แมรี่แลนด์

Welcome to the world of Maryland. ขอต้อนรับสู่โลกของแมรี่แลนด์ นิยายรักอีโรติกแบบวัยรุ่น ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและรับชมนะคะ หากผิดพลาดประการใด แมรี่ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

ชื่อตอน : EP:31

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.9k

ความคิดเห็น : 93

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ย. 2561 01:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP:31
แบบอักษร

โมลิบีมองใบหน้าฟกช้ำของคนที่นั่งไขว่ห้างกอดอกรอเธอออกมาจากห้องน้ำ เพิ่งสังเกตก็ตอนมีแสงสว่างมากพอจะให้มองเห็นสิ่งต่างๆรอบตัวชัดเจนขึ้น หน้าเขาชัดขึ้นเป็นรอยฟกช้ำมุมปากกับเบ้าตาข้างหนึ่ง

ติ้ง!

ติ้ง!

ติ้ง!

เสียงไลน์ดังขึ้นรัวๆ และนั่นไม่ใช่ของเธอแต่เป็นของเขาที่นั่งทำหน้านิ่งๆอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ต่างหาก

ชายหนุ่มล้วงมือถือมาดูพบข้อความหลากหลายข้อความทั้งของเพื่อนและของผู้หญิง...

แต่ส่วนมากจะเป็นผู้หญิงมากกว่า...

LINE

พาย : แมนกลับมาแล้วหรอคะ อย่าลืมโทรหาพายนะ

พาย : ส่งสติกเกอร์ถึงคุณ

เกล : ส่งรูปภาพถึงคุณ

เกล: กลับมาไทยแล้วใช่มั้ยคะ นัดกันหน่อยมั้ยแมน ที่ไหนก็ได้เกลพร้อม

เนียร์ : เฮียแมนกลับมาแล้วหรอคะ เนียร์ไปหาได้มั้ย? คิดถึงมาก...

ข่าวการปรากฏตัวของเขาไวยิ่งกว่าความเร็วแสง ทันทีที่เขาเหยียบย่างลงแผ่นดินไทยนั้นมีข้อความแชทต่างๆส่งมาไม่ต่ำกว่าวันละร้อยข้อความ ยิ่งเรื่องที่เขาชกต่อยเมื่อวานนั้น ยิ่งดังในวงกว้าง เขากดปิดก่อนจะถอนหายใจยืดยาว

“เหนื่อยเนาะ ต้องสับรางเนี่ย”

เสียงเล็กพูดค่อนขอดเข้าให้ เธอรู้ว่าเสียงสั่นเสียงเตือนรัวๆพวกนั้นมันคืออะไร หนีไม่พ้นเรื่องความฮอตของพ่อคุณเขาละ

“อย่างคิดไปเองได้มั้ย” นี่เขาก็ไม่ได้ตอบกลับใครเลยสักคน ขนาดไอ้วอเทอร์มันไลน์มาถามเขายังไม่ตอบอะไรมันเลยสาบาน

“เหอะ..”

“เดี๋ยวเฮียเปลี่ยนเบอร์ดีกว่า เมียจะได้ไม่หึง”

ใช่ คงถึงเวลาแล้วที่เขาต้องเปลี่ยนเบอร์ จะได้หมดเรื่องนี้สักที เขาโยนมือถือไปทิศทางไหนก็ไม่รู้

รู้แต่ร่างกายขยับเข้าไปหาร่างเล็กๆขาวๆหน้าโต๊ะเครื่องแป้งที่เริ่มมีเครื่องสำอางของผู้หญิงวางประดับแทนของเขา นี่ก็เป็นคนจัดการให้เมียเองเลยนะ

“ตลกไม่ได้หึง แล้วอีกอย่างเปลี่ยนเบอร์ก็ไม่ช่วยหรอกถ้าไม่เปลี่ยนนิสัย” ดวงตากลมโตเหลือบไปเห็นเขากำลังเดินมา

“โม...”

“หยุดอยู่ตรงนั้นเลย” เธอเห็นเงาตะคุ่มอยู่ด้านหลังใกล้เข้ามาอีกก็รีบพูดดักคอขึ้น

“โม...ขอดูดนมหน่อยได้มั้ย..”

“ไอ้...” นี่ขอกันง่ายๆงี้เลยหรอ มากไปแล้วนะจริงๆเลย ยังไม่เคลียอะไรสักอย่างเขาอยากได้โอกาสจากเธอจริงๆมั้ยแบบนี้

“นะ...”

รู้สึกว่าหน้าเขาตอนนี้จะหื่นจัดมาก มองเนินอกตาไม่กระพริบพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้แล้วกระตุกผ้าเช็ดตัวที่มัดเป็นปมอยู่บนเนินอกอวบให้ร่วงลงไปกองตรงเอวคอด

“ไอ้คนทุเรศ!”

เธอรีบโกยผ้าขึ้นมาคลุมก่อนลุกหนีปากร้อนๆที่กำลังยื่นมาใกล้เพื่อหวังจะดูดนมเธออย่างที่พูดจริงๆ โมลิบีรีบวิ่งไปหยิบชุดนักศึกษาที่เขาหามาจากไหนก็ไม่รู้เข้าไปในห้องน้ำอย่างไว

เพราะเขาไม่ยอมปล่อยเธอกลับหอพักง่ายๆ ขู่ว่าจะจับทำเมียอีกหลายๆรอบเอาให้ไปเรียนไม่ไหว ซึ่งเธอไม่อยากจะเสี่ยงเพราะนี่ก็เรียนช้ากว่าเพื่อนไปแล้ว กลัวว่าถ้าเขาทำจริงๆขึ้นมาเธอจะเรียนไม่จบเอา

วันนี้เธอมีเรียนที่ขาดไม่ได้ ซึ่งเขาก็ยอมเข้าใจเพราะเธอดรอปเรียนไปด้วยสาเหตุเรื่องเขาโดยเฉพาะ ชายหนุ่มเลยไม่กล้าขัดมาก

“หึ” ฝากไว้ก่อนเถอะ


โมลิบีนั่งอยู่ภายในรถหรูสีดำสนิทรุ่นใหม่และคันใหม่ของเขา ส่วนคันเก่าพ่อคุณบอกขายไปแล้วเพราะมันไม่น่าเก็บไว้ บอกอย่างนั้น...

“โม..เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะ ให้โอกาสเฮียสักครั้งได้มั้ยครับ”

“.....” จู่ๆเขาก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก เธอเงียบไป

แน่นอนว่าไม่ได้คิดทบทวนอะไรให้มากความ เธอคิดว่าจะหนีจากคนอย่างเขาไปได้ยังไงต่างหาก

ไม่เอาอีกแล้วเธอกลัวและเข็ดขยาดกับคำพูดและการกระทำเหล่านั้นของเขา มันยังวนเวียนอยู่ในหัวเธอตลอดเวลาตั้งแต่แยกจากกันไป เหมือนเขาเพิ่งพูดไปเมื่อวานนี่เอง

เธอเชื่อว่าเขาไม่สามารถหยุดที่ผู้หญิงเพียงคนเดียวได้แน่ๆ เธอเชื่ออย่างนั้น...

รถคันหรูเลี้ยวเข้าไปจอดในคณะเกษตรอย่างชำนาญ เขาไม่ได้คาดคั้นเอาคำตอบอะไรจากเธอนัก เธอจึงเลือกที่จะนั่งเงียบมาตลอดทาง

“ป่ะ เฮียไปส่งที่ห้องเรียน”

“ห๊ะ ไม่ต้อง!” แต่เรื่องนี้เธอต้องพูดแล้วแหละ ถามจริงผีเข้าอีกแล้วจะไปส่งที่ห้องเรียนทำเพื่อ

“ได้ไง”

แค่มีเมียนมใหญ่นี่คนก็มองกันทั้งคณะแล้ว ไหนจะหน้าเล็กๆเหมือนตุ๊กตานั่นอีก ไม่ไหวๆ ร่างใหญ่รีบก้าวลงจากรถอ้อมไปฝั่งที่เธอนั่งอยู่อย่างรวดเร็ว เปิดประตูให้เป็นการบังคับให้เธอยอมเขาดีๆ

“กลับไปเลยนะ!” เขาจับมือเล็กมากุมไว้แน่น เริ่มเป็นจุดสนใจให้คนแถวนั้นได้มองมาเป็นระยะ ไหนจะเพราะรถที่หรูหราไม่เหมือนใคร

ไหนจะคนดังอย่างเขามาปรากฏตัวอีกครั้ง แต่ที่เป็นจุดสนใจมากหน่อยก็คงเพราะเขามาส่งเธอนี่แหละนะ

“รีบไปเรียนโม เดี๋ยวเฮียรอหน้าห้อง”

“ห๊ะ! บ้าหรอกลับไปเลย!” เธอพยายามชักมือกลับแต่ไม่สำเร็จ เพราะกลุ่มอีพวกเพื่อนมันกำลังนั่งสุมหัวกันอยู่ใต้ตึกพอดี

“ว๊ายย....อีโม.....” โมลิบีกรอกตาขึ้นบนเมื่อเสียงแว้ดว๊ายของอีพีนัทมันตะโกนมาแต่ไกล

“อ้าว พวกเพื่อนๆเมีย”

เขาถือวิสาสะจูงคนตัวเล็กไปยังโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ตึก มีชะนีสองคนกับกระเทยหนึ่งตัวกำลังนั่งมองเธอด้วยสายตาแบบ...

อีพวกนี้มันล้อเลียนเธอ!!

พวกมันรู้เห็นเป็นใจหรือเปล่า อย่างนี้ต้องมีเคลีย โมลิบีทำท่าทางพยักเพยิดให้พวกเพื่อน

“อุ๊ยตายว๊ายกรี๊ด เฮียแมนขา......มีให้แหวนกันด้วย!” มือหยาบๆของพีนัทฉวยเอามือเธอยกขึ้นจนสูง นี่มึงจะแหกปากให้คนทั้งโลกรับรู้เลยหรือไง ตาดียิ่งกว่ามองตัวหนังสือบนสไลด์งานเสียอีก

“อีพีนัท! หุบปากมึงได้มั้ย!” เธอก็เพิ่งสังเกตดูดีๆ ว่ามันคือแหวน ตอนอาบน้ำแต่งตัวก็รีบจนลืมสังเกต

“ไม่หุบ! กูจะแหกปากให้ชะนีแถวนี้มันรู้!.....”

“เฮียแมน...กลายเป็นคนดีจริงหรอ?” โซดาถามขึ้น เธอไม่ค่อยได้คุยกับเฮียแมนเท่าไรเพราะไม่ค่อยกล้าจะเข้าใกล้เหมือนคนอื่นๆ

“อีโซ ขนาดนี้แล้วก็ให้อีโมมันตัดสินใจเถอะ” รวงข้าวพูดขึ้น

“ก็นะ...” เสียงทุ้มๆพูดอายๆขึ้นลูบต้นคอบิดเบาๆขัดกับบุคลิกสุดๆจนทั้งสองสาวกรอกตาขึ้นบน จริงดิ?

“พวกมึงอย่าไปฟังอะไรเลย กูไปเรียนก่อนละ ค่อยว่ากันนะ”

ร่างบางรีบเดินหนีเข้าไปในตึก เธออยากจะคุยกับบอยมากกว่า ไม่รู้ตอนนี้มาเรียนรึยังโทรไปก็ปิดเครื่อง ส่งไลน์ไปก็ไม่อ่านไม่ตอบ อยากถามอะไรหลายๆอย่างกับเรื่องที่เธอได้ยินมา อยากฟังจากปากเขาเองว่ามันจริงมั้ย

“โม! รอเฮียด้วยดิ! ไปด้วย!”

“โม!”


..............

🧡

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}