@Alicorn

เป็น Ss.2 ของเรื่องนี้แล้วนะคะ หากใครยังไม่ได้อ่าน Ss.1 สามารถ เข้ามาหาอ่านได้เลยค่ะที่ผลงานของไรท์เอง ( Ss.1 อ่านฟรีจนจบนะคะ ) ขอบคุณทุกแรงสนับสนุนค่ะ

บทที่ 1. เมื่อไรดี?

ชื่อตอน : บทที่ 1. เมื่อไรดี?

คำค้น : อ่านฟรี,เสี่ยไทม์,จีน,ผับ,บาร์เทนเดอร์,บาร์เทนดี้,คนของเสี่ย,-@ja-

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2561 18:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1. เมื่อไรดี?
แบบอักษร

💢[ Bartender ] คนของเสี่ย20+💢 (#Ss.2)

Episode 1 เมื่อไรดี?

. . .

เวลาผ่านมา 4 ปี เรากับเสี่ยยังคงเหมือนเดิมตลอดมา ลูกสาวของเรากับเสี่ยชื่อว่าทับทิม ตอนนี้ลูกของเราได้ 4 ขวบ

เสี่ยไทม์ปาเข้าไปอายุ 31 ปี ส่วนเราก็อายุ 28 ปีแล้ว แม่ของเราพึ่งเสียไปเมื่อสามปีก่อน ท่านอดทนมานาน ตอนนี้ก็ได้ไปสบายแล้วล่ะค่ะ

.

ชีวิตคู่ของเราสองคนไม่ได้สวยหรู. . .

เรากับเสี่ยยังกัดกันและทะเลาะกันเหมือนเดิม แต่เหมือนเสี่ยก็ยิ่งจะยอมเรามากขึ้น และออดอ้อนเรามากขึ้นกว่าเดิม.. 

หมายถึงเมื่อสามสี่เดือนก่อนน่ะค่ะ

ทับทิมลูกสาวเราก็ยังติดพ่ออย่างกับปลิง เสี่ยหน่ะตามใจลูกมากก เรียกว่าตอนนี้ลูกแทบจะไม่ติดเราเลยล่ะค่ะ

อืม

อันนี้ก็หมายถึงหลายเดือนก่อน..

"พี่เทียค๊าาา วันนี้พาทับทิมไปกินหนมอร่อยๆด้านนอกได้ไหมค่ะ" 

และตอนไหนที่เสี่ยไม่อยู่ ก็กลับกลายเป็นว่าทับทิมจะติดเทียแทน แถมยังหาว่าเราดุอีกนะ

"วันนี้พี่ต้องไปทำงานด้านนอกแล้วนะคะ" เทียปลอบทับทิมแบบอ่อนโยน

"ก็ได้ค่ะ" ทับทิมพยักหน้าเข้าใจ และวิ่งเข้าหาเราในเวลาต่อมา

ทุกๆคนอาจสงสัยนะคะ ว่าทำไมตอนเช้าเสี่ยถึงไปทำงาน

เราก็สงสัยไม่ต่างกันหรอกค่ะ

งานอะไรของเสี่ยที่ทำ เราเคยถามแต่เสี่ยก็ปัดป้ายตลอดเลยค่ะ ว่าไม่มีอะไร เดี๋ยวนี้เราแทบไม่ได้ออกไปเที่ยวกับเสี่ยเลย

หน้ายังไม่ค่อยจะได้เจอ

แม้กระทั่งช่วงกลางคืนเองแท้ๆ บางวันเสี่ยนอนที่ผับด้วยซ้ำ นอนที่ผับ ตื่นมาก็ไปคอนโด และไม่เจอหน้าเราเลย

เป็นแบบนี้ซ้ำๆมาสักพักแล้วค่ะ

"แม่ค๊าาา โทรหาพ่อหน่อยนะคะ" ทับทิมวิ่งมาอ้อนเรา เรายิ้มอ่อนๆอย่างเอ็นดูและหยิบโทรศัพท์มาโทรหาเสี่ย ก่อนที่เทียจะเดินออกไป

(ว่าไง?)

ปลายสายรับ เราเปิดลำโพงและยื้นให้ทับทิมคุยแทน

"พ่อ ทับทิมอยากกินหนมค่ะ มารับหน่อยน๊าาา"

(อ้าว? แล้วแม่อยู่ไหนคะ? พ่อทำงานอยู่ไม่ว่างแค่นี้ก่อนนะคะ)

"พ่อ. . ."

ตู๊ดดดด!

เสี่ยไทม์ตัดสายทิ้ง ทับทิมแหงนมองหน้าเราแบบอ้อนๆ เราก็ไม่รู้ว่าเสี่ยทำงานอะไร แต่ทำไมถึงได้ไม่มีเวลาให้เรากับลูกเลย

เมื่อก่อนเสี่ยจะว่างทุกเช้า และเข้าทำงานในผับแค่ไม่กี่ชั่วโมง และกลับมานอนกับเราทุกคืน ตื่นเช้าก็ไปเที่ยวกันบ้าง ทำอะไรหลายๆอย่างด้วยกัน

แม้ว่าบางวันเสี่ยจะออกไปคุยเรื่องธุระกิจเกี่ยวกับเรื่องอย่างว่าของเสี่ยก็เถอะ แต่เสี่ยยังมีเวลาให้เราเสมอแหละค่ะ ต่างจากตอนนี้มากๆ จนเรายังแอบคิดในใจว่าเสี่ยอาจมีคนอื่นหรือป่าว?

"ป้ะ ไปแต่งตัวสวยๆก่อนนะคะ เดี๋ยวแม่พาไป" เรายิ้มอ่อนให้กับทับทิม ชื่อลูกเสี่ยก็เป็นคนคิดเอง

อีกอย่างที่เราลืมบอก

เราย้ายมาอยู่ที่บ้านของเสี่ยแล้ว พ่อแม่ของเสี่ยไม่ได้รังเกียจเราเลย ท่านสองคนเอ็นดูเรามากๆ และรักทับทิมมากเหมือนกัน

แต่ตอนนี้ท่านออกไปทำงาน จะกลับมาอีกทีก็ตอน หกโมงหรือทุ่มนู้นแหละค่ะ

"เย้ๆๆ!!" ทับทิมวิ่งนำเราขึ้นชั้นบนไปแล้วค่ะ เราก็วิ่งตามเหมือนเด็กๆ ห้องของเราและเสี่ย อยู่ติดกับทับทิมเลยค่ะ

"แม่ทับทิมจะใส่ชุดนางฟ้าที่พ่อซื้อมาให้นะคะ" ทับทิมบอกกับเรา ชุดนั้นใส่จนมันจะเก่าแล้วค่ะ ทับทิมชอบมาก ชุดที่เสี่ยซื้อจากฮองกงมาฝาก

เป็นชุดแรกและชุดเดียว

แต่ของเราก็มีนะคะ เสี่ยซื้อชุดเดรสสีฟ้ามาให้เหมือนกัน ใส่ได้พอดีเลยค่ะ

"จ้าาา นางฟ้าของแม่" เราหยิบชุดมาเปลี่ยนให้ทับทิม และไปเปลี่ยนของตัวเองบ้าง ก่อนจะอุ้มลูกออกมาจากห้อง และมุ่งไปสู่ห้างด้วย

แท็กซี่...

แน่นอนว่าเรานั่นยังขับรถไม่เป็น และไม่คิดอยากจะฝึกขับเลยแม้แต่น้อย ทำไมก็ไม่รู้ล่ะค่ะ ไม่อยากขับรถเองเลย

ไม่นานเราสองคนแม่ลูกก็มาถึงห้าง เราไม่รู้จะไปเที่ยวไหน เพราะไม่มีรถส่วนตัว คนขับรถที่บ้านก็มี แต่ไม่อยากรบกวนพวกเขา ไม่จำเป็นจริงๆเราก็ไม่อยากไปกวน

นี้ขนาดไปส่งทับทิมไปโรงเรียน เรายังไม่รบกวนพวกเขาเลย

"แม่คะ ทับทิมอยากกินไอติมค่ะ" ทับทิมกระตุกชายเสื้อเราเบาๆ

เรามองลูกสาวด้วยสายตาเอ็นดู และเดินจับมือพาลูกไปร้านไอติมชั้นสอง คิดถึงร้านขายเสื้อผ้าตัวเองจังเลยค่ะ

ตอนนี้กลายเป็นของคนอื่นแล้ว เราขายไปตั้งแต่คลอดทับทิม อีกอย่างเสี่ยไม่ให้เราทำงานด้วย เสี่ยบอกกับเราเสมอว่าเลี้ยงเรากับลูกได้สบาย โดยที่เราไม่ต้องเหนื่อยทำงานเลย 

"พ่อ!!!!" 

ร่างเล็กๆของทับทิม สะบัดมือออกจากเรา จนเราตกใจ และร้องเรียกชื่อพ่ออย่างตื่นเต้น วิ่งผ่านคนมากมายไปหาแผ่นหลังกว้างของบางคน

"ทับทิม!!" 

เราเองก็ตกใจไม่น้อย จะคว้าไว้ก็ไม่ทัน เป็นอันว่าเราต้องรีบวิ่งตามลูกสาวไปอย่างเลือกไม่ได้

" ! " เสี่ยไทม์กระตุก เหมือนสะดุ้งนิดหน่อย ก่อนจะหันหน้ามามองเด็กน้อยที่เกาะขาของเขาอยู่ และตวาดตามองเรา อย่างงงๆ

"มากันได้ไง?" นั่นเป็นคำถามแรกที่ออกจากปากของเสี่ย ด้วยใบหน้าที่ดูตื่นเต้นไม่น้อย พร้อมกับของในมือนั่น!

ถุงอะไร? ท่าทางของในนั่นจะแพงไม่ใช่น้อยเลย

"นั่งแท็กซี่มา แล้วเสี่ยอ่ะ? มาทำอะไรที่นี้ มาทำงานงั้นหรอ?" เราถามออกไป สลับกับมองของในมือ

"อ่อ.. เอ่อ.. อืม!" เสี่ยไทม์ตอบแบบหลบสายตา 

เราไม่ตื้อ โอเค มาทำงานเสี่ยทำท่าทางเย็นชาใส่เราเหมือนตอนรู้จักกันใหม่ๆ เอาสิ จะเก็กไปไหน ขนาดลูกเกาะขาอยู่ยังไม่อุ้มเลย

"พ่อคะ?"

"ทับทิมมาหาแม่" เราพูดแทรกเสียงเล็กๆของลูกสาว แล้วรีบเข้าไปอุ้มทับทิมทันที

"อย่าไปกวนพ่อ พ่อเขาไม่มีเวลาให้เราหรอก เขาต้องทำงาน" เราพูดแบบจ้องหน้าเสี่ย ซึ่งเสี่ยก็มองเรากลับเหมือนกัน

"แต่..."

เราไม่รอให้ทับทิมเอ่ยปากพูดอะไรหรอกค่ะ เราเดินออกมาจากตรงนั้นเลย เราเป็นผู้หญิงตัวบางๆ อุ้มเด็กอีกคน มันก็คงเป็นท่าทางที่ดูหนักนะคะ

เราเองก็เหมือนเด็กมัธยม เหมือนเด็กที่พลาดท้องเลย

"จีน! เอาไว้วันหลังนะ เราค่อยคุยกัน" เสียงตะโกนตามหลังเรามาติดๆ

และมันก็อดน้อยใจไม่ได้เลยที่จะพูด

"เมื่อไรดีคะ? ตอนหนูตาย? หรือตอนที่เสี่ยเสียหนู?"

มันน่าน้อยใจนะคะ... ตั้งแต่พักหลังมานี้เสี่ยเปลี่ยนไป อีกทั้งยังไม่หาเวลาว่างให้เราเลย แค่นอนกอดยังไม่มีโอกาสนั้น

. . .

#จบตอน

สั้นหน่อยนะคะ

ความคิดเห็น