ไม้พาย

เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญวันที่ 25 ไม่ได้เปิดอ่านฟรี 1 ชั่วโมง เหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

ชื่อตอน : 3---เข้าชมรม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 85

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2561 20:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3---เข้าชมรม
แบบอักษร

"เธอต้องทำได้เนตร ทำไปเถอะมันไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร"

"เราว่าไม่ดีหรอกเนตร อย่าทำเลย ผิดชอบชั่วดีเรารู้อยู่แก่ใจ"

เนตรปีศาจกับเนตรนางฟ้ากำลังเถียงกันอย่างดุเดือดอยู่ในใจ ในระหว่างที่เด็กสาวกำลังนั่งยองๆอยู่ข้างพุ่มไม้หน้าบ้าน

"ทำอะไรน่ะเนตร!! ป่านนี้แล้วยังไม่ไปโรงเรียนอีก" เด็กสาวสะดุ้งโหยงเมื่อแม่ร้องทักออกมาเสียงดังลั่น

"ข ขะ ขุดไส้เดือนอยู่น่ะ​ครูให้เอาไปโรงเรียน"

"อ่อ เหรอ งั้นแม่ไปอาบน้ำก่อน"

"ฟิ้ว..." เนตรดาววถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก่อนชะเง้อชะแง้มองไปทางบ้านอีกหลังเมื่อมีการเคลื่อนไหว ก่อนจะเซถลาออกไปขวางทางเมื่อเป้าหมายสตาร์ตรถมอร์ไซค์ออกมา

"โอ๊ย!! โอ๊ยเจ็บขา....อุ้ยพี่ไล เนตรขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ แต่พอดีเมื่อเช้าหนูรีบลงบันไดไปหน่อยเลย...." เนตรพูดไปกัดปากไป มีบ้างที่เงยหน้าขึ้นไปมองไมตรีเป็นระยะ

"แล้วนี่จะไปยังโรงเรียนไง เดินไหวมั้ย"

โป๊ะเชะ...คำถามนี้เข้าทางน้องเนตรเสียแล้วพี่ไล

"นั่นน่ะสิคะ แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวเนตรออกไปเรียกรถที่ปากซอย เดินอีกสักสองสามชั่วโมงคงจะถึง" เธอทำหน้าตาน่าสงสารก่อนมองไมตรีอีกครั้งพร้อมดวงตาที่รื้นไปด้วยหยาดน้ำตา ราวกับว่าเขาคือที่พึ่งสุดท้าย ได้โปรดเมตตาเด็กตาดำๆคนนี้ด้วยเถอะ นี่เธออุตส่ารื้อฟื้นแอคติ้งตอนได้แสดงเป็นม้านิลมังกรตอน ม.3มาใช้เลยนะ

 แต่รุ่นพี่ของเธอกลับหันไปมองข้างทางเสียได้

"ไม" ไลลาเรียก

"อือ"

"หลังจากที่พี่ลงแล้วพาน้องไปโรงเรียนด้วย"

"อือ" ไลลาจัดที่นั่งให้เด็กสาวข้างบ้านนั่งถัดจากไมตรีส่วนไลลานั่งรั้งท้าย 

และแน่นอนว่าเนตรดาวยึดเอวของไมตรีเป็นของตัวเองในทันที

หลังจากพี่สาวที่ป้ายรถเมล์ ไมตรีก็ขับรถพาเนตรดาวมาถึงหน้าโรงเรียน ชายหนุ่มก้มมองมือเล็กๆที่กำลังกอดเอวของเขาไว้ไม่ปล่อย

"ถึงแล้ว" เสียงทุ้มทว่าห้วนดังออกจากของไมตรี

"อ่อ..." เนตรดาวคลายแขนออกอย่างไม่เต็มใจนัก เธอถอดหมวกกกันน๊อกคืนให้ชายหนุ่ม

"ขอบคุณนะคะ" ใบหน้าของเนตรดาวประดับไว้ด้วยรอมยิ้มเธอมองตรีไม่วางตา

"เข้าไปก่อน"

"ห๊ะ!"

"บอกว่าให้เข้าไปก่อน" เนตรดาวอ้าปากหวอไม่เข้าใจที่ไมตรีพูด ทำไมต้องให้เธอเดินเข้าไปก่อน มาด้วยกันก็ต้องไปด้วยกันสิ แต่แล้วเนตรดาวก็ทำตามคำสั่งเดินเข้าไปอย่างว่าง่ายทั้งยังเดินเข้าไปในเวอร์ชั่นขากะเผลกอีกต่างหากเพื่อความสมจริง 

อา....เลเวลในการแสดงละครของเธออัพไปอีกขั้น

เนตรดาวมุ่งตรงไปยังโรงอาหารที่ที่เธอนัดกับอะตอมไว้ทุกเช้า

"อุ๊ย! นั่นพี่ไมนี่ น่ารักเนอะ"

"ใช่ๆดูดิหล่อทุกคนเลยเด็กห้องเนี๊ยะ"

"กรี๊ด! นั่นพี่ข้าวฟ่างคฑากรของโรงเรียนนี่ เขาเดินกับพี่ไมด้วยล่ะแก"

"เอ๋ เขาเป็นแฟนกันเหรอ อร๊าย อิจฉา"

"ไม่ใช่หรอกเขาเรียนห้องเดียวกัน แต่ก็นะเหมาะกันมากเลย อ๊าย! ตาพร่าไปหมดแล้วฉัน โรงเรียนนี้มีแต่คนหล่อๆ"

 เนตรดาวเบ้ปากในขณะที่มองเด็กนักเรียนชั้นม.6เดินผ่านโรงอาหารในตอนเช้า ซึ่งเรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากนักเรียนที่กำลังโฮกข้าวเช้าได้เป็นอย่างดี ที่ตอนเช้าเธอซ้อนท้ายพี่ไมมาโรงเรียน เธอยังไม่โม้เลย แต่ถึงกระนั้นเธอก็อดที่จะมองตามไม่ได้อยู่ดี

หรือพี่ไมกลัวผู้หญิงคนอื่นจะเห็นว่าเธอกับเขามาพร้อมกัน....

สีหน้าของเด็กสาวพลันสลด

"เนตรตกลงเลือกชมรมได้ยัง" อะตอมเรียกสติเนตรดาวกลับมา

"นั่นน่ะสิลืมไปเลย วันนี้วันสุดท้ายแล้วด้วย เออแก เข้าชมรมเดียวกับพี่ไมอะไรนั่นของแกดีป้ะ" 

"เอาจริงเหรอ ชมรมฟุตบอลเนี่ยนะ!!"

"หา! ฟุตบอลเหรอ งั้นก็แล้วไปเถอะ ว่าแต่มีพวกชมรมเลี้ยงปลาอะไรพวกนี้มะ"

"มีสิชมรมปลาสวยงามไง"

"เลี้ยงปลาเป็นบ่อๆน่ะไม่มีเหรอ ตู้เล็กๆเลี้ยงไม่เป็น" เนตรดาวยู่ปาก

"แกจะบ้าเรอะ แกหันไปดูรอบๆโรงเรียนซิมีบ่อปลาให้เแกเลี้ยงสักบ่อมั้ย"

"เฮ้อ...แล้วจะเข้าชมรมไรดีล่ะทีนี้" เนตรดาวยกมือขึ้นมาเท้าแก้มพลางมองกระรายชื่อชมรมต่างๆในมือ

และสุดท้ายเธอก็มายืนอยู่หน้าชมรมไม้ดอก ไม้ประดับ เพราะชมรมอื่นล้วนแล้วแต่เต็มทั้งสิ้น อะตอมเพื่อนเธอโชคดีหน่อยที่ได้ไปอยู่ชมรมผ้าบาติก แต่ก็นั่นแหละ ตอนไปสมัครเหลือที่ว่างเพียงที่เดียว เธอเลยเสียสละมายืนอยู่หน้าทางเข้าลึกลับในจุดที่อยู่ด้านหลังสุดของโรงเรียน  

ทางเข้าชมรมเป็นทางแคบๆ ปูด้วยอิฐเหลือๆที่หามาได้ สองข้างทางเป็นกระถางพังๆ ต้นไม้ระเนระนาดพาตัวเองออกมาเจริญเติบโตอยู่นอกกระถางอย่างอเนจอนาถ ส่วนด้านบนมีเพียงสแลนสีดำที่หมดอายุการใช้งานขึงไว้

เนตรดาวถอยหลังออกไปดูป้ายอีกครั้ง

...ชมรมไม้ดอกไม้ประดับ

อืม ก็ถูกนี่นา...ไม่ใช่ชมรมผีสิง แต่มันก็คล้ายซะเหลือเกิน

"เอ๊ะ! น้องมาสมัครเข้าชมรมรึเปล่า" เนตรดาวหันหลังไปมองตามเเสียง คิ้วบางขมวดเข้าหากัน เป็นชายร่างสูงค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ มุมปากของเขาประดับไว้ด้วยรอยยิ้มตลอดเวลา ปากชมพูกว่าฉันเสียอีก จมูกก็โด่งเหลือเกินพ่อคุณ เนตรดาวข่มใจที่จะไม่ยกขึ้นไปจับจมูกของชายหนุ่มตรงหน้าบิดดูสักครั้ง เธอมองจุดบนเสื้อมีสามจุด 

ม.6เหรอ แต่ว่า...คุ้นจัง!

คิ้วหนาของเด็กหนุ่มเลิกขึ้นน้อยๆ

"จำพี่ไม่ได้เหรอ ช่างเถอะ มาสมัครชมรมนี้ใช่มั้ย" เขามองใบสมัครในมือของคนตัวเล็กที่สูงแค่อก

"ค่ะ" เนตรดาวพยักหน้าหงึกๆ แต่แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อรุ่นพี่คนนั้นคว้ามือเธอเดินเข้าไปด้านในและไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยแต่อย่างใด

"โห!! สวย!!" เธออุทานออกมาเสียงดังลั่น

"ใช่..สวย" รุ่นพี่คนข้างๆหันไปมองหน้ารุ่นน้องและพูดออกมาทั้งๆที่ยังจับมือเธอไว้

ฉากหน้าของชมรมอาจจะดูเหมือนบ้านผีสิง แต่พอเข้ามานี่มันสวนดอกไม้ในฝันชัดๆ มันเป็นเรือนกระจกเล็กๆ ที่มองจากด้านนอกไม่เห็น ทุกมุมล้วนจัดไว้อย่างเป็นระเบียบ ดอกไม้ที่ออกดอกแล้วตั้งเรียงไล่สีไว้อย่างสวยงามมิหนำซ้ำยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆโชยออกมาป็นระลอก  อีกโซนที่แบ่งไว้นั้นมีไม้ประดับเขียวชะอุ่มมองแล้วสบายใจสบายตา แล้วด้านนอกนั่นยังมีดงกล้วยไม้ สายพันธุ์ต่างๆอีกมากมาย

นี่มันสวรรค์ชัดๆ.....

"เอ่อ คือ เอ่อ ปล่อยดีกว่าค่ะ"

"อ่อ" กว่าเนตรดาวจะได้สติก็ปาเข้าไปพักใหญ่ มัวแต่ชื่นชมดอกไม้จนลืมไปว่ามือของเธอโดนใครบางคนนึงยึดไว้ ส่วนคนยึดนั้นกลับมีรอยยิ้มประดับไว้บนใบหน้าตลอดเวลา

"เอาล่ะ เอาใบสมัครมาให้พี่ "

"นี่ค่ะ"

"เนตรดาวเหรอ ชื่อเพราะนะเรา พี่ชื่อยูนะ....จำได้ยัง " เนตรดาวยังคงส่ายหน้า ถึงแม้ว่าจะคุ้นแต่เธอก็นึกไม่ออกจริงๆ

"ช่างมันเถอะ เอาเป็นว่าน้อง.."เขาก้มมองใบสมัครเพื่อดูชื่อเล่น

"น้องเนตร......เป็นสมาชิกของชมรมคนใหม่ของที่นี่แล้วนะ กฏก็เหมือนชมรมอื่นๆทั่วไป แต่มีที่ต่างกันออกไปเล็กน้อยนั่นก็คือ ห้ามบอกคนนอกเด็ดขาดว่าข้างในของที่นี่มันสวยแค่ไหน"

"ทำไมล่ะคะ "

"เพราะทุกคนจะเข้ามาแต่ถ่ายรูป มาเหยียบ มาจับ ดอกไม้ก็พังหมด เราเลี้ยงไว้ให้มันสวย ไว้เอาไปประดับวันที่มีงานโรงเรียน ดอกไม้พวกนี้มันบอบบางมาก"

"อ่อ...." ก็เลยจัดฉากหน้าไว้ให้เหมือนบ้านผีสิงสินะ

"เจอกันอาทิตย์หน้านะ" ยูมองดวงหน้าหวานน่ารักสดใส

"เสร็จแล้ว?"

"ครับ วันนี้อาจารย์ที่ปรึกษาไม่ว่างเลยให้พี่มาดูว่ามีใครมาสมัครเพิ่มมั้ย ไม่คิดว่าจะมีเหมือนกัน" มุมปากของรุ่นพี่ตรงหน้าค่อยๆยกสูงขึ้น

"อ่อ งั้นขอตัวนะคะ" เด็กสาวยิ้มแห้งๆก่อนจะรีบถอยออกมา กลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเรียนสิชาพละ ซึ่งที่นี่ ม.4 เทอม1 จะได้เรียนกรีฑา หรือกีฬาประเภทลาน ซึ่งวันนี้เป็นการวิ่ง 

....วิ่งทางตรง200 เมตรเสียด้วย

เนตรดาวยิ้มกริ่มพร้อมกับวอร์มร่างกาย วิ่งแค่นี้สบายมาก ตอนเด็กแม่เอาไม้แขวนเสื้อไล่ตี เธอวิ่งหนีรอบบ่อปลาไม่รู้ตั้งกี่รอบต่อกี่รอบ ไม่แม้แต่จะหอบสักนิด โด่....ไม่อยากจะโม้

อากาศในช่วงบ่ายสองออกจะร้อนไปสักหน่อย แต่ยังดีที่ที่ลมพัดมาเป็นระรอกพอให้ชื่นใจ

"กลุ่มสองเตรียมตัว" อาจารณ์ประจำวิชาตะโกนลั่น

"เข้าที่ ระวัง ปี๊ด!!" 

ทันทีที่เสียงนกหวีดดังขึ้น เนตรดาวก็ออกตัวแรงนำโด่งอย่างเห็นได้ชัด แต่ในระหว่างที่วิ่งเธอรู้สึกเหมือนมีใครเอาหอกแหลมๆมาทิ่มหลัง ขนอ่อนตรงต้นคอลุกเกรียว แต่ถึงกระนั้นเธอก็พาตัวเองไปถึงเส้นชัยและทำเวลาได้ดีที่สุดในบรรดานักเรียนหญิง

"เยี่ยมมากเนตร เก่งมากเลย"

"ฮิ้ว!! น้องเนตรเก่งมาก "

"น้องเนตรคนสวยเก่งที่สุด" 

หางตาของเด็กสาวกระตุกถี่ยิบ น้องเหรอ แสดงว่าเสียงนั่นเป็นของพวกรุ่นพี่ และสายตาที่เหมือนหอกทิ่มแทงนั่น....ก็มาจากกลุ่มรุ่นพี่ตรงนั้น

เนตรดาวแทบหงายหลังเมื่อเห็นกลุ่นรุ่นพี่กลุ่มใหญ่มองมายังเธอและหนึ่งในนั้นมีไมตรียิืนอยู่ด้วย ชายหนุ่มเอามือไพร่หลังจ้องมองมายังข้อเท้าของเธอไม่วาง

"พะ พะ พี่ไม"

"ใช่แก พี่ไมยืนมองแกตั้งนานแล้วแกไม่รู้เหรอ ได้ยินว่ากลุ่มนั้นเขาเชียร์แกทั้งกลุ่มเลยนะ" 

"แล้วทำไมแกเพิ่งมาบอกว๊า...เฮ้อ ซวยแล้ว" เนตรดาวหันไปยิ้มให้ไมตรี ก่อนจะก้มหน้าลงเพราะไม่สามารถทนต่อสายตาที่ทิ่มแทงคู่นั้นได้

เธออยากจะร้องไห้แต่ก็ไม่มีน้ำตา มีแต่เหงื่อที่ไหลพลั่กออกมาไม่ขาดสาย

..........................................................

มองแรง.....

คิดว่ารอดมั้ย นิยายวัยรุ่น555



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}