ปีกฝัน(Peakfan)

จะเป็นอย่างไร…เมื่อฟาร์ เพื่อนสนิทที่สุดของอันดาตั้งแต่อนุบาล กลับมาเรียนที่โฟลเบลตอนกลางเทอม และดูเหมือนว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอจะไม่ธรรมดาซะด้วยสิ แล้วแพมล่ะ…จะรับมือกับเรื่องนี้ได้อย่างไร?

Chapter 3 : ที่พักสุดซี๊ด

ชื่อตอน : Chapter 3 : ที่พักสุดซี๊ด

คำค้น : นิยายวาย,ชายรักชาย,หญิงรักหญิง,โรงเรียน,รักวัยรุ่น,เฮฮา,ตลก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 67

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2561 21:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 3 : ที่พักสุดซี๊ด
แบบอักษร

Chapter 3

ที่พักสุดซี๊ด

                         เสียงเครื่องยนต์ที่เคยอื้ออึงค่อยๆผ่อนลงในเวลาพระอาทิตย์ตก บ่งบอกถึงการมาถึงยังจุดหมายปลายทางของทุกคนในวันนี้ ซึ่งการเดินทางมาอย่างยาวนานทำให้เด็กนักเรียนโฟลเบลอ่อนล้ามาก ทุกคนจึงรีบเดินลงมาจากรถและมุ่งหน้าไปรับกระเป๋าของตนเองอย่างรวดเร็ว เพราะทุกคนต้องการพักผ่อนอย่างถึงที่สุดแล้ว           

                         และดูเหมือนว่า สภาพหมู่บ้านเล็กๆแถบชนบท บ้านไม้หลังเล็กๆที่ปลูกเรียงราย และดินโคลนที่เปื้อนเท้าอยู่ในขณะนี้จะไม่ทำให้เด็กผู้อ่อนเพลียเหลือเรี่ยวแรงตื่นเต้นหรือว่าตกใจแต่อย่างใด พวกเขาเก็บอุปสรรคที่จะต้องเผชิญในวันรุ่งขึ้นไว้เบื้องหลัง และมองหาที่หลับนอนอย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นที่ๆพวกเขาต้องการมากที่สุดในตอนนี้               

                         เด็กหนุ่มสาวที่แทบจะสละร่างและปวดเมื่อยไปทั้งตัวยืนบิดตัวไปมาขณะที่อันดาและฟาร์กำลังพูดคุยกับผู้ใหญ่บ้านที่ออกมาต้อนรับทุกคน และดูเหมือนว่าการไปของทุกคนจะเป็นเรื่องน่ายินดีของท่านด้วย ท่านออกมาต้อนรับทุกคนพร้อมรอยยิ้ม แต่เด็กๆนี่สิทำหน้าเหมือนกับถูกบังคับมา    

                         อันดาจึงทิ้งฟาร์ให้ประสานงานกับคุณลุงผู้ใหญ่บ้านต่อ และรีบวิ่งไปหากลุ่มคนนับร้อยที่ยืนออกันทำหน้าบูดอยู่พร้อมกับ….

                         “โอ๊ย!!”

                         เกิดเสียงอุทานเป็นทางยาวเมื่ออันดารีบวิ่งไปหยิกแขนของเพื่อนแต่ละคนและทำหน้ายักษ์ใส่ หลังจากนั้น รอยยิ้มยิงฟันก็เกิดขึ้นกับเด็กนักเรียนทั้งหลาย เพื่อส่งให้กับผู้ใหญ่บ้านตามที่เจ้ใหญ่ปีศาจต้องการให้เป็น

                         “อ้าว! สวัสดีคุณลุงผู้ใหญ่บ้านสิทุกคน” อันดาพูดผ่านไรฟันพร้อมปรายตาดุใส่ชาวแก๊ง

                         “สวัสดีคร๊าบๆๆๆ/ ค่ะ”

                         “ดีมากกกกกกกก” เด็กสาวหันกลับมายิ้มให้กับพวกเพื่อนพ้องที่สุดแสนจะสนิทกันทุกคน

                         “อย่าทำเรื่องอะไรที่ไม่เข้าท่าล่ะ เข้าใจไหม เรามาที่นี่แค่สองวัน เพราะฉะนั้นถ้าอยากกลับไปภายในสองวันอย่างที่โครงการกำหนดไว้ ก็ตั้งใจทำงานทุกอย่างซะ ไม่งั้นครูนัทได้ปล่อยเกาะพวกเราเป็นอาทิตย์แน่” อันดาขู่เพื่อนๆเสร็จก็เดินกลับไปหาฟาร์ ทิ้งให้เพื่อนๆมองหน้ากันเลิกลัก

                         “ทุกๆคนตามมา!!!!!”

                         หลังจากนั้นเด็กสาวก็กวักมือเรียกบรรดาพรรคพวกที่เหนื่อยอ่อนและขี้กังวล พวกเขาเดินผ่านกระท่อมหลายหลังที่เรียงรายอยู่ในหมู่บ้าน และดูเหมือนว่าที่ๆทุกคนกำลังมุ่งหน้าไปจะไม่ใช่กระท่อมพวกนั้น แต่เป็นลานสาธารณะหรืออะไรสักอย่าง ซึ่งตอนนี้มันมีฟูกบางๆพร้อมกับหมอนเล็กๆและผ้าห่มขนาดพอเหมาะกองเตรียมเอาไว้ ทำให้ลูกคุณหนูทั้งหลายเบิกตากว้างขึ้นอีกเป็นล้านเท่า

                         “นอนกันที่นี่นะ ส่วนห้องน้ำอยู่ทางด้านหลัง” ผู้ใหญ่บ้านบอกพร้อมรอยยิ้ม แต่เด็กนักเรียนทั้งหลายเหมือนมีอะไรจุกอยู่ที่คอ และมองตามผู้ใหญ่บ้านที่เดินจากไป

                         “อันดา!!!!!!!!!!!!!!!!!!” เสียงตะโกนพร้อมกันทำให้เด็กสาวผมดำรีบยกมือขึ้นปิดหูและกลั้นหัวเราะเอาไว้

                         “อะไร!!!”

                         “ ยังจะมาถามอีกเหรอว่าอะไร!!! ดูสิ นี่มันอะไร จะให้เรานอนที่นี่เหรอ…” เฟิร์สแหกปากแล้วเงยขึ้นมองหลังคาที่เต็มไปด้วยกระเบื้องชำรุด และผนังที่เป็นรู

                         “ก็ใช่ไง ผู้หญิงนอนฝั่งขวา ผู้ชายนอนฝั่งซ้าย โอเคนะ” 

                         “จะบ้าเหรอ!!!!! แล้วถ้าฝนตกล่ะ” เฟิร์สเงยหน้าขึ้นมองหลังคาอีกครั้งด้วยความหวั่นใจ

                         “ถ้าฝนตก…เราก็จะรู้ก่อนใครไง ไม่ดีเหรอ”

                         “ไม่ดี!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” เสียงอุทานพร้อมกันทำให้อันดากลั้นหัวเราะไม่อยู่จริงๆ เธอจึงหัวเราะโพล่งออกมาพร้อมกับกุมหน้าท้องเอาไว้

                         “นี่มันไม่ขำนะเจ้ อยู่ๆก็ให้เรามาทำอะไรที่นี่เนี่ย!!!!” เฟิร์สยังคงโวยวายต่อ

               “เอาน่าๆ ลองคิดดูสิ ตั้งแต่เกิดมาพวกแกๆอ่ะ เคยมาสัมผัสอะไรแบบนี้กันบ้างไหม ก็ไม่เคยใช่ไหมล่ะ นี่เป็นโอกาสดีเลยนะที่พวกเราจะมาสัมผัสกับอะไรแบบนี้ อีกอย่าง ถ้ามองในแง่ดี ฉันว่ามันก็สนุกดีออก พวกแกบางคนก็ชอบกีฬาเอ็กซ์ตรีมไม่ใช่เหรอ นี่มันสนุกกว่าอีกนะ”

               “อันดา…” ทุกคนยังคงโอดครวญ

               “มองโลกในแง่ดีเข้าไว้สิ เรามาที่นี่เราจะได้ประสบการณ์ใหม่ๆ แถมยังได้ช่วยสร้างห้องสมุดให้เด็กๆที่นี่ด้วยนะ ไหนจะหนังสือเสื้อผ้าที่เราเอามาบริจาคอีก สนุกด้วยได้บุญด้วยเลยนะ”

               “มันก็จริง…แต่แบบ ดูที่นอนสิ แล้วนี่ก็ในป่าด้วย ถ้าเกิดว่าตอนกลางคืนมี…” ไอ้พี่อาร์มสุดหล่อเริ่มทำท่าขนลุกและพาคนอื่นกลัวตาม

               “ไม่มีอะไรหรอกน่า ถ้ามีชาวบ้านที่นี่เขาจะอยู่กันได้เหรอ จริงมะ” อันดายังคงไม่หวั่นใจ ทั้งๆที่เพื่อนๆไม่อยากจะอยู่ต่อแล้ว

               “อย่าทำหน้างั้นกันสิ โหๆ เสียชื่อเด็กโฟลคหมด เด็กโฟลคทั้งเก่ง ทั้งรวย ทั้งฉลาด กะอีกเรื่องแค่เนี๊ยดันกลัวดันระแวง ถ้าไอ้พวกแฮฟมันรู้คงเอาไปนินทายันลูกบวชอ่ะ”

               “แต่อันดาก็พูดถูกนะเว้ย เราจะมากลัวกะอีกแค่เรื่องแบบนี้เหรอ อีกอย่าง ถ้าเราผ่านโครงการนี้ไปแล้ว คิดดูสิเวลาที่สาวๆซีซีพูดถึงพวกเราในแง่เท่ห์ๆ ไอ้พวกแฮฟเดร์มันต้องอิจฉาเราแน่ๆ แล้วสาวๆก็ต้องหันมาปลื้มพวกเรา แค่คิดก็ฟินแล้วว่ะ” ทาร์มประธานชมรมกีฬาเริ่มฮึกเหิม เมื่อคิดถึงสาวๆโรงเรียนซีซีผู้น่ารัก ทำให้หนุ่มๆเด็กโฟลคเริ่มฮึดสู้ขึ้นและวาดฝันกับการเดทหลังทริปนี้

               “เอ้าๆๆ พอๆๆๆ หยุดฝันเฟื้องได้แล้วพวกแกน่ะ เก็บของแล้วไปนอนกันได้แล้ว” อันดาเดินนำเพื่อนๆเข้าไปในลานกิจกรรมที่ตอนนี้กลายเป็นที่นอนของเหล่านักเรียนโฟลเบล

               “อ้อ! ลืมบอกไป พยายามเก็บของมีค่าไว้กับตัว และดูแลของๆตัวเองดีๆ เพราะฉันขี้เกียจรับแจ้งของหายให้มันวุ่นวาย เข้าใจ๊!” อันดาบอกอีกครั้ง เพื่อนๆจึงพยักหน้าหงึกๆแล้วเดินตามเข้ามาอย่างเหนื่อยล้า

               “ว่าแต่…ห้องน้ำอยู่ตรงไหนนะ ด้านหลังตรงไหนอ่ะ” ธันเตอร์ถามขึ้นมา และมองไปยังด้านหลังหมู่บ้านที่ผู้ใหญ่บ้านชี้ให้ดู แต่ทว่าตรงนั้นมันมืดมิดซะจนเขาไม่สามารถมองลอดผ่านแว่นหนาเตอะไปถึงได้

               “คงด้านหลังแหละมั้ง ฉันก็ไม่เคยเข้าไปนิ จะรู้ไหมล่ะ เอ้า! ปูที่นอนกันเสร็จก็รีบนอนเลยนะ และอย่าส่งเสียงดังด้วยรบกวนชาวบ้านเขา” อันดาย้ำ

               “ไอ้อัน แกก็พูดแปลก ทำเหมือนกับว่าจะไม่อาบน้ำก่อนนอน” เฟิร์สจิกกัดขณะช่วยสาวๆยกฟูกมาปูเรียงๆกันเอาไว้

               “อืม! ไม่อาบ”

               “ฮะ! หยี๋!!!!!!!!!!!!!!” เสียงร้องทำให้ประธานชมรมกิจกรรมพิเศษถึงกับหน้าชา

               “แกก็ดูเวลาสิ นี่มันเกือบๆตีสองแล้วนะ ถ้าอาบตอนนี้ยังไงตอนเช้าก็ต้องอาบอยู่ดี มันเปลืองน้ำ แกจะมาใช้น้ำบนภูเขาแบบสิ้นเปลืองไม่ได้” (อันดาแถ)

               “โหๆ นี่ขนาดน้ำก็ยังไม่ให้อาบ กลับไปมีหวังได้เลี้ยงเต่าตัวเท่าบ้านแน่”

               “เงียบไปเลยน่า พรุ่งนี้เช้าค่อยอาบ อีกแค่สี่ชั่วโมงเอง”’

               “ฮะ! สี่ชั่วโมง หมายความไงวะ” เฟิร์สที่กำลังจัดหมอนให้สาวๆถึงกับย่นคิ้ว

               “ก็หมายความว่า…หนึ่ง สอง สาม สี่ อีกสี่ชั่วโมงไง เรามีเวลานอนแค่นั้น เพราะเราต้องตื่นตอนหกโมงเช้า”

               “ฮะ!!!!!!!!!!!!” อันดาทำให้ซุปเปอร์แก๊งตาเหลือกเป็นรอบที่ร้อยของวัน

               “ฉันถึงบอกให้พวกแกรีบนอนไง มัวแต่พูดอยู่ได้!!!!”


........................................................................................................................................

555555

อันดา

ขี้เกียจอาบน้ำก็บอกมาเถอะ เห็นแถซะ

ไม่อาบน้ำคนเดียวไม่พอนะ

ยังไม่ให้คนอื่นอาบอีก

เป็นหัวหน้าแก๊งที่....เอิ่ม?

ว่าแต่ว่า....บทนี้ไม่มีออกัสกับธีม

พวกเขาสองคนหายไปไหนกันนะ

เอ๊ะๆๆ ยังไงๆ

ติดตามต่อตอนหน้าค่ะ

ปล.ไรท์จะอัพเรื่อยๆนะคะ

อย่าลืมเข้ามาอ่านกันล่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น