ป้าลูกหนึ่ง

ลองแตกแบบวัยรุ่น...ยังไม่รู้จะลอดหรือเปล่า

ชื่อตอน : มังกรน้ำ

คำค้น : วาย มังกร อ๋อง ย้อนเวลา ชายรักชาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ย. 2561 12:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มังกรน้ำ
แบบอักษร

"เมื่อไหร่จะปล่อยข้า กลับจวน..ท่านพี่.." 

"เจ้าอยากกลับ..." 

น้ำพยักหน้าจนคอแทบจะหัก...ตาเปล่งประกายความหวังเสียจนระยิบระยับยิ่งกว่าดวงดาว 

ถึงจะต้องกล้ำกลืนเรียกเจ้าแม่ทัพหมีดำว่าท่านพี่ก็เถอะ

..ฮือ..ฮือ..ก็วันนั้นที่ไปท้า..ไอ้บ้า..นี้..น้ำก็แทบจะขาดหมอนรองนั่งไม่ได้ ก้นระบบจนแดงซ้ำเพราะอุ้มตีนหมีของอีกฝ่าย

ที่จับน้ำพาดกับตักแล้วตีลงมาที่ก้นเปล่าเปลือย ของเก่าของใหม่รวมกัน ก็ทำเอาแทบอยากจะกลั้นใจตาย..มันโครตเจ็บ...เจ็บใจ.

.พอยอมเนียน..เรียกท่านพี่..เจ้าบ้านั้นก็ยิ้มสมใจอีกด้วย..

อย่าเผลอนะ...พ่อจะเอาสากแทงก้นมึง..

"อีกสองสามวัน..ข้าจะพาไปส่ง"

"ทำไมอ่ะ...วันนี้ไม่ได้เหรอ..ข้าอยากกลับจวน..อาลู่กับอาเฟิงเป็นห่วงข้าแย่แล้ว นี่จะห้าวันแล้วนะ.."

น้ำส่งเสียงสูงกระพัดกระเพียดอย่างเด็กที่เอาแต่ใจ..

มู่เฟิงหลง..แน่ใจแล้วอย่างหนึ่งว่าเทียนหยางหลิวที่อยู่ต่อหน้าตน ไม่ใช่เทียนหยางหลิวคนเก่า...

มู่เฟิงหลง..มั่นใจตั้งแต่ตอนที่โดนยั่วโมโหที่ตรอกร้างนั้น จนขาดสติทำเรื่องน่าไม่อาย..กลืนคำพูดตนเองที่จะไม่แตะต้องร่างกายของเทียนหยางหลิ่วอีก 

เพียงคำพูดไม่กี่ประโยคที่เอ่ยออกมาจากปากที่เปรียบเหมือนกรรไกรแหลมคม ทั้งที่เป็นแม่ทัพใหญ่ การโดนยั่วยุจากศัตรูนั้น..เป็นเรื่องธรรมดา..ที่พบเจอได้บ่อย..

แต่กับเทียนหยางหลิ่วคนนี้ กลับทำให้ทั้งโมโห ทั้งหงุดหงิดและสนใจ ทั้งนิสัยที่เหมือนเด็กเอาแต่ใจแต่เฉลียวฉลาด โกรธง่ายหายเร็ว เข้มแข็งและมีชีวิตชีวา 

มู่เฟิงหลง ชอบที่จะมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา มันช่างมีสีสันและซื่อตรงกับชีวิตที่วันๆเจอแต่พวกเสแสร้ง...

"เจ้าไม่ใช่เทียนหยางหลิว..เจ้าเป็นใคร.."

อยู่ๆเจ้าหมีดำก็ถามขึ้นมา น้ำชะงักไปกับคำถามที่แสนจะตอบยาก.

อันนี้ถามลองใจหรือว่ามันรู้ว่าผมไม่ใช่เทียนหยางหลิว

"ท่านอยากให้ตอบเรื่องจริงหรือว่าโกหก"

คำถามโง่ๆ ที่ทำเอาคิ้วของมู่เฟิงหลงเลิกขึ้นข้างหนึ่ง...มีใครอยากจะฟังเรื่องโกหก..สายตาอีกฝ่ายบอกแบบนั้น

"เรื่องจริง..."..

น้ำถอนหายใจยาว เอามือเท้าคางบนโต๊ะตากลมจ้องประสานกับสายตาที่มองมาอย่างอาจหาญ

"ข้ามาจากที่อื่น..ในช่วงเวลาที่เทียนหยางหลิวหมดลมหายใจ เพราะอาการหัวใจวายกำเริบ ในวันที่ท่านต้องการหย่าขาด อย่างถามว่าข้ามาได้อย่างไร เพราะข้าไม่รู้ 

ดังนั้นข้ากับท่านจึงไม่เกี่ยวข้องกันอีกเพราะอนุเทียนของท่านตายไปแล้ว และเรื่องในตรอกคืนนั้น ข้าถือเสียว่าชดใช้ให้ท่านในสิ่งที่เทียนหยางหลิวคนเก่าทำเรื่องไม่ดีไว้..นี้คือใบหย่าใบที่ห้าสิบประทับตราให้ข้าด้วยท่านแม่ทัพมู่เฟิงหลง.." 

ใบหย่าถูกยื่นไปวางตรงหน้ามู่เฟิงหลง ท่านแม่ทัพเพียงแค่..จิบน้ำชาและเดินหนี...ใช้เหมือนทุกครั้งที่มักจะโดนเมินและก็ตามมาด้วยการเปลี่ยนเรื่องกระทันหัน

"ข้าอิ่มแล้ว..ข้าจะพาไปอาบน้ำที่ลำธาร"

"เอ้า!!นี้อย่ามาเมินนะ..ข้าบอกความจริงไปแล้ว..นี้ท่านแม่ทัพ  ท่านแม่ทัพพพพพ"

น้ำรีบวิ่งตามท่านพี่..เฉพาะกิจ..ที่เดินนำไปยังลำธาร เมินเสียงเรียกและใบหย่าใบที่ห้าสิบในรอบห้าวันของน้ำ....

"จ๋อมแจ๋ม...จ๋อมแจ๋ม"

น้ำเดินลงลำธาร  น้ำที่ใสและเย็นทำให้ร่างกายผ่อนคลายสติแจ่มใสและปลอดโปร่ง.

."เฝ้าต้นทางให้ดีนะ..ท่านพี่..ห้ามแอบมองด้วย"

น้ำตะโกนให้คนที่นั่งหันหลังบนก้อนหินใหญ่ที่โดนปลดจากต่ำแหน่งแม่ทัพใหญ่ มาทำหน้าที่ยามเฝ้าต้นทางแทน...

น้ำแหวกว่ายอยู่ในน้ำ สังเกตุเห็นบางอย่างที่มันเคลื่อนไหวอยู่ใต้น้ำ ตรงที่เขายืนอยู่....

ตัวมันสีฟ้าเป็นประกาย ตัวยาวๆ เหมือน..เหมือน..งู...อ๊ะ..หรือว่าปลาไหล

น้ำ ร่างแข็งค้างอยู่กับที่ ขนาดที่มันเลื้อยพันที่ต้นขาอ่อน ลำตัวทั้งเย็นและลื่นเกร็ดของมันครูดกับผิว

น้ำไม่กล้าขยับเพราะหากมันตกใจอาจจะกัดตนได้..และไม่รู้ว่ามันมีพิษร้ายแรงหรือไม่..และมันก็กำลังกระพริบตาจ้องหน้ากับตนอยู่...

คิดเล่นเกมต้องตากับงูเนี่ยนะ..กูนี่ท่าจะบ้า

ลิ้นสองแฉกยื่นออกมาเลียที่แก้มเรียบเนียนให้ความรู้สึกจักกะจี้..อันที่จริงมันก็ดูน่ารักดี..ผิวลื่นๆเย็นๆให้ความรู้สึกสบาย ถึงจะกลัวแต่ดูมันเหมือนจะยอมให้ลูบได้มั้ง?

"งูน้อย...มีอะไรให้ข้าช่วยหรือเปล่า"

ตลกแล้วกู...พูดกับงู...น้ำยิ้มแห้งๆให้ความบ้าของตนเอง..ก็ในนิยายส่วนใหญ่นายเอกมันพูดกับสัตว์ได้นี่นา...แฮะ..แฮะ

"ข้าอยากให้ท่าน..ช่วยไปดูนายของข้าหน่อยขอรับ..นายของข้ากำลังเศร้าโศก"

เอ๋!????

เสียงใคร น้ำหันซ้าย ขวา หน้า หลัง นอกจากเจ้าแม่ทัพหมีที่นั่งหันหลัง ก็มีเพียงงูตัวสีฟ้าที่เลื้อยขึ้นไหล่ เอาหัวเย็นๆของมันถูแก้มของตนเท่านั้นหรือว่า

"เจ้าพูด..ได้.."

มันพยักหน้า ส่งลิ้นเล็กๆสองแฉกเลียหน้าของน้ำ มันเหมือนหมามากกว่างูแล้วตอนนี้

"ขอรับ..ข้าชื่อจูเอ๋อร์..เป็นบริวารของนายท่านข้ามารับท่านขอรับ..นายหญิง.."

"เดี๋ยวนายหญิง...ใคร..ข้าเหรอ..เจ้าจำผิดหรือเปล่า"

"ไม่ผิดหรอกขอรับ..ข้าจำท่านได้ถึงแม้ว่าร่างกายท่านจะเปลี่ยนไปเป็นบุรุษแต่หน้าตาของท่านยังคงเหมือนเดิม..นายท่านกำลังโศกเศร้าขอรับ..รีบไปกันเถอะมีเพียงท่านที่ข่วยได้"

"เฮ้!!จูเอ๋อร์..เดี๋ยวๆ...นายท่านของเจ้าเป็นใคร..นี้.."

อยู่ๆเจ้างูน้อยขยายตัวขึ้นรัดร่างของน้ำจนแน่น ก่อนจะดึงร่างให้จมลงในลำธาร ถึงตกใจแต่ยังได้ยินเสียงเรียกของเจ้าแม่ทัพหมีที่ตะโกนเรียก ก่อนที่จะจมลงใต้น้ำ ที่น่าแปลกทำไมใต้น้ำมันถึงลึกทั้งที่ก่อนหน้านี้มันแค่เอวของน้ำเอง

และนั้น..ปลาฉลาม...ปลากระเบนน้ำเค็ม..โลมาด้วย...ปลาปักเป้า....อืมมมมมฒ

เฮ้ย!!!!ทะเล...กู..มาทะเลตอนไหน..แถมยังหายใจได้คล่องอีกด้วย

ขณะที่จมลงไปเรื่อย..ลึกลงไปในขอบเหวในทะเลที่มืดมิด น้ำกลับเห็นแสงสีฟ้าสว่างจนแสบตาที่เปล่งแสงออกมาจากโดมโปร่งใสขนาดใหญ่ ใหญ่จนกินเนื้อที่ทั้งหมดใต้ทะเล 

"จะถึงแล้วขอรับนายหญิง..นายท่านต้องดีใจแน่ๆที่เห็นท่าน"

เจ้างูจูเอ๋อร์พาน้ำทะลุเจ้าสิ่งโปร่งใสที่คล้ายฟองอากาศที่ห่อหุ้มเมืองทั้งเมืองเข้าไป ยืนหน้าประตูที่คาดว่าเป็นทางเข้า 

ด้านหน้ามีทหารกุ้ง..ทหารกุ้งจริงๆนะ..ดูหัวกับหางก็รู้แล้วไหนจะก้ามกุ้งที่เหมือนคีบครีบนั้นอีก

จูเอ๋อร์ที่กลายร่างเป็นหนุ่มน้อย อายุน่าจะไม่เกิน10ขวบ ในอาภารณ์สีฟ้าสดใส เดินจูงมือของน้ำให้ตามเข้าไปด้านใน โดยที่เจ้าทหารกุ้งไม่แม้แต่จะขัดขวาง โค้งคำนับเปิดประตูเมืองอย่างง่ายดาย

ทันที่ที่เข้ามาด้านใน มีรถม้าน้ำที่ประดับด้วยประการังสีแดงและม่านไข่มุกสีขาวจอดรออยู่ พร้อมทั้ง...ทหาร..กุ้ง..ที่ขี้ม้าน้ำนำขบวนอยู่แปดนายกำลังทำความเคารพมาทางน้ำและจูเอ๋อร์

มันแฟนตาซีไปแล้ว..โลกใต้ท้องทะเล..

       ....  ฟิน..เวอร์ ....

น้ำ ไม่ได้ตกใจแต่ดูจะชอบมากกว่า..รีบวิ่งตรงไปสำรวจรถม้าที่ประดับด้วยประการังหลากสี ที่สะดุดตาเห็นจะเป็นปะการังสีแดงกับไข่มุกสีฟ้าที่เรียงเป็นรูปมังกร...คล้ายตราสัญญาลักษณ์ของ..

"นายหญิงขึ้นรถม้าเถอะขอรับ..เราต้องรีบเดินทางต่อ..นายท่านกำลังรอท่านอยู่นะขอรับ"

จูเอ๋อร์ดันตัวของน้ำให้ก้าวขึ้นรถม้าที่ด้านในหรูหราสะดวกสบายน่านอนกลิ้งสุดๆ..

"จูเอ๋อร์..แล้วเจ้าไม่เข้ามาหละ"

"ไม่ได้ขอรับ..ข้าเป็นเพียงบริวารของนายท่าน..ข้าจะเป็นคนขับรถม้าพาท่านไปยังบ้านของนายท่านเองขอรับ"

จูเอ๋อร์ส่งลักยิ้มน่ารักมาให้ แล้วปล่อยม่านไข่มุกลงปิดบังสายตา จากเหล่าสัตว์น้ำที่อยากรู้อยากเห็น.

น้ำสังเกตุจากช่องหน้าต่าง สภาพบ้านเมืองของที่นี้เหมือนกับมนุษย์ทุกอย่างไม่ว่าจะชาวเมืองใต้น้ำที่รูปร่างและหน้าตาเหมือนมนุษย์

เพียงแต่ก็จะมีสัญญาลักษณ์ที่บงบอกว่าเป็นสัตว์ประเภทไหนอย่างเช่น..ชายผู้นั้นคงเป็นฉลามแน่ๆ เพราะที่หลังของเค้ามีหูฉลามงอกออกมา ส่วนตรงนั้นแม่นางแม่นางปลาหมึก.นางกำลังพ่นหมึกสีดำใส่หน้าของชายขี้เมาที่กำลังลวนลาม

ช่างเป็นที่มหัศจรรย์อย่างมาก..แล้วนี้บ้านจองนายท่านของจูเอ๋อร์อีกไกลไหมนะ..ง่วงนอนแล้วสิ

..แจ๊บ..แจ๊บ..เจ้าหมีดำจะออกตามหาไหมนะ

.........

ขอโทษด้วยนะคะ...ป้าแต่งหลายเรื่องพร้อมๆกัน..ดังนั่นจึงไม่ได้อัพทุกวันเนอะ..

.มีข่าวจะแจ้งด้วยนะ..

.เรื่องที่จบไปอย่าง...หยกพิรุนล่ารัก...

นั้นกำลังรีอัพแก้คำผิดและเพิ่มเนื้อหาและจะทำการติดเหรียญรวบตอนให้จำนวนตอนสั้นลงเพื่อไม่เป็นการเอาเปรียบนักอ่านที่ต้องเสียเหรียญนะคะ...

ตอนนี้ที่ใกล้จะจบอีกเรื่องคือ...หมอพเนจรจางฮุ่ยเหอ ที่เหลืออีกแค่ห้าตอนก็จะจบ..รีอัพ..เพิ่มเนื้อหา..รวบตอนและติดเหรียญ

ส่วนวิญญาณอลวน คนอลเวง จะทำการลบตอนเพื่อเขียนใหม่ยกเว้นจุดเริ่มต้นของเรื่อง

ปีกเทวดา..ดองเค็มอีกพักใหญ่ค่ะ..ซึ่งก็เป็นตอนสั้นๆ

ส่วนแก็งสามแสบ..เมื่อ..จบบทเริ่มป้าจะเขียนของแต่ละคู่จนจบและตัวละครตัวรองเป็นตอนสั้น ซึ่งจะยังไม่ติดเหรียญจนกว่าจะจนหนึ่งคู่ค่ะ

ส่วนเรื่อง ...ข้าหลงมาอนาคต..นั้นจะเขียนเรื่อยๆ

ทุกเรื่องจะเขียนจนจบนอกจากว่าเรื่องนั้นไม่ดีเท่าที่ป้าคิดก็จะลบทิ้งแล้วเขีบนใหม่จ้า

ฝากเม้นเป็นกำลังใจบ้างนะคะเหล่ารีด....

ส่วนกลุ่มไลค์...มักจะมีกิจกรรมเรื่อยๆล่าสุดคือแจกหนังสือบอยเลิฟที่สะสมให้ไปหลายกล่อง

และเร็วๆนี้ช่วงปีใหม่ จะทำของแจกอีกค่ะ

ฝากติดตามด้วยนะคะ......

                ป้าลูกหนึ่ง


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น