จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 9

คำค้น : yaoi,omega,alpha

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18k

ความคิดเห็น : 30

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2561 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9
แบบอักษร

​บทที่ 9






หลังจากคืนที่ชินอ๋องลงโทษเขาแล้วนั้น...จิ้นชิงก็ตั้งใจที่จะประพฤติตัวให้ดีขึ้น

เขาเรียนรู้การเป็นหน้าที่อนุภรรยาที่ดี

จิ้นชิงเรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องการปรนนิบัติหน้าที่สามีหลังลงจากเตียง การหัดตัดเย็บสิ่งของเล็กๆน้อยๆอย่างพวกถุงหอมให้แก่สามี หรือสิ่งที่ต้องทำเมื่อสามีมาหายังเรือน

แต่ไม่มีสิทธิ์จะถามว่าสามีจะไปไหนหรือไปทำอะไร

หน้าที่ของภรรยาคือปิดปากเงียบและคอยปรนนิบัติเท่านั้น

จิ้นชิงเรียนรู้เรื่องพวกนี้อย่างตั้งใจ

เขาตั้งใจเป็นอย่างมากเพราะรู้ว่าตนเองเรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ได้เชื่องช้า

โชคดีนักที่หลังจากคืนนั้นแล้วชินอ๋องก็ไม่ได้มาหาเขาอีก

วันนั้นในช่วงสาย จู่ๆก็มีข้ารับใช้มากมายมาประจำที่เรือนของเขา สอบถามจากหนึ่งในหลายคนก็พบว่าพ่อบ้านหยางเป็นคนส่งข้ารับใช้พวกนี้มาคอยดูแลเรือนเพิ่ม

จิ้นชิงรู้ได้ทันทีเลยว่านี่เป็นคำสั่งจากชินอ๋อง

ในใจของเขารู้สึกดีกับสามีขึ้นมานิดหน่อย...เป็นเช่นนี้ก็แสดงว่าท่านอ๋องก็ไม่ได้รังแกเขาเกินไปนัก หลังจากถามกับจู้เซียงไปและได้ความว่าที่เรือนนี้ไม่มีข้ารับใช้มาก ก็ยังอุตส่าห์ส่งคนมาให้เพิ่ม

ถ้าเป็นเช่นนี้เขาก็คิดว่าต่อจากนี้ไปคงไม่ได้ลำบากอะไร ถ้าหากเขาทำหน้าที่อนุภรรยาที่ดี...เขาก็จะไม่ต้องเจ็บปวดอีก

จากนั้นท่านอ๋องก็ไม่ได้ปรากฏกายให้เขาเห็นราวครึ่งเดือน

ในใจของจิ้นชิงรู้สึกสงสัยนัก เขาไม่ได้เห็นหน้าสามีมาครึ่งเดือนแล้ว!

เขาจึงเอ่ยรำพึงรำพันกับจู้เซียงที่กำลังปรนนิบัติเปลี่ยนเสื้อผ้าอาภรณ์ให้ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“จู้เซียง ท่านอ๋องไม่ได้มาที่เรือนนี้นานแล้วใช่หรือไม่?”

ถึงเขาจะหวาดกลัวต่อสัมผัสเลวร้ายนั้น แต่ว่าในเมื่อครั้งก่อนท่านอ๋องดูเหมือนว่าจะเอาใจใส่โดยการส่งข้ารับใช้มาเพิ่มและบอกให้เขาทำตัวดีๆ เขาก็อดคิดไม่ได้ว่าต่อไปคงจะไม่เจอท่านอ๋องในท่าทางโหดร้ายนั่นอีกแล้ว

“ท่านอ๋องกำลังออกเดินทางไปปราบโจรภูเขาที่ไล่ฆ่าพวกชาวบ้านเมืองข้างๆได้ราวหนึ่งสัปดาห์แล้วนะเจ้าคะ” จู้เซียงเอ่ยขึ้น

จิ้นชิงได้ฟังก็นิ่งงันไป “ทำไม...ทำไมข้าถึงไม่รู้ล่ะ?”

นั่นสิ…ทำไมเขาถึงไม่รู้กันนะ

“บ่าวได้ยินมาจากคนครัวเมื่อสองวันก่อนเจ้าค่ะ บ่าวขออภัยเจ้าค่ะที่ไม่ได้มาเรียนเรื่องนี้ให้กับท่านจิ้นชิงทราบ” จู้เซียงรีบคุกเข่าขอความเมตตาจากคนเป็นนายทันที

“ไม่ ไม่ใช่ความผิดเจ้าหรอก ปกติแล้ว...” ปกติแล้วเวลาสามีจะไม่อยู่บ้าน อย่างน้อยก็น่าจะมาบอกภรรยาเสียหน่อยสิ...นี่มันไม่ถูกเหรอ?

ภายในใจของจิ้นชิงเต็มไปด้วยความว่างเปล่ากับท่าทีที่เหมือนเห็นเขาไม่สำคัญของชินอ๋อง

นี่เขาไม่คิดจะบอกอะไรกับข้าเลยอย่างนั้นหรือ?

“แล้วเจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”

“บ่าวได้ยินคนครัวพูดกันเมื่อไม่กี่วันนี้เองเจ้าค่ะ”

“แล้วท่านอ๋องจะกลับเมื่อใด?”

“บ่าวไม่ทราบเจ้าค่ะ แต่เดี๋ยวบ่าวจะไปสืบมาให้เจ้าค่ะ”

จิ้นชิงกลับยกมือขึ้นมาก่อนจะโบกไปมาราวกับว่ากำลังห้ามอยู่

“ไม่ต้อง ไม่ต้องไปสืบมาหรอก ถ้าหากท่านอ๋องอยากให้ข้ารู้ เขาก็คงมาบอกข้าตั้งแต่ตอนก่อนจะออกไปแล้ว”

ถ้าหากเขากลับมาเมื่อใด...ข้าก็คงจะได้เห็นเขาเอง

“โธ่ท่านจิ้นชิง อย่าเสียใจไปเลยนะเจ้าคะ...” จู้เซียงจับสังเกตสีหน้าและน้ำเสียงของผู้เป็นนายได้ดีว่าตอนนี้กำลังเสียใจจากการที่ชินอ๋องไม่ใส่ใจมากเพียงใด

“ข้ามิได้เสียใจ ก็แค่...รู้สึกห่วงที่ท่านอ๋องต้องออกไปต่อสู้กับพวกโจรภูเขาพวกนั้น”

ข้าไม่ได้เสียใจ ก็แค่...น้อยใจกระมัง

จิ้นชิงพยายามปรับสีหน้าของตนเองไม่ให้สาวใช้ต้องเป็นห่วง

จู้เซียงสังเกตสีหน้าของจิ้นชิงอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆพูดขึ้นในขณะที่กำลังสางผมให้อีกฝ่ายอยู่หน้ากระจก

“โจรภูเขาเมืองข้างๆเป็นที่โจษจันมากว่าโหดร้าย พวกมันโดนตั้งรางวัลนำจับสูงลิ่ว แต่กลับไม่มีใครจัดการมันได้สักครั้ง แต่บ่าวเชื่อว่าท่านอ๋องจะสามารถปราบพวกมันได้เจ้าค่ะ ท่านอ๋องเก่งกาจในเรื่องการรบมาก ท่านจิ้นชิงอย่าได้กังวลเกินไปนักนะเจ้าคะ”

“จะไม่ให้ข้าเป็นกังวลได้เยี่ยงไร คนเราเก่งกาจเพียงไหนแต่ก็ยังมีวันพลาดพลั้งได้” จิ้นชิงขมวดคิ้วมุ่นอย่างห้ามไม่อยู่

“...”

“ท่านอ๋องออกไปต่อสู้ แต่ข้ากลับไม่ได้วางใจแม้สักนิด เขาเป็นถึงสามีข้า อย่างไรข้าก็ย่อมต้องรู้สึกเป็นห่วงมากอยู่แล้ว”

“ถ้าเช่นนั้นไว้คราวหน้า...ตอนที่ท่านอ๋องกลับมา ท่านจิ้นชิงก็ทำถุงหอมไว้เป็นสิ่งอวยพรและปกป้องท่านอ๋องยามออกไปรบสิเจ้าคะ ดีหรือไม่?”

จิ้นชิงชะงักไป

ถุงหอมเป็นสิ่งที่บุรุษมักจะพึงติดตัวเอาไว้ คล้ายกับว่าเป็นเครื่องรางนำโชค ส่วนมากบนหน้าถุงมักจะปักด้วยตัวอักษรที่เป็นมงคล อย่างเช่นคำว่า “ฝู” ที่แปลว่าความสุข

“ถ้าเช่นนั้นแล้ว...ข้าจะต้องเร่งฝึกฝีมือให้เร็วมากที่สุด!”

จิ้นชิงหมายมั่นในใจ

เขาตัดความน้อยใจกับความเศร้าใจที่ลู่ซือไม่ให้ความสำคัญออกไป ให้หลงเหลือเพียงแค่การกระทำในฐานะอนุภรรยา

ถ้าหากเป็นเช่นนี้แล้ว ชีวิตของข้าก็ไม่ได้แย่อย่างที่เคยคาดเดาเอาไว้

มิเป็นไร...ข้าจะทำให้ดีที่สุด

_____________________________________________________

มาสั้นๆก่อนเน้ออ ช่วงนี้ไรท์ติดสอบยาวๆเลยค่า

แง ฝากเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจกันด้วยนะคะ ^^

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น