email-icon

ฝากถูกใจติดตามและเม้นให้เฮียแจ็คสันด้วยนะคะ. และเป็นกำลังใจในการเขียนให้ไรท์ด้วยเน้อ...คำผิดไม่ต้องห่วงค่ะเยอะเหมือนเดิม555 จากใจนักเขียนมือใหม่จางหยี

ตอนที่3. ฝันร้ายของเหมือนฝัน

ชื่อตอน : ตอนที่3. ฝันร้ายของเหมือนฝัน

คำค้น : Got7 Jackson แจ็คสัน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 706

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ส.ค. 2562 20:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3. ฝันร้ายของเหมือนฝัน
แบบอักษร

 

 

#2 ปีที่แล้ว 

@ คอนโดแจ็คสัน 

ตอนนี้ฉันมารอแจ็คอยู่ในห้องที่คอนโดแล้วและนัดฉันให้มาเจ้าตัวกลับหายไปเนี่ยนะ 

แกร็ก... 

"สงสัยจะมาแล้ว" ฉันกำลังจะเดินออกไปนอกห้องนอนแต่ก็ต้องหยุดชะงักก่อนเมื่อประตูเปิดเข้ามาพร้อมกับร่างชายหญิงสองคน....ผู้หญิงคนนั้นคงมาเอาของละมั้ง 

"แจ็คค่ะเหมือนฝันรู้จะไม่เกิดเรื่องหรอค่ะ" 

"แพมคุณก็รู้นี่ว่าผมไม่ได้จริงจังอะไรกับฝันอยู่แล้ว" แจ็คสันพูดกับผู้หญิงตรงหน้าเขาและตอนนี้น้ำตาฉันมันก็ได้ไหลลงมาแล้ว 

"จริงนะคะคุณพูดจริงๆนะ" เธอพูดพร้อมกันค่อนๆโอบคอแจ็คสันไปด้วย 

"จริงสิครับผมก็แค่เอาเธอมาเป็นแฟนขั้นเวลาไปอย่างงั้นเอง" หึ.แฟนขั้นเวลาหรอตลอดเวลาที่ฉันคบกับเขาก็แค่ขั้นเวลาหรอ.....ฉันนี่มันโง่สิ้นดีที่หลงเชื่อคำว่ารักจากเขาหลงเชื่อว่าเขาจะมีฉันแค่คนเดียว 

"ก็ดีค่ะ...แพมเชื่อคุณก็ได้ค่ะ" แพมพูดและค่อยๆแกะกระดุมแจ็คออกที่ละเม็ดอย่างยั่วผู้ชายตรงหน้า 

"เดี๋ยวก่อนสิแพม...เรื่องที่เราตกลงกับบนรถ" เขาตกลงอะไรกัน....หึ...แต่แกจะไปคิดทำไมในเมื่อฉันกับเขาจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว 

"ตอนนี้ฉันกับคุณเรามามีความสุขกันก่อนดีกว่าอย่ามัวพูดถึงเรื่องคนอื่นเลย" แพมพูดจบทั้งคู่ก็ค่อยๆเริ่มบทรักกันอย่างมีความสุขโดยที่ไม่รู้เลยว่าฉันเจ็บมากแค่ไหน 

ฉันเอามือปิดปากนิ่งเงียบมองภาพตรงหน้าที่เขากำลังแทงข้างหลังฉันอย่างไม่อยากจะเชื่อและไม่ให้เสียงร้องมันดังออกมาแต่มันไม่ไหว..ไม่ไหวจริงๆ 

"ฮึก...แจ็คสัน" ฉันออกมาขัดจังหวะรักของทั้งคู่และเมื่อเขาได้ยินเสียงฉันก็รีบลุกออกมาจากตัวผู้หญิงคนนั้นทันที 

"ฝันมาได้ไงเนี่ย" แจ็คตกใจที่เห็นฉันเลยรีบใส่เสื้อผ้าของตัวเองให้เหมือนเดิมและเดินเข้ามาหาฉันทันที 

"นี่หรอสิ่งสำคัญที่นายจะให้ฉันดูอะ..น่าสมเพสที่สุด" 

"ฝันฟังแจ็คอธิบายก่อนนะ" ระหว่างที่แจ็คพูดผู้หญิงคนนั้นก็เดินเข้ามาเกาะแขนเขาอย่างเป็นเจ้าของ 

"ที่รักบอกฝันไปสิค่ะว่าคุณคบเธอเพื่อขั้นเวลา" ฉันไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงคนนี้จะกล้าทำแบบนี้ทั้งๆที่ก็รู้ว่าฉันคบกับเขาอยู่ 

"มันไม่มีอะไรที่ต้องฟังแล้วแจ็คสันฉันได้ยินมันหมดแล้ว" ฉันพยายามไม่เชื่อคำพูดของคนอื่นแต่เมื่อได้เห็นได้ยินแบบนี้แล้ว...พอกันทีกับผู้ชายคนนี้ 

"อย่าเป็นแบบนี้สิเธอต้องฟังฉันก่อนนะเหมือนฝัน" แจ็คสะบัดมือผู้หญิงคนนั้นออกและตรงเข้ามาหาฉันเพื่อที่จะอธิบายเรื่องโกหกให้ฉันฟัง 

เพี้ยย....ฉันตบหน้าเขาจนหน้าเขาหันไปตามแรงและขึ้นสีแดงระเรื่อ...แค่นี้มันน้อยไปด้วยซ้ำกับสิ่งที่เขาทำ 

"ต้องให้ฉันฟังว่านายไม่ได้จริงจังกับฉันหรือฉันเป็นตัวแก้ขัดให้นายเอาเพื่อขั้นเวลาห๊ะ.." วันนี้มันควรจะเป็นวันที่เรามีความสุขกันสามคนพ่อแม่ลูกสิแต่ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วย 

"เราเลิกกันเถอะนะ" ฉันบอกเลิกแจ็คไปและฉันก็จะไม่มีทางเปลี่ยนใจง่ายๆ ส่วนลูกฉันจะเป็นคนดูแลเขาเอง 

"ไม่อะฉันไม่มีทางปล่อยเธอไปฉันรักเธอนะเหมือนฝัน" 

"รักฉันหรอรักฉันและทำไมต้องทำเรื่องสารเลวแบบนี้" ถ้าเขามีอะไรกับผู้ญิงคนอื่นฉันจะเจ็บน้อยกว่านี้อีกแต่ผู้หญิงคนนี้... 

"มันไม่ใช่อย่างที่ฝันเห็นและได้ยินนะ" แจ็คกอดฉันแน่นไม่ยอมปล่อย..ทำไมเขาต้องยื้อฉันไว้ด้วยทำไมอะ 

"อย่าเอาตัวโสโครกของนายมาโดนตัวฉันปล่อย.." ฉันผลักตัวเขาให้ออกห่างและรีบวิ่งออกไปจากตรงนี้แค่ออกไปจากตรงนี้เท่านั้นออกไปให้ห่างจากผู้ชายและผู้หญิงสองคนนี้ 

ปี๊ดดด...ปี้ด.... 

"กรี้ดดดด" ฉันวิ่งลงมาจากห้องแจ็คสันมาหยุดที่กลางถนนก่อนที่รถจะพุ่งเข้าใส่ตัวฉันด้วยความเร็วจนตัวฉันนอนแน่นิ่งลงไปกับพื้นตอนนี้ฉันไม่รู้สึกเจ็บที่ตัวเลยด้วยซ้ำแต่มันเจ็บที่ใจที่คนที่รักทำกับฉันแบบนี้ 

"เหมือนฝัน" เสียงแจ็คสันตะโกนเรียกฉันและภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนจะมืดสนิทคือเขากำลังวิ่งเข้ามาพร้อมกับผู้หญิงคนนั้น 

 

@ โรงพยาบาล 

"หมอเสียใจด้วยนะครับตอนนี้เขาได้จากคุณไปแล้ว" หมอบอกฉันที่พึ่งฟื้นตัวหลังจากหลับไปได้3วันเต็มๆ 

"ฮึก...หมอล้อเล่นใช่ไหมค่ะไม่ใช่ความจริงใช่ไหม" ตอนนี้ฉันไม่มีแรงที่จะทำอะไรอีกแล้วไม่เหลืออะไรอีกแล้ว 

"หมอเสียใจด้วยจริงๆนะครับเขาจากคุณไปแล้วจริงๆ" หมอบอกฉันก่อนที่จะเดินออกไป 

"ฮึก..ลูกจ๋าทำไมหนูจากแม่ไปเร็วจังเลยหละแม่ยังไม่ได้เห็นหน้าหนูเลยนะคนเก่ง" ฉันลูบท้องพูดกับตัวเองคนเดียวพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด 

"เหมือนฝันทำไมไม่บอกแจ็คว่ากำลังท้องลูกของเราอยู่" แจ็คสันเปิดประตูเข้ามาก็ตรงเข้ามาหาฉันที่เตียงคนป่วยทันที 

"ใช่ฉันท้องแต่ต่อไปนี้นายคงไม่ต้องมามีฉันกับลูกเป็นตัวขวางกั้นความสุขของนายแล้วละเชิญไปมีความสุขกับผู้หญิงคนนั้นได้ตามสบายเลยนะ" ฉันไม่แม้จะมองหน้าเขาด้วยซ้ำเมื่อพูดกับเขา 

"ฝันฟังแจ็คก่อนนะเรื่องทั้งหมดแจ็คจะอธิบายให้ฟัง" แจ็คเข้ามากอดฉันแน่นพร้อมกับจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้น 

"ก็ได้ฉันจะยอมฟังนาย...แต่นายรีบพูดและก็รีบออกไปนะเพราะฉันต้องการพักผ่อน" ฉันบอกแจ็คด้วยเสียงที่เย็นชาที่สุด 

"คือเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้น" แจ็คคลายอ้อมกอดของเขาและเปลี่ยนมาจับมือฉันแทน 

"เรื่องทั้งหมดก็เป็นแบบที่เธอได้เห็นและได้ยินนั้นเหละเหมือนฝัน" ผู้หญิงคนนั้นที่เปิดประตูเข้ามาก็พูดแทนแจ็คสันทั้งหมด 

"นี่เหมือนฝันเธอเคยเห็นสร้อยเส้นนี้ใช้ไหมและเธอก็รู้ความหมายของมันด้วยใช่ไหม" เธอเอาสร้อยที่เธอใส่ให้ฉันดูมันเป็นสร้อยที่แจ็คสันจะให้กับคนที่จะร่วมชีวิตด้วย 

"นี้เธอเอาสร้อยฉันมาได้ยังไง" แจ็คสันจะเข้าไปดึงสร้อยออกมาแต่ผู้หญิงคนนั้นก็เอาไปแอบไว้ด้านหลังก่อนที่จะพูดออกมา 

"ก็แจ็คให้แพมเองนี่ค่ะจะเอาคืนไม่ได้แล้วนะ" 

"ออกไป!!!" ฉันทนไม่ไหวกับพวกเขาอีกต่อไปแล้วมันเจ็บ...เจ็บใจที่เคยหลงไว้ใจและเชื่อใจเขาสองคนตรงหน้า 

"ฝันคุณฟังผมก่อนนะ" 

"ฉันบอกให้ออกไป.ออกไปสิ" ฉันตะโกนไล่ใส่หน้าพวกเขาอย่างเหลืออดกับการกระทำของทั้งคู่ 

"ฝันอย่าเป็นแบบนี้สิ" แจ็คเข้ามากอดฉันแน่นไม่ยอมปล่อย 

"หมอพยาบาลใครก็ได้เอาคนพวกนี้ออกไปทีฉันไม่ต้องการเห็นหน้าพวกเขา....ออกไป" ฉันตะโกนเรียกหมอและพยาบาลก่อนที่พวกเขาจะพากันเข้ามา 

"คนไข้ต้องการพักผ่อนนะคะเชิญคุณทั้งคู่ออกไปก่อนดีกว่าค่ะ" พยาบาลที่ได้ยินเสียงฉันและรีบเข้ามาพูดขึ้นกับสองคนตรงหน้า 

"ไม่ฉันไม่ปล่อยจนกว่าเธอจะฟังความจริงจากฉันก่อนเหมือนฝัน" แจ็คสันยังคงกอดฉันแน่นไม่ยอมปล่อย 

"ปล่อยฉัน...พยาบาลเอาเขาออกไปฉันไม่อยากเห็นหน้าเขา" ฉันบอกพยาบาลด้วยน้ำตาก่อนที่พวกเขาจะลากแจ็คสันออกไป 

"เธอก็ด้วยออกไป.ออกไปให้หมดทุกคนออกไป...ออกไปๆๆๆ" ฉันตะโกนร้องแต่คำเดิมๆอย่างคนที่เสียสติพร้อมกับปิดหูตัวเองอย่างไม่ฟังคำของใครทั้งนั้น 

"อ๋อแพม..เสียใจด้วยนะเรื่องลูก" ก่อนที่แพมจะกลับก็ได้หันมาพูดกับฉัน 

"กรี้ดดด...ออกไปๆให้หมด..อึกฮื่อ.." ฉันจะจำความสูญเสียนี้เอาไว้ตลอดชีวิตและเราอย่าได้พบได้เจอกันอีกเลยตลอดชีวิตแจ็คสัน 

 

@ ปัจจุบัน 

​**@โรงแรม** 

ตอนนี้ผมนอนกอดร่างบางที่นอนหลับอยู่ข้างๆและหลังจากเรื่องวันนั้นเหมือนฝันก็ย้ายบ้านหนีผมไปซึ่งผมตามหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอเธอ.....จนมาวันนี้แทนที่ผมจะได้บอกความจริงกับฝันผมกลับทำร้ายเธออีกครั้งเพราะความโกรธที่เธอบอกว่าเกลียดผม 

"กรี้ด...ออกไป" เสียงร้องดังออกมาจากร่างบางในอ้อมกอดผมพร้อมกับน้ำตาของเธอ 

"เหมือนฝัน.ๆตื่น" ผมเขย่าตัวเหมือนฝันก่อนที่เธอจะสะดุ้งตื่นขึ้นมา 

"ฮึก..ออกไป.ออกไปฉันไม่อยากเห็นหน้านายอีก" เมื่อฝันเห็นหน้าผมเธอก็ไล่ผมไปทันที 

"ฝันแจ็คขอโทษ" ผมกอดร่างบางตรงหน้าอย่างรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นโดยเฉพาะเรื่องลูกถ้าเรื่องวันนั้นมันไม่เกิดผมคงได้มีความสุขกับครอบครัวไปนานแล้ว 

"ฮึก..ฮื่ออทำไมฉันต้องกลับมาเจอนายอีกด้วยแค่นี้มันยังเป็นฝันร้ายของฉันไม่พอใช่ไหมห๊ะ" ฝันร้องไห้และทุบเข้าที่อกกว้างของผมจนเธอหมดแรงก่อนที่ผมจะกอดเธอไว้แน่น 

"ฝันขอโอกาศให้แจ็คได้เล่าความจริงอีกครั้งได้ไหม...นะแจ็คขอร้อง" 

###################### 

 

อิเฮียแจ็คนิสัยไม่ดี....เหมือนฝันจะยอมฟังไหมน้าาา....รอติดตามตอนต่อไปจร้าา 

 

​****ฝากกดถูกใจ ติดตามและเม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ได้เขียนตอนต่อไปด้วยนะคะ**** 

ความคิดเห็น