จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 8

คำค้น : yaoi,omega,alpha

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.8k

ความคิดเห็น : 40

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2561 00:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8
แบบอักษร

​บทที่ 8









จิ้นชิงโดนลงโทษ

เขาทั้งโดนลงโทษทั้งร่างกายและคำพูด

ชินอ๋อง...สามีของเขา...ทรมานเขาทั้งคืน

จิ้นชิงพยายามจะสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับความเจ็บปวด..หากแต่มันก็ไร้ผล

เจ้าเป็นสิ่งที่ข้าไม่อยากได้บ้างล่ะ...เป็นสิ่งที่น่ารำคาญบ้างล่ะ...ล้วนแล้วแต่เป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของชินอ๋องในขณะที่กำลังเกรี้ยวกรำใช้ร่างกายของเขา

พอเขาเผลอร้องด้วยความเจ็บปวดก็จะโดนนิ้วที่มีปลายเล็บของคนด้านบนแหย่เข้ามาในช่องปาก...พลางค่อยๆกรีดไปตามกระพุ้งแก้มเหมือนจะเป็นตัวสั่งให้หยุด

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งอยู่เต็มปาก

จิ้นชิงใช้มือปิดปากของตัวเองเพื่อระงับเสียงร้องทรมาน

เขาสลบเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหวไปหลายรอบ

เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง...ก็เห็นแสงของสุริยันมาเยือนแล้ว

คราวนี้เขาไม่ได้ลืมตามานอนอยู่บนเตียงเพียงผู้เดียว

ข้างกันนั้นยังคงมีลู่ซือนอนหลับอยู่

จิ้นชิงผงะไป เขาขยับกายหนีอย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ!”

ทันใดนั้น ดวงตาของลู่ซือก็ลืมขึ้นทันที ไร้คราบของความง่วงงุน

“...”

จิ้นชิงรีบเอามือปิดปากตัวเองทันที เขากลัวจะโดนอย่างเมื่อคืนนี้

แต่ลู่ซือกลับทำราวว่าไม่สนใจ ร่างของคนที่บึกบึนกว่าเพราะออกรบมานานค่อยๆลุกขึ้นทั้งที่เนื้อตัวเปล่าเปลือย

“เข้ามาปรนนิบัติข้า” ลู่ซือสั่งขึ้น

เสียงของจู้เซียงดังตอบรับแทบจะทันที “เพคะชินอ๋อง”

ปกติแล้วราชวงศ์มักจะต้องมีคนปรนนิบัติรับใช้อยู่แทบตลอดเวลา และต้องคอยยืนรออยู่หน้าห้องนอนเพื่อที่เวลาเจ้านายเรียกจะได้ขานรับและตอบสนองความต้องการได้อย่างทันทีท่วงที แม้กระทั่งลู่ซือที่ตอนนี้เป็นแม่ทัพใหญ่แต่ในอดีตครั้งยังเป็นเจ้าชายอาศัยอยู่ในวังก็เคยมีข้ารับใช้ดูแลในทุกเรื่อง กระทั่งแยกมาสร้างจวนตัวเองตอนอายุสิบสี่ปีก็ยังมีคนคอยตามมาดูแล

ไม่เว้นแม้แต่การเปลี่ยนเสื้อผ้าหรือการแต่งตัว ทุกอย่างล้วนต้องมีคนทำให้ทั้งสิ้น จวบจนกระทั่งเริ่มจะออกรบ ออกศึกไปอยู่ต่างแดนเป็นเวลาหลายเดือน เขาก็เริ่มที่จะเรียนรู้จัดการด้วยตัวเอง

ถึงชายหนุ่มจะเป็นแม่ทัพที่ออกรบ อยู่กลางดินกลางทรายมานับไม่ถ้วน และสามารถจัดการกับเรื่องส่วนตัวของตัวเองได้ แต่ก็มีบางครั้งที่นึกคร้านจะทำเอง ดังนั้นที่ลู่ซือเรียกให้คนมาปรนนิบัติแต่งตัวจึงไม่ใช่เรื่องแปลกหรือเป็นเรื่องที่น่าอาย

อย่างเช่นในตอนนี้

สาวใช้เดินก้มหน้ามาปรนนิบัติเจ้านายอย่างไม่มีที่ติ เธอไม่กล้ามองไปทางไหนมั่วเพราะกลัวว่าจะโดนลงโทษ

จู้เซียงรับรู้มาก่อนแล้วว่าควรจะต้องปรนนิบัติเจ้านายอย่างไร เธอจึงได้อย่างรวดเร็วแม้จะมีเพียงแค่คนเดียวก็ตาม

แต่ดวงตาของลู่ซือหรี่ลงเมื่อเห็นว่าคนที่เข้ามาปรนนิบัตินั้นเป็นข้ารับใช้ของจิ้นชิง แถมยังมีเพียงผู้เดียวอีกด้วย

“ข้ารับใช้หายไปไหนหมด ไยมีเจ้ามาปรนนิบัติข้าเพียงผู้เดียว”

“นอกจากบ่าวแล้วก็มีบ่าวของเรือนอีกสองคนเจ้าค่ะ คนหนึ่งทำอาหารอยู่ ส่วนอีกคนก็กำลังทำความสะอาดด้านนอกเจ้าค่ะ”

ลู่ซือได้ฟังก็ขมวดคิ้วตอบรับไปด้วยน้ำเสียงที่เริ่มมีโทสะ

“อืม เจ้าออกไปก่อน”

“เพคะ”

จู้เซียงรีบคลานเข่าออกมาจากห้องทันที และเมื่อออกมาได้เธอก็แทบจะผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งอก

บรรยากาศภายในห้องเมื่อครู่...ช่างน่าอึดอัดเสียเหลือเกิน ไม่รู้ว่าท่านจิ้นชิงจะเป็นเช่นไรบ้าง เธอไม่กล้ามองไปทางไหนมั่วเลย

ลู่ซือหันไปมองคนที่ยังคงนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียง

“เลิกทำท่าเหมือนเจ้ายังเป็นเด็กน้อยที่หวาดกลัวไปทุกสิ่งได้แล้ว”

“...” จิ้นชิงหลุบตาต่ำลง

“จงจำไว้ว่าบทลงโทษที่ข้ามีให้เจ้านอกเหนือจากเรื่องเมื่อคืนก็คือการคัดสามเชื่อฟังสี่คุณธรรม ถ้าหากเย็นนี้ข้ามาหาที่เรือนแล้วเจ้ายังไม่เรียบร้อยล่ะก็...” ลู่ซือเอ่ยพลางย่างเท้าเข้าไปหาคนบนเตียง

“ขะ...ข้าจะทำ ข้าจะทำขอรับ” จิ้นชิงกลัวจนลนลานไปเสียหมด ลืมแม้กระทั่งว่าจะต้องใช้คำราชาศัพท์พูดกับสามีของตนเองที่เป็นถึงชินอ๋อง

“ดี จงจำไว้ เจ้าไม่ใช่คนของจวนหนิงอีกต่อไปแล้ว จะมัวแต่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของแม่เจ้าไม่ได้ ถึงไม่เต็มใจจะแต่งกับข้าแต่เจ้าก็แต่งให้ข้าแล้ว จงเติบโตเสีย เจ้าเป็นคนของข้า จงจำเอาไว้!”

“...” จิ้นชิงพยักหน้ารับด้วยความหวาดกลัว ยิ่งลู่ซือเดินเข้ามาใกล้มากถึงเพียงไหน เขาก็รู้สึกอยากจะถดตัวหนี

แต่เขากลับตัวแข็งไปเสียแล้ว

ขยับไม่ได้

ทำได้เพียงแค่มองสบกับดวงตาดำขลับที่เหมือนมีสีเลือดล้อมรอบอยู่

“ทำตัวให้สมกับที่เป็นเมีย มีหน้าที่อะไรที่ต้องทำก็จงทำ อย่าทำให้ต้องมีโทสะอีก เจ้าเข้าใจหรือไม่?”

“ขะ...ขอรับ ข้าเข้าใจ”

“ถ้าเจ้าเป็นเมียที่ดี ข้าก็จะไม่รุนแรงกับเจ้า…” มาถึงตอนนี้เขาก็คงต้องยอมรับอนุภรรยาคนนี้ไปอย่างจำใจ

“ทำหน้าที่เมียที่ดีเสีย แล้วเจ้าจะใช้ชีวิตอยู่ในจวนแห่งนี้ได้อย่างสงบสุข รีบทำซะ ในตอนที่เจ้ายังเป็นอนุเพียงคนเดียวในจวน”

“...”

จิ้นชิงมองคนที่เดินออกจากห้องไปด้วยแววตามีความหวังขึ้นมานิดหน่อย

ถ้าเขาทำตัวดีๆ...ทำหน้าที่ของเอนุภรรยาที่ดี...เขาก็จะมีความสุขใช่ไหม?

จะไม่โดนทำรุนแรงอีก

จริงใช่หรือไม่?

หากเป็นเช่นนี้...เขาก็จะทำ

จะตั้งใจทำหน้าที่อนุภรรยาที่ดีให้มากที่สุด

จะทำหน้าที่ให้ไม่มีขาดตกบกพร่อง

เขาจะสวดภาวนาให้ทุกครั้งที่ชินอ๋องไปออกรบ

จะตั้งใจเรียนรู้การทำเสื้อผ้าและของใช้เล็กๆน้อยๆให้ชินอ๋อง

ตั้งใจมีบุตรให้กับชินอ๋องเร็วๆเพื่อเป็นการสืบเชื้อสายของวงศ์ตระกูล หากไม่ตั้งท้องภายในห้าปี...เป็นเช่นนั้นเขาก็จะโดนเรียกว่าเป็นเมียที่ใช้การไม่ได้

และเขา...จะสวดภาวนาให้ชินอ๋องได้เจอคนที่รักและแต่งเข้ามาเป็นฮูหยินหลวงเสียที หรืออาจจะเป็นอนุภรรยาที่สองหรือสามก็ได้

หากเจอคนที่รักแล้ว ชินอ๋องก็คงไม่มายุ่งกับเขาต่อไปอีก

ถ้าเป็นไปตามนี้ เขาก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

ชีวิตของเขา...ขึ้นอยู่กับความพอใจชินอ๋องแล้ว

_____________________________________________________________

จีนในสมัยก่อนสามีจะเป็นใหญ่เสมอๆ ดังนั้นภรรยาจะต้องเป็นผู้ตาม อาจจะเห็นว่าจิ้นชิงเอาแต่อ่อนแอ แต่ไรท์บอกเลยว่าจิ้นชิงสามารถทำให้ผู้ชายตัวโตกระหายเลือดอย่างลู่ซือเจ็บหัวใจได้แน่นอนนน

 เจอกันตอนหน้าค่ะ พรุ่งนี้อัพปิดตารักเน้อออ

ฝันดีจ้า


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น