-:ยอ๑ใบอ่อน_หมี:-

เรื่องที่2ของไรท์เเล้ว~ ฝากติดตามเเละคอมเมนต์มาเยอะๆนะ>< #ป๋ากันน้องจูง #ป๋ารั่วๆก็ผัวน้องนั้นเเหละ

ตอนที่16:"พี่ครับ...รักจักรยานเนอะ"

ชื่อตอน : ตอนที่16:"พี่ครับ...รักจักรยานเนอะ"

คำค้น : ตอนที่16 กันจูง นิยายy เคะท้องได้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.6k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ย. 2561 22:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่16:"พี่ครับ...รักจักรยานเนอะ"
แบบอักษร

​ตอนที่16

​::พี่ครับ...รักจักรยานเนอะ::

​"ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือในการตรวจร่างกายนะ"

"ครับ"


ผมพยักหน้ารับก่อนจะส่งยิ้มไปให้ สายตาก็พลันเหลือบไปมองคนที่ยืนกอดอกตีหน้าเข้มพิงผนังกำเเพงอยู่ใกล้ๆประตู ผมอมยิ้ม...


"พรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้เเล้ว เดี๋ยวพี่จะจัดการส่งมือถือไปให้ ถ้าผลเลือดออกเมื่อไหร่เดี๋ยวพี่จะเรียกมารับทราบละกันนะครับ"


เสียงพูดของพี่หมอทำให้ผมต้องเหลียวหน้ากลับมามอง ว่าเเต่กลับพรุ่งนี้เลยน่ะหรอ...? ผมชะโงกหน้ามองพี่กันต์ที่เหมือนจะได้ยินสิ่งที่พี่หมอพูด เจ้าของใบหน้าเข้มยกยิ้มขึ้นที่มุมปากจนผมเผลอยิ้มตาม...


"ว่าเเต่เราน่ะยิ้มอะไรบ่อยๆ หื้ม"


"อ๊ะ..."


นิ้วเรียวของพี่หมอเเตะลงที่รอยบุ๋มของเเก้มผมตามรอยยิ้ม ผมสะดุ้ง...ใบหน้าพี่หมอโน้มลงมาจนผมรู้สึกว่ามันค่อนข้างใกล้ ความเงียบปกคลุมทั่วห้อง ผมนิ่งอึ้งก่อนจะรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่พี่กันต์เดินมาเเล้ว


"พอเลยไอ้หมอ! ช่วยเอาหน้าเเละนิ้วออกไปจาก​เมียผมด้วยนะครับ"


พี่กันต์ว่าเสียงเเข็งพร้อมกับมือหนาที่จับนิ้วของพี่หมอออก ผมเเอบอมยิ้มกับการกระทำเเละท่าทางของพี่กันต์...พี่หมอยกยิ้มขึ้นก่อนจะเก็บเเผ่นกระดานของเขาพร้อมยืนเต็มกำลังความสูง


"งั้นพี่ไปละนะจูง"


"เออ! จะไปไหนก็ไป"


"หึๆ"


ผมนั่งพิงหลังมองทั้งสองคนคุยกัน ไม่เรียกว่าคุยซะจะดีกว่า...พี่หมอส่งยิ้มให้ผม ซึ่งผมก็ยิ้มตอบกลับไปตามมารยาท ก่อนที่พี่หมอจะเดินออกจากห้องไปจนลับตา


"ไปยิ้มให้มันทำไม!"


เสียงเเข็งว่าดุผม ผมเลยเงยหน้าขึ้นก่อนส่งยิ้มเเฉ่งยิงฟันให้บ้าง...จนพี่กันต์นิ่งไป


"ว่าเเต่พี่เถอะ...จะไปไล่พี่หมอเขาทำไม"


ผมถามคนตัวสูงที่ทำหน้าทำตาจะฆ่าคนได้ทั้งคน พี่กันต์ไม่ได้ตอบอะไรเเต่เดินมาล้มตัวนั่งเก้าอี้ข้างๆเเทน


"น่ารำคาญลูกหูลูกตา"


-_-


ผมพยักหน้าหงึกหงัก บรรยากาศในห้องเงียบสงบ ไม่มีบทสนทนาอะไรเกินขึ้นทั้งนั้น...เเต่ผมรับรู้ได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาตลอด


"นอนๆซะ จะได้พักผ่อนให้เต็มที่"


ผมพยักหน้ารับอีกรอบก่อนจะอมยิ้มพร้อมกับล้มตัวนอนตะเเคงไปทางที่คนตัวสูงนั่งอยู่...เปลือกตาบางค่อยๆหลับตาลง ผ้าห่มถูกคลุมตัวด้วยฝีมือของคนร่างสูงอย่างเบามือก่อนที่ผมจะเข้าสู่ห้วงราตรีในยามทิวากาลไป...


.


.


.


"กลับได้เเล้วนะจูง เดี๋ยวเรื่องค่าเงินพี่เคลียร์ให้นะ ส่วนโทรศัพท์จะจัดส่งไปเร็วๆนี่เเหละ โชคดีละกัน พี่ต้องไปดูคนไข้ต่อเเล้ว"


เสียงของพี่หมอดังขึ้นในรุ่งเช้า ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าเตียงสวมชุดธรรมดาๆ ข้างหลังก็มีพี่กันต์ที่มานอนเฝ้าเมื่อคืน ข้างหน้าก็มีพี่หมอชุดกาวน์สะอาดตายืนอยู่เหมือนกัน


"ขอบคุณมากๆครับพี่หมอ โชคดีเหมือนกันครับ"


ผมก้มไหว้ขอบคุณพี่หมอด้วยจริงใจก่อนจะส่งยิ้มให้ ก่อนที่พี่หมอจะเดินออกไปเเต่สองเท้าเเกร่งก็หยุดพร้อมกับเหลียวหลังมาทางผม 


"อ่อ...ช่วงนี้ก็ดูเเลตัวเองเป็นพิเศษๆหน่อยนะ มันมีอะไรไม่ชอบมาพากลอยู่เรื่อยๆ"


ผมขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างเเปลกใจ ก่อนที่พี่หมอจะเดินออกจากห้องไป


"โทรศัพท์อะไร?"


เสียงเข้มเอ่ยถามขึ้นทำให้ผมเลิกสนใจสิ่งที่พี่หมอพูดพร้อมกับหันไปมองคนข้างหลัง


"อ่อ...พี่หมอจะซื้อเเล้วส่งไปให้"


"มึงขอ?"


"ผมเปล่านะ"


ผมรีบตอบกลับไปทันที พี่กันต์ไม่พูดอะไรเเต่เดินนำหน้าออกไปจากห้องโดยเร็วจนผมต้องรีบวิ่งตามออกไป...


.


.


.


"เเฮ่กๆ"


ผมยืนก้มหน้าห่อไหล่ตัวเองอย่างเหนื่อยๆ เมื่อผมวิ่งตามพี่กันต์ลงมา...จากบันได-_- พี่กันต์ใช้บันไดหนีไฟเป็นทางลงเเทนลิฟต์ ไอ้เราก็กลัวพี่กันต์จะทิ้ง...ก็เลยตามลงไปจนได้ ถ้าให้ผมเดินกลับต่อนี่ผมจะไม่ไหวเอานะ...


เเสงอรุณยามเช้าที่ไม่เเรงเเละจ้ามากนะ พร้อมกับลมที่พัดผ่านมาเเละบรรยากาศรอบๆที่เต็มไปด้วยร่มเงาของต้นไม้ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นก่อนจะยืนพักนิ่งอยู่กับที่...


...เเล้วพี่กันต์ล่ะ!...


​กริ๊ง...กริ๊ง!

เสียงกระดิ่งดังขึ้นจนผมหันไปมองก็พอกับพี่กันต์ที่ขี่จักรยาน...อย่างหล่อ...เเต่เดี๋ยวนะ! นั้นมันจักรยานที่ผมทำมันล้มนี่หว่า!


"มานี่!"


ผมยืนนิ่งค้างกลางอากาศ มองพี่กันต์ที่สองเท้าถีบจักรยานมาทางผมอีกฝั่งที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ พี่กันต์เทียบจักรยานข้างๆขอบฟุตบาทก่อนจะเรียกผมเสียงดังจนผมหลุดออกจากภวังค์... จักรยานสีน้ำเงินที่ดูไม่เป็นชิ้นดี...ดูจะขับไม่ได้ด้วยซ้ำ สนิมที่ขึ้นเกรอะกรัง ข้างหน้าจักรยานมีตะกร้าหน้าที่โยกเยกไปมาดูจะพังเต็มที ส่วนข้างหลังก็มีเบาะหลังเหมือนจักรยานทั่วๆไป เเต่สภาพนี่...ถ้าผมนั่งมันจะไม่หักใช่มั๊ย!?


"ขึ้นมา! หรือจะเดินกลับเอง"


เสียงเข้มพูดบอกจนผมต้องตัดสินใจเลือก...จะให้เดินไปต่อผมต้องตายกลางทางเป็นเเน่เเต่ทางนั่งไปด้วยผมจะไม่ได้เเผลกลับมาใช่มั๊ย-_-


ด้วยสายตาที่กดดันเเละรังสีอำมหิตที่เเผ่ทั่วบริเวณที่ผมยืนอยู่ทำให้ผมต้องตัดสินใจขึ้นไปนั่งคร่อมบนเบาะที่โยกเยกไปมา...


"เกาะเเน่นๆละกัน"


คนตัวสูงที่อยู่ข้างหน้าพูดขึ้นก่อนจะเหลียวตัวมาถือวิสาสะจับมือของผมพร้อมกับจับมือผมขึ้นกอดรอบเอวของพี่กันต์...


"ไปล่ะนะ"


"อ่ะ เหวออ"


ผมร้องเสียงหลงเมื่อพี่กันต์ออกเเรงถีบจักรยานจนเเล่นออกไป...ลมที่โชยพัดอ่อนๆทำให้รู้สึกเย็นเเละสบาย... ผมก้มหน้างุดมองมือที่ผมจับรอบเอวพี่กันต์อยู่หลวมๆก่อนจะกระชับให้เเน่นขึ้น... 


ตึกตัก...ตึกตัก


เสียงหัวใจผมเต้นเเรงขึ้น...ใบหน้าผมขึ้นสีเเดงระเรื่อ ผมเเนบหัวตัวเองลงกับเเผ่นหลังของพี่กันต์...ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก...


...อยากจะกอดเเบบนี้ไปนานๆจังเลย...


.


.


.


"ครับคุณท่าน...ผมจัดการให้เรียบร้อยเเล้วครับ"คุณหมอชุดกาวน์ว่าเสียงเข้มกับคนปลายสาย


"จะให้ส่งคนตามไปติดตามมั๊ยครับ?"


ลมยืนพิงกระจกบานใหญ่ที่กลายเป็นที่ประจำไปเเล้ว มือหนาข้างหนึ่งถือโทรศัพท์...ข้างที่ว่างก็ถืออมยิ้มสีขาวเเดงอันใหญ่ไว้ในมือ สายตาก็พลันเหลือบไปมองผู้ชายสองคนขี่จักรยานเเละนั่งซ้อนท้ายผ่านไป...


"โอเคครับ...ผมจะไม่ส่งไปนะคุณท่าน...เเต่ถ้าหมอนั่นกลับมาจริงๆเมื่อไหร่ผมจะส่งคนไปดูน้องทันทีนะครับ..."


.


.


.


​"ทำไมตัวมึงหนักจังวะ"

"ทำไมหรอพี่"


ผมชะโงกหน้าถามพี่กันต์เมื่อเห็นพี่กันต์เริ่มถีบช้าลงเเละดูเหมือนรถจักรยานที่ผมนั่งมันจะเคลื่อนตัวหนืดกว่าเดิมด้วย...เหงื่อเม็ดเเรกก็ไหลลงมาบนหน้าของพี่กันต์ คนตัวสูงจอดจักรยานเทียบกับขอบฟุตบาทก่อนจะลงจากจักรยานซึ่งผมก็ลงมายืนเหมือนกัน...


"ลูกกู...เเม่งยางเเบน!"


พี่กันต์ว่าก็รีบนั่งยองๆลงไปก่อนจะสังเกตล้อรถจักรยานตัวเองไปมา ผมมองพี่กันต์ที่ดูเป็นห่วงจักรยานตัวเอง เเสงเเดดจากอรุณเริ่มร้อนขึ้น...ผมหยี๋ตามองบนท้องฟ้าที่มีหมู่นกบินว่อนไปมาระเเวกผม อากาศเมืองไทย...ร้อนเหลือเกิน


"เเล้วพี่จะเอายังไง"


"กูจะเเบกลูกกูไปเติมลมสิ!"


"//เเบกผมไปก่อนไม่ดีกว่ารึไง//"


ผมพูดเสียงเเผ่วกับตัวเอง...ก่อนจะมองพี่กันต์ที่กำลังยกจักรยานของตัวขึ้นหาม...พร้อมกับเดินนำหน้าไป...ผมมองจักรยานตาละห้อย


...อยากเป็นจักรยานวุ้ย!...


.


.


.


"​อ้าวเฮีย! ลมอะไรหอบมา!"


เสียงผู้ชายคนหนึ่งทักขึ้น...ผมมายืนหยุดอยู่หน้าร้านอะไรสักอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นอู่ซ่อมรถดีๆนี่เอง


"ลมห่าอะไร กูก็มาประจำปะวะ"


ผมยืนหอบอยู่ข้างหลังพี่กันต์ที่ยืนหามรถจักรยานตัวเอง เหงื่อหยดเเล้วหยดเหล่าถูกไหลออกมา


"ครับๆ ว่าเเต่นั้นใครน่ะ"


ผู้ชายคนเดิมถามขึ้น ผมโผล่หัวออกมาชะโงกหน้ามองก่อนจะหดหัวกลับไป...


"อ๋อ...เด็กกู"


"ไม่ใช่สักหน่อย..."


ผมพูดพึมพัมกับตัวเองเสียงเเผ่วก่อนจะยื่นปากตัวเอง ทำหน้ามุ่ย...


"เเอบมีดง มีเด็ก...ผมขอบ้างได้ป่ะ"


...ขออะไร!!...


พี่กันต์ยืนหามจักรยานนิ่ง ไม่เมื่อยหรอวะนั้น ผมใช้มือเกาะเสื้อยืดเอาไว้เเน่น...


"คงไม่ได้หรอกว่ะ...คนนี้ถ้าปล่อยไป..."


ตึกตัก...ตึกตัก


"เดี๋ยวไปทำคนอื่นลำบาก ฮ่าๆ"


-_-


"ให้มันมาลำบากที่กูคนเดียวนี่เเหละ ​ชีวิตกูดูมีสีสันดี


ผมกำเสื้อพี่กันต์เเน่นกว่าเดิม ก้มหน้างุด...ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ ก่อนจะที่เเก้มจะกลายอมสีชมพูอ่อนๆ


"เออเเล้วเฮียเเบกจักรยานมาทำไม"


ชายคนเดิมถามขึ้นอีกที ผมยังคงยืนเเช่อยู่ที่เดิม พี่กันต์วางจักรยานที่ไม่เหมือนจักรยานลงอย่างเบามือ-_- ทำไมไม่ซื้อใหม่ละฟร่ะ!


"ยางเเบน สูบยางให้ที"


"งั้นก็เข้ามาก่อนครับบ"


พี่กันต์ยืนคุยกับผู้ชายคนนั้นต่อก่อนจะเดินเข้าไปในอู่รถที่เพิ่งเปิดในยามเช้าพร้อมกับเข็นจักรยานตามไป ผมก้าวเท้าตัวเองตามไปเหมือนกันเเบบเเนบชิดเลยล่ะครับ...เพราะพอเข้าไปก็เจอกับผู้ชายร่างสูง กล้ามเป็นมัดๆ ใส่เสื้อสีเข้มกันหลายๆคน...หน้าตาดูเป็นมิตรมาก


มิจฉาชีพน่ะสิ!-_-


"พี่กันต์ๆ ผมไปนั่งรอตรงโต๊ะม้าหินตรงนั้นนะ"


ผมสะกิดคนที่กำลังดูวุ่นๆกับจักรยานตัวเอง สีหน้าพี่กันต์ดูวิตกเเละเป็นห่วงมันมาก...ทำไมผมรู้สึกอิจฉาจักรยานฟร่ะ! คนตัวสูงหันมามองก่อนจะพยักหน้ารับเเละให้กลับไปสนใจจักรยานลูกรักตัวเองต่อ ผมเดินไปนั่งโต๊ะม้าหินอ่อนใกล้ๆอย่างหมดเเรง...ก่อนจะหันหน้าไปมองเเผ่นหลังของพี่กันต์พลางๆ ผมรู้สึกว่าผมเหนื่อยๆเเปลกๆ มันร้อนเเละเวียนหัว...ผมยกหลังมือขึ้นมาปาดหยดเหงื่อที่ไหลลงมาจากศีรษะตัวเองลวกๆ สายตาก็จับจ้องไปยังพี่กันต์ที่ยืนหันหลังให้ดูใส่ใจจักรยานจังเนอะ...


...อยากเป็นจักรยานนั้นจัง...


​"นี่คุณ ดื่มน้ำหน่อยมั๊ย"


"หือ?"


ขวดน้ำขวดเล็กที่มีหยดน้ำเกาะอยู่เเสดงถึงไอเย็นที่พึ่งออกมาจากตู้เย็นถูกยื่นมาข้างหน้าผม พร้อมกับเสียงพูดที่ตามมา...ผมเงยหน้ามองเจ้าของขวดน้ำที่ยื่นมาให้ ผู้ชายเเต่งตัวดีมีภูมิฐาน ใส่เสื้อสูทสีดำข้างนอก...คิ้วเข้ม จมูกโด่งเป็นสัน ผิวสีออกเเทนๆดูเเล้วสะอาดตา


"คุณดูเหนื่อยๆ ถ้าไม่รังเกียจก็ช่วยรับน้ำ..." 


"เอ่อ ผม..."


"น้ำผมไม่ได้ใส่ยาพิษครับ"


-_-


อยากจะบอกกลับไปว่าผมไม่ใช่เด็กเว้ย ดูออก! 


ผมไหว้ขอบคุณเจ้าของน้ำตามมารยาทก่อนจะรับมาเเละถือเอาไว้ในมือ ผู้ชายคนเดิมนั่งลงที่เก้าอี้ม้าหินอ่อนตัวเดียวกว่าผมเเต่ห่างกันหน่อย...ผมเลยอาสา(ในใจ)เขยิบตัวออกมานิดๆ 


"มากับคุณกันต์หรอครับ"


เสียงของคนที่นั่งข้างๆถามขึ้น ผมเลยหันไปมองเสี้ยวหน้าของอีกฝ่ายด้วยความสงสัยก่อนจะมองตามสายตาของคนข้างๆ  เเต่อีกฝ่ายกลับจ้องมองไปยังบริเวณที่พี่กันต์ยืนอยู่


"รู้จักพี่กันต์ด้วยหรอครับ"


ผมเอ่ยปากถามต่อ ก่อนจะหันหน้ากลับมามองพี่กันต์ตามเคย...เเค่สูบยางทำไมมันนานจังล่ะฟร่ะ!-_-


"คุณกันต์เขามาใช้บริการบ่อยจนรู้จักกันทั่วร้านเเล้วเเหละครับ"


อีกฝ่ายพูดออกมาก็ยกยิ้มที่ดูมีเสน่ห์ เเววตายังคงจ้องมองที่เดิมจนผมรู้สึกเริ่มเเปลกใจ


"คุณเป็น..."


"ผมเป็นเจ้าของอู่ที่นี่เอง"


"อ๋อ"ผมพยักหน้ารับ ก่อนที่บทสนทนาจะเงียบหายไป...


"ว่าเเต่...หน้าคุณดูคุ้นๆเเปลกๆ"


"หือ?"ผมอุทานในลำคอตัวเองก่อนจะยกคิ้วขึ้น


"ชั่งมันเถอะครับ ว่าเเต่คุณชื่ออะไร ผมยังไม่รู้จักคุณเลย"


อีกฝ่ายพูดถามขึ้น ก่อนจะหันมามองหน้าผม สายตาของเขาก็เหลือบมองขวดน้ำที่ผมซุกไว้ตรงหว่างขา ผมมองตามสายตาก่อนจะจับขวดน้ำมาวางไว้บนตักเเทน


...พี่กันต์ เมื่อไหร่จะสูบยางเสร็จล่ะวะ!...


"ผมชื่อจูง"


"ผมชื่อนาวิน ดูเเล้วผมน่าจะเเก่กว่าคุณ ฮ่าๆ"


ผู้ชายที่ชื่อนาวินว่าก่อนจะหัวเราะเเห้งๆออกมาซึ่งผมก็ยิ้มเจื่อนๆให้ ก็เเอบชะโงกดูพี่กันต์ไป เเต่พี่กันต์หายไปไหนอีกล่ะนิ!


...เเล้วสูบยางเสร็จยังฟร่ะ!!?...


​"สูบเสร็จละ ไปกลับ"


!!


ผมรีบเงยหน้าขึ้นมองอีกคนร่างสูงที่มายืนหยุดอยู่ข้างหน้าผมพอดี พี่กันต์ยืนอยู่เหนือหัวผม ในมือก็จูงจักรยานของตัวเองเอาไว้ฝั่งหนึ่ง มาตั้งเเต่ตอนไหนวะ-_- 


"ดีครับ คุณกันต์"


"ดีๆ"


"ผมพ่นสีจักรยานใหม่เอามั๊ยครับ?"


"ได้ก็เอาเลยครับ" 


-_-


.


.


.


​ผม จะ กลับ ห้อง โว้ยยยยยย!!


++++++++++++++++++++++++++++


โปรดติดตามตอนต่อไป...


...


คนอะไรอิจฉาจักรยาน5555 มาอัพต่อให้เเล้วเด่ออ มาช้าเเต่มาน้าาาา พึ่งจะผ่านวันลอยกระทงมา ไรท์เเต่งตอนลอยกระทงไว้เเล้วกำลังตัดสินใจอยู่ว่าจะลงเลยหรือเก็บไว้ตอนท้ายดี  ใครอยากอ่านก็เมนต์มาบอกได้นะ555


ฝากให้กำลังใจน้องเเละไอ้พี่ด้วยน้าา คอมเมนต์กันมาเลยยย ไรท์จะได้ชื่นใจ555 ฝากติดตามด้วยนะคะ><


.

.

.


สำหรับวันนี้...สวัสดีค่ะ!∩˙▿˙∩

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น