ไม้พาย

เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญวันที่ 25 ไม่ได้เปิดอ่านฟรี 1 ชั่วโมง เหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

ชื่อตอน : 5---บุษบา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 85

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2561 22:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
5---บุษบา
แบบอักษร

​เนตรดาวเดินขากะเผลกออกจากบ้านอย่างหมดอาลัยตายอยาก เพราะแม่ไม่รู้ว่าเมื่อคืนเธอไปกระโดดโลดโผนลงจากปากโอ่งจนข้อเท้าแพลง แม่เลยออกไปพูดคุยกับเจ้าของแพปลาเรื่องที่จะเอาปลามาขาย

"ดั่งนรกชัง ฤาสวรรค์แกล้ง....." เนตรดาวเดินไปร้องเพลงไป ก่อนหางตาจะเหลือบไปเห็นรถมอเตอร์ไซค์คันสีฟ้าแล่นเลยผ่านเธอไป เธอจำรถคันนี้ได้อย่างแม่นยำ มีพี่ไลแสนสวยซ้อนท้ายไปด้วย จะใครที่ไหนอีกล่ะ ถ้าไม่ใช่เจ้าชายน้ำแข็งที่อยู่ข้างบ้าน


"ชิ!! ไม่สนหรอก ต่อให้จอดรับ เนตรก็ไม่ไปหรอก ไอ้พี่ไมบ้า!!" เพราะเมื่อคืนเธอเองก็ต้องใช้ความกล้าและหน้าด้านเป็นอย่างมากถึงพูดแบบนั้นออกไปได้

แล้วไง.....

ก็ไม่ได้มีคำพูดอะไรตอบกลับมา 

่ พี่เองก็แอบชอบน้องเนตรมานานแล้ว ชอบตั้งแต่แรกเห็น ถ้างั้นเรามาเป็นแฟนกันเถอะ  ่

่ เนตรรอพี่อีกนิดนะ เดี๋ยวโตอีกหน่อยเราค่อยแต่งงานกัน ่

ทำไมน๊า........

ไลน์ก็ไม่ขอ เฟสบุ๊คก็ไม่ถาม ไอจีก็ไม่เคยพูดถึง

"เฮ้อ.....ผู้ชายอะไรใจร้ายชะมัด คอยดูเถอะต่อไปนี้เราจะไม่เหลียวแล ไม่ชายตามอง ต่อให้มาคุกเข่าร้องขอความรักเราก็จะสะบัดบ๊อบใส่ให้ดู! เห๊อะ!!" เนตรดาวพ่นลมหายใจออกมาพลางสอดส่ายสายตามองหามอเตอร์ไซค์รับจ้าง แต่ก็อย่างว่าแหละ เช้าๆแบบนี้หายากจะตายชัก

เธอก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือจากนั้นจึงเริ่มจ้ำเอ้าเท่าที่จะทำได้ 

"ปี๊น ปี๊น!!" 

เสียงแตรรถมอเตอร์ไซค์ทำให้เธอสะดุ้ง ร่างเล็กยืนตัวแข็งทื่อไปในทันที 

พี่ไมวนรถกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

เนตรดาวเชิดหน้าขึ้นไม่สนใจทำท่าจะออกเดินต่อ

"ขึ้นรถ"

"ไม่!!" เธอปฏิญาณกับตัวเองไว้แล้วว่าจะไม่สนใจพี่ชายคนนี้อีก

"อย่าดื้อ..." ไมตรียังคงมีสีหน้าดุจเดิม แต่เขากลับเอาหมวกกันน๊อคอีกใบวางบนศีรษะเล็ก เด็กสาวหันไปมองหน้าพี่ชายข้างบ้านด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก แต่แก้มทั้งสองข้างกลับซับสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหู

เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะลอย....

เนตรดาวยกมือขึ้นมาจัดการกับหมวกกันน๊อคให้เรียบร้อย ก่อนจะค่อยๆขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายแล้วกอดเอวไมตรีไว้แน่นราวกับจิ้งจกตุ๊กแกก็ไม่ปาน

"เจ็บขาหรอกนะ ถึงยอมไปด้วยน่ะ..."เนตรดาวพูดเสียงเบาแต่มือกลับกระชับเอวของชายหนุ่มแน่นขึ้น มุมปากของเธอค่อยๆยกขึ้นจนกลายเป็นรอยยิ้มในที่สุด

เนตรดาวค่อยๆเอียงคอเอาใบหน้าด้านข้างของตนซบเข้ากับแผ่นหลังกว้างของไมตรีอย่างอุกอาจ เธอรู้สึกว่าพี่ไมสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาเป็นปกติในเวลาต่อมา

เนตรดาวรู้สึกว่าวันนี้เป็นการเดินทางมาโรงเรียนที่แสนจะมีความสุข ถึงแม้ว่าสุดท้ายไมตรีจะให้เธอลงเดินเข้าโรงเรียนไปก่อนก็ตาม

 จากนั้นอีกประมาณห้านาที พี่ชายข้างบ้านถึงจะขับรถเข้าโรงเรียน

ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วยน๊า..........

"ป๊อก!!"

"โอ๊ย!!"

เนตรดาวยกมือขึ้นมากุมหน้าผากเมื่อเธอมัวแต่ใจลอยจนช๊อคแท่งสีขาวลอยละลิ่วตรงดิ่งมายังหน้าผากกว้าง

"เหม่ออะไรของเธอเนตรดาว"

"เอ่อ คือหนูไม่ได้เหม่อค่ะ" เนตรดาวลุกขึ้นตอบอาจารย์ประจำวิชาภาษาไทยซึ่งมีฝีไม้ลายมือในการเขวี้ยงช๊อกได้อย่างอย่างแม่นยำเหมือนจับวาง 

"ดี ดี งั้นตอบมาสิว่าเรื่องอิเหนาที่เราเรียนอยู่เนี่ย บุษบาเป็นลูกสาวของใคร" เนตรดาวเหมือนโดนฟ้าผ่าเข้ากลางศีรษะ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังเรียนเรื่องอิเหนากันอยู่ นี่เธอใจลอยไปถึงไหนกันเนี่ย..

"ว่ายังไงเนตรดาว" อาจารย์เริ่มกดเสียงเหี้ยมบรรยากาศห้องเริ่มเหลือน้อยเต็มทีจนเธอรู้สึกได้ 

"เอ่อ...เอ่อ คือ ...." 

เนตรดาวไร้ซึ่งคำพูดเพราะเมื่ือคืนเธอมัวแต่ง่วนอยู่กับฟิสิกส์ไม่ได้สนใจวิชาที่จะเรียนในวันรุ่งขึ้นเลยสักนิด

เซอร์ไอแซก นิวตันช่วยลูกด้วย!!

เนตรดาวตะโกนก้องอยู่ในใจ

ในขณะที่เธอกำลังพูดไม่ออกบอกไม่ถูกอยู่นั้นเอง อะตอมเพื่อนสนิทของเธอก็ค่อยๆเลื่อนหนังสือเรียนมาตรงหน้า และยังวงกลมคำตอบไว้ให้เธออีกด้วย เนตรดาวยิ้มกว้างตอบออกไปอย่างฉะฉาน

"ลูกของอิเหนาค่ะ!!!"

"ฮ่าๆๆๆๆๆ" เสียงของเพื่ือนๆในห้องต่างพากันหัวเราะสนุกสนาน อะตอมถึงขั้นกุมขมับ ส่วนเนตรดาวกลับหรี่ตามองหนังสืออีกครั้ง พบว่าลูกศรที่เพื่อนเธอชี้ไว้นั้นมีคำกำกับความว่าชอบ กว่าเธอจะหาเจอว่าเส้นที่ชี้ว่าพ่อนั้นคือใครแปรงลบกระดานก็ลอยละลิ่วมาใกล้หน้าเสียแล้ว

ดีนะที่เธอไหวตัวทัน ไม่อย่างนั้นวันนี้เธอคงได้เลือดเป็นแน่

ต้องขอบคุณแม่ที่คอยสอนวิทยายุทธ์ให้เธอจนกล้าแกร่งหลบแปรงลบกระดานได้ในชั่วพริบตา

"เนตรดาว!! วันนี้เธอทำความสะอาดห้องหลังเลิกเรียนห้ามมีใครมาช่วย และที่สำคัญวันภาษาไทยที่จะมาถึง เธอต้องเล่นเป็นบุษบาจะได้รู้ว่าตัวเองน่ะเป็นลูกใคร!!"

"ค่ะ อาจารย์" เธอตอบเสียงเบาก่อนจะนั่งลงฟังอาจารย์บรรยายต่อไป

ตาย! ตายกันพอดี....

เล่นละครวันภาษาไทย แล้วบุษบานี่ใครกันนะ

"ป้า เอาชานมใส่ไข่มุกด้วยนะ ปูอัดสี่ไม้" เด็กสาวเดินไปข้างกำแพงโรงเรียนแสร้งทำเป็นว่ามานั่งอ่านหนังสือใต้ต้นไม้บริเวณนั้น เพราะตอนนี้เป็นเวลาบ่ายสองประตูโรงเรียนยังไม่เปิด และที่สำคัญตอนเย็นเธอต้องอยู่ทำเวรอีกด้วย ซึ่งห้องประจำของเธอนั้นมีนักเรียนห้องอื่นมาเรียนกันจนคาบสุดท้ายเลยทีเดียว

หลังจากที่เนตรดาวได้เสบียงพร้อมก็เดินไปยังห้องพยาบาลพร้อมกับอะตอมเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่มีในตอนนี้

"แกดูนี่ดิเนตร พวกผู้ชายในห้องถ่ายรูปแกไปโพสต์ในเพจของเด็กสายวิทย์ด้วยว่ะ อย่างฮา" เนตรดาวรับมาดู

"มันฮาตรงไหนวะ แกดูดิช๊อกเขวี้ยงเข้าหน้าพอดีเด้ะ!! เวรกรรม ไอ้บาสเป็นคนโพสใช่มั้ยดี คราวหลังไม่ให้ลอกฟิสิกส์แล้ว" เด็กสาวฟึดฟัดมองดูรูปตัวเองพร้อมแคปชั่น

#เหม่อจนได้เป็นนางบุษา#สงสารอิเหนาเลยกูเจอบุษบาเวอร์ชั่นเจ๊เนตร#เนตรเหมาเวรตอนเย็นอีกแล้วครับท่าน

เนตรดาวได้แต่ยู่ปากมองรูปตัวเอง ถ่ายให้มั นดีกว่านี้ไม่ได้รึไง อย่างน้อยก็น่าจะปล่อยให้เธอเติมลิปมันสักหน่อยก็ยังดี

"ครืน!!"

"เอานี่จ๊ะ ไม่มีน้ำแข็งนะ มีแต่เจลเย็น ใช้ไปก่อน ถ้าไม่เย็นแล้วค่อยไปเปลี่ยนเอาอันในตู้เย็นมาใช้สลับนะ "

"ขอบคุณค่ะคุณครู" เนตรดาวยกมือไหว้อาจารย์ประจำห้องพยาบาลก่อนจะรับถุงเจลมาประคบข้อเท้าที่ยังบวมไม่หาย 

ทว่าทันทีที่ประตูปิดเธอกับอะตอมก็ล้วงเอาชาไข่มุกกับบรรดาของกินอื่นๆออกมา ไม่ได้สนใจข้อเท้าอีกต่อไป

เนตรดาวเดินออกมาจากห้องพยาบาลพร้อมปากที่มันแผล็บ

"ไหวป้ะ"

"ไม่ไหวก็ต้องไหว....เฮ้อคนสวยมีกรรมจริงๆ" อะตอมเดินขึ้นตึกไปเป็นเพื่อนเนตรดาว กว่าจะถึงชั้นห้าก็เล่นเอาเหงื่อตก

"โห! สี่โมงยี่สิบแล้วจารย์ยังไม่ปล่อย โหดสึด" อะตอบกระซิบเสียงเบา ส่วนเนตรดาวได้แต่ยืนหน้าย่นอยู่หน้าห้อง

"แกกลับไปก่อนก็ได้นะอะตอม"

"บ้า กลับก่อนได้ไงแกขาเจ็บอยู่นะ ที่สำคัญเมื่อกี้เราโทรไปบอกแม่แล้วว่าไม่ต้องมารับ วันนี้เรากลับเอง"

"อ่อ ขอบใจนะ"

"อื้อ"

"เนตรนี่มันห้องพี่ไมนี่หว่า" อะตอมกระซิบเสียงเบา ส่วนคนที่ตั้งปณิธานกับตัวเองไว้ว่าจะไม่สนใจแต่ดันหันไปมองจนคอแทบเคล็ด

"ไหน"

"นั่นไงริมหน้าต่างน่ะ" เนตรดาวมองตามไปในทันที เธอเห็นไมตรีกับพี่ยูนั่งด้วยกัน

หลังจากนั้นไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงถอนหายใจของพี่ๆชั้นม.6 เมื่ออาจารย์บอกเลิกคาบที่เลยเวลามาเกือบครึ่งชั่วโมง 

รุ่นพี่ทั้งหลายต่างทยอยกันเดินออกมาจนกระทั่ง

"อ้าวน้องเนตรมาทำอะไรที่นี่ หรือมารอพี่" ยูเดินตรงมาหาเนตรดาวทันทีที่เห็น มุมปากของเธอกระตุกเป็นจังหวะ

"เนตรมารอทำเวรค่ะ"

"อ่อ.." ยูพยักหน้าเหมือนเพิ่งนึกอะไรออก

ในขณะที่เธอก้มหน้าขอตัวเดินเข้าไปในห้องก็เห็นไมตรีนั่งอยู่กับผู้หญิงคนหนึ่งยังไม่ลุกไปไหน

เนตรดาวชะงักฝีเท้า ในขณะเดียวกันสองคนที่นั่งอยู่ก็หันมามอง ข้าวฟ่างมองเนตรดาวอย่าพินิจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะชักสายตากลับไปมองไมตรี

"นะไมนะ เล่นเถอะนะ ขอร้องล่ะเราส่งรายชื่อไปแล้ว" ข้าวฟ่างพูดพลางเขย่าแขนไมตรี ชายหนุ่มถอนหายใจพลางเก็บของใส่กระเป๋า

"ไม่ว่าง" ไมตรีตอบออกมาโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนเลยสักนิด

"แต่เราส่งชื่อไปให้อาจารย์แล้วนะไม เทอมนี้ห้องเรายังไม่ได้ร่วมกิจกรรมของหมวดภาษาไทยเลย อาจารย์เขาขอมาเราเลยส่งชื่อไมไป"

ข้าวฟ่างถือวิสาสะส่งชื่อไมตรีร่วมเล่นละครเวทีเรื่องอิเหนาในวันภาษาไทยซึ่งจะประกอบไปด้วยตัวแทนจากห้องต่างๆของนักเรียนชั้นม.ปลาย 

"มึงเล่นเหอะไม เชื่อกู ทิ้งทวนหน่อย เราจบปีนี้แล้วนะ หรือมึงโมโหที่ไม่ได้เล่นเป็นอิเหนาวะ แต่บทนี้กูไม่ให้หรอกนะ ฮ่าๆๆ มึงเล่นเป็นพ่อตากูนั่นแหละดีแล้ว" ยูเดินเข้ามาในห้องพูดอย่างอารมณ์ดีทั้งยังช่วยเธอยกเก้าอี้อีกด้วย

"ไม่ต้องยกค่ะพี่ยู เนตรทำเอง"

"ไม่เป็นไรพี่ช่วย"

"เนตร... เนตรดาว เธอเองน่ะเหรอที่ได้บทบุษบาไป"  ถึงแม้เสียงของรุ่นพี่คนนั้นแสนจะหวานหู แต่ทำไมเธอกลับรู้สึกเหมือนมีมีดเล่มเล็กๆพุ่งเข้ามา

เนตรดาวพยักหน้าให้ข้าวฟ่าง

"เล่นก็ได้" ไมตรีพูดออกมาพร้อมใบหน้าที่เรียบเฉย

"จริงเหรอไม งั้นเราไปบอกอาจารย์ก่อนนะ" ข้าวฟ่างไม่ปกปิดความดีใจเอาไว้สักนิด เธอลุกขึ้นก่อนจะรีบขอตัวไปหาอาจารย์เพื่อยืนยันอีกครั้ง 

เธอพลาดบทบุษบาไปแล้วยังไง อย่างน้อยเธอก็ได้เล่นเป็นมเหสีของไมตรี และยังมีอีกเรื่องที่คาใจ ทำไมยูถึงได้อาสาเล่นเป็นอิเหนา...

หลังจากนั้นไมตรีและยูก็ช่วยเนตรดาวยกเก้าอี้จนเสร็จ

"ขอบคุณมากนะคะ" เนตรดาวหันไปบอกสองหนุ่มตรงหน้า

"ไม่ให้พี่ช่วยแล้วจริงๆเหรอ"

"แค่นี้เนตรก็เกรงใจจะแย่แล้วค่ะ"

"งั้นพี่ไปเตะบอลกับไอ้ไมก่อนนะ เจอกันวันเข้าชมรม" พูดจบพี่ยูกับไมตรีก็เดินเคียงคู่กันไปเหมือน.....

เนตรดาวส่ายหัว นี่เธออกหักจนกลายเป็นสาววายจิ้นให้ผู้ชายสองคนได้กันเหรอเนี่ย

"นี่เนตรแกรู้จักพี่ไมกับพี่ยูด้วยเหรอวะ" อะตอมที่ยืนทำตัวลีบๆอยู่ตรงมุมห้องเข้ามาเขย่าแขนเพื่อนทันทีที่สองหนุ่มเดินออกไป

"อื้อ บ้านใกล้กันน่ะ" บอกไปแบบนี้คงได้มั้ง หากเธอบอกไปว่าอยู่ติดกับบ้านพี่ไม มีหวังเสาร์อาทิตย์เพื่อนๆผู้หญิงของเธอคงไปอัดกันอยู่เต็มบ้านเป็นแน่

ว่าแต่คำพูดก่อนหน้านี้ของพี่ยู เธอยังตงิดใจอยู่ไม่หาย

"อะตอม พ่อตาของอิเหนาคือใคร"

"เอาคนไหนล่ะ อิเหนามีเมียตั้งสิบคนเลยนะ"

"ตอนที่เราเรียนอยู่น่ะ"

"อืม...ถ้าบทเด่นๆก็น่าจะเป็นท้าวดาหา พ่อของบุษบา" อะตอมทำหน้าครุ่นคิด ส่วนเนตรดาวหัวสมองกำลังประมวลประพูดของพี่ยูอย่างรวดเร็ว

่ หรือมึงโมโหที่ไม่ได้เล่นเป็นอิเหนาวะ แต่บทนี้กูไม่ให้หรอกนะ ฮ่าๆๆ มึงเล่นเป็นพ่อตากูนั่นแหละดีแล้ว ่

พี่ยูเป็นอิเหนา  คู่กับบุษบา....               

ส่วนพี่ไมนั้นเป็นพ่อ.....พ่อของบุษบา

นางบุษบายกมือขึ้นมากุมขมับราวกับคนไมเกรนขึ้น

...........................................................

ตอนเขียนเรื่องนี้ป้าก็ไมเกรนขึ้นเหมือนกันล่ะลูกเอ้ย.....

แจ้งคำผิดไรท์ด้วยนะคะ

อ่านคอมเม้นละชื่นใจ 

ไรท์ก็ได้แต่หวังว่ามันจะรอดไปตลอดรอดฝั่ง

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}