Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คับขัน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 10 พ.ค. 2562 01:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คับขัน
แบบอักษร

​เรือนร้างแห่งหนึ่งในป่า

​"เข้าไปข้างใน!!!" เสียงทุ้มของบุรุษวัยกลางคนเอ่ยขึ้นเสียงดังพร้อมๆกับร่างของเด็กชายคนหนึ่งที่ถูกผลักเข้ามาภายในห้องที่ทั้งมืดและเหม็นอับมีเพียงแสงจากดวงจันทร์ที่รอดลงมาจากหลังคาที่ผุพังเท่านั้นที่สาดส่องเข้ามาเพียงเล็กน้อยพอให้มองเห็นอยู่บ้าง

"ฮึก ท่านน้าปล่อยข้าไปเถิดเจ้าค่ะข้าคิดถึงท่านพ่อ ฮืออ" เสียงของเด็กหญิงวัยสี่ขวบเอ่ยขึ้น นางถูกพามาที่นี่เมื่อหลายชั่วยามก่อน เด็กน้อยสะอื้นไห้อย่างน่าสงสาร แก้มสองข้างและจมูกขึ้นสีแดงจากการร้องไห้เป็นเวลานาน

ปัง!!!

ไร้เสียงตอบกลับจากอีกฝ่าย มีแต่เสียงปิดประตูลงอย่างแรง ร่างเล็กสะดุ้งตกใจกับเสียงนั้นก็ยิ่งร้องออกมามากกว่าเดิม ที่นี่ทั้งมืดทั้งหนาวและน่ากลัวนางคิดถึงท่านพ่อท่านแม่ นางอยากจะกลับจวนนางไม่ชอบที่นี่เลย

"เงียบเสียเถิดเจ้าร้องไปก็ไม่ช่วยอะไร" เด็กชายเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในชีวิตเขาเจอเหตุการณ์เช่นนี้มาแล้วถึงสองครั้งสองครา ครั้งแรกคือตอนเขาอายุหกขวบปีและครั้งที่สองตอนอายุเจ็ดขวบปี และครั้งนี้เขาอายุแปดขวบปี คนพวกนี้คิดจะลักพาตัวเขาทุกปีใช่รึไม่นั่นคือสิ่งที่เขาคิด

"ฮึก แต่เยว่เออร์อยากกลับจวนนี่เจ้าคะ เยว่เออร์ไม่อยากอยู่ที่นี่" เอ่ยปนเสียงสะอื้นหันหน้ามามองอีกคนที่นั่งเป็นทองไม่รู้ร้อน

"เยว่เออร์ไม่อยากอยู่ที่นี่ ฮึก ที่นี่น่ากลัว ท่านก็คงไม่อยากอยู่ที่นี่หรอกใช่รึไม่"

"พูดมากเสียจริง" เอ่ยพลางหันหน้าไปมองเด็กหญิงที่นั่งอยู่อีกฝั่ง นี่นางเป็นใครกันถึงได้กล้ามาจ้องหน้าเขาอย่างนี้

จะว่าไปเด็กคนนี้ก็น่าสงสารนางดูเด็กกว่าตอนที่เขาถูกจับมาครั้งแรกเสียอีกทั้งยังเป็นผู้หญิง ครอบครัวของนางคงไม่ธรรมดาเช่นกันถึงได้ถูกจับตัวมาเช่นนี้

"เจ้าเป็นใครกันแล้วเหตุใดจึงถูกจับมาเช่นนี้" เด็กชายเอ่ยถามสิ่งที่สงสัยออกไป

"ฮึก ข้าชื่อเยว่จือเจ้าค่ะ ซือเยว่จือ"

"ซืองั้นรึ รึว่าเจ้าจะเป็นบุตรีของเจ้ากรมคลังซือผู้นั้น" หากเดาไม่ผิดนี่คงเป็นการเรียกค่าไถ่สินะ บุตรีเจ้ากรมคลังที่ขึ้นชื่อว่าเถรตรงที่สุดจนได้รับพระราชทานรางวัลจากฮ่องเต้

"ใช่เจ้าค่ะ ฮึก เยว่เออร์ผิดเองที่ออกมาจากจวนคนเดียว เยว่เออร์แค่อยากเล่นกับลูกสุนัขตัวนั้น ไม่คิดเลยว่าจะถูกจับมาเช่นนี้ ฮือออออ" แค่คิดก็โมโหตัวเองแล้ว นางน่าจะรอให้พี่เลี้ยงกลับมาก่อน แต่เจ้าลูกสุนัขนั่นก็น่ารักจริงๆนี่นา

"อะไรนะ!!! นี่เจ้าถูกจับมาเพราะตามสุนัขออกมานอกจวนอย่างนั้นรึ!!!" เด็กหนอเด็ก ถ้ารอดไปได้เขาจะให้คนนำสุนัขไปให้นางสักโหลสองโหลจะได้ไม่ต้องมัวเดินตามสุนัขจนถูกจับมาแบบนี้อีก เขาก็อุส่าคิดว่าที่นางถูกจับมาได้คงเป็นการลักพาตัวหรือไม่ก็เป็นการบุกเข้าไปจับนางมาเสียอีก

"ฮึก ฮือออออ ทำไมต้องเสียงดังใส่เยว่เออร์ด้วยละเจ้าคะ ฮืออออออ" แค่นี้นางก็กลัวจะแย่แล้วยังจะมาเสียงดังใส่อีก นางรู้แล้วว่านางโง่เง่าเองที่ทำเช่นนี้

แต่อย่างไรเสียนางก็ถูกจับมาแล้วจะให้นางทำเช่นไรเล่า

"ร้องอีกแล้ว เจ้าช่วยหยุดร้องได้รึไม่ อยู่เงียบๆหน่อยไม่ได้รึ!!!" เริ่มหัวเสียขึ้นมา ใจคอนางจะร้องตลอดเวลาร้องข้ามวันข้ามคืนเลยหรือไร กว่าจะมีคนมาช่วยคงได้ฟังเด็กคนนี้ร้องไห้จนประสาทหลอนเป็นแน่ ดูเอาเถิดยิ่งบอกให้เงียบนางก็ยิ่งร้อง

"ข้าขอร้องเจ้าหล่ะ ชื่ออะไรนะ เยว่จือใช่รึไม่ เจ้าช่วยหยุดร้องเสียที ถ้าเจ้าหยุดร้องข้าจะยกของเล่นให้เจ้าเลยดีรึไม่" เอาล่ะอย่างไรเด็กก็ต้องคู่กับของเล่น เขาพอมีตุ๊กตารูปนกตัวเล็กๆอยู่กว่าเขาจะได้มาต้องออกแบบแทบตายกว่าจะให้ช่างใช้หยกทำขึ้นมาอีก

ปกติเขาจะใช้ห้อยติดตัวเอาไว้เพราะมันเป็นของชิ้นแรกที่เขาออกแบบขึ้นเอง แต่ถ้าแลกกับการทำให้นางหยุดเสียงร้องไห้น่าปวดหัวนี้ได้ก็นับว่าคุ้ม แค่ห้องมืดๆเหม็นกลิ่นอับนี่ก็ปวดหัวมากเกินพอแล้วอย่าให้ต้องปวดหัวเพราะนางเพิ่มอีกเลย

และมันก็ได้ผลเมื่อเยว่จือหยุดร้องไห้จะมีก็แต่เสียงสะอื้นเล็ดลออดออกมาบ้าง เด็กผู้หญิงกับของเล่นนี่เข้ากันได้ดีจริงๆ เขาขยับเข้าไปใกล้ๆนางเเล้วส่งจี้หยกรูปนกขนาดเท่านิ้วโป้งให้นางก่อนจะถอยออกมานั่งที่เดิม

"นกจ๋านก นกสีเขียวบินไปในป่าสีเขียว^^"

้เอากับนางสินี่เป็นเพลงที่ห่วยที่สุดที่เขาเคยฟังมาเลย แล้วดูนางเข้าเมื่อครู่ร้องจะเป็นจะตายพอตอนนี้นางกลับร้องเพลงสะบายใจเหอะ!

"ถ้าจะเล่นก็เล่นเงียบๆ ไม่เช่นนั้นข้าจะยึดนกนั่นคืน" เอ่ยไปพร้อมกับหลับตาลง เยว่จือกำลังจะเถียงออกไปแต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจะหลับนางจึงเลือกที่จะเงียบเสียงลงแล้วเล่นกับเจ้านกน้อยในมือแทน

รุ่งเช้า

ตุบ!!!

กระต่ายตัวหนึ่งถูกโยนเข้ามาข้างในห้อง ขนสีขาวเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดโลหิตสีแดง เด็กชายที่ตื่นก่อนถึงกับตกใจกับสิ่งตรงหน้า

เยว่จือที่เพิ่งตื่นกำลังสะลึมสะลือ นางเห็นเด็กชายอีกคนมีสีหน้าตกใจจึงมองตามไปก่อนจะพบกับร่างกระต่ายตัวนั้นจึงกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว

เมื่อคืนนางเพิ่งจะคลายความกลัวไปได้บ้างแต่ตอนนี้ศพกระต่ายตรงหน้าทำนางแทบขาดสติ นางยังเด็กแต่ต้องมาเห็นภาพเครื่องในของกระต่ายตัวน้อยทะลักออกมาพร้อมกับเลือดสีแดงฉานของมันดูสยดสยอง

"เห้ย ข้าบอกให้เอาไปจัดการย่างก่อน โยนไปทั้งอย่างนั้นเด็กจะกินได้อย่างไรเล่า!" เสียงชายอีกคนเอ่ยบอก

"เช่นนั้นหรอกรึ ข้าฟังผิดไปเองข้าจะเอาไปย่างเดี๋ยวนี้แหละ" แม้จะพูดเช่นนั้นแต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้ม

ชั่วร้ายผุดขึ้นที่มุมปาก เขาต้องการทำให้เด็กสองคนนี้กลัวจะได้ไม่คิดหนี เพราะหากหนีล่ะก็สภาพของทั้งสองจะไม่ต่างอะไรกับกระต่ายตัวนี้เลย

หลังจากชายผู้นั้นเดินออกไปเด็กชายก็รีบเข้าไปหาเด็กหญิงที่อยู่กับเขามาทั้งคืน นางกำลังร้องไห้ตัวสั่นราวกับลูกนกน่าสงสาร ดวงตาที่บวมช้ำของนางยิ่งบวมหนักเข้าไปอีกในตอนนี้

"เยว่จือ เจ้าทำใจดีๆก่อนนะ อย่าร้องไห้เลยนะ"

เกิดมาไม่เคยต้องมานั่งปลอบใครแบบนี้เลย ขนาดน้องๆของเขาเขายังไม่เคยปลอบเวลาร้องไห้ เขาปลอบใครไม่เป็นจึงทำได้แค่กอดนางไว้แล้วลูบผมนางเบาๆ ไม่นานคนตัวเล็กก็หลับไปเพราะร้องไห้จนเหนื่อย

นี่แค่กระต่างนางยังกลัวขนาดนี้แต่เขาที่เห็นคนตาย

ต่อหน้าต่อตาเล่า อย่างนางจะไปทนได้อย่างไร

เห็นทีตอนที่พวกทหารมาช่วยเขาคงต้องปิดตานางเอาไว้ไม่ให้นางเห็นเดี๋ยวจะกลายเป็นภาพติดตาเอาได้เพราะนางยังเล็กและบอบบางยิ่งนัก จะว่าไปเด็กอะไรตัวหอมจริงๆกลิ่นหอมของนางทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด

ปัง!!!

"กินซะ" พูดจบก็วางจานลงอย่างแรงก่อนจะปิดประตูเสียงดังลั่นแล้วเดินออกไป

เด็กชายไม่ได้แตะเนื้อตรงหน้าเพราะภาพกระต่ายนั่นทำเขาอยากจะอาเจียรเช่นกัน เขาเลือกที่จะหลับไปพร้อมๆกับนาง

เวลาต่อมา

เสียงเอะอะด้านนอกที่มาพร้อมกับเสียงฝีดาบปะทะกันคงไม่ต้องเดาเหตุการณ์ให้ยาก เด็กชายยังคงนั่งนิ่งอยู่ในห้องนี้เพื่อรอดูผลที่ไม่ต้องคาดเดาอีกเช่นกัน อย่างไรเสียคนของเขาก็ชนะอยู่ดีไม่รู้คนพวกนี้จะจับตัวเขามาให้เหนื่อยไปทำไม

แอดดดดดด

"องค์ชาย!!!" ทหารองครักษ์เอ่ยขึ้นก่อนจะรีบเข้ามาพาตัวนายของตนออกจากที่แห่งนี้

"พานางไปส่งที่จวนก่อน จวนใต้เท้าซือ"

"พ่ะย่ะค่ะ" หลังจากองครักษ์ของเขาพาเด็กหญิงขึ้นรถม้าแล้วเขาก็ตามขึ้นไปนั่งทันที องครักษ์ต่างมีสีหน้าแปลกใจแต่ก็ไม่กล้าถามเพราะมีความผิดติดตัวอยู่ที่ปล่อยให้องค์ชายถูกลักพาตัวมาเช่นนี้

เวลาต่อมา

ฟอดดดด

"ถือเป็นค่ามาส่งก็แล้วกัน" เมื่อแอบขโมยหอมแก้มนางไปฟอดใหญ่แล้วจึงค่อยเอ่ยเรียกนางให้ตื่นขึ้น

"เยว่จือถึงจวนของเจ้าแล้วตื่นเถิด"

"อือออ จวน...จวนหรือเจ้าคะ!!!"ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจปนดีใจ ไม่อยากเชื่อหูตัวเองนัดแต่รถม้าที่นั่งอยู่คงพอยืนยันได้ หลังจากนั้นก็มีทหารมาพานางลงจากรถม้า

"เยว่เออร์!!!!" ผู้เป็นแม่เอ่ยเรียกบุตรสาวก่อนที่ทั้งสองจะวิ่งเข้าหากัน สองแม่ลูกกอดกันแน่น

"ขอบพระทัยพ่ะยะค่ะ เป็นบุญของบุตรข้าแท้ๆที่ได้องค์ชายช่วยเอาไว้" ใต้เท้าซือเอ่ยด้วยความรู้สึกขอบคุณจากใจจริง น้ำตาคลอด้วยความดีใจที่ได้บุตรสาวของตนคืน

"ข้าเองก็ถูกจับไปเช่นกัน ต้องขอบคุณบุตรสาวท่านเช่นกันที่อยู่เป็นเพื่อนข้า ข้าขอตัวก่อน" เอ่ยตอบเสร็จก็กลับขึ้นรถม้าทันที ป่านนี้เสด็จแม่ของเขาก็คงกำลังเป็นห่วงเขาอยู่เช่นกัน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น