เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

ตอนที่ 57 คราดาราเปิดฉากความโกลาหล

ชื่อตอน : ตอนที่ 57 คราดาราเปิดฉากความโกลาหล

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 106

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ส.ค. 2562 11:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 57 คราดาราเปิดฉากความโกลาหล
แบบอักษร

ตอนที่ 57 คราดาราเปิดฉากความโกลาหล 

บางสิ่งที่คิดว่าทำหายระหว่างลืมตาหลับและลืมตาตื่น ความรู้สึกที่จู่ๆสั่นไหวอย่างแผ่วเบาและหยุดนิ่งอย่างไร้เหตุผล ชีวิตที่ยังเหมือนเดิมแต่แล้วกลับพบว่ามันว่างเปล่าอย่างมหัศจรรย์ เมื่อใดก็ตามที่หลายสิ่งแตะกระทบกัน เมื่อนั้นย่อมต้องเกิดแรงสั่นและปรากฏการณ์ที่มิรู้จักเรียกด้วยคำใด ดุจดั่งการพบเจอของคนสองคน เสมือนความท้าทายร้อนๆ และในห้วงเวลาแห่งความว่างเปล่านั้นคือช่วงที่นางหลงลืมและสูญเสียสิ่งสำคัญที่นางครอบครองและรู้จักมัน สิ่งสำคัญของนางคืออะไรนะ 

จุดมุ่งหมายที่ตั้งไว้แล้วอยากทำให้สำเร็จหรือ 

รสชาติมื้อเช้าหรือ 

คลับคล้ายคลับคลาว่ามันสำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด ล้ำค่ากว่าบทเพลงแห่งความทรงจำวันวาน ลึกล้ำกว่าเสียงดนตรีแห่งมนตรา บางสิ่งที่เฝ้าตามหาและภาวนาให้ค้นพบในสักวันหนึ่ง บางสิ่งนั้นช่างเลือนรางปานคำโกหกและพร่ามัวไปด้วยม่านหมอกสีขาวที่ลอยบดบังความจริงที่แอบข้างหลัง 

มิใช่อดีตที่สวยงามหรือบรรยากาศครอบครัวที่อยู่กันพร้อมหน้า 

ติ๋ง— 

? 

ใช้เวลาเพียงพริบตาเพื่อลืมเลือน กระนั้นกลับใช้เวลาหลายนาทีกว่าจะรู้ว่ามันคืออะไร 

“ได้เวลาขึ้นแสดงแล้วครับ ท่านลีโอน่า” 

หญิงสาวโฉมสะคราญถอดสายตาจากเงาสะท้อนบนแก้วกระจกใสที่มีภาพตึกอาคารสีดำตั้งเรียงรายสลับกับสีน้ำเงินท้องฟ้ายามรัตติกาลมีหมู่ดาราส่องไสว ลีโอน่าเหม่อลอยชั่วครู่ นางสัมผัสกับความรู้สึกที่นานทีจักผุดขึ้นในใจอย่างไร้สัญญาณเตือน ราวจักย้ำเตือนและให้กำลังใจนางอีกครั้ง นักไวโอลินสาวหันมาคลี่ยิ้มสง่างามให้ผู้ดูแลหนุ่ม ครั้นนางลุกยืนอย่างมั่นคง ชุดกระโปรงยาวสีแดงทับทิมเรืองรองด้วยประกายแสงแพรวพราว ช่างงดงามเหนือสตรีนับหมื่น 

“ความปรารถนาลึกๆคือการตามหาคนผู้นั้น” 

ลีโอน่าพึมพำเสียงเบา เรือนเกศาสีดำดุจน้ำหมึกแผ่สยายปิดซ่อนแผ่นหลังผิวสีขาวเนียน 

กลิ่นน้ำหอมกุหลาบลอยจางๆชวนให้ผู้ยืนใกล้สดชื่น ลุ่มหลง 

นักไวโอลินสาวเดินไล่หลังผู้ดูแลหนุ่ม ในหัวนางมิคิดมากเรื่องที่กำลังเผชิญ ณ ขณะนี้ ความจริงที่สามารบอกได้คือนางอยู่ที่เมืองซีเคร็ทออฟวอร์ นครแห่งความลับที่นางรู้จักชื่อเสียงของมัน แต่มิเคยเหยียบย่างในเมืองสักครั้งในชีวิต ซึ่งหนนี้ถือเป็นการท่องเมืองครั้งแรกของนักไวโอลินสาว โดยที่นางมิตั้งใจและมีจุดประสงค์มาเยือนเมืองแห่งความลับแต่อย่างใด 

สาเหตุที่นางอยู่ที่นี้เพราะนางเผลอหลับ หลับปุ๋ยครั้นตื่นลืมตาก็พบว่าตนเองยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชนแปลกหน้าแปลกตาแล้ว 

ว้าว ปาฏิหาริย์คราวนี้ต้องเป็นประสงค์ของปักษาสวรรค์อย่างแน่นอน หากคิดในแง่ดี แต่หากคิดในแง่ร้ายคือนางเดินละเมอจนมาถึงเมืองซีเคร็ทออฟวอร์ อุหวา แต่นางรู้ดีว่านางมิเคยเดินละเมอยามหลับ เพราะฉะนั้นเหตุผลเดียวที่สามารถอธิบายการปรากฏที่เมืองซีเครท็ออฟวอร์คงหนีมิพ้น เพราะความผิดแปลกและความลึกลับบนโลกผิดเพี้ยนนี้กระมัง 

แม้นกระนั้นนี้มิใช่เรื่องใหญ่และเรื่องน่าเสียใจเท่าไหร่นัก เพราะจุดหมายของนาง แคว้นฮาโมนีอยู่ติดกับเมืองซีเคร็ทออฟวอร์พอดิบพอดี ถือเสียว่าเป็นการทะลุมิติในเทวนิยายแล้วกัน ทว่านางหวังอยากทะลุไปถึงแคว้นฮาโมนีเลย มิต้องตกหล่นกลางทางแล้วมาตกอยู่ในเขตการปกครองพิเศษที่สุดแสนอันตรายทั้งที่เมืองแลดูสงบเรียบร้อย ผู้คนมีรอยยิ้มแจ่มใส แต่ละผู้ดูทรงภูมิปานนักปราชญ์ 

“เชิญครับ” 

ผู้ดูแลหนุ่มนำทางนักไวโอลินสาวมายังห้องประชุมที่กำลังใช้จัดงานเลี้ยงฉลองเนื่องในวันพิเศษ ลีโอน่าต้องการเงินใช้ตลอดเวลา และนางมีโชคมิมากนักจึงโดนกลุ่มชายลึกลับบีบบังคับ ไม่สิ พวกเขามิเชิงบังคับนางหรอก พวกเขาดีกับนางมาก ปฏิบัติกับนางเหมือนคุณหนูตระกูลขุนนาง กลุ่มชายลึกลับได้ยินเสียงเพลงที่นางเล่นบนริมถนน มิรู้นางเล่นผิดที่หรือไม่ พวกเขาจึงเชิญลีโอน่าไปพบหัวหน้ากลุ่ม ซึ่งนางมิรู้จริงๆว่าชายชราเป็นใคร กระนั้นนางตัดสินใจเล่นดนตรีให้เขาฟัง 

ผลปรากฏว่าเขาชื่นชอบเสียงเพลงนางอย่างมาก ประทับใจท่วงทำนองที่ประหนึ่งหลุดไปกลิ้งในดินแดนแห่งทวยเทพ 

เขามิถามอะไรนางมากนัก ซึ่งคำถามส่วนมากลีโอน่าใช้วาทศิลป์ระดับสิบแปดมงกุฎหลอกเขาจนเขาเชื่อหมดใจว่านางเป็นแค่นักไวโอลินพเนจร ก็แค่หลงทางโดนพ่อค้าทาสต้มมาที่เมืองซีเคร็ทออฟวอร์ 

การโกหกที่มีประสิทธิภาพคือการผสมความจริงส่วนหนึ่งไว้ในเรื่องราวที่เราแต่งขึ้น หรือไม่ก็บอกความจริงไปเลยเพื่อซื้อใจอีกฝ่าย คิดว่าเราจริงใจกับเขานะ 

ลีโอน่าใช้รอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของนางเอาตัวรอดจากกลุ่มชายลึกลับสำเร็จ นางดีใจมาก กระนั้นใช่นางรอดเงื้อมมือพวกเขาตามที่หวังไว้ 

ตอนนี้นางต้องอยู่ข้างกายชายชราที่ดำรงตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มมาเฟีย หรืออะไรสักอย่างที่นางมิรู้เหมือนกันว่าพวกเขาใช้คำอะไรเรียกกลุ่มคนที่รวมตัวกันเพื่อเป้าหมาย องค์กร? สมาคม? นางรู้ว่าองค์กรและสมาคมคืออะไร แต่นางมิรู้จักว่ามาเฟียคืออะไร กระนั้นคำอธิบายความหมายคำนี้เหมือนว่าจะเป็นการรวมตัวกลุ่มคนอันตราย มีหน้าตาดุดันปานยักษ์ น่าเกรงขามเหมือนเจ้าพ่อ แลภายนอกอันตรายยิ่งกว่าทหารเสียอีก ลีโอน่าเห็นพวกเขาแต่งชุดเหมือนกันทุกคน สีโทนเดียวกัน รองเท้ายี่ห้อเดียวกัน ทรงผมสั้นเรียบร้อยคล้ายนักศึกษา กระนั้นแววตาพวกเขามีไอสังหารละลานแลประหนึ่งนักฆ่าในคราบอัศวินเกราะเหล็ก 

ระบบการปกครองและสิ่งของมากมายในเมืองแห่งความลับแตกต่างจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง 

ลีโอน่าพึ่งเคยเห็นปืนครั้งแรก อาวุธวิเศษที่ทรงอนุภาพกว่าพลังมาโฮสิบเท่า ยิ่งมันผสมผสานกับศาสตร์มาโฮยิ่งเรียกเป็นของอันตรายยากต่อกร 

ที่นี้ไม่มีรถม้า พาหนะโดยสารแทนที่ด้วยเครื่องจักรรูปร่างคล้ายรถยนต์ในหนังสือประวัติศาสตร์ยุคที่เครื่องจักรเฟื่องฟู เทคโนโลยีแร่โลหะเจริญรุ่งเรือง เสาไฟที่มิใช่ดวงไฟมาโฮหรือหินแสง แต่เป็นหลอดไฟที่ส่องแสงสว่างมากกว่าแปดเท่า อะไรหลายๆอย่างในเมืองนี้เรียกว่าผิดแปลกและไม่ใช่สิ่งที่จะสามารถทำความเข้าใจได้ด้วยสามัญสำนึกคนธรรมดาที่ใช้ชีวิตในโลกที่ยังมีปราสาท พระราชา สัตว์ประหลาด และนักเล่านิทาน ตัวนากก็เช่นกัน 

ราวก้าวเท้าสู่โลกอีกใบที่ซ้อนอยู่หลังกำแพง 

คิดในแง่ดี อย่างน้อยเราพูดภาษาเดียวกัน.. ลีโอน่าคิดว่าหากพูดคนละภาษา นางคงโดนยิงไส้แตกแน่ อาวุธที่ยิงกระสุนพวกนั้นแค่ชักและเล็งเป้า ยิงปุปหัวระเบิกตูม ว้าว น่ากลัวจริงๆนะ ลีโอน่าเห็นพวกเขายิงปืนครั้งแรกนางบอกเลยว่าขาสั่น อยากโดดเข้าไปเล่นดนตรีผลักดันบรรยากาศให้เดือดระอุจริงๆ(ระวังอย่าอยู่คนเดียวในตรอกมืดๆเพราะคุณอาจโดนกลุ่มชายปริศนายิงตายได้) 

บทเพลงที่เข้ากับเมืองซีเคร็ทออฟวอร์คงต้องใช้คำนิยามที่กล่าวถึงความสุขสงบภายใต้การเข่นฆ่าในเงามืดและความวุ่นวายอย่างไร้ความปรานี 

ลีโอน่ายืนตระหง่านบนเวทีที่แสงไฟส่องสว่างมาที่ตัวนางประหนึ่งนางคือนางเอกผู้โดดเด่น นักไวโอลินสาวกวาดตามองบรรดาผู้ชมที่ยืนถือแก้วเครื่องดื่มเบื้องล่าง พวกเขาแต่งกายด้วยชุดออกงานพิธี ผู้ชายสวมชุดสูทสีดำแลสุขุม สวมเนกไทสีเทาขับความองอาจ ผู้หญิงสวมชุดราตรีเปิดร่องอกและหัวไหล่ แลเป็นภาพสวยงามด้วยแสงสีสันแห่งอัญมณี และกลิ่นน้ำหอมราคาแพง ความโออ่า หรูหรา สูงส่งประหนึ่งงานเต้นรำในปราสาทที่ธรรมดานั้นยากพบเห็น กระนั้นที่เมืองนี้เป็นเรื่องปกติที่หาชมได้ทั่วทุกหนแห่งแม้แต่ในโรงเรียนสอนขับรถ ร้านค้าอาวุธ หรือบ้านของตนเอง 

ประชาชนที่นี้มิยากจนจนร่างกายขาดสารอาหาร ผอมแห้งปานมนุษย์กุ้งแห้ง ส่วนใหญ่มีฐานะปานกลางกระทั่งสูงรวยเงินตรา มากทรัพย์สิน 

ที่น่าสนใจคือประชาชนเมืองแห่งความลับยิ้มได้สวยงามแลอ่อนโยนมาก กระนั้นพวกเขาสามารถชักปืนและยิงใส่คนที่คิดทำร้ายเขาได้หน้าตาเฉย ยามนั้นใบหน้าแถบจะเย็นยะเยือก ไม่มีความเตตาสักนิด ใครมีปัญหากับใครก็มีโอกาสที่พวกเขาจะแลกกระสุนยิงกันได้ในที่ลับตาคน 

ลีโอน่าก็พยายามรักษารอยยิ้ม มิยิ้มทื่อๆเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มทุกคนมีอาวุธปืนพกติดตัว 

แม้แต่เด็กอายุสิบขวบก็พกปืนได้ แต่หากเผลอยิงคนเสียชีวิตก็ได้รับโทษติดคุกเหมือนผู้ใหญ่ 

คนที่กล้ายิงคือคนที่เตรียมจะโดนยิงกลับ และแบกรับโทษของมัน.. กฎหมายเมืองแห่งความลับไม่เคยอ่อนโยนต่อผู้ใด โทษสูงสุดมิใช่ประหารชีวิต แต่ต้องกลายเป็นแรงงานทาสตลอดชีวิต.. 

“เชิญพบกับนักดนตรีลีโอน่า” 

เสียงผู้ดูแลงานประกาศเรื่องราวของนาง ครั้นเขากล่าวจบแล้ว นักไวโอลินสาวจึงริเริ่มบรรเลงบทเพลง นางถือไวโอลินผิวสีน้ำตาล คู่หูคู่ใจ พลันเริ่มไล่ระดับเสียงสร้างท่วงทำนองแสนอ่อนโยนเปี่ยมด้วยรสชาติแห่งฤดูร้อน ฤดูฝน และฤดูหนาว เชิญชวนให้ผู้ฟังตกหลุมรักเมืองของพวกเขาและสื่อให้พวกเขารู้จักบางสิ่งที่พวกเขาเคยวาดหวังไว้นอกกำแพงที่กักขังพวกเขาเอาไว้ สายน้ำตกยักษ์ เส้นขอบฟ้า และท้องทะเล กลิ่นไอลมหนาวบนยอดเขาหิมะ และความร้อนของผืนผิวทะเลทรายที่มองทางใดก็เจอแต่งูอสรพิษ และหมาน้อยจิ้งจอกเฟกเนทหูยาว 

ไม่จำเป็นต้องวาดเขียนนิยายให้รู้ว่าโลกนี้ใหญ่โตเพียงใด 

สิ่งที่ชาวเมืองซีเคร้ทออฟวอร์ต้องการคือความจริงใจ และเรื่องราวของโลกที่พวกเขาไม่รู้จักอย่างแท้จริง 

ท่วงทำนองแห่งนครประสานด้วยความรู้สึกของนักเดินทางที่ย่างกรายผ่านดินแดนมากมาย นี้คือเรื่องราวของนางและสิ่งที่นางรู้จัก เรื่องราวที่ล้ำค่ากว่าเงินตราและเปี่ยมด้วยความทรงจำแห่งน้ำตา การพบพานและการจากลา บางสิ่งที่ชาวเมืองแห่งความลับพยายามรักษานั้นคือความทรงจำของพวกเขาและสถานที่พวกเขาอยากโบกมือลาและสักวันจะหวนคืนมาอีกครั้ง 

ปริศนาแห่งความลับ และแสงแห่งความหวังที่ยังผลักดันให้เมืองนี้มีลมหายใจ 

คือผู้คน และวิถีชีวิต 

ไม่ใช่ความฝันหรือความหวัง 

มันคือความจริงที่อยู่ในรูปร่างของความลับ 

และนี้คือท่วงทำนองแห่งบทเพลงที่ลีโอน่าละเล่นให้แขกในงานรับฟังด้วยอยากให้พวกเขาภาคภูมิใจและรู้สึกดีกับสิ่งที่ตนเองกำลังทำและกำลังเป็น 

อย่างน้อยมันก็มิแย่นัก… ลีโอน่ามิอาจทำทุกเรื่องให้สมหวังดั่งใจปรารถนา กระนั้นนางยังคาดหวังและพยายามเรื่อยไป นั้นเพราะนางเชื่อว่าตัวนางยังไหว ชีวิตนี้ยังอีกยาวไกล ซึ่งแน่นอนนางต้องรักษาชีวิตไว้ให้มั่น เอาตัวรอดและหาทางหนีให้ได้!! 

แปะๆๆๆ 

“ยอดเยี่ยม” 

“ด้วยความยินดี” บทเพลงยุติ ลีโอน่าโค้งตัวให้บรรดาแขกผู้ดี แม้นางมิรู้จักพวกเขา กระนั้นนางหวังให้เขามีความสุขและสบายใจเมื่อฟังเพลงของนาง นั้นล่ะคือความหมายของชีวิตลีโอน่า ความหมายอันเล็กจิ๋วที่อยากใช้เพลงของนางสร้างความสุขบนโลกใบนี้ 

หลังจบการแสดง ลีโอน่าโดนเรียกตัวมายืนคุยกับแขก นางอยู่ในฐานะสหายและคนรู้จักของหัวหน้ากลุ่มเจ้าถิ่น “กาเซีย” ชายชราอายุหกสิบสีหน้าแววตามีเนื้ออวบอ้วน ร่างท้วมหน่อยๆ เขาแลเป็นคนสุภาพและมีสง่าราศีสมตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มโจร.. อ่อ ไม่ใช่หัวหน้ากลุ่มชายหนุ่มลึกลับที่นางมองว่าน่ากลัวเหมือนโจร อือ เขานิสัยดี ลีโอน่าคิดเช่นนั้น นางยอมรับว่าเขาปฏิบัติต่อนางดีมาก เหมือนกำลังจะจับนางแต่งงานกับเขาเลย ซึ่งเขามองนางเช่นนั้นจริงๆ ซึ่งเอาจริงๆลีโอน่าไม่คิดแต่งงานกับเขา นางอายุยังน้อย ลีโอน่าฝันอยากกอดหนุ่มหล่อ มีแฟนเท่ๆเหมือนสตรีอื่นเช่นกัน แม้ภายนอกนางดูไม่เหมือนคนสนใจเรื่องรักๆก็เถอะ 

“เจ้าหาอะไรทานฝั่งนู่นก่อนเถิด เห็นว่ายังมิกินอะไรมิใช่รึ” 

ชายชราถามนางอย่างเป็นห่วงเป็นใย น้ำเสียงอบอุ่นแปดส่วน ลีโอน่ายิ้มรับน้ำใจและแอบหลบไปเงียบๆปล่อยกาเซียคุยกับแขกท่านอื่น เรื่องธุรกิจมืดนางจะมิยุ่ง 

“ทำอย่างไรดีนะ” 

ลีโอน่ายืนมุมอาหารสำหรับต้อนรับแขก นางหยิบถาดขนมหวานและใช้ช้อนแก้วตักขนมเค้กยัดปาด เคี้ยวตุ๋ยๆ สีหน้าปลาตายไร้อารมณ์ประหนึ่งเริ่มชินชากับเรื่องการลดน้ำหนัก นักไวโอลินสาวครุ่นคิดหาวิธีเอาตัวนางออกไปจากกลุ่มกาเซีย เอาเป็นว่าหนีออกจากเมืองซีเคร็ทออฟวอร์ให้ได้เลยจะดีมาก กระนั้นมันหาใช่เรื่องง่าย การหนีจากเมืองไม่ง่ายดายเหมือนตอนเข้าเมือง ลีโอน่าคิดหนักสีหน้าเหมือนคิดแบบสบายๆ นางทานขนม ดื่มน้ำหวาน 

สีหน้าน่ารักมีเสน่ห์ดึงดูดบรรดาหนุ่มโสด 

“เป็นเพลงที่ไพเราะมากครับ” 

“..” 

แววตาสีแดงทับทิมกะพริบมองชายหนุ่มแปลกหน้าที่เปล่งเสียงร้องทักทายนางอย่างนุ่มนวล ลีโอน่ายิ้มตอบและบอกว่านางดีใจที่เขาชอบ ชายหนุ่มมองสำรวจหญิงสาวในชุดราตรีสีแดงดุจเปลวเพลิง นางมีมารยาทประหนึ่งได้รับการอบรมมาดี ดูคล้ายคุณหนูมีชาติตระกูล ทั้งออร่าภายนอกที่สง่างาม และด้านในนัยน์ตานางที่ลึกล้ำและใสกระจ่างราวมณีแห่งราชันนางฟ้า[แร่แห่งตำนานยุคบรรพกาล] นางดูซื่อๆไร้เล่ห์เหลี่ยมไม่เหมือนสตรีอื่นๆที่หากโดนหนุ่มหล่อเหลาทักแล้วต้องคิดหาคำพูดมาทำความรู้จักเขา 

นางดูไม่สนใจเขาเท่าไหร่นัก 

ช่างน่าสนใจ… ชายหนุ่มคิด 

“ข้าชื่อคาสึโอะ” 

ชายหนุ่มแนะนำตัวสั้นๆ ครั้นลีโอน่าเลิกคิ้วให้สนใจสามส่วน “เป็นชื่อที่หายากนะคะ มิทราบท่านมีเชื้อสายชาวโฮไรซอนหรือ” ชื่อลักษณะเดียวกับคาสึโอะไม่ค่อยมีคนใช้และพบเห็นคนชื่อลักษณะนี้บ่อยนัก เพราะมันเป็นชื่อของชาวโฮไรซอนซึ่งเรียกว่าเป็นคนจากดินแดนอันห่างไกล ไกลกว่าแคว้นแมรี่ และแคว้นฮาโมนี ไกลจนข้ามทวีปไปโน่น 

ชื่อที่ฟังเรียกง่าย และไม่ซับซ้อนเต็มไปด้วยนัยแฝงอย่างชื่อพวกเมรัย 

“ใช่ครับ บรรพบุรุษข้าเป็นชาวโฮไรซอน พวกเขาอพยพมาที่เมืองซีเคร็ทออฟวอร์ตั้งแต่สมัยแรกก่อตั้งเมือง” 

คาสึโอะมีรูปร่างสูงระดับเดียวกับลีโอน่า เรือนผมสีทองไหลอ่อนดุจใยไหม ดวงตาสีเหลืองอ่อนดุจแสงสว่างภายในอบอวบด้วยความอ่อนโยน นุ่มนวล และความยินดีเมื่อพบสาวงาม เขาแต่งกายเรียบร้อยเฉกเช่นบุรุษอื่นในงาน กระนั้นออร่าความสูงส่งและทรงปัญญานั้นยากปิดบังลีโอน่า เขาเหมือนชายหนุ่มฉลาดเฉลียว รอยยิ้มเขามีความจริงใจหกส่วนซึ่งสามารถสะกดหญิงใดก็ตามที่มองมัน กระนั้นมินับร่วมลีโอน่า เพราะนางเป็นสาวใสซื่อ บ้านนอกคอกนาที่เจอหนุ่มหล่อมาไม่น้อย 

“ไม่ทราบ ลีโอน่าได้ชมผลงานมณีนางเงือกแล้วหรือยัง” 

“มณีนางเงือกหรือ ข้ายังมิไปชม” 

“นั้นถือเป็นตัวเอกของงานครั้งนี้ครับ เจ้าสามารถเข้าชมได้ทันที” 

“เอ๊ เช่นนั้นหรือคะ แต่ด้วยฐานะของข้า..” 

ลีโอน่าสีหน้ายุ่งยากคล้ายกล่าวลำบาก นางถือเป็นแขกธรรมดามิมีสิทธิ์เข้าชม 

“ข้าช่วยเจ้าได้” 

“..” 

คาสึโอะคลี่ยิ้มเจ้าชายรูปหล่อ ลีโอน่ามองแล้วร้อง อ่อ ในใจ เป็นเช่นนี้..ก็ดีเหมือนกัน 

แสวงโอกาสจากคนอื่น ลีโอน่ายิ้มและตอบรับคำเชิญคาสึโอะ ระหว่างทางเดินไปห้องจัดแสดงงานศิลป์ ลีโอน่าพอรู้แล้วว่างานฉลองในครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อเลี้ยงฉลองการขุดค้นพบแร่มณีชนิดใหม่ เป็นแร่มณีที่มีความสวยงามระดับร้อยปีจะมีสักครั้ง ชั้นใต้ดินเมืองซีเคร็ทออฟวอร์มีชั้นแร่มากมายซึ่งยิ่งขุดลึกลงไปยิ่งพบขุมสมบัติแห่งอัญมณี เพชรพลอย มรกต ทองคำ สินแร่มากมายที่มีมูลค่ามหาศาล กล่าวคือเมืองซีเคร็ทออฟวอร์สร้างขึ้นบนกองขุมทรัพย์แห่งราชันทวีป จำนวนเม็ดเงินในเมืองนี้มีมากกว่าแคว้นแมรี่หลายสิบเท่า 

การขุดค้นพบแร่ชนิดใหม่สร้างชื่อเสียงและความเคลื่อนไหวในเมืองแห่งความลับมิน้อย การที่พวกเขาจะจัดงานฉลองสำหรับเรื่องนี้จึงมิใช่เรื่องแปลกประหลาด ก็เหมือนการค้นพบสิ่งใหม่ๆในหน้าประวัติศาสตร์ มันเป็นช่วงเวลาที่สำคัญและมีค่ามาก 

ณ ห้องจัดแสดง 

ลีโอน่า คาสึโอะ หญิงชายยืนมองแร่บริสุทธิ์ในรูปลักษณ์ที่ยังคงรูปลักษณ์เดิมของมัน ไม่มีการหลอมและดัดแปลงให้มีรูปร่างใดๆ เป็นตัวตนของมันเองอย่างไร้การเปลี่ยนแปลงจากภายนอก แร่หินสีชมพูใสสว่างมีรูปร่างคล้ายเสาน้ำแข็งและกรงเล็บหมีน้อย ลีโอน่ายอมรับว่ามันสวยงามยิ่งนัก ยามเวลามีแสงกระทบ มันราวจักเปล่งประกายแผ่แสงรัศมีความวิเศษ ประหนึ่งว่ามันมีพลังบางอย่าง “ไอมาโฮ” 

“ใช่ครับ ไอมาโฮบริสุทธิ์” 

คาสึโอะอธิบายเสียงสนุกเหมือนหยอกเด็ก ลีโอน่าตาลุกวาวเมื่อทราบว่าแร่หินนี้มีค่ามหาศาลปานใด เพราะมันคือแร่มาโฮบริสุทธิ์ มาโฮบริสุทธิ์ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ ในบรรดาแร่มีแร่ธรรมดาที่มีเพียงสีสันสดสวย แล้วแร่มาโฮบริสุทธิ์นั้นหายากคิดเป็นโอกาสขุดเจอคือหนึ่งในหมื่น ต่อให้ใช้เงินกว่าสิบล้านเหรียญทองก็ใช้จะซื้อมันได้ สมแล้วที่เป็นเมืองแห่งความลับ ไม่น่าเชื่อจะมีวัตถุระดับชาติซุกซ่อนอยู่ 

แคว้นแมรี่มีหินแร่มาโฮบริสุทธิ์เพียงสองชิ้น สำหรับแคว้นแล้วมันถือเป็นสมบัติระดับชาติที่มีให้พระราชาครอบครองเพียงผู้เดียว 

ลีโอน่าดีใจที่ได้มีโอกาสเห็นแร่หายาก นางมองมันอย่างหลงใหล กระนั้นก็ได้แค่มองดูห่างๆ 

นางรู้เรื่องแร่มาโฮบริสุทธิ์มิมากนัก กระนั้นมีตำนานว่าในแร่พวกนี้จะมีมาโฮพิเศษ ซึ่งอาจสร้างพลังหรือเสริมพลังให้ผู้ที่เป็นเจ้าของมันด้วย 

นักไวโอลินสาวมิสนใจเรื่องขุมพลังมาโฮมากเท่าไหร่นัก นางอ่านรายละเอียดบนป้ายและกวาดตามองรอบๆสถานที่จัดแดสง พบว่าตามมุมห้องและในบางจุดมีชายในชุดสูทจำนวนมากยืนคล้ายกำลังเฝ้าระวังโจรขโมย นักไวโอลินสาวพึ่งสัมผัสถึงบรรยากาศอันมีแรงกดดันกดบ่านาง นางเหลียวมองมณีนางเงือกและหันมองคาสึโอะ เขายืนยิ้มมองนางเช่นกัน 

“ท่านคาสึโอะ หากข้าจำมิผิดท่านทำงานเป็นหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยใช่หรือไม่” 

“ใช่ครับ ใหญ่พอตัวเลยนะ” 

ชายหนุ่มส่งยิ้มให้หญิงสาว ลีโอน่ายิ้มเจื่อนให้ทีท่ายียวนที่ฟังมิเข้ากับประโยคคุกขาม 

“เหมือนว่ากำลังเฝ้าระวังอะไรบางอย่าง ให้ข้าเข้าที่นี้จะดีหรือ” 

“ดีสิครับ อยู่ข้างข้ารับรองว่าปลอดภัย” 

“..” ลีโอน่าหัวเราะแห้งๆ ทำไมเหมือนนางโดนจับตามองเนี่ย คงมิใช่ว่าเพราะนางเป็นคนข้างกายกาเซียกระมัง เข้าใจผิดนะทุกคน นางไม่ใช่คนเมืองแห่งความลับด้วยซ้ำ ไม่รู้หรอกว่ากาเซียทำธุรกิจมืด หรือมีปัญหาความขัดแย้งเรื่องอะไร ลีโอน่าไม่เกี่ยวๆ นางขอยืนยันว่าตนเป็นผู้บริสุทธิ์ 

ขณะลีโอน่ากำลังตั้งป้อมกับคาสึโอะ พลันมีเสียงปืนดังลั่นด้านนอก ปัง!! 

แล้วก็มีลูกน้องคาสึโอะวิ่งร้อนรนเข้ามากระซิบหูชายหนุ่ม 

“ให้นาตาชาจัดการ” 

คาสึโอะสั่งลูกน้องเสร็จก็หันส่งยิ้มให้ลีโอน่า 

เหมือนจะเกิดเรื่องด้านนอก เขามิออกไปตรวจสอบหรือ.. ลีโอน่ารู้สึกชายคนนี้อันตรายอย่างบอกไม่ถูก เขาสามารถยิ้มสบายอารมณ์ได้อย่างเฉยเมย ปานว่าปัญหาที่กำลังเกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องใหญ่ 

“เหมือนมีปัญหานะคะ มิออกไปดูหรือ” 

“เรื่องเล็กครับ แค่คู่อริคุณกาเซีย ส่งคนมายิงคุณกาเซียตายเท่านั้น” 

“..อ่อ” 

ชายชราที่หวังจะจับลีโอน่าแต่งงานโดนยิงตายแล้วหรือ เรื่องเล็กจริงด้วยๆ 

“แล้วเรื่องอะไรที่ท่านคาสึโอะคิดว่าสำคัญและควรใส่ใจหรือ” 

ลีโอน่าถามเสียงราบเรียบ คาสึโอะคล้ายจับอารมณ์หญิงสาวมิได้โดยพลัน กระนั้นเขารับมือเก่ง ตอบกลับด้วยเสียงขบขัน 

“ย่อมต้องเรื่องการปกป้องมณีนางเงือกจากเงื้อมมือจอมโจร” 

คนอย่างกาเซียตายนับเป็นเรื่องดีสำหรับหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยที่ไม่ต้องทำให้มือตนเองเปื้อนเลือด ปล่อยให้ประเภทแบบเดียวจัดการกันและกัน หน้าที่ของคาสึโอะคือการปกป้องคนที่ควรปกป้อง และรักษาสิ่งสำคัญของเมืองให้รอดปลอดภัย 

“เช่นนั้นข้าควรเตือนท่านสักหน่อย” 

“หากเจ้าเป็นห่วงข้า ข้าย่อมรับฟังความเตือนของเจ้า” 

ชายหนุ่มยิ้มวาดมาด ลีโอน่าหันหน้ายิ้มให้อย่างจริงใจ 

“มณีนางเงือกในตู้หายไปแล้วนะคะ” 

“…” 

-- 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น