกค่ำคืน น้ำตาของฉันก็ค่อยๆไหลอีกครั้ง 

ฉันเอามือกุมที่หน้าอกเพราะความรู้สึกเจ็บและจุกจู่โจม เพราะคิดถึงช่วงเวลาที่มีชายที่บอกรักฉันมักจะทรยศฉัน มันเป็นแค่การแสดงที่ผ่านมา ชายคนนั้นไม่เคยรักฉันเลย ทั้งเคลวินและโรเมโอ 

เห็นหัวใจฉันเป็นของไร้ค่ากันหรือไง มาหลอกให้ฉันต้องเจ็บช้ำน้ำใจอะไรกันนักหนา

ฉันค่อยๆหลับตาลงคงเพราะฉันร้องไห้มาตลอดตั้งแต่ที่เกาะจนมาเกือบถึงบ้านที่เวอร์จิเนีย จึงทำให้ฉันปวดตาและเข้าสู่ห้วงนิทราไป 



หลังจากที่ฉันได้นอนจนเต็มอิ่มเมื่อตื่นมาก็พบว่าตัวเองตื่นมาเกือบเที่ยงของอีกวัน ฉันจึงเดินเข้าห้องน้ำ

"ตายแล้ว ตาบวมขนาดนี้เลยหรอ?"

ฉันค่อยๆหยิบโฟมล้างหน้ามาล้างหน้าและปาดครีมลงบนหน้าตาของตัวเองอย่างเบามือและที่สำคัญฉันโบกครีมหนามาก และรีบจัดการอาบน้ำชำระร่างกายก่อนจะใช้ผ้าเช็ดตัวพันรอบกายเดินม่ที่ห้องแต่งตัว 

ฉันยืนมองชุดของตัวเองที่มีแต่แบรนด์เนมราคาแพงและดีไซน์สุดแสนจะไฮโซออกมา ความรู้สึกแปลกๆว่ามันเริ่มไม่คุ้นเคยเอาเสียเลยกับตัวเอง นี่ฉันเปลี่ยนไปขนาดไหนกันถึงขนาดเสื้อผ้าตัวโปรดยังมองว่าแปลก แต่เอาเถอะฉันสวยใส่อะไรก็ดูดีไปหมดแหล่ะ

ฉันเดินลงมาตามบรรไดก็พบว่าตอนนี้พวกเฮียๆเขาก็ยังไม่ไปทำงานกัน 

"อ้าวพวกเฮียไม่ไปทำงานกันรึไง?"

"วันนี้ขอพักหน่อยพวกฉันโหมทำงานหนักแถมยังต้องมาตามหาแกอีก นี่พอละเคลียร์มิชชั่นไปหนึ่งก็ขอพักก่อนแล้วกัน"

"อ๋อ พาน้องไปช็อปปิ้งหน่อยสิ โทรศัพท์ของเฟียมันใช้ไม่ได้แล้วเฮีย เลยอยากไปซื้อ ไหนๆก็ว่างแล้ว...วันนี้ก็พาน้องไปช็อปหน่อยสิ^____^"

"ได้สิ ไหนๆก็ไหนๆเราไปใช้เงินกันบ้างก็คงไม่เป็นไรหรอกเนอะเฮียหนึ่ง^^"

ฉันหันไปยิ้มให้กับเฮียหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาของเฮียหนึ่งมักจะนิ่งตลอดเวลา เขามองหน้าฉันอย่างเนือยๆก่อนจะถอนหายใจยาวพรืด

"โอเคๆ"





หลังจากฉันและเหล่าเฮียๆออกมาช็อปปิ้งที่ห้างดัง เราทั้งสี่ก็ถูกตกเป็นเป้าสายตาของเหล่าลูกค้ารายอื่นของห้าง แม้ส่วนใหญ่ผู้หญิงจะมองพี่ชายของฉันตาเป็นมันก็ตาม 

ฉันเดินมาเลือกซื้อโทรศัพท์มือถือเสร็จก็ถอดซิมจะเครื่องเดิมมาใส่เครื่องใหม่และค่อยๆดาวน์โหลดแอพพลิเคชั่นต่างๆก่อนจะล็อกอินเข้าไปในบัญชีผู้ใช้โซเชี่ยล

"เฮีย ถ่ายรูปกัน!" 

แชะ! ฉันใช้มือถือถ่ายรูปพวกเราทั้งสี่คน ให้ตายสิหน้าฉัน ตาบวมหนักมากจนเห็นได้ชัดเลย เอาไว้ค่อยกลับไปแต่งละกัน 

แชะ! แชะ! แชะ!

เสียงกดชัตเตอร์รัวๆนั่นดังขึ้นทำให้ฉันและพวกเฮียต้องหันไปมองว่ามันเกิดอะไรขึ้นทันที และภาพที่พวกฉันเห็นตรงหน้าคือพวกนักข่าวต่างกำลังกดชัตเตอร์รัวๆให้กับชายร่างสูงที่ฉันคุ้นตาเป็นอย่างดี โรเมโอ 

เมื่อเห็นร่างของเขาหัวใจของฉันพลันกระตุกขึ้นมา หัวใจรู้สึกเหมือนถูกไฟจี้ ให้ต้องรู้สึกเจ็บปวด ม่านน้ำตาเริ่มก่อตัวหนาและค่อยๆเอ่อล้นออกมาจากขอบตา 

"หึ พามาเปิดตัวใหญ่เลยนะไอ้ชั่วนั่น" เฮียสองด่าทอ

ฉันรีบๆเอามือปาดไล่น้ำตาที่เทออกมาจากขอบตาของฉัน พยายามสูดหายใจเข้าออก ทำตัวให้เป็นปกติให้ได้มากที่สุด

"ไปกันเถอะเฮีย" ฉันพยายามลากพวกเฮียๆไปให้ห่างๆจากพวกเขา 

"นั่นมันสามทหารเสือกับองค์หญิงแห่งตระกูลการเงินลอว์สันใช่รึป่าว!?" 

เสียงนักข่าวคนหนึ่งตะโกนเรียกความสนใจทำให้พวกเพื่อนร่วมอาชีพของเขาหันมาสนใจพวกฉัน ฉันรู้สึกใจเสียหัวใจเต้นแรงและรัว กลัวจะต้องพบเจอหน้าเขา คนที่หลอกลวงฉัน ถ้าเจอหน้ากันตอนนี้ฉันต้องร้องไห้แน่ๆ ฉันรู้ตัวดี ไม่สิฉันต้องเข้มแข็ง ฉันคือโซเฟีย ลอว์สันนะ ฉันคือ... ฉัน

"เรามาเที่ยวยังไม่ขอตอบคำถามหรือให้สัมภาษณ์อะไรทั้งนั้น ขอตัวก่อน" เฮียสามที่เหมือนจะดูฉันออกทะลุปรุโปร่งชิงพูดก่อน ส่วนเฮียหนึ่งพยุงฉันออกให้ห่างจากพวกนักข่าวและห่างจากคนที่สามารถทำให้ฉันร้องไห้ได้ตลอดเวลา 

"เดี๋ยวก่อนสิคะ หายหน้าหายตาไปเป็นเดือนๆมาถ่ายรูปกันสักรูปสองรูปจะเป็นอะไรไป" เสียงเล็กของใครสักคนกล่าวขึ้นทำให้ฉันต้องหยุดก้าวเท้าต่อ

"ฉันไม่สะดวก เอาไว้วันหลังนะคะ" ฉันพยายามทำเสียงนิ่งตอบโดยไม่หันไปมองแม่นั่น

"หยิ่งจังเลยนะบ้านนี้" 

"พวกเราไม่สะดวก คำว่าไม่สะดวกคงจะเข้าใจความหมายนะ" เฮียสองตอบแทนฉัน 

"อย่างน้อยๆเวลาคุยก็หันมามองหน้ากันหน่อยไม่ดีกว่าหรอเฟีย?"

ฉันต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินเสียงทุ้มของเขา ความรู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อตเมื่อเขาเรียกฉันด้วยชื่อเล่นแบบนี้ต่อหน้าคนอื่น พวกเฮียจับมือฉันแน่นด้วยความเป็นห่วงฉันรู้ตัว ฉันสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนจะทำใจดีสู้เสือหันกลับไปมองหน้าเขา

เมื่อฉันหันกลับไปมองใบหน้าคมคายของเขา ดวงตาของเขาเหมือนจะบวมๆขึ้นมานิดๆหรือฉันอาจจะคิดไปเอง ริมฝีปากเหยียดยิ้มยาวให้ฉัน 

"เพิ่งเคยเจอตัวจริงครั้งแรกคิดว่าน่าจะสวยกว่านี้"

ฉันหันกลับไปมองใบหน้าของร่างเล็กที่ยืนอยู่ข้างๆเขา ใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางโทนสีเข้มทั้งหน้า ฉันเค้นหัวเราะในลำคอให้กับเจ้าหล่อน

"ขำอะไรยะ?"

"หึ ป่าวค่ะ นี่หรอลูกสาวสว.มอร์แกน"

ฉันมองเจ้าหล่อนตั้งแต่หัวจรดเท้าและเท้าจรดหัวเชิงท้าทาย ยังไงฉันมันก็ไม่ได้อ่อนแอให้ใครมาเหยียบย่ำซ้ำเติมหรอกโดยเฉพาะยัยนี่ ยัยผู้หญิงที่ได้ขึ้นชื่อว่าภรรยาในอนาคตของผู้ชายจอมหลอกลวง

"พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง!?"

"ชู่ว ต่อหน้านักข่าวนะ มารยาทนิดนึงอะค่ะ"

"มารยาทด้วยเว้ยรู้จักมั้ยไอ้สาม!? ฮ่าๆ" เฮียสองพูดเสริมฉันพลางกอดคอหัวเราะลั่น ส่วนเฮียหนึ่งเอามือปิดปากกลั้นหัวเราะเอาไว้ 

ฉันหันกลับไปมองใบหน้าของโรเมโออีกครั้ง ก่อนจะยกยิ้มที่มุมปาก ยักคิ้วเย้ยหยันให้คนครงหน้าท้าทายอารมณ์โกรธ

"เฟีย!"

"กรุณาเรียกฉันให้ถูกด้วยค่ะคุณแบรดวินท์เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น"

"หึ มั่นใจจริงๆหรอว่าเราสองคนไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น?" 

"พูดให้มันดีๆหน่อยนะเว้ยไอ้ชาติชั่ว!" เฮียสองตะโกนด่าออกมา 

"มารยาทนิดนึงคุณลอว์สัน" เขาตอกกลับเฮียสอง เฮียสองแทบจะปรี่เข้าไปประเคนหมัดใส่หน้าเขาถ้าไม่มีเฮียสามคอยรั้งแขนสองข้างเอาไว้

"ไปกันเถอะเฮีย อยู่แถวนี้นานๆมันกระดาก!!"

ฉันพูดก่อนจะเดินสะบัดออกไปทันทีไม่สนใจเสียงทักทายของใคร 



หน็อย! ยัยหน้าลอย คอยดูเถอะ ทั้งแกทั้งหมอนั่นฉันจะทำให้หน้าหงายไปเลย ฉันเดินไปที่เคาท์เตอร์แบรนด์เครื่องสำอางก่อนจะหยิบทุกอย่างมาใส่ตระกร้า อะไรที่ว่าฟื้นฟูฉันหยิบมาหมด และหยิบเครื่องาสำอางแทบจะทุกสี ทุกรุ่น ทุกพาเหรดมาจนจะหมด โดยปล่อยพวกเฮียนั่งกินกาแฟอยู่ที่ร้านนั่งชิล

ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋าของแบรนด์ต่างๆทั้ง Dior Chanel Valentino Gucci YvesSaintLaurent(YSL) บลาๆมาลองให้หมด

ฉันเริ่มรู้สึกแปลกๆกับตัวเองเพราะรู้สึกเหมือนฉันจะดูเจ้าเนื้อขึ้นรึป่าว? เพราะฉันเป็นโรคกินเท่าไหร่ก็ไม่ค่อยอ้วน และหลังๆมานี้ฉันก็ไม่ได้กินเยอะเท่าไหร่ทำไมดูมีเนื้อมีหนังขึ้นมานิดหน่อยแต่ช่างเถอะมันก็ดูดีขึ้นนะเพราะแต่ก่อนก็ผอมไป

"สวยมากเลยค่ะคุณลอว์สัน" 

"เอาหมดนี่เลยเท่าไหร่ก็เท่ากันเอานี่"

ฉันพูดจบก็ยื่นบัตรเครดิตให้กับพนักงาน การมาช็อปปิ้งก็ดีเหมือนกันทำให้ฉันลืมเรื่องไม่ดีเมื่อกี้จนแทบหมดสิ้นเลย รู้สึกสดชื่นทันตา ฉันคือโซเฟีย ลอว์สันจริงๆ ความรู้สึกเดิมๆเริ่มกลับมาอีกครั้ง เธอไม่ควรมานั่งเศร้าปล่อยตัวเองโทรมเพียงเพราะโดนเขาหลอก หักหลังนะ ฉันไม่ใช่ของตายฉันจะทำให้นายรู้สึกว่านายไม่ได้มีค่ามากพอในชีวิตของฉัน โรเมโอ แบรดวินท์!


​ไรท์พยายามจะเขียนให้นางเอกค่อนข้างเข้มแข็งและหยิ่งยะโสนะคะอย่าเพิ่งรำคาญนางเอกหรือคิดว่านางไม่ได้รักพระเอก แค่อยากให้เหล่านางเอกนิยายหยิ่งในศักดิ์ศรีและไม่ยอมเหล่าพระเอกง่ายๆบ้าง และให้ความสำคัญกับคนในครอบครัวที่ใกล้ชิดตัวเองเพราะอยากให้สาวๆที่เข้ามาอ่านรู้สึกว่าต่อให้ตัวเองจะโดนหลอกมามากมายแต่มันก็ไม่ได้ทำให้ชีวิตตกต่ำลง ผู้หญิงต้องเข้มแข็งค่ะเพราะตัวเรามีค่ามากกว่านั้นเยอะ







ความคิดเห็น