Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

​บทที่15 : พี่มึงกำลังทำกูสับสน

ชื่อตอน : ​บทที่15 : พี่มึงกำลังทำกูสับสน

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 24 พ.ย. 2561 19:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่15 : พี่มึงกำลังทำกูสับสน
แบบอักษร

​บทที่15 : พี่มึงกำลังทำกูสับสน

.

.

.

"มึงชอบหรอวะไอ้เจ!?"

"ชู่ว! เบาๆสิวะไอัเทล จะแหกปากทำไมเดี๋ยวพวกแม่งได้ยิน"

"โทษๆ กูลืมตัวอ่ะ สรุป...มึงชอบหรอวะ?"

"กู กูก็ไม่รู้อ่ะ แต่สองสามวันมานี้กู..."

ผมนิ่งเงียบไปอย่างใช้ความคิดอยู่นาน ก่อนจะเงยหน้าสบตากับเพื่อนรักอย่างไอ้เทล

"กูอะไรวะ? เร็วๆดิ"

"กูชอบใจเต้นแรงอ่ะ กูอยู่กับตาลุงแล้วกูทำอะไม่ถูกเลย พอเจอหน้านะกูก็คิด..คิดว่า เอ่อ เค้าจะทำอะไรกูมั้ย"

"สัส! เค้าไม่ทำมึงหรอกไอ้บ้า เค้าก็คิดแหละว่าถ้ามึงไม่ชอบเค้า เค้าก็ไม่ขืนใจมึงหรอก ควายยยย"

เป็นการให้คำปรึกษาที่ดีในระดับหนึ่งเลยก็ว่าได้

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะสองสามวันมานี้ผมก็เอาแต่คิดมากเรื่องตาลุงอยู่นั่นแหละ จนถึงตอนนี้ก็ยังกระวนกระวายใจไม่เป็นสุข ไม่รู้ว่าเพราะอะไรก็ยังหาเหตุผลไม่ได้อยู่ดี

"มึงจะมานั่งคิดเองเออเองไม่ได้นะเว้ย"

"ก็กูไม่รู้จะทำอะไรต่อนิ"

"ถามตรงๆสิวะ"

"บ้า! ไม่เอาอ่ะ"

ทุกเรื่องทุกอย่างผมบอกไอ้เทลหมดเลยครับ มันจะเป็นคนเดียวที่เวลาผมปรึกษาอะไรมันก็จะช่วยได้ดีมากๆ รวมไปถึงเรื่องตาลุงนั่นด้วยที่มาบอกว่าชอบผม ไอ้เทลก็เหว๋อไปในตอนแรก

"ถามตรงๆไปเลยเชื่อกูดิ เค้าเป็นผู้ใหญ่กว่าคงไม่มาล้อเล่นอะไรกับมึงแบบนี้หรอก"

"โอ๊ย กูจะถามได้ยังไง แค่ตัวกูก็ยังไม่รู้เลยว่ากูรู้สึกอะไรอยู่!"

"ก่อนหน้านี้มึงบอกกูว่าเค้าชอบมานัวเนียปลํ้าจูบมึงช่ะ?"

"อ่ะ..อื้อ!"

รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วตัวอย่างบอกไม่ถูก เวลาที่ต้องเอามาซ้อมวอลเล่ย์ก็แทบจะไม่มีสมาธิด้วยซํ้าเพราะในหัวมีแต่ตาลุงผุดขึ้นมาเต็มไปหมด

ถึงเทลมันจะถามยํ้าขนาดนี้ผมคงต้องตอบความเป็นจริงไป แทบในทุกๆวันผมมักจะถูกตาลุงมันมารุกจูบแถมมาเกาะแกะอีก เล่นเอาตัวผมคิดอะไรไม่ออกไปไม่เป็นเลยดีกว่า

"เค้าชอบมึงชัวร์ แล้วมึงอะ...รู้สึกยังไงในเมื่อเค้าทำกับมึงแบบนี้"

"โกรธดิสัส!..."

"..."

"แต่ว่าพอหลังๆกูก็ไม่รู้จะทำอะไร หน้าแม่งก็ชอบร้อนๆ แถมไม่กล้าสบนากับตาลุงมันด้วย"

"ใจเต้นแรงเหมือนนางเอกในละครป้ะ?"

"อืม แบบนั้นเลยอ่ะ เชี่ย!...ทำไงดีวะไอ้เทล"

"เห้ยๆ ใจเย็นก่อนไอ้เจ"

ผมรีบรุดเกาะแขนไอ้เทลเพื่อนรักที่ทำหน้าหน่ายใส่ผมก่อนจะแกะมือผมออกแล้วหันมาประจัญหน้ากัน

ผมเงยหน้ามองมันที่สูงร้อยเจ็ดสิบห้าได้ก็เบะปากเรียกความสงสารจากมันทันที เทลมันถอนหายใจเหมือนมันขี้เกียจจะพูดยังไงยังงั้น

"อาการชัดเจนขนาดนี้แล้ว ยอมรับสักทีเถอะอีหนู"

"มึง แค่ใจเต้นแรงเองนะ มันแปลว่ากูชอบหรอ ง่ายไปป้ะ?"

"มึงรู้สึกรังเกียจที่เค้าทำมั้ยละ"

"..."

จะบอกว่าไงดีอ่ะ...รังเกียจมั้ย ไม่รู้เหมือนกัน แต่เวลาถูกนัวเนียหรือถูกจับแต่งเสื้อผ้าแนวยั่วสวาทแบบนั้นแล้วก็จะใจเต้นแรงและทำอะไรไม่ถูกมากกว่า

"ไม่ตอบอ่ะ?"

"กูไม่รู้"

"โอ๊ะ! ไม่รู้ไรสักอย่าง มึงลองเสียตัวดูสักครั้งสิ เผื่อจะรู้ไง"

"ฮะ!?"

.....

....

...

..

.

19:26น.


"เอาไงดีๆ เอิ่ม...ถามตรงๆไปเลยดีป้ะวะ ฮึ้ย! ไม่เอาอ่ะกูอาย"

ผมที่นั่งมองตัวเองอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่พลางส่ายหน้าสะบัดทีคอเกือบเคล็ด นี่ก็นั่งพูดกับตัวเองมาตั้งนานแล้วนะเนี้ย

พอลองตั้งสติแล้วมองตัวเองในกระจกก็พบว่าหน้าตัวเองนั้นหน้าก็ชอบแดงแทบตลอดเวลาที่อยู่กับตาลุงนั่น 

"นี่กูรู้สึกจริงๆหรอวะ?"

เวลานี้คงได้แต่นั่งรอคอยให้อีกคนกลับมาจากงานที่โรงพยาบาล นึกสภาพไม่ออกเลยว่าตอนที่ตาลุงกลับมาวันนี้จะจับผมใส่อะไรอีก 

"ถ้ากูชอบ คงชอบไอ้คนวิปริตนั่นแน่ๆ"

แกร๊ก!

"จีจี้"

นั่นไง กูว่าแล้ว...แม่งเรียกกูอีกแล้ว!

หลังจากวันที่ไปกินข้าวกับพ่อและแม่ ดูเหมือนว่าไอ้ลุงวิปริตตรงหน้าจะเรียกชื่อเล่นตอนเด็กๆของผมตามมาด้วยอีกคน ถึงจะด่าว่าก็แล้วแต่ลุงมันก็ยังตายด้านเรียกอยู่ดี

"ชิ! บอกว่าอย่าเรียกแบบนี้!"

"จีจี้ไปหงุดหงิดอะไรมา?"

"โอ๊ย! บอกว่าอย่าเรียกจีจี้! กูชื่อเจแปนโว้ย เจแปนอ่ะเจแปน!"

"จีจี้โมโหหิว?"

"ไอ้บ้านี่ไม่เข้าใจรึไงฮะ! ไม่เอาจีจี้เว้ย!"

"ไปเตรียมชุดก่อนนะ"

"เอ้า"

และแล้วลุงแม่งก็ตีหน้ามึนเปลี่ยนเรื่องแล้วก็เดินหายไปในห้องแต่งตัว ทิ้งให้ผมยืนลมออกหูเป็นบ้าเป็นบออยู่ ก่อนจะกลับมาพร้อมกับชุดที่ถือมาด้วยอยู่ในมือพร้อมกับยื่นมาให้ผม

"อะไรอ่ะ?"

"เปลี่ยนใส่อันนี้"

"โอ๊ย! แค่ที่กูใส่นี่ก็พอแล้วมั้ง! จะเอาอะไรอีกเนี้ย!"

ผมก้มลงมองตัวเองที่สวมเพียงเชิ้ตตัวโคร่งสีดำและท่อนลางที่สวมเพียงชั้นในลายลูกไม้สีเทาอ่อนๆตัวจิ๋ว อย่าถามว่าทำไมผมถึงยอมใส่ ก็ไอ้วิปริตมันเอากางเกงในผมไปไว้ไหนหมดแล้วก็ไม่รู้ เดินค้นมาสามวันแล้วยังไม่เจอเล้ย!

"ชอบแบบนี้?"

"ไม่!"

"งั้นก็ใส่อันนี้"

"ไม่ใส่! อย่ามาใกล้ด้วย หงุดหงิด!"

ถ้าใครรู้ว่าผมมาแต่งตัวใส่พวกชุดยั่วสวาทขาดติ่งแบบนี้นะ ชีวิตผมจบอยู่แค่นี้แน่ๆ วันแรกก็ตะลึงแทบจะเป็นลมกว่าจะผ่านแต่ละชุดจนมาถึงวันนี้ได้ โคตรเหนื่อย!...ไอ้ที่เหนื่อยก็เพราะวิ่งเข้าไปทุบตีไอ้โรคจิตนั่นแหละ แต่สุดท้ายผมก็เหนื่อยก่อนอยู่ดี

"เป็นอะไร?"

"ก็บอกไม่ต้องมาใกล้ไง ออกไปเลยนะ!"

"โกรธอะไรมา?"

"เอาจริงช่ะ โกรธพี่มึงนั่นแหละ!"

ลุงมันทำหน้างงนิดๆก่อนจะเข้ามาใกล้ผมแล้วใช้มือลูบที่แก้มผมเบาๆก่อนที่ใบหน้าคมจะค่อยๆโน้มเข้ามาสบตากับผมใกล้ๆ

"พี่ทำอะไรให้จีจี้โกรธหรอ?"

"ก็พี่มึงอ่ะ!..."

ผมชะงักเล็กน้อยกับสายตาคมที่จ้องมอง ก่อนจะพูดด้วยนํ้าเสียงอ่อนลง

"ก็ พี่มึงเอาแต่สนุกกับความรู้สึกกู พี่มึงทำให้กูปั่นป่วนนะเว้ย นึกถึงใจกูบ้างดิ"

"เรื่อง?"

"เอ้า ก็เรื่อง..."

ทั้งๆที่ตอนแรกยังกล้ามองหน้าแล้วสบตากันอยู่แท้ๆ แต่ดูตอนนี้สิเป็นผมเองที่หลบสายตาร่างสูงก่อนด้วยซํ้า มือหน้ายังคงวนเวียนอยู่ที่แก้มผมแล้วออกแรงบีบมันเป็นระยะๆ

"เรื่อง?"

"ก็...ที่บอกว่าชอบกูนั่นไง พูดเรื่องจริงหรือว่าล้อเล่นกันแน่ ขอแบบชัดเจนได้มั้ย"

อย่างน้อยตาลุงคงแกล้งผมเล่นๆแบบขำๆแน่นอน แต่ถ้าเป็นแบบนั้นผมเองก็ดันเผลอคิดไปเองแล้วใจก็เต้นแรงไปเองด้วยซํ้า

พี่มันค่อยๆจับคางผมแล้วช้อนขึ้นหมายให้ผมกับพี่มันสบตากับแบบตรงๆ สัมผัสแรกที่รู้สึกคือ ตื่นเต้นมากๆ อยากรู้จังว่าลุงมันคิดจะแกล้งผมเล่นหรือว่าเรื่องจริง

"ทำไมชอบทำตัวน่าฟัด"

"มันเกี่ยวไรด้วยวะพี่มึง?"

"จริงมั้ยล่ะ?"

"เออ แล้วแต่จะคิดเหอะ หน้าอ่ะถอยออกห่างๆหน่อย ใกล้ไปแล้ว"

"ขอหอมหน่อยสิ"

"ไม่ ไม่ให้เว้ยแล้วก็จะ..อ๊ะ!"

ฟอด!

"อื้อออออ!"

ว่ายังไม่ทันจบตาลุงมันก็กดปลายจมูกสันโด่งได้รูปลงมาเต็มๆ ผมนี่ก็รีบเบี่ยงหน้าหนีทันทีแต่ก็ไม่วายถูกแขนแกร่งรวบเข้าไปกอดอยู่ในอ้อมอกซะแล้ว

เนี้ย!...มันเป็นซะอย่างเนี้ย! จะไม่ให้กูใจเต้นแรงได้ไงวะ!?

"พะ..พอแล้วพี่มึงจะมากไปแล้วนะ อ๊ะ!"

"อืมมมม ตัวหอมมาก"

"โอ๊ย!"

เพี๊ยะ!

"พี่มึงจะดึงกางเกงในกูทำไมวะฮะ!"

"หึ"

ร่างสูงแสยะยิ้มก่อนจะก้มลงมาฟัดแก้มผมอีกครั้งทำอย่างกับว่าเมื่อกี้ไม่ได้ดึงชั้นในผมจนมันหลุบหายเข้าไปในร่องก้นผม ผมนี่ก็รีบดิ้นทันทีก่อนที่พี่แม่งจะทะลึ่งไปมากกว่านี้

"พอแล้ว! อื้ออออ! ถ้าไม่หยุดนะกูจะโกรธจริงๆด้วย!"

"น่ารักจริงๆ"

"เออๆ ชมแม่งอยู่ได้ ปล่อยโว้ยยยย..อึดอัด!"

ผมผลักตาลุงมันออกให้ให้ห่างจากตัวก่อนที่จะเสียตัวไปมากกว่านี้แล้วสบตากับตาลุงที่ยืนแสยะยิ้มแป้นหน้าตานี่แม่งโคตรจะสื่อความหมายจัดเจนว่าอยากจะ โอ้บะบะ ผมแค่ไหน...

"อย่ามาทำสายตาแบบนี้นะ ไอ้โรคจิต!"

ผมรีบถึงชายเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งพยายามให้มันปิดมาถึงหัวเข่าแต่เหมือนดึงไปก็เท่านั้น ก่อนที่ผมจะพยายามใช้มือปัดปัองสงวนขาสั้นๆของตัวเองไว้

"เรื่องที่ถามน่ะ"

"..."

"ก็ชอบจริงๆ"

"อึก! พี่มึงหลอกกูเล่นใช่มั้ยฮะ?"

"..."ส่ายหน้า

"อย่ามาทำเป็นหน่อยเลย รู้นะว่ากำลังแกล้งกูอยู่อ่ะ!"

"ถ้าไม่ชอบ คงไม่ให้ใส่อะไรแบบนี้หรอก"

"ก็ไม่แน่อ่ะ! พี่มึงอาจจะหลอกกูอยู่ก็ได้นะตอนนี้ พี่มึงอาจจะทำกับคนอื่นมาแล้วก็ได้ ไม่หลงกลหรอกเว้ย!"

"จีจี้"

ร่างสูงเอ่ยเรียกชื่อผมในตอนนี้ ตอนที่ผมกำลังสติแตกกระสับกระส่ายทำอะไรไม่ถูก แค่บทสนทนาเมื่อกี้ก็ร่ายมาซะยาวเยียดเกินความจํ้าเป็นอีกต่างหาก!

โอ๊ย!...เกลียดตัวเองจังวุ้ย!

"บอกแล้ว ถ้าไม่ชอบคงไม่ทำขนาดนี้"

"ไม่เชื่อ! พี่มึงแม่งไม่มีความจริงจังเลยที่พูดก่อนหน้านี้ แล้วจะให้เชื่อได้ยังไงเล่า!"

หืม?...ทำไมกูต้องพูดเชิงตัดพ้อน้อยใจเป็นพวกผู้หญิงขี้งอแงแบบนี้ด้วยอ่ะ WTFมาก-.-

ถึงจะพลั่งปากหลุดพูดไป ก็ทำให้อีกคนจากที่สีหน้าเรียบนิ่งแปรเปลี่ยนมาอมยิ้มเล็กน้อย น้อยจริงๆนะ ถ้าไม่สังเกตคือจะไม่เห็นเลยว่า ลุงแม่งยิ้มอยู่!

"อะ..อะไร มีอะไรก็พูดดิ อย่าเงียบ"

"อืม แล้วถ้าแบบนี้..."

"เห้ย!"

พรึ่บ!

ตาลุงจับผมแล้วดันให้หงายท้องลงเตียงไปเลย โชคดีที่มันไม่ได้จุกหรืออะไรมาก แต่ถ้าจะเป็นคงเป็นสมอง! คิดอะไรไมีออกเลยโว้ยยยย ลุง!..ลุงมึงจะทำอะไรกู!?

"จะ..จะทำอะไรอ่ะ กะ..ใกล้เกินไปแล้ว อื้อออ ห่างหน่อย"

"..."

ลุงมันเงียบครับ ตอนนี้ผมรู้สึกแค่ว่าลำตัวของตาลุงที่ตามขึ้นมาคร่อมทับผมอยู่เริ่มบดเบียดเข้ามา ช่วงล่างที่ลุงมันใช้ขาตัวเองแทรกเข้ามาระหว่างขาผมก่อนจะบดเบียดเข้ามาทันที

ใบหน้าคมพร้อมกับปลายจมูกโด่งเริ่มเข้ามาคลอเคลียตามลำคอและแก้มของผมอยู่ตลอดเวลา สองมือผมรีบกำผ้าปูแน่นพร้อมกับหลับตาปี๋

"จีจี้ มองหน้าพี่สิ"

"มะ..ไม่เอา!"

"ทำไมดื้อจัง"

"อื้อ! บอกให้ห่างหน่อยไง!"

ถึงผมจะหลับตาปี๋หลบหลีกการเผชิญหน้ากับร่างสูงด้วยการสบตา แค่เพียงลมหายใจที่โรยรินคลอเคลียอยู่ข้างแก้มก็ทำให้รู้สึกแล้วว่าตาลุงมันอยู่ใกล้ผมมาก

ตามลำตัวที่ค่อยๆบดเบียดและสัมผัสกันทำเอาตัวผมร้อนวูบวาบอย่างบอกไม่ถูก ไม่ต้องห่วงอะไรเลยเพราะด้านล่างของเราทั้งสองมันเสียดสีกันเต็มทีแล้ว

"หน้าแดงเชียว"

"พี่มึง กะ..กูขอละ ถ้าคิดจะแกล้งกูเล่นๆอย่าทำแบบนี้เลย แค่สองสามวันมานี้กูก็ปวดหัวจะตายแล้ว"

"ไม่ได้แกล้ง"

"..."

"แต่จริงจัง"

ผมค่อยๆลืมตาเพื่อที่จะมองใบหน้าอีกคน ทันทีที่ลืมตามันก็ผิดคาดจริงๆในเมื่อใบหน้าอีกคนอยู่ผมมาก ดวงตาสีนํ้าตาลวาวสะท้อนแสงจ้องมองผมด้วยแววตาที่ดูจริงจังและเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงใจ 

"พี่มึง กำลังทำกูสะ..สับสนนะ"

ถึงเสียงผมจะสั่นๆไปบ้างแต่ก็ยังคงกล้าที่จะจ้องตาร่างสูงกลับเช่นกัน 

ผมสับสนจริงๆ เหมือนตอนนี้มันกำลังถูกปั่นป่วนจากตาลุงวิปริตทำให้ผมคิดหนักมาโดยตลอดจนตอนนี้ความคิดตีรวนกันไปหมด

แต่แล้วตาลุงก็มีแนวทางเสนอแนะขึ้นมา...

"ถ้าจะให้แน่ใจ งั้น..."

"...?"

"ก็มาลองกัน"














ติดตามตอนต่อไป



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}