ชวนฝันพาละเมอ

ขอบคุณทุกคนที่ให้การสนับสนุนไรด์ตัวเล็กๆคนนี้ เป็นกำลังใจให้ไรด์ได้ด้วย การเม้น 1 เม้น เท่ากับ 1 กำลังใจของไรด์ ขอบคุณที่ติดตามอ่านทุกเรื่องที่ไรท์แต่งขึ้นนะคะ เลิฟๆรีดเดอร์ทุกคน

บทที่ 5 (Unfriend) อันเฟรนด์

ชื่อตอน : บทที่ 5 (Unfriend) อันเฟรนด์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ย. 2561 00:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 (Unfriend) อันเฟรนด์
แบบอักษร


(สนามฟุตบอล)

ผมที่แยกย้ายกับแก๊งค์ ‘โฉด’ ก่อนที่ผมจะเข้าไปที่สนามบอลขอแวะซื้อน้ำกินก่อนดีกว่าจะได้สดชื่น

“ป้าครับขอแดงมะนาวโซดาหนึ่งแก้วครับ”

“ได้จร้าพ่อหนุ่ม” ผมรอสักพักป้าก็ยื่นแก้วน้ำแดงมาให้พร้อมคิดเงินเสร็จก็เดินเข้ามานั่งอัฒจันทร์รอคนร่างสูง หันไปทางซ้ายก็ป้ายเชียร์จากสาวๆที่เขียนชื่อแก๊งโหดพวกมันทุกคน หันไปทางขวาก็มีสาวๆยืนถือผ้าพร้อมขวดน้ำเป็นสิบๆคน กูมาผิดที่ผิดเวลาหรือป่าวว่ะรีบลุกไปนั่งที่อื่นดีกว่า

“ไอ้ขุนไอ้วินมา!!!” เสียงเพื่อนในกลุ่มมันตะโกนขึ้น ผมรีบหันหลังแล้วรีบเดินก้าวออกมา

“ไอ้วิน!!” คนตัวสูงวิ่งออกจากสนามแล้วคว้ามือผมเอาไว้ก่อน

“จะหนีไปไหน” ไอ้ขุนถามด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ไม่ได้หนีแค่จะไปนั่งที่อื่นคนมันเยอะกูอึดอัด” ผมพูดตอบคำถามมันออกไป

“มานั่งนี่” มันลากผมมานั่งตรงที่พักนักกีฬาข้างสนามแล้วมันก็ยื่นหน้าของมันมาดูดน้ำแดงที่มือผมถืออยู่

“อยากแดกน้ำทำไมไม่ไลน์หา กูจะได้ซื้อน้ำเข้ามาให้มึงจะได้ไม่ต้องมาแย่งกูแดก”

“อย่าหวงกับกูดิ! กูอยากแดกต่อจากมึง” กูนิไม่มีคำจะพูดเลย มันเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

“ไปซ้อมต่อได้แล้วอย่ากินแรงเพื่อน”

“มีคนมาให้กำลังใจค่อยมีแรงซ้อมหน่อย” มันขยี้หัวผมเสร็จแล้ววิ่งไปที่สนาม

“กูเป็นหมาหรือไงขยี้หัวกูอยู่ได้” ผมนั่งมองพวกมันซ้อมไปเพลินเลยหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูปที่สนามบอลที่สีตัดกับท้องฟ้า


[รูปภาพ]


❤️ winwin123 ได้โพสต์รูปเมื่อ 50 วินาที ชอบสีเขียวของสนามหญ้ากับสีฟ้าของท้องฟ้าที่ตัดกัน #ท้องฟ้า #ธรรมชาติ

paopao9 : ชอบสนามหญ้าหรือชอบคนในสนามพูดมาให้เคลียร์

ekonace : กูซูมดูเห็นเสื้อกีฬาเบอร์ 18 อยู่ไกลๆคุณที่คุณก็รู้ว่าเป็นใคร @paopao9

zeno69 : กูมองจากดวงอังคารยันดวงจันทร์ก็เห็นว่าเป็น สนามหญ้า ท้องฟ้า และ ‘ขุนเขา’ธรรมชาติสุดๆพวกมึงว่าไหมฮาๆ เพื่อนกูดูท่าจะชอบธรรมชาติแบบสุดๆ @paopao9 @ekonace

Fai.ff0 : อะไรยังไงคะน้องวินพี่เห็นน้องขุนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ต้องวิ่งเข้าสนาม

i.w77 : น้องขุนเหมือนกำลังจีบน้องวินเลยพี่เห็นจากอัฒจันทร์นะ เขิน~

May2015 : คู่จิ้นวินขุนมากองรวมกันทางนี้คะ #วินขุน #ขุนวิน #วินวินขุนเขา

winwin123 : อย่าปั่นกระแสให้มันมากจะได้ไหมพวกมึงคนอื่นเขาเข้าใจผิดหมดแล้ว มีเวลาว่างก็ไปปั่นงานบ้างก็ได้ได้ยินมาว่าช่วงนี้เกรดตกกันอยู่ แซวกูมากๆระวังจะจิตตกเพราะโดนตีนนะครับเพื่อน @paopao9 @ekonace @zeno69

กูลงรูปไม่ถึงนาทีคอมเม้นจากเพื่อนเวรมากันเป็นชุดแท็กทีมมารุมกูโดยเฉพาะเลยนะไอ้พวกนี้อยู่ใกล้ๆจะตอบหัวสักทีสองที

.

.

( 1 ชั่วโมงผ่านไป )

“ป่ะไอ้วินพวกกูเลิกซ้อมแล้ว” ผมลุกขึ้นถือกระเป๋าเป้สะพายหลังพร้อมคนร่างตัวสูงหยิบกระเป๋าของตัวเองขึ้น

“ไอ้ขุนมึงไม่รับน้ำจากพวกแฟนคลับเหรอว่ะ เขาอุตส่าห์มารอมึงนะเว้ยตั้งนาน” ผมเห็นพวกแฟนคลับมองตามมันทุกนาที ถ้าหายใจแทนไอ้ขุนได้คงทำไปนานแล้ว

“กูไม่รับของจากคนแปลกหน้า” ขอบคุณเป็นคำพูดที่ดูดีสมเป็นมึงจริงๆไอ้ห่าหยิ่งยโสจริงๆ พวกผมเดินออกมาจากสนามไม่เท่าไหร่ก็มีเสียงเรียกผมดังขึ้น

“วิน” ผู้หญิงในชุดช็อปสีแดงเลือดหมูคนที่ผมเคยคบสมัยมัธยมปลายครบได้ปีกว่าๆก็ต้องได้เลิกกันเพราะต่างคนต่างโฟกัสเรื่องการเรียนจนไม่มีเวลาให้กันนั้นเอง

“มิ่งขวัญ” ผมส่งยิ้มให้เธอที่เธอเดินเข้ามาหาแล้วกอดผม

“คิดถึงจังเลยวินไม่เจอตั้งนานตัวยังหอมเหมือนเดิมเลยนะ”

“แอบดมตัวเรานะ เดี๋ยวแฟนมิ่งจะเข้าใจผิดหรอก” แต่สีหน้าที่ผมล้อเธอก็แปลเปลี่ยนไปเธอมีสีหน้าเหมือนจะร้องไห้

“เกิดอะไรขึ้น!” ผมถามคนตัวเล็กที่สบตาผม

“ไม่มีอะไรหรอกวิน” เธอส่ายหน้าไปมาผมหันไปมองไอ้ขุนที่ตอนนี้มันมองมาที่ผมส่ายตาว่างเปล่าไม่มีทีท่าเหมือนตอนที่อยู่สนามกลับสู่ความนิ่งเงียบตามนิสัยมันนั้นแหละ

“ขุนมึงกลับไปก่อนนะเดี๋ยวกูขอคุยกับมิ่งก่อนไม่ต้องรอเดี๋ยวกูกลับเอง” ผมพูดจบแล้วจะเดินผ่านคนตัวเล็กไปนั่งกันสองคนเพราะถ้ายืนคุยต่อหน้าไอ้ขุนคาดว่ามิ่งคงลำบากใจ แต่มันกลับดึงข้อมือผมไว้

“กูบอกให้กลับพร้อมกู” มันบีบข้อมือผมแน่นแล้วสบตาตอนนี้ด้านนอกมันนิ่งแต่ข้างในของมันอยู่ในอารมณ์ทำลายล้างได้จากที่ผมเป็นรูมเมทของมันมาตลอดหนึ่งปี

“กูไม่อยากให้มึงรอ! ปล่อยกู!” ผมสะบัดแขนออกจากมือมันในทันที ผมเข้าใจอารมณ์ตอนนี้ของมันนะแต่ช่วยเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ของกูด้วยว่าคนที่หน้าสงสารคือผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้า มันจะมาเอาแต่ใจตัวเองตอนนี้ไม่ได้

“ป่ะมิ่ง” ผมเดินจูงมือคนตัวเล็กเดินไปนั่งที่ม้าหินอ่อน

“เล่ามาให้หมดสิว่ามันทำอะไรมิ่งมั้ง” ผมนั่งฟังคนตัวเล็กเล่าเรื่องแฟนตัวเองตั้งแต่จีบ คบกัน จนถึงตอนนี้ เธอเล่าไปร้องไห้ไปด้วยความเสียใจที่แฟนของตัวเธอนอกใจเธอไปคบคนอื่น

“ไม่เป็นไรนะมิ่ง...มันก็แค่ผู้ชายเหี้ยๆ” ผมกอดคนตัวเล็กเพื่อปลอบใจเธอ เธอก็เป็นคนนิสัยดีและสนิทกับผมในระดับนึงไม่ได้มีนิสัยร้ายกาจเลวร้ายแต่อย่าใดผมถึงยันสนิทกับเธอไม่เคยเปลี่ยน

“ไม่รู้สิวินเวลาเรามีเรื่องไม่สบายใจหันไปหาใครทางไหนก็ไม่มีใครเข้าใจเราเท่าวินอีกแล้ว ขอโทษนะที่เรามาระบายแต่วินคือเพื่อนสนิทที่สุดของเราในตอนนี้”

“วินเข้าใจไม่ต้องขอโทษเราหรอก” ผมหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดที่แก้มทั้งสองข้างของเธอพร้อมกับลูบหัว

“ร้องไห้ขี้แยแบบนี้ระวังไม่สวยเอานะ... ‘ตาก็จะบวม’ ‘ปากก็จะคว่ำ’ ‘จมูกก็จะแดง’ เหมือนตัวอะไรน่า~” ผมพยายามเปลี่ยนบรรยากาศให้มิ่งสบายใจไม่ให้คิดมากอีก

“ฮาๆ ไม่ต้องล้อเราเลยวินชอบแกล้ง” มิ่งบิดเนื้อผมที่ผมพูดแกล้งเธอ

“โอ๊ย!!!..เจ็บนะ” ผมร้องเสียงดังโว๊ยวายเล่นๆใส่คนตัวเล็ก

“แบร่ชอบแกล้งดีนัก”

“ป่ะหิวไหมเดี๋ยวพาเดินไปกินข้าวแล้วก็จะพาไปส่งที่หอ”

“หิวพอดีเลยมื้อนี้เราขอเลี้ยงวินนะ...ที่รับฟังเรื่องของเรา” ผมได้แต่ส่งยิ้มให้เธอ

“ได้เลยประหยัดเงินอีกแล้วมีมิ่งเลี้ยงข้าวจะกินให้พุงแตกเลย”

“เว่อร์จริง!” สรุปผมพาเดินมาร้านบะหมี่ย่านดังในมอแต่ผมตั้งชะงักเมื่อเห็นกลุ่มโหดของไอ้ขุนนั่งกันอยู่ในร้าน

“วินเอาอะไรเดี๋ยวเราสั่งให้” คนร่างบางสะกิดแขนผม

“เอาเหมือนกับมิ่งแหละ”

ผมกับมิ่งสั่งบะหมี่กันเสร็จก็เดินมาหาโต๊ะว่างแล้วที่ว่างมันมีอยู่หนึ่งโต๊ะข้างๆโต๊ะของพวกไอ้ขุน ผมเลยต้องจำใจนั่งลงตรงนั้นแหละมิ่งนั่งลงข้างๆผม

“วินวิกกี้เป็นยังไงมั้งสบายดีไหม” คนตัวเล็กถามผม

“อืมสบายดีมันโตขึ้นเยอะจากแต่ก่อนมากเลยนะ” ผมพูดเสร็จก็ลวงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดรูปภาพของวิกกี้ให้มิ่งดู มิ่งโน้มหน้าเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆจนเหลือเพียงไม่กี่เซนเพื่อจะดูรูปในโทรศัพท์ของผม

“วิกกี้น่ารักมากๆเลยตอนเล็กๆมิ่งยังพออุ้มไหวตอนนี้คงอุ้มไม่ได้แล้วแน่ๆตัวใหญ่กว่ามิ่งอีกนะเนี้ย”

“มาแล้วจ้าบะหมี่ธรรมดาสองถ้วยไม่เอากระเทียม” ป้าวางบะหมี่เสร็จก็เดินออกไปเสิร์ฟโต๊ะอื่นต่อ

“โหป้าแกลืมหรือเปล่าว่าไม่เอาหอมไม่เอากระเทียม” คนตัวเล็กบ่นพึมพำ

“ไม่เป็นไรเดี๋ยววินตักออกให้แล้วค่อยกิน”

“น่ารักที่สุดขอบคุณนะวิน”

ปึง!!!

เสียงทุบโต๊ะจากโต๊ะข้างๆผมดังขึ้น


“โปรดติดตามตอนต่อไป”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}