ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Accident : 5

คำค้น : ไทเกอร์ มิมิว เจ้าชู้ น่ารัก 18+

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 597

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2561 20:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Accident : 5
แบบอักษร



​Accident​ : 5


Tiger Part


หึ! ที่ผมคิดไว้มันผิดตรงไหน ไอ้ต้นอ่านกินเพื่อนแฟนตัวเองจริง ๆ ด้วย

ผมหันไปมองหน้าเหวอ ๆ ของมิมิวแล้วได้แต่ถอนหายใจ ยัยนี้เหมือนจะไม่รู้อะไรเลยว่าตัวเองกำลังถูกชาวบ้านหวังจะกินตั้งกี่คน

เออ! รวมถึงผมด้วยนั่นแหละ!

“มึงก็...พูดเล่นอะไรแบบนี้ น้องหน้าเหวอหมดแล้ว” สุดท้ายผมก็เอ่ยติดตลกเพื่อแก้ไขสถานการณ์ ซึ่งก็ได้ผลเพราะไอ้ต้นเลิกจ้องหน้ามิมิวอย่างเอาเป็นเอาตาย ส่วนยัยนั่นก็เหมือนจะตั้งสติได้เลยเลิกทำหน้าเหวอแถมยังเกาหัวแก้เก้อจนผมยุ่งนิด ๆ

พูดตรง ๆ ถ้าไม่สวยนี่จะดูตลกมากนะ แต่เพราะสวยนี่แหละ อืม...น่ารักชะมัด

“นะ นั่นสิคะ ตกใจหมดเลย”

“มิว พี่ไม่ได้...”

“เห้ยต้น เมื่อกี้กูเจอเนส เห็นมันทำหน้าเครียด ๆ อยู่หลังตึกน่ะ ไม่ไปดูเหรอวะ” ผมเอ่ยขัดเมื่อไอ้ต้นพยายามจะรุกมิมิวต่อ ดูจากหน้าก็รู้ว่ามิมิวคงอึดอัดมาก ผมเลยอยากเป็นคนดีช่วยอีกฝ่ายเสียดื้อ ๆ

อันที่จริงก็กลัวไอ้ต้นจะคาบไปกินก่อน ผมเสียเปรียบที่รู้จักมิมิวช้ากว่า แถมมิมิวไม่น่าจะประทับใจอะไรในตัวผมเลย งานยากโคตร ๆ แต่อยากได้ก็ต้องพยายามหน่อย เริ่มที่จัดการศัตรูตัวฉกาจทิ้งซะ!

“จริงเหรอวะ”

“เออ ที่กูเดินมาหามึงเพราะเรื่องนี้แหละ คุยเพลินเลยเกือบลืม” ผมตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จได้อย่างแนบเนียน จากสีหน้าเป็นกังวลของไอ้ต้นทำให้ผมรู้ว่ามันเชื่อผมสนิทใจ แต่เมื่อเหลือบตามองผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวก็อดเสียวสันหลังไม่ได้

มิมิวรู้ว่าผมกำลังโกหก

“มิว งั้นพี่ไปหาเนสก่อนนะ ไว้ค่อยคุยกัน”

“ค่ะ”

“ขอบใจมากไทเกอร์”

“ไม่เป็นไร ๆ” ไอ้ต้นตบหลังผมเบา ๆ สองทีก่อนจะเดินจากไป กลายเป็นว่าตอนนี้เหลือเพียงแค่ผมกับมิมิวสองต่อสอง...(กับนักศึกษาที่นั่งอยู่เต็มใต้ตึกอะนะ)

“จะไปไหน” ผมรีบถามเมื่อเห็นว่ามิมิวเก็บของและลุกขึ้นยืน เธอปรายตามองผมเล็กน้อยเหมือนผมเป็นแค่ตัวอะไรซักอย่างข้างทางที่ไม่อยากเสียเวลามองเต็ม ๆ ตา

ไม่เคยมีใครใช้หางตามองผมแบบนี้มาก่อนเลยนะ!

“กลับคณะ”

“เดี๋ยวสิ” ผมคว้าข้อมือเล็ก ๆ นั้นไว้ก่อนที่เธอจะได้เดินจากไป มิมิวทำตาโตเหมือนกระต่ายตกใจเมื่อถูกแตะเนื้อต้องตัวกะทันหัน แต่นั่นไม่ได้ทำให้ผมยอมปล่อยมือจากเธอ

“ปล่อย”

“ไม่ปล่อย”

“ปล่อย! ไม่งั้นฉันจะตะโกนให้ลั่นคณะเลยว่านายลวนลามฉัน”

“นี่แม่คุณ แค่จับแขนแค่นี้เรียกลวนลาม แล้วนั่งให้แฟนเพื่อนนั่งมองตาเยิ้มเป็นนานสองนานเรียกว่าอะไรล่ะ!” ผมตอกกลับ รู้อยู่แล้วว่าเธอไม่รู้หรอกว่าตัวเองถูกมองด้วยสายตาแบบไหน แต่ก็อดจะเหน็บแนมไม่ได้ ทำไมต้องทำเหมือนผมเป็นตัวน่ารังเกียจขนาดนี้ด้วย

โอเค ผมอาจจะผิดที่แย่งที่นั่งเธอ แต่มันก็แค่เรื่องเล็กน้อยและผ่านมาแล้ว ทำไมเธอยังผูกใจเจ็บอยู่แบบนี้ หรือเธอเป็นคนแค้นฝังหุ่น แต่ก็ไม่น่าใช่ บุคลิกแบบนี้เหมือนคนชอบยอมคนมากกว่าชอบมีเรื่องกับใคร

“พี่ต้นไม่ได้คิดกับฉันแบบนั้น นายอย่ามายัดเยียด”

“หลอกตัวเองเก่งนะเรา” ผมบีบข้อมือเธอเบา ๆ “อ้อ ฉันรุ่นเดียวกับไอ้ต้น เป็นรุ่นพี่เธอ อย่างน้อยก็ควรเรียกฉันว่าพี่ ไม่ใช่นาย”

“ก็ทำตัวให้น่าเคารพสิ”

“แล้วคนที่ชอบเพื่อนของแฟนตัวเองน่าเคารพตรงไหน เธอถึงได้บูชามันนัก”

มิมิวเงียบไปเมื่อผมสวนกลับแบบนั้น ใบหน้าสวยหวานหมองลงจนผมใจหาย ครั้งนี้ผมคงพูดแรงไปจริง ๆ

“มิมิว ฉันไม่ได้ตั้งใจ ก็เธอชอบเถียงอะ” ผมปล่อยข้อมือเล็กด้วยความรู้สึกผิด และนั่นทำให้ผมรู้ว่าผู้หญิงแบบมิมิวไม่ควรเห็นใจอะไรทั้งนั้น

“นอกจากโรคจิตแล้วยังฉลาดน้อยอีก อย่าได้เจอกันอีกเลย บายยย” เธอหอบข้าวของวิ่งหนีผมไม่พอ ยังตะโกนว่าผมโรคจิตดังลั่นคณะอีก นักศึกษาที่นั่งอยู่บริเวณนั้นหันมามองผมเป็นตาเดียว พวกผู้หญิงอาจจะไม่ได้สนใจที่มิมิวพูดมากนักเพราะยังคงส่งยิ้มมาให้ แต่พวกผู้ชายนี่สิ


“กูว่าละว่าแม่งต้องโรคจิต คนบ้าอะไรจะเพอร์เฟกต์ขนาดนั้น ต้องมีจุดอ่อนบ้างดิ”

“นั่นดิ นี่คงไปตอแยหญิงจนเขาไม่เอา เพราะเขารู้เช่นเห็นชาติหมดแล้ว”

“เสียดายหน้าตาว่ะ ถ้ากูหน้าตาดีแบบนี้คงไม่เป็นโรคจิตหรอก”

“กูไม่ได้โรคจิตโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!!!!!!!”




“ไง”

“ไง” ผมพยักหน้าให้แคนตัสเบา ๆ สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับเกมยิงซอมบี้ในมือ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสนใจเพื่อนด้วยซ้ำ

ยังหงุดหงิดไม่หาย ต้องเอามาลงกับเกม นี่แหน่ะ ๆ

“สร้างเรื่องอะไรไว้มึง เขาพูดถึงกันทั้งคณะ”

“กูเปล่า”

“เอ้า เค้าคุยกันว่ามึงไปลวนลามสาวเลยโดนสาวตะโกนใส่หน้าว่าโรคจิต ไม่จริงเหรอวะ” แคนตัสดึงมือถือในมือผมออก มันจ้องหน้าผมอย่างจริงจังพร้อมเสือกเต็มที่ “มาให้กูเสือกก่อน อย่าเพิ่งเล่นเกม”

ถ้ามีรางวัลเสือกที่สุดในโลกไอ้เพื่อนเวรนี่คงได้โดยไม่มีข้อกังขา

“กูไม่ได้ลวนลามใครทั้งนั้นแหละ มึงดูหน้ากู” ผมชี้นิ้วมาที่หน้าตัวเอง ก่อนยักคิ้วให้ไอ้แคนตัสหนึ่งทีงาม ๆ “หน้าแบบนี้ต้องลวนลามใครด้วยเหรอ แค่กูยิ้ม สาว ๆ ก็วิ่งตามแล้วโว้ย!”

“โคตรมั่นหน้า”

“ก็มั่นเรื่องจริง” ผมยักไหล่อย่างไม่สะทกสะท้านเมื่อโดนเพื่อนด่า ก็มันคือความจริง ผู้ชายแบบผมไม่จำเป็นต้องไปลวนลามหรือบังคับขืนใจใคร ทั้งหน้าตาและโปรไฟล์แบบนี้มีสาวเข้ามาไม่ซ้ำหน้า ส่วนมากก็หวังจะเป็นตัวจริงของผมทั้งนั้น

แต่บอกไว้ก่อนเลยว่าผู้ชายแบบผมน่ะจับยากกกก

“ไม่มีมูลหมามันจะขี้เหรอวะ เขาพูดกันทั้งคณะอะ”

“กูไม่ได้ลวนลามใครจริง ๆ แต่งเรื่องเก่งกันชิบหาย” ผมว่าอย่างเซ็ง ๆ ก็แบบนี้แหละครับ เรื่องอะไรก็ตามที่เกิดขึ้น เวลาถูกเล่าต่อ ๆ กันมามักจะถูกใส่สีตีไข่เพิ่มเพื่อความมันส์ปาก บางทีกว่าจะเลิกพูดกันความจริงก็แทบจะไม่เหลือด้วยซ้ำ

“แล้วเรื่องที่โดนด่าว่าโรคจิตล่ะ” คำถามนั้นทำให้ผมมองหน้าไอ้แคนตัสและขยับเข้าไปใกล้ ๆ จนมันต้องถอยหนี

“มึง...จะทำอะไรวะ”

“มึงว่ากูโรคจิตปะ”

“แต่ก่อนไม่ แต่ตอนนี้กูก็ชักสงสัยแล้ว ถอยออกไป ขนลุก!!” แคนตัสผลักผมจนกระเด็นกลับมานั่งที่เก้าอี้ ก่อนที่มันจะทำท่าขนลุกขนพองที่เห็นแล้วโคตรอยากถีบให้ตกเก้าอี้

“กูไม่พิศวาสมึงหรอก! กูแค่อยากรู้ว่ากูโรคจิตตรงไหน ยัยนั่นถึงได้เรียกแบบนั้น”

“ยัยนั่น ใครวะ” พอมีเรื่องให้เสือกแคนตัสก็เลิกดัดจริตและหันมาเสือกต่อทันที เหมือนความเสือกถูกฝังอยู่ในดีเอ็นเออย่างไงอย่างงั้น

“มิมิว”

“แล้วมิมิวมันใครล่ะวะ”

“คนที่กูเล็งไว้ไง”

“เด็กคณะเราอะนะ คืบหน้าเร็วจังวะ ไปเจอกันเมื่อไหร่”

“ไม่ใช่เด็กคณะเราว่ะ” ผมนึกถึงที่ไอ้ต้นบอกว่ามิมิวเรียนนิเทศ แต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมเรียนนิเทศแต่มานั่งที่บริหารบ่อย ๆ มันไม่ได้ใกล้กันเลยนะ หรือเธออาจจะมีเพื่อนหรือแฟนอยู่ที่นี่ ถ้ามีแฟนแล้วจริง ๆ ก็น่าเสียดายน่าดู เพราะผมไม่นิยมแย่งแฟนคนอื่น มันไม่เท่ “เรียนนิเทศโน้น”

“เรียนนิเทศแล้วทำไมมาคณะเราบ่อยจังวะ” ไอ้แคนตัสก็สงสัยเหมือนกันกับผม แต่ดูเหมือนว่ามันจะมีเรื่องที่สงสัยมากกว่า “แล้วสรุปไปเจอไปคุยจนเขาด่าว่าโรคจิตได้ยังไงวะ เล่า ๆ”

ผมปรายตามองเพื่อนขี้เสือกของตัวเองด้วยความระอา แต่ในที่สุดก็ยอมเล่าเรื่องของมิมิวให้มันฟังอยู่ดี

มีเพื่อนอยู่คนเดียว ยอมได้ยอมไปก่อนละกัน




​“หน้าแบบนี้ต้องลวนลามใครด้วยเหรอ แค่กูยิ้ม สาว ๆ ก็วิ่งตามแล้วโว้ย​!" - Tiger






พี่เสือไม่ได้โรคจิต อย่าใส่ร้ายพี่เสือออออออ

สงสารพระเอกมากมีเพื่อนคบอยู่คนเดียว แต่อย่าจิ้นสองคนนี้นะบอกไว้ก่อน พี่เสือต้องเป็นของมิมิวเท่านั้น555555 พระเอกและนางเอกยังไม่รักกันง่าย ๆ หรอกนะคะ ยังทะเลาะกันอยู่เลย แต่ตอนหน้าทุกอย่างจะคืบหน้าไปอีกนิี๊ดดดดแล้วค่า

อ้อ ไรท์อยากถามคนอ่านค่ะว่าชอบให้ไรท์อัพนิยายตอนกี่โมง ช่วงบ่าย ๆ แบบเมื่อก่อน หรือช่วงค่ำ ๆ แบบวันนี้ ไรท์จะได้ลงให้ตามใจทุกคน ถ้าไรท์ไม่ได้ออกไปธุระไรท์สามารถลงได้ทั้งสองเวลา ลองบอกไรท์ทีนะคะ

​ขอบคุณทุกคนที่ติดตามและรอคอย ชอบพี่เสือ รักมิมิวก็อย่าลืมคอมเมนต์นะคะ รักกกก


ความคิดเห็น