ชวนฝันพาละเมอ

ขอบคุณทุกคนที่ให้การสนับสนุนไรด์ตัวเล็กๆคนนี้ เป็นกำลังใจให้ไรด์ได้ด้วย การเม้น 1 เม้น เท่ากับ 1 กำลังใจของไรด์ ขอบคุณที่ติดตามอ่านทุกเรื่องที่ไรท์แต่งขึ้นนะคะ เลิฟๆรีดเดอร์ทุกคน

บทที่ 2 (Unfriend) อันเฟรนด์

ชื่อตอน : บทที่ 2 (Unfriend) อันเฟรนด์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2561 21:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 (Unfriend) อันเฟรนด์
แบบอักษร

(มหาลัย)

ผมที่นั่งทำงานในคณะสถาปัตยฯ ตอนนี้ก็เป็นเที่ยงกว่าแล้ว ผมนั่งทำงานในเวลากลางวันและกลางคืน แต่ที่ผมชอบทำงานเวลากลางคืนมากกว่าถ้าผมเลือกได้มันได้ฟิวได้อารมณ์มากว่าคิดงานที่เราจะสร้างสรรค์ขึ้นมาได้ดีกว่าช่วงกลางวัน อันนี้มันเป็นความคิดเฉพาะตัวของเด็กสถาปัตยฯเขาว่ากันแต่ผมว่ามันก็จริงนะ ถ้าไม่ติดว่าอาจารย์เช็ดชื่อพวกผวคงไม่แหกตามานั่งทำงานในเวลากลางวันแน่ๆ

“ไอ้วิน mass model ใกล้เสร็จยังว่ะ”เปาถามขึ้น

“ใกล้แล้วมึงเหลือเปลี่ยนองศ์ประกอบไม่มาก กูกะว่าจะเพิ่ม spaceในตัวบ้านให้มีพื้นที่สีเขียวอีกนิดหน่อย” ผมเงยหน้าจากงานที่ทำหันไปหาไอ้ปอนเพื่อนสนิทที่อยู่ในแก๊งค์ของผม

“งานมึงนิดเดินไวจังนะ..ขอกูนิดเพิ่งคิดงานออก...แต่สเก็ตภาพไว้แล้วแหละเดี๋ยวกูจะไปทำต่อที่ห้อง” เปาตอบ

“พวกมึงรีบๆเก็บของไปหาข้าวแดกกันเร็วกูหิวแล้วเว้ย”

พวกผมต่างพากันพยักหน้า...เป็นอันตกลงพวกเพื่อนผมมันก็รีบกวาดของที่ทำงานใส่กระเป๋าไม่ถึงห้านาทีแก๊งค์ของพวกผมก็มายืนที่โต๊ะสีขาวในโรงอาหารเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

“แดกไรเพื่อน?”

“กระเพราหมูชิ้น”

“คะน้าหมูกรอบ”

“ข้าวผัดหมู”

“กูแดกอะไรดีว่ะ?”

“เร็วๆเถอะมึง...งั้นกูเอากระเพราหมูกรอบ”

ด้วยความที่พวกผมจะชอบสั่งร้านอาหารตามสั่งที่อยู่โรงอาหารเจ้านี้เป็นประจำ ชื่อว่า ‘ร้านเจ๊แดงกระทะเหล็ก’ ทำไวให้เยอะต้องเจ๊แดงเท่านั้น

“เจ๊เอากระเพราหมูชิ้น ,คะน้าหมูกรอบ,ข้าวผัดหมู,และกระเพราหมูกรอบ อย่างละ 1”

“จัดไป 5 นาทีเดี๋ยวไปเสิร์ฟ”

“นี่เงินนะเจ๊..เดี๋ยวพวกผมจะรอ จุ๊ฟๆ”

“เขินน้องวินวินคนบ้า...เจ๊รอจับเป็นผัวอยู่นะ” ผมส่งมินิฮาร์ทให้แกอย่างไว พวกผมชอบหยอกแกเป็นประจำเพราะแกเป็นสาวสองที่นิสัยดีและขำในเวลาเดียวกัน

ผมลืมไปว่าแก๊งค์พวกผมมีชื่อใน Line กลุ่มว่า ‘โฉด’ มันไปคล้องกับคำว่า ‘โสด’ พอดีแก๊งค์ของพวกผมถือคติไม่มีแฟน เพราะอะไรนะเหรอแค่พวกผมยังเอาตัวเองไม่รอดเลยนับประสาอะไรจะมีปัญญาไปมีแฟนเป็นตัวเป็นตนตัดทิ้งไปได้เลย ส่วนมากเพื่อนผมก็ ‘วันไนท์สแตน’ กันทั้งนั้นมีแค่ผมนี้แหละที่ไม่เคยไปวันไนท์สแตนกับใครที่ไหน เดี๋ยวเรตติ้งผมจะตกเอาเปล่า 5555 เลยไม่ขอมั่วกับใครจะดีกว่า

“วินคะ! ...ขอถ่ายรูปหน่อยได้ไหมจะเอาไปลงเพจ” ผมยิ้มให้คนที่ขอถ่ายรูปอย่างเป็นมิตร หนึ่งรูป สองรูป และมีคนอื่นขอถ่ายอีกอันนี้ผมแทบจะปาดเหงื่อเพราะคนมันเริ่มเยอะจนมีคนดึงแขนผมออกมา

“ควรพอได้แล้ว” เสียงของขุนเขาดังขึ้นข้างๆผม ทุกคนในที่นี้เป็นอันต้องหยุดทุกอย่างแล้วรีบหนีจากผม ถึงแก๊งค์พวกมันจะหล่อลากดินมากแค่ไหนแต่เรื่องนิสัยโหดและไม่ชอบตีสนิทใครมั่วแบบแก๊งค์พวกมันก็เป็นที่รู้จักของคนในมหาลัยเป็นอย่างดี

ผมเพิ่งเห็นแก๊งค์โหดของขุนเขาที่มาใกล้ผมตอนไหนก็ไม่รู้

“มากินข้าวเหรอ?” ดูมันถามผมคำถามปัญญาอ่อนจริงๆ

“อืม! แล้วมึงอ่ะ?”

“มาดูหน้าคน!”

“หน้าใครว่ะ?”

“ชั่งเถอะ...แดกเยอะๆแล้วกันผอมจะตายห่าอยู่แล้วนี่กูซื้อนมเย็นของโปรดมาให้”

“ว้าว...ขอบคุณนะ” ผมนิตาเป็นประกายทันที ไอ้ขุนมันรู้ว่าผม ‘ชอบอะไร’ ‘ไม่ชอบอะไร’ เรียกว่ารู้ดีกว่าเพื่อนใน ‘แก๊งค์โฉด’ อีกเพราะอยู่หอด้วยกันมั้งเลยรู้เรื่องของผมและมันกันทั้งสองฝ่าย

“ตอนเย็นว่างไหม..” ผมที่ยืนดูดนมเย็นอยู่ แต่เพื่อนของไอ้ขุนแยกย้ายกันไปจองโต๊ะเป็นที่เรียบร้อยแล้วเลยเหลือแค่ผมกับมันสองคน

“ก็ว่างนะแก๊งค์กูไม่ได้ชวนไปไหน..มีอะไรหรือป่าว?” ผมถามมันด้วยความสงสัย

“ไปดูกูเตะบอลหน่อยดิ!” ผมกับงงเลยทุกครั้งมันก็ไม่ได้ชวนผมนี่หว้าทำไมอยู่ดีๆมาชวนกูได้ว่ะ

“กี่โมง?...”

“สี่โมงเย็น...โอเคนะกูไปแล้ว” ผมยังไม่ได้ตกลงอะไรเลยแม้พูดแบบนี้เชิงบังคับกันชัดๆ

ช่วงเที่ยงพวกผมก็กินข้าวเสร็จเตรียมเข้าเรียนในคลาสบ่าย

“วันนี้ผัวมาหาสบายใจหรือยัง?”

“อย่ากวนตีนกูไอ้เอซ”

“มันมาทำไม?” ไอ้โน่ถามขึ้น

“มาชวนกูไปดูมันเตะบอลว่ะ!”

“กูว่างานนี้ต้องมีคนใดคนหนึ่งแอบชอบกันแล้วว่ะ”

“ใครว่ะ?”

“มึงกับไอ้ขุนไง”

“พวกมึงเอาอีกแล้วนะ!!!!”

“ก็มันจริงนิว่ะ...มึงลองคิดดูดีๆนะไอ้วินว่าเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมาไอ้ขุนเคยทำตัวกับมึงแบบเพื่อนจริงๆที่พวกกูเป็นอยู่ตอนนี้หรือป่าว”

“ทำไมกูต้องคิดให้ปวดหัวว่ะ! มันไม่มีทางมาชอบคนอย่างกูเหรอมึง! เพื่อนกันแหละดีสุดแล้ว”

“เพื่อนสนิทคิดไม่ซื่อแหละมึง!”

“ไอ้ขุนนัดมึงไปดูบอลกี่โมง”

“สี่โมงเย็น”

“มึงลองไม่ไปดูไหม? มึงจะได้รู้ว่ามันจะแสดงออกเหมือนเพื่อนที่เขาทำกันไหม”

“พวกมึงว่างหรือไงหาเรื่องให้กูจัง”

“ไม่ลองไม่รู้เว้ย”

“เออ!!!!!!”

ผมตัดความรำคราญด้วยการตกลงกับพวกมันแล้วก็พากันเรียนจนถึงสี่โมงเย็นพอดี ผมเก็บกระเป๋าเตรียมจะออกไปข้างนอก

“เดี๋ยว! มึงต้องอยู่ทำงานกับพวกกูในคณะและปิดโทรศัพท์ด้วย”

“ห่า! กูยกเลิกแผนบ้าบอได้ไหมว่ะ”

“ไม่!!!!!!!!!” พวกเพื่อนเลวพร้อมใจกันพูดจริงนะ

“เอาโทรศัพท์มา”

“เออ! เอาไป”

“นั่งทำงานไปเลยมึงไอ้วิน”

“ครับพ่อ”

.

~ 1ชั่วโมงผ่าน ~

.

~ 2ชั่วโมงผ่าน ~

.

~ 3ชั่วโมงผ่าน ~

.

~ 4ชั่วโมงผ่าน ~

.

( 20.00 น. )

“ปล่อยกูกลับได้ยังกูหลับไปสามรอบแล้ว”

“พวกกูร่างแบบเสร็จพอดี..เดี๋ยวกลับพร้อมกันอย่างอแงไอ้วิน!”

.

.

กว่าพวกมันจะปล่อยให้กลับได้พวกมันก็ลากผมไปกินก๋วยเตี๋ยวไก่หลังมออีก...ไอ้ห่าพวกนี้กูเหนื่อยใจกับพวกมึงจริงๆ กว่าจะถึงห้องก็ปาไป ‘สามทุ่มกว่าๆ’ กูจะโดนมันโกรธอะไรไม่เนี้ยไม่เคยผิดนัดกับมันเลยสักครั้ง ‘เอาว่ะเป็นไงเป็นกัน’


“โปรดติดตามตอนต่อไป”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}