เด็กหญิงเย็นชา

หลงเข้ามารึเปล่าไม่รู้ แต่ก็ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคร๊าาาา

Re : บทที่ 12 คำสั่งที่ยากจะขัดขืน 18+ [25%]

ชื่อตอน : Re : บทที่ 12 คำสั่งที่ยากจะขัดขืน 18+ [25%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.6k

ความคิดเห็น : 73

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2561 18:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Re : บทที่ 12 คำสั่งที่ยากจะขัดขืน 18+ [25%]
แบบอักษร

​บทที่

12

                ในบางครั้งการกระทำบางอย่างก็อาจจะนำมาซึ่งบางสิ่งบางอย่างที่ยากจะคาดเดา…

                เนิ่นนานที่ความเงียบกลืนกินเวลาแต่ละวินาทีไปอย่างเชื่องช้า มีเพียงเสียงของเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ดังที่สุดในห้องที่มีกระจกทุกด้านแห่งนี้

                “ฮึก!!”ภูผาสะดุ้ง

                กัดฟันแน่นเมื่อสำลีชุ่มแอลกอฮอล์ลากผ่านรอยถลอกบนแขน รู้สึกเจ็บแสบราวกับถูกใบมีดคมกรีดลงไปบนผิวเนื้อ ยิ่งพยายามดึงแขนหนีพยายามหยัดกายที่เบี่ยงตัวหลบกายที่คร่อมทับน้ำหนักที่กดทับลงมายิ่งมากขึ้นจนเริ่มรู้สึกจุก  ความรู้สึกกดดันยังคงกัดกร่อนจิตใจ พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลลงมาอีกครั้ง กัดฟันอดทนกับการรักษาที่ไม่เต็มใจจะรับ

                เพราะไม่อยากแสดงให้เห็นถึงความอ่อนแอ…

                “อย่ากัดปาก”เสียงทุ้มกดต่ำบอก

                ก่อนที่ปลายนิ้วหัวแม่มือเจือกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจะยื่นมากดลงบนริมฝีปากแล้วสอดเข้ามาแยกไรฟันไม่ให้กัดริมฝีปาก ภูผานึกอยากจะกัดนิ้วนั้นให้ขาดวิ่นระบายความแค้นที่มีอยู่ล้นอก หากแต่จิตใต้สำนึกกลับร้องบอกถึงสิ่งที่อาจจะตามมา มันกำลังสั่งให้กลัว

                “ฉันไม่ชอบให้ผิวของนายมีรอยแผลเป็น”น่านนทีบอกพลางเอาสำลีชุบยาทาแผลลากไปบนแผลถลอก

                “ตัวของกู”ตอบกลับราวกับต้องการจะคัดค้านความหมายบางอย่างที่สอดแทรกมากับรูปประโยค

                “หากดูแลรักษาได้ไม่ดีพอก็ไม่สมควรจะเป็นเจ้าของอีกต่อไป”ราวกับกำลังต่อว่า

                “มึงเอาอะไรมาเป็นตัววัดว่ารักษาดีไม่ดี…พอได้แล้ว”

                รู้สึกอึดอัดเต็มกลืนกับลมหายใจที่เป่ารดลงมา หายใจติดขัดทุกครั้งยามที่สายตาของอีกฝ่ายไล่มองไปตามผิวกายที่เปลือยเปล่า

                “ฉันจะหยุดก็ต่อเมื่อทำแผลให้นายเสร็จ”น่านนทีตอบด้วยเสียงเย็นชาปิดบทสนทนาระหว่างกัน

                ผ่านไปนานจนกระทั่งน่านนทีทำแผลให้จนเสร็จ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นปล่อยให้ร่างของเด็กหนุ่มที่ถูกคร่อมทับเป็นอิสระ แต่ข้อมือทั้งสองข้างก็ยังถูกมัดอยู่ดี ตาคู่คมปิดลงก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างละอายใจ อับอายที่ถูกสายตาของอีกฝ่ายมองมาราวกับกำลังโลมเลียไปทั่วร่างกาย

                “เมื่อไรจะแก้มักให้ดูสักที”ถามทั้งที่ยังหลับตา ไม่อยากจะเห็นเงาที่น่าสมเพชของตัวเองสะท้องอยู่ในกระจก

                “นายปัสสาวะไปรึยัง”จู่ๆน่านนทีก็เอ่ยถามในสิ่งที่ทำให้ต้องลืมตาและตวัดตาไปมองด้วยความตกใจและแปลกใจในคราวเดียวกัน

                “กูจะเยี่ยวหรือยังไม่เยี่ยวทำไมกูต้องบอกมึงวะ กูบอกให้มึงแก้มัดกูไม่ได้ยินรึไง”

                “ตอบคำถามของฉันมาก่อน”

                “มึงเป็นโรคจิตรึไงถึงได้มาถามคนอื่นว่าเยี่ยวไปรึยัง”ถามกลับ

                ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัวยามที่ประสานสายตากับอีกฝ่ายด้วยความระแวง ชันเข่าทั้งสองข้างขึ้นมาคู้กายพยายามจะปกปิดของสงวน

                “ฉันจะถามนายอีกแค่ครั้งเดียวนะภูผา”

                ราวกับต้องการจะตอกน้ำความกลัวให้ฝังลึกลงไปในจิตใจ ข้อเท้าผอมทั้งสองข้างถูกมือใหญ่จับดึงให้แยกออกจากกัน ทุกซอกทุกมุมปรากฏสู่สายตาที่มองมา

                “แม่งเอ้ย!! ปล่อยกูนะ มึงทำอะไรของมึงวะไอ้หมอเหี้ย!!”สบถด่าออกไปหยาบคายด้วยความตกใจ

                พยายามดึงข้อเท้าคืนเบี่ยงตัวหลบเลี่ยงสายตาที่มองมายังส่วนลับด้วยเรี่ยวแรงที่เหลือเพียงน้อยนิด

                “มันไม่ใช่คำถามที่ยากอะไรมากมายเลยใช่ไหม?”ตาคู่คมกริบยังคงมองมาที่ตรงนั้น

                “มึงก็ปล่อยขากูก่อนสิ”ทั้งโกรธทั้งอายแต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะก้าวถอย

                “คำตอบ?”มือใหญ่ยอมปล่อยข้อเท้าทั้งสองข้างให้เป็นอิสระ ทอดสายตามองร่างกายเปลือยเปล่ากับท่อนขาที่หดกลับไปชันเข่าดังเดิมทันทีที่ปล่อย

                “ยัง…พอใจมึงรึยัง”

                กับการไม่ต้องถูกจับให้แหกขาในท่าทางน่าอาย ถึงจะไม่เข้าใจจุดประสงค์ของคำถามแต่ภูผาก็ยอมตอบไปจนได้ ตาคู่คมลอบมองอีกฝ่ายอย่างหวาดระแวง สีหน้าของน่านนทีดูจะพึงพอใจในคำตอบที่ได้รับ

                “จะทำอะไรอีก!!” ร้องถาม

                ผวา ด้วยความตกใจทันทีที่น่านนทีก้าวขึ้นมาบนเตียงอีกครั้ง พยายามกระถดกายหนีแต่ก็ไปไหนไม่รอดเพราะข้อมือถูกมัดตรึงเอาไว้กับหัวเตียง

                ทว่าน่านนทีไม่ตอบคำถาม ชายหนุ่มเอื้อมปลดเชือกที่ร้อยกับตะขอหัวเตียงออก แต่ยังไม่ยอมแก้มัดข้อมือของเด็กหนุ่ม

                 “ลุกขึ้น”คุณหมอหนุ่มออกคำสั่ง

                แม้ไม่อยากจะทำตามคำสั่งของน่านนทีแต่สายตาที่มองมาราวกับกำลังข่มขู่ให้กลัวในสิ่งที่คาดไม่ถึง ถูกดึงให้ลุกขึ้นเดินตามเข้าไปในห้องน้ำและถูกดันให้หยุดยืนอยู่หน้าชักโครก

                “จะให้กูทำอะไร”ละสายตาจากชักโครกตรงหน้าหันไปถามอย่างหวาดระแวง

                “ปล่อยมันออกมาสิ”

                เสียงทุ้มกระซิบตอบข้างหู ร่างสูงใหญ่ขยับเข้ามายืนชิด สัมผัสได้ถึงลมหายใจที่เป่ารดลงมาที่ต้นคอ

                ร่างกายเกร็งแข็งไปทั้งร่าง ทั้งกลัวทั้งสับสน คำว่าวิปริตดังก้องอยู่ในความคิด​

                “มะ…มึงว่าอะไรนะ”ถามกลับเสียงเบาโหวง

                “อย่าให้เลอะ”น่านนทีก็กระซิบย้ำคำสั่งที่ข้างหูอีกครั้ง


--------------------------------------------------------------

25%

เดี๋ยวแก้มาลงต่อให้ดึกๆนะคะ แวบไปทำำงานหลวงแพร๊บบบบ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}