หมูน้อยแห่งโลกความฝัน
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ธ.ค. 2561 15:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2
แบบอักษร

ตอนที่2



​เช้าที่แสนสดใสของวันใหม่ท้องฟ้าสว่างมีแดดส่องอ่อนๆเข้าที่ใบหน้าหวานขาวอมชมพูดของแบมแบมเมื่อร่างเล็กบิดขี้เกียจอยู่บนเตียงที่แข็งกระด้างของเขาก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวไปมหาลัยเมื่อคนตัวเล็กเดินออกจากห้องก็พบพี่ชายตัวเองนอนอยู่บนโซฟาตัวโปรดของพี่ชายเขา



"พี่บอนน์ตื่นๆ"แบมสะกิดพี่ชายตัวเองให้ตื่นด้วยการเขย่าแขน



"อืออออพี่จะนอน"พี่ชายของแบมพลิกหันหน้าไปติดกับที่พิงหลังของโซฟาอย่างรำคาญก่อนจะเอ่ยบอกแบมแบม



"เมื่อวานทำไมไม่กลับบ้าน"แบมถามพี่ชายตัวเองพร้อมกับยืนกอดอกมองพี่ชายตน



"ไปเล่นไพ่มา"บอนน์ตอบแบมแบมอย่างหน้าตาเฉย



"งั้นแบมไปเรียนก่อนนะเย็นจะกลับมาเดี๋ยวซื้อกับข้าวมาให้อย่าออกไปเล่นไพ่หล่ะขี้เกียจไปตามที่บ่อนเข้าใจ"แบมบอกบอนน์เขาเป็นผู้เป็นพี่เอามากๆเพราะไปที่ไรมีเรื่องทุกที



"เออ ตกลงใครเป็นพี่เป็นน้องว่ะ"บอนน์บ่นขึ้นแล้วบอนน์ก็หลับต่อส่วนแบมแบมก็ไปมหาลัย





ที่คอนโดแบมแบมพี่ชายเขานอนอยู่ในห้องแล้วจู่ๆประตูก็เปิดออกอย่างดังจนทำให้บอนน์ที่นอนอยู่ตื่น ขึ้น



"ว่าไงคุณบอนน์"เสียงชายคนนึงเดินเข้ามาแล้วพูดเสียงเข้มๆคมๆนี่ทำให้คนที่กำลังสบคมสะลึมสะลือเบิกตากว้างหันไปมองบุคคลที่มาใหม่ทันที



"คะ.....คุณมาร์ค"บอนน์เรียกชื่อคนที่เข้ามา อย่างตกใจ 



"หนี้ผมเมื่อไหร่คุณจะคืนครับต้องให้ผมสั่งลูกน้องมากระถืบคุณให้ตายก่อนใช่มั้ย"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น



"ผะ.....ผมยังไม่มี"บอนน์บอกมาร์ค



"ฉันฆ่านายดีมั้ย!!!"มาร์คตะโกนใส่หน้าบอนน์อย่างโมโหเขาเหลืออดเหลือทนกับลูกหนี้คนนี้จริงๆ



"มะ....ไม่นะครับคุณมาร์ค"บอนน์ล้มตัวลงมา กอดเข้าที่ขาของมาร์ค 



"ถ้าไม่ให้ฉันฆ่านายนายจะเอาอะไรมาแลกฉัน"เสียงทุ้มเริ่มอ่อนลงแต่ก็ยังคงน่ากลัวสำหรับบอนน์



"ผมมีน้องอยู่คนนึงผมจะยกมันให้คุณ"บอนน์พูดออกไปทำให้มาร์คอึ้งกลัวเขาขนาดถึงกล้ายกน้องให้เขาเชี่ยวหรอ 



"ได้....เย็นนี้ฉันต้องเห็นน้องนายไปที่บ้าน ของฉัน"มาร์คบอกก่อนจะเดินอิกไปจากห้องของบอนน์




ที่มหาลัยของแบมนี่ก็เป็นเวลาพักเที่ยงนักศึกษาทุกคนก็มาพักทานข้าวที่โรงอาหารเป็นจำนวนมากหนึ่งในนั่นมีกลุ่มของแบมแบมด้วยเช่นกัน



"กูใจไม่ดีเลยว่ะ"แบมพูดขึ้นทำให้เพื่อนๆทุกคนหันมอง



"มึงเป็นไรทำไมถึงใจไม่ดี"ยองแจถามเพื่อนสนิทตนด้วยความเป็นห่วง



"ไม่รู้อ่ะ"แบมตอบ ยองแจ



"มึงกลับไปพักที่บ้านไหม"จินถามแบมร่างบางรีบสายหน้าทันที



"ไม่อ่ะกูไม่อยากกลับ"แบมแบมบอกจิร



"หน้ามึงดูกระวนกระวายมึงโอเคป่ะเนี่ย"จินยองถามแบมแบมอีกครั้ง



"กูไม่รู้รู้แต่ว่าใจกูมันเต้นแปลกๆแล้วก็...........โอ้ยกูไม่รู้กูใจไม่ดี"แบมแบมบอกจินยอง



"หรือว่าพี่มึงเป็นอะไรรึป่าว"จินพูดขึ้น



"มันไม่เป็นไรหรอกนอนอยู่คอนโดสบายใจเฉิมขนาดนั้น"แบมพูดพร้อมกัดปากเบาๆ 



"มันอาจไม่มีอะไรก็ได้แบม"จินยองบอกแบมแบมพร้อมกับลูบหลังเพื่อนรักเบาๆ



"ขอให้เป็นแบบที่มึงพูด"แบมบอกจินยอง



"แดกๆเผื่อมึงดีขึ้นมีของกิน"ยองแจบอกแบมแบม



"เออๆๆๆๆ"จะไม่ให้ใจคอไม่ดีได้ไงล่ะแบมแบมพี่นายยกนายให้มาเฟียแล้วไม่รู้รึไง 




ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีเข้มขึ้นเพราะมันกำลังจะมืดแบมแบมพึ่งกลับมาที่คอนโดก็เจอพี่ชายตัวเองนั่งรออยู่ 



"พี่บอนน์กินข้าวกันแบมซื้อของมาเพรียบเลย"แบมบอกบอนน์ที่นั่งอยู่บนโซฟา



"แบม.....พี่มีอะไรจะบอก"บอนน์เอ่ยขึ้นมา



"อะไรอ่ะพี่"แบมถามบอนน์



"พี่...เอ่อออออ...คือพี่....."บอนน์ตะกุตะกะจะ พูด ก็ไม่พูดจนแบมแบมต้องเอ่ยขัดขึ้น



"มีอะไรจะบอกก็บอกมา"แบมบอกบอนน์ 



"พี่ติดหนี้มาเฟียอ่ะเข้าขู่เขาจะฆ่าพี่อ่ะถ้าพี่ไม่หาเงินไปคืนเขาหรือไม่ส่งแกไปขัดดอก"บอนน์พูดออกมาทั้งน้ำตา 



"พี่จะบ้าหรอแบม.....โอ้ยพี่ติดหนี้กี่บาท"แบมแบมถามบอนน์



"ยี่สิบล้าน"บอนน์บอกแบมแบมใจบางกระวูบเมื่อรู้จำนวนเงิน



"ห๊ะ.....ยี่สิบล้านอกแบมจะระเบิดทำไมติด เขาเยอะขนาดนั้นอ่ะ"แบมแบมถามบอนน์



"พี่ยืมไปเล่นไพ่แบมแบมต้องช่วยพี่นะ"บอนน์ร้องไห้แล้วเข้าไปกอดที่เอวแบมแบมใบหน้าคมซุกหน้าลงที่หน้าท้องน้องชาย



"ถ้าแบมไปขัดดอกให้เขาเขาจะไม่ตามมาทวงหนี้พี่ใช่มั้ย"แบมแบมถามบอนน์มือบางก็พลางลูบหัวผู้เป็นพี่ชาย



"ใช่"บอนน์ตอบ 



"งั้นก็ได้ถ้าการที่แบมไปแล้วทุกอย่างจะจบพี่จะไม่โดนตามแบมก็จะไป"แบมแบมบอกบอนน์เจ้าตัวเงยหน้ามองน้องชายสุดรักเพียงคนเดียวเจ้าตัวรีบพาน้องชายไปเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอย่างไวเพราะเขามีเวลาถึงแค่เย็นนี้เท่านั้นเมื่อเก็บเสร็จพวกเขาก็นั่งพักสักพักก่อนจะรีบพากันตรงไปที่คฤหาสน์ต้วน



"บ้านใหญ่จัง"แบมพูดพร้อมมองบ้านที่เหมือนวังขนาดใหญ่ดวงตากลมโตมองจ้องไปรอบๆมันทัเงใหญ่และสวย



"รีบเดินเข้าไปข้างในเถอะเขารอแกอยู่"บอนน์พูดก่อนจะจูงมือแบมแบมเข้าไปในบ้าน 



"มาทำไม"เสียงคนที่ยืนเฝ้าบันไดพูดขึ้น 



"ผมมาหาคุณมาร์ค"บอนน์บอกการ์ด



"นายอยู่ในห้องรับเเขกเชิญ"บอดี้การ์ดที่ยืนหน้าบันไดก็เดินนำทั้งสองไป



"มาแล้วหรอ"มาร์คเอ่ยถามขึ้นก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองทำให้มาร์คและแบมแบมต่างตกใจที่ได้เจอกัน 



"ผมเอาแบมมาส่งครับคุณมาร์ค"บอนน์บอกมาร์ค



"อือ"เสียงยังคงเยือกเย็นเหมือนเดิมแบมแบมรู้สึกได้ถึงความเย็นชาที่มากกว่าเดิม



"งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"บอนน์บอกมาร์คก่อนจะรีบเดินออกมาจากห้องรับแขก



"ห้องของนายอยู่ข้างห้องแม่บ้านด้านหลังนู้นเดี๋ยวฉันให้แม่บ้านพาไป"มาร์บอกแบมแบม



"คะ.....ครับ"แบมแบมพยักหน้าให้ก่อนแบมจะเดินไปจับกระเป๋า 



"พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้านะมีงานให้ทำ"มาร์คบอกแบมแบมพร้อมยกยิ้มมุมปากแบมก็เดินไปด้านหลังกับการ์ดที่ยื่นเฝ้าหน้าห้องแบมแบมเข้าไปในห้องที่ว่างแล้วเอาของออกจากกระเป๋าเพื่อจัดให้เรียบร้อยพอจัดเสร็จแบมก็เผลอนอนหลับไปเพราะความเหนื่อย



“ไปส่งแล้วใช่ไหม”มาร์คถามการ์ดที่พาแบมแบมไปห้องพัก



“ครับส่งแล้วครับ”การ์ดตอบมาร์ค



“อืมไปไหนก็ไปเถอะฉันจะนอนแล้ว”มาร์คบอกการ์ดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งการ์ดโค้งตัวให้ก่อนจะเดินออกมา



มาร์คที่เห็นการ์ดเดินออกไปจากห้องตนแล้วก็เลยเดินไปที่ระเบียงหน้าต่างก่อนจะมองไปที่ห้องของแบมแบมที่ตอนนี้มืดสนิทร่างสูงยกยิ้มขึ้นเมื่อคนที่ตนเฝ้าคิดถึงตลอทั้งคืนจะได้มาอยู่ที่นี่กับถึงจะในฐานะลูกหนี้ก็ตาม




เนื้อหานี้มีการรีไรท์อาจจะมีเปลี่ยนเนื้อหาบางส่วนให้มันกระซับขึ้นยังไงก็อย่าลืมกันนะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น