ไม้พาย

เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญวันที่ 25 ไม่ได้เปิดอ่านฟรี 1 ชั่วโมง เหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

4---หนูชอบพี่ค่ะ

ชื่อตอน : 4---หนูชอบพี่ค่ะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.8k

ความคิดเห็น : 110

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ย. 2561 22:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4---หนูชอบพี่ค่ะ
แบบอักษร

เนตรดาวยืนเฝ้ารถขายลูกชิ้นปิ้งกว่าครึ่งชั่วโมงแล้วก็ยังไม่เห็นเงาร่างของพี่ชายข้างบ้าน

"ป้าเอาปูอัดอีกไม้นึง" แม่ค้าที่ได้ยินก็รีบเอามาย่างให้เด็กสาวที่นั่งหน้าม่อยอยู่ข้างทางทันที

ไม้ที่10 เข้าไปแล้ว...

เนตรดาวเคี้ยวปูอัดตุ้ยๆๆส่วนสายตานั้นจับจ้องไปยังวินมอเตอร์ไซค์ไม่วาง

เอ...หรือพี่ไมยังเตะบอลอยู่ที่โรงเรียนยังไม่กลับ แต่นี่ก็จะหกโมงแล้วนะ 

ในขณะที่เนตรดาวกำลังอ้าปากสั่งลูกชิ้นไม้ที่11 รถมอเตอร์ไซค์ฮอนด้าเวฟ125 กลางเก่ากลางใหม่ก็แล่นเข้ามาจอด พี่ชายข้างบ้านเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว ดวงหน้าหวานยิ้มแฉ่งลุกขึ้นเดินตรงไปในทันที แต่ถึงกระนั้นเด็กสาวก็เดินแวะซื้อของตามรถเข็นตรงนั้นทีตรงนี้ทีเพื่อให้ได้คิวของคนที่เธอต้องการ

"ไปซอย20ค่ะ" เนตรดาวกระโดดผลุงเข้าสกัดดาวรุ่งอย่างมนุษย์ป้านางหนึ่งที่บังอาจเดินดุ่มๆมาแซงคิวที่เธอหมายตาไว้ ก่อนจะขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายพร้อมรับหมวกมาใส่อย่างผู้ชนะ ไมตรีหันไปมองก่อนจะชักสายตากลับ และออกรถไปในที่สุด

"ขอใส่น้ำมันก่อน" เสียงทุ้มของเด็กหนุ่มเอ่ยออกมาก่อนจะเลี้ยวเข้าปั้มน้ำมันก่อนเข้าซอย เนตรดาวจึงลงจากรถอย่างรู้งานเมื่อรถจอด

"พี่ยู!!" เนตรดาวจำชายหนุ่มที่กำลังเติมน้ำมันได้ทันที  ส่วนยูก็ยิ้มกว้างให้เด็กสาวในทันทีที่เห็น

"อ้าวเนตร บ้านอยู่แถวนี้เหรอไม่เคยเห็นหน้าเลย"

"ค่ะอยู่ข้างบ้านพี่...."

"อืม อะแฮ่ม!" ไมตรีกระแอมกระไอพลางหันไปมองเนตรดาว

"อ่อ อยู่ในซอยนี้ล่ะค่ะ แหะๆ พี่ยูนี่ขยันจังเลยนะคะ เลิกเรียนแล้วยังมาทำงานพิเศษอีก" ยูคลี่ยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวและลักยิ้มทั้งสองข้าง ส่วนไมตรีเองก็เบือนหน้าไปอีกทางแต่มุมปากกลับค่อยๆยกสูงขึ้น

ก่อนจะหันมาสบตากับเพื่อนร่วมชั้นอย่างเข้าอกเข้าใจ

ลูกเจ้าของปั๊มโดนมองเป็นเด็กปั๊มเสียได้

"ขับดีๆนะไอ้ไม ส่งน้องเนตรกูให้ถึงบ้านด้วย" ไมตรีชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของเพื่อน

"อืม..." เขาครางรับก่อนขับรถออกไป ส่วนยูได้แต่มองมือของเนตรดาวที่กอดเกี่ยวเอวของไมตรีไว้แน่น

"อึ๊บ!!" เนตรดาวกระโดดลงจากรถทันทีเมื่อรถจอดสนิท ไมตรีมองข้อเท้าเนตรดาวอีกครั้ง ส่วนเจ้าตัวกลับทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ก้มหน้าก้มตาส่งเงินให้ชายหนุ่ม

"ขาหนูหายแล้ว หนูรู้ว่าพี่ไมเป็นห่วง แหะๆ หาแล้วจริงๆ พี่สบายใจได้ พี่ไม่ต้องเป็นห่วงหนูหรอก" ไมตรีรับหมวกกันน็อกมา เขาขับรถออกไปไม่พูดอะไรสักคำ

"โกรธมั้ยเนี่ย พรุ่งนี้คงใช้แผนเดิมไม่ได้แล้ว เฮ้อ!!" เด็กสาวเดินเข้าบ้านพร้อมความเซ็ง

"หวัดดีแม่ พ่อล่ะยังไม่มาเหรอ"

"อืม มาพรุ่งนี้ หิวมั้ยมีบัวลอยอยู่ในตู้เย็นนะ"

"ไม่หิวอ่ะ หนูไปทำการบ้านก่อนนะแม่ เดี๋ยวค่อยลงมากินข้าวทีเดียว"

"ทำการบ้านนะ อย่าแอบเต้นเพลงเกาหลีอีกล่ะ บ้านจะพังเอา"

"จ้า หนูจะเต้นเบาๆ" ทันที่ที่ร่างเล็กถลาเข้ามาในห้องก็เปิดคอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊ก เปิดเพลงคลอเบาๆ ก่อนจะเปลี่ยนมาใส่เสื้อฟุตบอลตัวโคร่งกับกางเกงขาสั้นสีขาวลายดอกไม้ เธอเดินไปเปิดหน้าต่างซึ่งมีวิวทิวทัศน์เป็นบ้างหลังข้างๆ เนตรดาวหย่อนก้นลงบนเก้าอี้หมุนก่อนจะหยิบการบ้านมาทำทีละวิชาอย่างใจเย็น เธออาจจะดูซุกซนอยู่ไม่สุขแต่เมื่อได้อ่านหนังสือหรือทำการบ้าน เนตรดาวจะหลุดเข้าไปอยู่ในหนังสือนั้นทันที เธอเป็นคนทำอะไรจริงจังและมักจะจดจ่อกับสิ่งที่ทำอยู่ตรงหน้าจนกว่าจะเสร็จ

เธอทำโจทย์ข้อสุดท้ายของวิชาฟิสิกส์อยู่ครึ่งชั่วโมง

กฏการเคลื่อนที่ของนิวตัน ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะแปลงร่างเป็นควายตัวเล็กๆ

 แต่ในขณะที่เธอคิดจะลองผิดลองถูกเขียนแสดงวิธีทำลงในสมุด มือเล็กๆกลับชะงัก เธอหันไปมองนอกบ้านที่บัดนี้ท้องฟ้าได้กลายเป็นสีดำเรียบร้อยแล้ว รอยยิ้มชั่วร้ายตรงมุมปากค่อยๆเผยออกมา

"พี่ไล พี่ไลจ้ะ" เนตรดาวถือหนังสือและสมุดฟิสิกส์ไปยืนเกาะรั้วเรียกพี่สาวแสนสวยข้างบ้าน

พี่ไล หรือไลลาเป็นพี่สาวของไมตรีกำลังยืนรดน้ำผักหลังกลับจากทำงาน 

"อ้าวเนตร มีอะไรรึเปล่า" ไลลาปิดก๊อกน้ำเดินเข้าไปหา

"คือไลทำฟิสิกส์ข้อนี้ไม่เป็นค่ะ เกือบชั่วโมงแล้วยังตีโจทย์ไม่ได้เลย" ไลลารับสมุดและหนังสือมาดู

"อืม พี่ก็ไม่ใช่เด็กวิทย์ซะด้วย เอางี้เดี๋ยวพี่ให้ไมสอน เข้ามาเร็ว" ด้วยความดีใจเด็กสาวรีบปีนขึ้นไปบนโอ่งที่อยู่ข้างรั้วอย่างคล่องแคล่วก่อนจะกระโดดลงมาอีกฝั่งของรั้ว

"ตุ๊บ!"

"กร๊อบ!"

"โอ๊ย!! ซี๊ด...เจ็บ" คราวนี้เนตรดาวเจ็บจริง ไม่ใช้สลิง ไม่ใช้ตัวแสดงแทน

"เนตร!! เป็นไรมั้ย ทำไมไม่เดินเข้าทางประตูล่ะ เด็กคนนี้นี่" ไลลาเอ็ด

"แหะๆ ขอโทษค่ะพี่ไล พอดีเนตรรีบไปหน่อย"

"เดินไหวมั้ยล่ะเนี่ย"

"ไหวๆๆค่ะไหว" ว่าแล้วเธอก็เดินกะเผลกให้ไลลาดู จนคนตัวโตทนดูไม่ไหวรีบเข้ามาประคองไปนั่งที่ม้าหินอ่อน เด็กสาวยกมือไหว้ขอบคุณ

"ขอบคุณค่ะพี่ไล"

"นั่งนี่นะเดี๋ยวพี่เรียกไมมาสอน คงจะอ่านหนังสืออยู่ข้างบน"  เนตรดาวยิ้มรับก่อนจะปาดเหงื่อบนใบหน้า 

อูย....เจ็บ

เด็กสาวก้มมองข้อเท้าข้างขวาที่เริ่มแดง นี่แหละหนาเวรกรรมมีจริง ตอนเช้าโกหก พอตอนเย็นดันเป็นจริงซะงั้น 

ไม่ถึงห้านาที ไมตรีก็เดินมาด้วยใบหน้าที่ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ รอบด้านเงียบสงัด แม้ท้องฟ้าจะมืดแต่ดวงไฟที่เปิดไว้ข้างม้านั่ง ขับให้เห็นใบหน้าของรุ่นพี่ชัดเจน  ไมตรีมาในชุดฟุตบอลเสื้อสีแดงทีมเหย้า กางเกงฟุตบอลสีดำ บนเสื้อและกางเกงมีโลโก้เป็นรูปหมาถือส้อม เฮ๊ย! ปีศาจแดงถือสามง่าม หรือที่เรียกกันทั่วไปว่าปีศาจแดงแมนยูนั่นเอง

เนตรดาวก้มมองเสื้อสีดำของตัวเอง

ลิเวอร์พูล ทีมเยือนเสียด้วย......

บิ๊กแมตช์วันแดงเดือดดีๆนี่เอง

"ข้อไหน" ไมตรีไม่พูดพร่ำทำเพลงเข้าเรื่องในทันที ไม่ได้สนใจสายตาวิบวับที่กำลังจ้องหน้าเขาแม้แต่น้อย

"ข้อนี้ค่ะ" เนตรดาวกางหนังสือออก ชี้นิ้วไปยังโจทย์ข้อสุดท้าย ไมตรีกวาดตาตามองเพียงครู่ก็พยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ

"พิจารณาแรงทั้งหมดที่ทำกับมวลเอ็ม ลองคิดดูใช้กฏข้อที่เท่าไหร่ของนิวตัน" ทันทีที่ไมตรีพูดจบก็หยิบเอาดินสอมาขีดๆเป็นลูกศรก่อจะส่งสมุดให้เนตรดาว เธอเอียงคอเล็กน้อยก่อนพึมพำแล้วจึงเขียนกฏข้อที่สองของนิวตันลงไป ในขณะที่เธอทำ ก็จะพูดตามไปด้วยนี่เป็นเทคนิคในการจำของเธอ 

แต่โจทย์ข้อนี้ก็ทำให้สมองของเธอตันอยู่ดี

"เอ่อ...."

"มันเคลื่อนที่ตามแกนอะไร"

"แกนXค่ะ" เธอตอบพร้อมรอยยิ้มอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอเข้าใจอย่างแจ่มแจ้ง เนตรดาวก้มหน้าก้มตาเขียนพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ ไมตรีมองแพขนตาหนาเหมือนผีเสื้อกระพือปีก ปากเล็กๆนั่นช่างจ้อเสียจริง เขามองจนเผลอยิ้มตามท่าทางน่ารักของเด็กสาว ก่อนจะก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อซ่อนแววตาของตนไว้

ทว่าอยู่ดีๆไมตรีก็ผุดลุกขึ้นเดินเข้าบ้าน

"เดี๋ยวมา" เนตรดาวพยักหน้าแล้วจึงก้มหน้าแก้โจทย์ต่อไปไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีก

"ว๊าย!!" เนตรดาวตกใจร้องลั่นเมื่ออยู่ดีๆก็มือปริศนามาจับขา

"หนวกหู" ไมตรีพูดเสียงเบาก่อนจะเอาเท้าเล็กๆของเนตรดาวใส่ลงไปในกะละมังใบเล็กที่มีน้ำเย็น​เฉียบ​พร้อมน้ำแข็งที่เขาไปเอามาเมื่อครู่

"ซุ่มซ่าม....ทำเสร็จยัง" 

"สะ เสร็จแล้วค่ะ" เด็กสาวถือโอกาศพินิจเสี้ยวหน้าด้านข้างของไมตรี จมูกโด่ง ปากหนา ตากลมโต คิ้วพาดเฉียง หน้าใสไร้สิว

 หล่อโฮก!!

ตอนนี้เธออยากได้เฟสบุ๊คของพี่ไมเหลือเกิน ไม่รู้ว่าพี่เขาขายครีมหรือรับรีวิวครีมอะไรรึเปล่า เธอจะได้ไปซื้อมาใช้บ้าง

"ป๊อก!!" 

ไมตรีใช้ดินสอเคาะเข้ากับหน้าผากกว้างจนเกิดรอยแดง

"เจ็บๆๆ" เนตรดาวยกมือกุมหน้าผากมองพี่ชายข้างบ้านอย่างไม่เข้าใจ

"ข้อหนึ่งกับข้อแปดผิด แก้เลย..."

"ห๊ะ! จริงเหรอ ผิดตรงไหนอ่ะ"เนตรดาวยื่นหน้าเข้าไปใกล้ไมตรีจนได้กลิ่นหอมสบู่อ่อนๆจากชายหนุ่ม แต่เธอไม่ได้สนใจเพราะกังวลอยู่กับข้อที่ผิด หากเธอทำผิดนั่นหมายถึงต้องผิดกันเกือบครึ่งห้องเพราะตอนเช้าในโรงอาหารจะมีเพื่อนๆรอลอกการบ้านอยู่นั่นเอง

เธอคือความหวังของมวลมนุษยชาติ

ไมตรีไม่บอกแต่กลับชี้ลูกศรบอกเป็นนัยให้เธอรู้เอง เนตรดาวเห็นเพียงแค่นั้นก็แก้ไขจุดผิดได้ในเวลาอันรวดเร็ว

"ขอบคุณค่ะ" เนตรดาวถือหนังสือพลางเดินกะเผลกเดินออกทางหน้าบ้าน ไมตรีเองก็เดินตามไปส่งแต่สายตากลับจ้องแต่เสื้อฟุตบอลเบอร์15  ทั้งยังสกรีนชื่อกองหน้าอย่างแดเนียล สเตอร์ริดจ์​ ของเธอไม่วางตา

"ชอบเหรอ" ไมตรีถาม เนตรดาวหมุนตัวกลับไปมองไมตรีช้าๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานน่ารักสดใสสมวัย

"ชอบค่ะ!!" เนตรดาวตอบเสียงดังฟังชัด

"ชอบเป็ดกากเนี่ยนะ"

"หนูชอบพี่ค่ะ!!"  

พูดจบเนตรดาวก็หมุนตัววิ่งเข้าบ้านทั้งที่ขากะเผลก พร้อมกรี๊ดกร๊าดเหมือนคนโดนผีเข้าไปตลอดทาง

..............................................................


หืม......

กรี๊ด!!!  ป้าเขียนอะไรลงไป

ไม่คิดว่าจะรอด...ไรท์ยังคงไม่ไว้ใจตัวเอง


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น