sadalone

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 20 ไฮเอลฟ์ อายุ 320 ปี

ชื่อตอน : ตอนที่ 20 ไฮเอลฟ์ อายุ 320 ปี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.9k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2561 00:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 20 ไฮเอลฟ์ อายุ 320 ปี
แบบอักษร

​ที่เกรซเฮ้าส์

อาจเพราะเมื่อคืนไม่ได้นอนตอนนี้ง่วงมาก

กลับมาจากร้านอาหารก็เพิ่งจะบ่ายกว่าเองแท้ๆ ไม่ไหวละขอนอนสักหน่อยแล้วกัน.. คร่อก~

ทิ้งหัวลงหมอนแล้วก็หลับทันที ส่วนวนิภาเห็นผมหลับไปแล้วก็ช่วยเปิดพัดลมให้จากนั้นหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน

ก็เหมือนกับทุกที มาที่ดันเจี้ยนพิศวงอีกแล้ว

ผมเรียกอควาออกมาลูบหัวเธอสองสามทีก่อนเริ่มออกผจญภัย [ไรท์ : ขอเปลี่ยนชื่อ อควารีนเป็นอควา]

“ย๊ากกก”

ฉัวะ

ดาบเขี้ยวหมาป่าในมือบวกกับวิชาก้าวผ่านนภาระดับต่ำผมสังหารหมาป่าสามตาสองเขาขนแดงได้อย่างไม่ยากนัก [ไรท์ : ขอเปลี่ยนชื่อวิชาตัดนภาระดับต่ำเป็นก้าวผ่านนภาระดับต่ำ ชื่อเดิมมันดูเป็นวิชาโจมตีมากกว่าวิชาเคลื่อนไหว]

อควาบินมาช่วยรักษาแผลที่ถูกข่วนเล็กๆ น้อยๆ ให้

เดินไปอีกหน่อยก็เจอลำธาร ชั้นนี้มีแม่น้ำเยอะจริงๆ เลยน้า

อควาดูดีใจมาก ช่วยไม่ได้นะพักสักหน่อยแล้วกัน

หืม? บนก้อนหินนั้นมันเหมือนจะเป็นเสื้อผ้า? เมื่อเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ก็ใช่จริงๆ ผมหยิบชิ้นผ้าสีขาวเล็กๆ ขึ้นมาดู นี่คือ.. ถ้าเดาไม่ผิด เหมือนจะเป็นกางเกงลิงของผู้หญิง

ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นมา “วางมันลงเดี๋ยวนี้เจ้าโจรโรคจิต!”

ผมหันไปมองเห็นใบหน้ารูปไข่โผล่พ้นน้ำ เธอมีผมสีเขียวและดวงตาสีเขียวมรกต ตกใจเลยนะเนี่ยที่เจอมนุษย์ เดี๋ยว หูยาวๆ แบบนั้นไม่ใช่มนุษย์แล้วล่ะ

หลังจากนั้นไม่นานผมถึงได้รู้ว่าภาษาที่เธอคนนี้ใช้ไม่ใช่ภาษาไทย

กลับมา ณ ปัจจุบันก่อนดีกว่า โดยพื้นฐานแล้วผมก็ไม่ใช่คนดี ตอนนี้ในมือถือกางเกงลิงของสาวสวยที่เร้นกายอยู่ใต้น้ำ หึหึหึ ถ้าลูกพี่ไม่ฉวยโอกาสตอนนี้ ได้เสียชื่อแย่! ดมๆ ดมๆ อ๊า กลิ่นรัญจวนชวนหลงใหล

“กรี๊ดดดด! ทำบ้าอะไรของเจ้าน่ะ! ตาย ตาย ตาย ตาย ข้าจะสับเจ้าเป็นหมื่นๆ ชิ้น!” แม่สาวหูยาวผมเขียวร่ายคาถาอะไรสักอย่าง

เขี้ยววายุ!

เสียงลมเชือดเฉือนผิวหนังของผม มันไวมากจนผมไม่ทันได้หลบ โชคดีของผมคือมีวิชากายาเหล็กไหลระดับต่ำติดตัวอยู่จึงเกิดแผลตื้นๆ เท่านั้น วิชาที่แม่สาวหูยาวคนนี้ปล่อยออกมาแท้จริงเป็นวิชาระดับกลางที่มีพลังโจมตีสูงพอตัว หากเป็นคนปกติร่างกายคงกลายเป็นท่อนๆ ไปแล้ว

“ไม่จริง! อ๊าย!” สาวผมเขียวตกใจ ทันนั้นแล้วเธอถูกกระสุนน้ำของอควายิงใส่จนสลบไป ร่างเปลือยอันเย้ายวนค่อยๆ ลอยตุ๊บป่องๆ ขึ้นมาจากน้ำ

ผมอุ้มร่างของเธอขึ้นมา กลืนน้ำลายดังอึก โนตมจริงๆ! นี่แหละร่างกายของผู้หญิงโตเต็มวัย อืม.. ข้างบนสีเขียวข้างล่างก็สีเขียวสินะ

ระหว่างที่อควาลงไปเล่นน้ำผมก็จับผู้หญิงคนนี้แต่งตัวด้วยชุดกระโปรงสีเขียวอ่อนของเธอ 

ขณะที่จับตัวเธอก็มีเสียงของระบบ

[ติ๊ง.. ไฮเอลฟ์ อายุ 320 ปี]

เกือบลืมไปเลย ต้องจับมัดไว้ก่อนเพื่อความปลอดภัย เอ้าฮึบ~

ไม่นานเธอก็ฟื้นขึ้นมา สาวผมเขียวกะพริบตาเบลอๆ เมื่อเห็นว่าตัวเองถูกมัดเงื่อนเต่าห้อยกับต้นไม้ใหญ่ด้วยเถาวัลย์ก็หน้าซีด

“ระ-ร่างกายอันสูงส่งของข้าถูกโจรป่าโสโครกตัวเหม็นหึ่งทำให้แปดเปื้อนเสียแล้ว”

ใครตัวเหม็นหึ่ง! ผมดมตัวเองดูก็ไม่เห็นเหม็นตรงไหนเลย กล้าใส่ร้ายลูกพี่คนนี้เหรอ!

“หยุดมโนสักแป๊บได้ไหม ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเธอ อย่างน้อยก็ตอนนี้น่ะนะ”

สาวผมเขียวมองเห็นอควาเล่นน้ำอยู่ในลำธาร “ภูติน้ำ ไม่น่าเชื่อว่าจะมาเจอในที่แบบนี้..”

“เอาล่ะ ฉันมีคำถาม ที่นี่คือที่ไหน ดันเจี้ยนพิศวงคืออะไร ทำไมฉันถึงถูกส่งมาที่นี่ทุกคืน”

สาวผมเขียวเงียบไม่ยอมตอบ

“ถ้าไม่พูดอะไรคงต้องจับทรมานสักหน่อยล่ะนะ”

“อึ๊ย~” สาวผมเขียวทำหน้ารังเกียจก่อนรีบเอ่ย “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าพูดเรื่องอะไรแต่ที่นี่คือป่าโบราณนอร์ฟ”

ป่าโบราณนอร์ฟงั้นหรือ..

“เธอไม่รู้จักดันเจี้ยนพิศวง?”

ไฮเอลฟ์สาวส่ายหัว “ข้าไม่รู้ ปล่อยข้าได้หรือยัง ถูกมัดสภาพนี้ช่างน่าอัปยศยิ่งนัก”

ผมเมินพลางคิด มี 1 ก็ต้องมี 2 ผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้เกิดมาจากกระบอกไม้ไผ่หรอกใช่ไหม? อีกเรื่องเธอดูไม่แปลกใจที่เห็นมนุษย์แสดงว่า เธอจะต้องเคยเห็นมนุษย์มาก่อน

ดีล่ะ!

“เธอรู้จักมนุษย์แบบฉันบ้างไหม”

เอลฟ์สาวทำสีหน้ารังเกียจ “เห็นมามากจนเอียนเลยล่ะ”

ยืนยันได้แล้ว ข้อมูลเป็นสิ่งมีค่า แต่ผมยังไม่พร้อมจะไปเจอใครตอนนี้ เอาเหอะ ฟาร์มเล่นไปวันๆ ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่

ผมตัดเถาวัลย์ทิ้ง ปล่อยเอลฟ์ผมเขียวลงมา “ขอบคุณสำหรับข้อมูล”

“เจ้าจะปล่อยข้าไปแบบนี้จริงๆ หรือ?” เอลฟ์สาวถามอย่างไม่ไว้ใจ

“อืม” ยัยนี่ยังไงกันพอให้ไปก็มีปัญหาอีก

ไม่รู้ทำไมเอลฟ์สาวไปยืนข้างลำธาร อ้าแขนออกทำท่าเป็นมิตรก่อนเรียก “ท่านภูติๆ ไปกับข้าสิ ข้าจะพาท่านไปเจอท่านภูติที่หมู่บ้านของข้า”

เฮ้ยๆ นี่กะจะลักพาตัวคนของลูกพี่กันซึ่งๆ หน้าแบบนี้เลยเรอะ

“อ๊าย!” และแล้วเจ้าหล่อนก็ถูกกระสุนน้ำเม็ดเล็กๆ รัวยิงใส่ ดูเหมือนอควาจะไม่ค่อยชอบยัยเอลฟ์สาวอายุ 320 ปี คนนี้เท่าไหร่ล่ะนะ

“อควาไปกันได้แล้ว” ผมเรียกอควาขึ้นมาจากน้ำ ออกเดินทางต่อดีกว่า

....

มองตามแผ่นหลังของโจรโรคจิตคนนั้นมีร่าแปลกใจ คิดว่าจะต้องถูกจับไปเป็นทาสเสียอีก แล้วยังภูติน้ำตนนั้นดูจะเชื่องกับเขามาก มันเป็นเรื่องยากมากที่ภูติจะมีท่าที่เช่นนี้

ที่สำคัญป่าลึกแบบนี้พวกมนุษย์ไม่น่าเข้ามาได้ เขามาจากทางไหนกัน?

แอบตามไปดีกว่า! เอลฟ์สาวตัดสินใจ ต้องชิงภูติน้อยน่ารักตนนั้นมาให้ได้เลย!



.......................................................................................................................

สแกลเรื่องจะกว้างไปป่ะ ชาติไหนจะเขียนจบ.. โลกปัจจุบัน ต่างโลก เฮ้อ 

อวดสโลแกนของไรท์สักหน่อย ไม่หนี ไม่หาย ไม่มี ไม่ลง!!

#ไรท์รีบเผ่นก่อนโดนกระทืบ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น