OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 16 แผนการร้าย

ชื่อตอน : บทที่ 16 แผนการร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 90

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2561 13:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 แผนการร้าย
แบบอักษร

บทที่  16  แผนการร้าย

เอสมองโถกระดูกทั้งสามก่อนจะเอื้อมมือไปลูบอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม  โถใบแรกชายหนุ่มหยุดนิ่งนานก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างสะเทือนใจ                

“ท่านพ่อข้าขอโทษ  ข้ามันไร้สามารถ   ช่วยเหลือน้องสาวของตัวเองและท่านไม่ได้”  ใบที่สองชายหนุ่มนิ่งไปนานก่อนจะพึมพำ                 

“ท่านแม่ข้าเคยสัญญากับท่านเอาไว้  ว่าจะดูแลน้องเป็นอย่างดีแต่ข้าก็ทำไม่ได้  ตอนนี้นางคงไปอยู่กับพวกท่านแล้ว  ทำไมพวกท่านใจร้ายทิ้งข้าเอาไว้ที่นี้ให้ต้องเผชิญกับความเจ็บปวดอยู่คนเดียวด้วย”  เอสมองมายังโถใบที่สามก่อนจะเอ่ยทั้งน้ำตา  “พี่ขอโทษที่ไม่สามารถช่วยเหลือดูแลเจ้าได้เลย  ทุกวันข้าเฝ้าฝันแต่เห็นเจ้าร้องไห้และร้องขอความช่วยเหลือตลอดเวลา  เจ้ารู้ไหมว่าภาพที่ข้าเห็นมันทำให้ข้าเจ็บปวดเหลือเกินที่ไม่สามารถช่วยอะไรเจ้าได้เลย”                 

เอสเมื่อนึกมาถึงตรงนี้ชายหนุ่ม ก็คุมอารมณ์ไม่อยู่เขาทุบกำปั้นไปที่กำแพงอย่างแรง  ก่อนจะร้องตะโกนออกมาจนสุดเสียง  เสียงที่กึกก้องไปทั่ว  ถึงกับทำให้พวกเหล่าอสูรต้องเอามือกุมศีรษะเอาไว้เพราะแรงสั่นสะเทือนของเสียงร้องทำเอาพวกอสูรต้องซุกหลบกันไปหมด  เอสหยุดร้องก่อนจะเอ่ยขึ้นตรงหน้าโถใบที่สาม                

“พี่สัญญานะว่าจะไม่ให้เจ้าต้องตายเปล่าแน่  พี่จะทำให้เผ่ามังกรพินาศไปด้วย  พี่จะทำ  แต่เจ้าต้องรอหน่อยนะ  รอให้ถึงวันที่พี่ได้เจ้าและท่านพ่อท่านแม่กับมาก่อน  ข้าจะให้เจ้าเห็น  ให้เจ้าดูวันพินาศของพวกมันที่ทำร้ายพวกเรา  พี่จะทำให้มันพินาศให้ได้  พี่สัญญา”                

เอสเดินมารับสารที่อสูรตนหนึ่งนำมาให้ก่อนจะโบกมือให้มันเดินออกไป  เขาเดินมาริมหน้าต่างก่อนจะเฝ้ามองออกไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอยจนลืมไปว่ายังไม่ได้อ่านสารที่ส่งมา  สายตาแกมเศร้าที่ไม่เคยมีใครได้พบเห็น  เพราะเวลาที่อยู่ต่อหน้าคนอื่น  เอสมีแต่สายตาดุดัน  เกรี้ยวกราด  ก้าวร้าว  และเย็นชา  แต่ยามใดที่ต้องอยู่คนเดียวและนึกถึงใบหน้ากลมๆของน้องสาวที่ยิ้มจนเหมือนดวงอาทิตย์น้อยกลางใจเขา  ทำให้เขาอดที่จะส่งสายตาเศร้าไม่ได้  รอยยิ้มละมุนมักผุดขึ้นมาเมื่อนึกถึงตอนที่น้องสาวเขามาออดอ้อนขอนู้นขอนี้เมื่อไม่ได้สิ่งที่ต้องการจากพ่อและแม่                 

“ท่านพี่ๆ ดูซิ  อะไรเอ่ยอยู่บนหลังคา” เด็กน้อยชี้มือถาม  เด็กชายหันมายิ้มก่อนจะทำหน้าครุ่นคิด

“อะไรกันล่ะอยู่บนหลังคา  พี่ว่าเจ้าต้องจำคำถามมาผิดแน่เลย” เด็กชายหันมายิ้มก่อนจะทำหน้าครุ่นคิด และแกล้งแซว  เด็กหญิงหน้ามุ่ย  จนเด็กชายต้องนั่งลงจนหน้าตรงกัน                

“ก็ได้  ก็ได้  เอาเป็นว่ายอมแพ้” เด็กชายยอมลงให้กับเด็กหญิง

“ถ้ายอมแพ้ก็ต้อง  พาออกไปเที่ยวข้างนอกนะ” เด็กหญิงยิ้ม เด็กชายหันไปมองว่าแถวนั้นมีท่านพ่อท่านแม่อยู่หรือเปล่าก่อนจะกระซิบถาม

“ทำไมไม่ขอท่านพ่อท่านแม่  หรือว่าเจ้าไปทำผิดมา  ท่านพ่อท่านแม่เลยไม่อนุญาต  เจ้าเลยต้องมาหาพี่  แล้วเจ้าไม่กลัวเหรอว่าพี่จะเอาไปฟ้องท่านพ่อท่านแม่”

เด็กหญิงยิ้มจนเห็นฟันก่อนจะตรงเข้าไปกอดและหอมที่แก้มของเด็กชาย

“พี่ชายใจดีออก  รักน้องมากๆๆๆ  พี่ชายไม่ฟ้องหรอกเนอะ”  เด็กหญิงพูดประจบเอาใจคนตรงหน้า เด็กชายหัวเราะก่อนจะเอามือหนีบจมูกเด็กหญิงไปมาอย่างเอ็นดู

“เอา  เอาอย่างนั้นก็ได้  แต่ก่อนอื่นไหนเฉลยมาซิว่าอะไรอยู่บนหลังคา”  เด็กชายถาม

“ไม่มีอะไรอยู่บนหลังคา”  เด็กชายมองก่อนจะขำเด็กหญิงพร้อมกับจูงมือออกไป                

เอสยิ้มกับความทรงจำเก่าๆ  ก่อนจะนึกถึงคำถามกวนๆที่น้องสาวของเขาถาม  ก่อนจะหันมามองสารในมือและแกะออกอ่านก่อนที่สายตาจะกับเป็นเย็นชาเหมือนเดิม                 

เชนดูจะวุ่นวายทั้งวันจนไม่มีเวลาแม้แต่จะคุยกับไอราเลย  เขาต้องเตรียมงานทั้งวันเพื่องานแต่งงานของเขาในวันนี้  วันที่เขารอมานานแสนนาน  จนกระทั่งเขาสวนกับจีและโอมา                

“พวกเจ้ามาช่วยข้าหน่อยซิ”  โอมากับจีมองหน้ากันก่อนที่โอมาจะเอ่ยขึ้น                 

“ช่วยอะไรล่ะเดี๋ยวข้าช่วยเอง”  โอมากับจีมองหน้ากันก่อนที่โอมาจะเอ่ยขึ้น  เชนมองสบตาจี                 

“ข้าไม่ค่อยสบายนะ  ขอตัวนะ”  จีจึงตอบกลับไป                

“มันเป็นอะไรมากหรือเปล่า  แล้วจะมางานข้าได้หรือ”  เชนมองร่างของจีที่เดินลับไป ก่อนจะหันมาถามโอมา      

“แค่เจ็บแผล  คงไม่ถึงกับเป็นอะไรหรอก  และยังไงวันนี้มันก็ต้องมาร่วมงานของเจ้าอยู่แล้วน่า”  โอมาตอบเลี่ยงๆไป                

เชนพยักหน้าก่อนจะหันไปสาละวนกับงานตรงหน้า  โอมาหยุดมือก่อนจะมองเชนที่มัวแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน     

“นี้”  อ้อมเอ่ยขึ้นจนเชนหยุดมือหันมามอง “เจ้าแน่ใจแล้วใช่ไหม  ว่าผู้หญิงคนนี้คู่ควรกับแก”                   

“เจ้าถามแบบนี้ต้องการอะไร” เชนมองโอมาก่อนจะหันมามองตรงๆ                 

โอมาไม่ได้สนใจน้ำเสียงของเชนที่เอ่ยขึ้นแบบฉุนเฉียวพร้อมกับทำงานตรงหน้าไปด้วย                

“ไม่ได้อะไรหรอกและเจ้าก็ไม่ต้องขึ้นเสียงด้วย  ข้าอยากคุยกับเจ้าแบบเปิดใจ  แบบเหตุผล  เจ้าเห็นไหม  ว่าข้าไม่ได้ใส่อารมณ์กับเจ้าเลย”  เชนมองก่อนจะสงบอารมณ์ลงและเอ่ยขึ้น                 

“ข้ามั่นใจว่าคนนี้คือคนที่ใช่และข้าก็รักมากด้วย” เชนมองก่อนจะสงบอารมณ์ลงและเอ่ยขึ้น  โอมา พยักหน้า       

“ถ้าเจ้ามั่นใจขนาดนั้นก็ดี  ต่อไปถ้าเกิดอะไรขึ้น  ก็ถือซะว่าเจ้าเลือกเอง เจ้าย้อนกับมาไม่ได้แล้ว”  โอมาเอ่ยเตือนเชน  จนเชนแปลกใจที่โอมาพูดกับตนแบบนี้เพราะทุกทีจะออกแนวทะเลาะกันมากกว่า  เชนพยักหน้า                

“เอ่อ ขอบใจเจ้ามาก  แต่ข้าจะไม่เสียใจที่เลือกไอรา”  โอมาพยักหน้าก่อนจะหันมายิ้มให้                

“ก็ดี”  และทั้งสองก็ง่วนอยู่กับงานตรงหน้าต่อไป                

ช่วงเย็นจีต้องทำหน้าที่ต้อนรับอยู่กลางงานแต่จีรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูกมันเหมือนจะขาดใจ  เวลาที่มองเห็นเชนยืนคุยยิ้มอย่างมีความสุขแต่นั้นกับทำให้จีเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูกมันเจ็บไปทั่วหัวใจเหมือนถูกเหยียบย่ำ  น้ำตาคลอออกมาจนจีต้องเดินไปหาโอมา  โอมามองก่อนจะตบบ่าเบาๆ                 

“ข้าเข้าใจ  แต่ในเมื่อเชนเลือกแล้วว่าคือเธอคนนั้น  เจ้าก็ต้องทำใจ  ข้าเคยเตือนเจ้าแล้ว  เพื่อนกันนะดีแล้วจำได้ไหมที่เซฟี่น่าพูดไว้”               

“เอ่อรู้แล้ว  แต่ว่าฝุ่นมันเข้าตาเจ้าช่วยรับช่วงไปก่อนนะ  คงไม่ยุ่งหรอกเพราะว่าเพื่อนเราจะเข้าหอแล้ว”  จีพยักหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้น โอมาโบกมือก่อนจะหันไปทางอื่น  จีเดินมาตามทางก่อนจะสวนเข้ากับลีที่เดินออกมามองงานเลี้ยง           

“อ้าวเจ้าไม่ได้ไปร่วมงานเลี้ยงเหรอ” จีเอ่ยถามลี                

“ไม่  ข้ารู้สึกไม่ค่อยดีเลย  เหมือนมันจะเกิดเรื่องยังไงไม่รู้ซิ”  ลีบอกเสียงเครียด                 

จีมองก่อนจะนั่งลงที่นั่งตรงระเบียงและมองลี                

“เจ้าคงระแวงมากไป”                 

“ไม่ใช่นะ  ข้าไม่ได้ระแวงแต่ข้าคิดว่ามันต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่  เจ้าเองก็ต้องระวังเอาไว้นะ  ข้ารู้สึกและสัมผัสได้  สัมผัสพลังบางอย่างที่นักเวทด้วยกันดูออก” ลีก้มมองจีที่นั่งก่อนจะบอกเสียงเข้มขึ้น จีเห็นว่าลีเอ่ยจริงจังจึงไม่ได้ขัด              

“แล้วเจ้าจะให้ข้าช่วยอะไรไหม” จีถามออกมา                 

“ข้าบอกอยู่ว่าเจ้าอาจจะเดือดร้อน  ยังจะมาช่วยข้าอีกเหรอ”  ลีมองจีก่อนถอนหายใจ                

“อะไรข้าก็เจอมาหมดแล้ว  ยังมีอะไรที่จะลำบากกว่านี้อีกไหมล่ะ”  จีเอ่ยขำๆ  ก่อนจะเบือนสายตามองไปที่งาน   

“เอาล่ะข้ารู้ว่าบางอย่างที่ข้าสัมผัสได้เจ้าอาจจะไม่เชื่อก็ได้”                 

จีมองก่อนส่ายหน้า  ไม่ใช่ไม่เชื่อแต่ว่าตัวข้าเองก็เจออะไรมาเยอะจนไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว                 

“และเจ้ารู้อะไรไหม  ข้าไม่ชอบให้เพื่อนต้องเผชิญอะไรคนเดียว” จีบอกลี  ลีมองอย่างซึ้งใจก่อนจะหันไปมองที่งานเลี้ยง                 

“แล้วโอมาล่ะ  คงอยู่สนุกในงานซินะ”                 

“เปล่า  นางไม่ได้สนุกหรอกแต่นางทำงานนะ” ลีมองไปก่อนจะเอ่ยขึ้นกับจี                 

“แล้วทำไมเจ้าไม่ไปอยู่กับนางล่ะ”  จีส่ายหน้า                

“ข้าไม่ชอบงานรื่นเริงแบบนี้  ถ้าจะมีก็ต้องมีแต่เฉพาะเพื่อนเท่านั้น  รวมเจ้าด้วยนะ” ลีหันมาหัวเราะก่อนจะหันมามองงานเลี้ยงต่อ จีเองก็เช่นกันและเอ่ยขึ้น                

“ความจริงเราออกมาอยู่วงนอกแบบนี้แล้วมองเข้าไปก็สนุกดีเหมือนกันนะ”  ลีพยักหน้าก่อนจะมองไปที่งานเช่นกัน                    

ภายในห้องไอราในชุดสีแดงสดนั่งอยู่กลางแสงเทียนผ้าสีแดงคลุมหน้าของนางเอาไว้จนหมด  ร่างของไอรานั่งนิ่งสนิท  ควันลอยกรุ่นขึ้นมาจากถ้วยชาที่วางไว้ตรงหน้าไม่มีเสียงอะไรนอกจากเสียงลมหายใจแผ่วเบา  เชนเองนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามก่อนจะจ้องมองร่างของไอราไม่หยุดพร้อมกับเอื้อมมือมาจับผ้าคลุมหน้า แต่ไอรากับเอ่ยขึ้น               

“ไม่ได้นะเจ้าต้องดื่มชาในถ้วยเสียก่อน”                 

“จริงด้วยซิ  ข้าคงตื่นเต้นเกินไป”  เชนชะงักมือก่อนจะพยักหน้า เชนหยิบถ้วยชาขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมดก่อนจะส่งให้ไอรา  ไอรารับมาดื่มเช่นกัน  พร้อมกับวางถ้วยลง  เชนมองไอราวางถ้วยลงก่อนจะเห็นภาพพร่ามัวและวูบไหว  อยู่ร่างกายของเขาก็ทรุดลงกับพื้นพร้อมกับเสียงหวีดร้องของไอราที่ดังขึ้นมา  เชนพยายามรวบรวมกำลังทั้งหมดแต่ไม่ไหวพลังของเขาหายไปหมดไม่มีแม้แต่แรงที่จะพยุงตัวสายตาพร่ามัวไปหมดพร้อมกับได้ยินเสียงฝีเท้า  แต่ตอนนี้จิตใจของเขาว้าวุ่นเพราะเสียงร้องของไอรา  แต่ยังไม่ทันไรร่างของเขาก็ต้องกระตุกวูบพร้อมกับความเจ็บปวดตรงดวงตาเชนเอามือกุมดวงตาพร้อมกับเลือดที่ไหลทะลักออกมา  เสียงร้องของเชนดังขึ้น   และเสียงเคร้งของอะไรบางอย่างก็หล่นลง

จีและลีได้ยินเสียงร้องจึงรีบวิ่งมาดูและเมื่อพลันเปิดประตูเข้าไป ก็พบร่างของเชนนอนจมกองเลือดอยู่ จีตกใจมือไม้เย็นเฉียบพลันสายตาสอดส่ายไปหาร่างของไอรา  แต่ลีหยิบมาได้เพียงผ้าคลุมหน้าสีแดงเท่านั้น  จีมองหน้าลีทั้งสองคนพูดอะไรไม่ออก  จีมองเห็นมีดที่คุ้นตาตกอยู่ก่อนจะเดินไปหยิบมามองและต้องตกใจและยื่นให้ลีดู                

“มีดเล่มนี้เป็นมีดที่ทำร้ายข้า  หรือว่านางทำร้ายเชน  แล้วนางไปไหนกัน” จีเอ่ยถาม                

ลีส่ายหน้าก่อนจะสำรวจรอบๆห้องและมองไปที่โต๊ะพร้อมกับหยิบถ้วยชามาดม                 

“นางวางยาเอาไว้”  ลีมองเสียงเข้ม  จีมองอย่างตกใจก่อนจะพุ่งตรงไปที่ร่างของเชน                

เมื่อจะตรงเข้าไปประคอง  เชนก็พยุงตัวขึ้นร้องออกมามือกุมตาข้างซ้ายเอาไว้เลือดยังไหลลงมาอาบแก้ม  จีมองอย่างตกใจแต่ยังไม่ทันเอ่ยอะไร เชนก็มองจีก่อนจะแสดงสีหน้ากราดเกรี้ยวออกมา                

“เจ้าทำอะไร  เจ้าทำอะไร  ไอราอยู่ไหนเจ้าทำร้ายนางทำไม!!!!!”                 

จีส่ายหน้าก่อนจะถอยหลังหนีเชนที่พุ่งตรงเข้ามา                

“ข้าเปล่านะ!!!!  ข้าเปล่า”                 

เชนก้าวตรงมาช้าๆ เขาไม่เห็นว่าลีอยู่ในห้องนี้ด้วยอีกคน  สายตาของเชนมองแต่จีเพราะผ้าคลุมหน้าของไอราและมีดที่จีถืออยู่มันทำให้เขาคลุ้มคลั่ง                 

“เจ้าโกหก  เจ้าโกหก  เจ้าทำร้ายนางกับข้า”  เชนตะโกนเสียงดังลั่นก่อนจะทรุดลงไปและสลบลง  จีจะเข้าไปช่วยแต่ลีเข้ามาฉุดเอาไว้                

“เจ้าบ้าหรือไง  เราอยู่ไม่ได้แล้วนะ  เขาคิดว่าเจ้าทำร้ายเขา  ยังไงเราก็ต้องหนีก่อนไม่งั้นเราจะโดนกันหมดและเราจะตามหาคนร้ายไม่ได้เลยนะ”  จีมองหน้าลีก่อนจะปลดมือออก                

“เจ้าไปเถอะพาโอมาไปด้วย  ถ้าเราหนีกันหมด  เราจะโดนตามล่ากันจนไม่ได้สืบหาตัวคนร้าย”                 

“แล้วเจ้าล่ะ”  ลีมองอย่างตกใจก่อนจะเอ่ยขึ้น

จีมองลีก่อนจะตบมือเบาๆ                 

“ข้าจะอยู่ที่นี้รับผิดอยู่ที่นี้” จีพูดไปน้ำตาก็ไหลอาบแก้ม จีมองลีก่อนจะตบมือเบาๆ                 

“เจ้าไม่ไปเพราะว่าเจ้ารักเขา  รักทั้งที่เขาไม่สนใจเจ้า  รักทั้งที่เขาคิดว่าเจ้าเป็นคนร้าย   เจ้าทำแบบนี้แล้วมันจะได้อะไร  นอกจากเจ้าจะเป็นเพียงแค่คนนอกสายตาเขาเท่านั้น  ต่อให้ทำดีเท่าไรหรือรับผิดเขาก็ไม่หันมาสนใจเจ้าหรอก” ลีหลุดว่าจีออกมา                 

“เจ้าจะเข้าใจอะไร”  จีว่าตอบออกมา  หลังจากที่โดนลีว่าแทงใจของตนเองจนเจ็บแปล็บไปหมด รอยร้าวที่หัวใจเพิ่มมากขึ้น  มากจนเกินจะรับไหว                

“ข้าจะเข้าใจอะไร  ใช่ข้า ไม่เข้าใจอะไรเลยต่างหาก  ไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้าทำด้วย”  ลีมองก่อนจะเขย่าร่างของจี จีมองก่อนเอ่ยขึ้น                 

“อย่างน้อย  ขอแค่ให้ข้าได้ทำ   ได้เป็นคนร้ายในสายตาเขา  แต่เขาจะต้องไม่เจ็บปวดจากการที่โดนคนรักทำร้าย” จีมองก่อนเอ่ยขึ้น อย่างเศร้าสร้อย                

“เจ้ามันโง่จริงๆ”  ลีมองจีด้วยแววตาเห็นใจ  สงสาร                 

“เอาไว้เจ้ารักโอมาจนสุดหัวใจเมื่อไหร่  เจ้าก็จะทำแบบนี้เหมือนกัน” จียิ้มก่อนพยักหน้า                

“ไม่ต้องรักสุดหัวใจหรอกตอนนี้ข้าก็จะดูแลนางให้ดีที่สุดด้วยชีวิตของข้าเอง”  ลียอมแพ้ก่อนเอ่ยขึ้น                

“เราจะต้องได้เจอกันอีกแน่” ลีเอ่ยขึ้นจีพยักหน้าก่อนจะเร่งให้ลีรีบไป  ลีผุดผลันออกไป  และไม่นานพวกทหารก็วิ่งตรงเข้ามาและจับตัวของจีเอาไว้ 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}