โซซอล
facebook-icon

ซูเปอร์อัลฟ่า ปะทะ ซูเปอร์อัลฟ่า(?) จะเป็นยังไงนะ...

ชื่อตอน : 05-2 รู้สึกตัว

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2562 20:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
05-2 รู้สึกตัว
แบบอักษร

​ในสถานการณ์แบบนี้ลักษณะทางพันธุกรรมที่เป็น ‘ซูเปอร์’ ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย อย่างน้อยความเป็นซูเปอร์อัลฟ่าที่เขาคิดไว้ก็ไม่ใช่แบบนี้ ต้องเป็นคนที่สามารถควบคุมทุกคนได้ แน่นอนว่าพอออกคำสั่งทุกคนก็จะทำตาม อย่างเช่น...


“ช่วยหลบไปหน่อยได้ไหมครับ”


ก่อนจะนึกถึงใบหน้าของคังยองโฮ น้ำเสียงคุ้นเคยก็แทรกเข้ามาในสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น


สายตาของทุกคนหันไปทางด้านหลังของพวกการ์ดที่กำลังยืนขวางหน้ายองจีอยู่ เสียงทุ้มต่ำฟังดูอ่อนน้อมห่างไกลจากความตั้งใจที่จะก่อให้เกิดความเดือดร้อนและความวุ่นวาย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงหนักแน่น

ฮันจูสวมโค้ทปิดขึ้นมาถึงคอ เขาทำหน้านิ่งเฉยแล้วยืนอยู่ตรงนั้น สายตาเฉยเมยราวกับกวาดต้อนพลังที่เต็มเปี่ยมอยู่ด้านนอกให้เข้ามาพูดกับพวกการ์ดอีกครั้งว่า ‘ออกมา’


“…ถ้าท่านประธานคังไม่อนุญาต คุณชายก็ออกไป...”

“ถ้าอย่างนั้นผมจะเข้าไปนะครับ”


เป็นปัญหาที่เรียบง่าย ครั้งนี้ฮันจูก็คาดคะเนผลที่จะออกมาอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร


ยองจีออกมาข้างนอกไม่ได้แต่ไม่สามารถห้ามปรามคนอื่นในการเข้าไปข้างในได้ พวกการ์ดมองตากันอย่างลังเลแล้วเปิดทาง ทันทีที่พวกเขาหลีกทางยองจีที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็มองฮันจูด้วยใบหน้าเคร่งเครียด


“เข้าไปกันไหมครับ”


ยองจีไม่พูดอะไรเพิ่มเติมให้กับข้อเสนอของฮันจูที่พูดออกมาอย่างชัดเจน ไม่รู้ทำไมลักษณะทางพันธุกรรมที่สงบเสงี่ยมถึงนิ่งเงียบขึ้นมาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งสองคนเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูลงสนิท


“…”


มีลำดับขั้นตอนที่ถูกกำหนดไว้ภายในความนิ่งเงียบไหมนะ ไม่แน่ใจเลย ยองจีไม่สามารถพูดอะไรได้ ความรู้สึกที่ได้รับจากสถานการณ์ก่อนหน้านี้ค่อยๆ สงบลงแล้ว แต่เขาได้รับการกระทบกระเทือนอย่างชัดเจน ไม่รู้ทำไมคอถึงแห้ง รู้สึกเหมือนไข้จะขึ้นด้วย แต่จะด้วยเหตุผลอะไรมันก็ทรมานจริงๆ


“…คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม”


หลังจากนั้นพักหนึ่งถึงเปิดปากพูดออกมา


“หมายถึงอะไรครับ”


ฮันจูตอบกลับมาอย่างสงบนิ่งเกินไปราวกับไม่ว่าจะถามอะไรก็จะตอบออกมาหมด


“หมายถึง...เรื่องที่ผมไม่รู้”

“ไม่รู้สิครับ เหมือนว่าสิ่งที่คุณชายไม่รู้ไม่ได้มีแค่อย่างสองอย่างนี่”


คำถามกว้างเกินไป ฮันจูแกล้งทำสีหน้าลำบากใจแต่ก็ไม่ได้หนักหนาอะไรนัก ยองจีทำหน้าบึ้งตึงแล้วจู่ๆ ก็อยากอวดเก่งขึ้นมา เขาตั้งใจจะพูดแย้งแต่ฮันจูถามกลับมาก่อน


“เรื่องคฤหาสน์นี้เหรอ หรือเรื่องคุณปู่ของคุณ”

“…”

“หรือไม่ก็ร่างกายของคุณ”


คำถามสุดท้ายตั้งใจจะเย้าแหย่เขา ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ยองจีคงจะปล่อยผ่านอย่างไม่ได้สนใจ เพราะฮันจูเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูงมาตั้งแต่แรก แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ทั้งคู่มีเซ็กซ์กัน คำพูดสุดท้ายนั้นแฝงความหมายที่ลึกซึ้งเอาไว้แน่นอน ยองจีกัดริมฝีปาก เขาไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับฮันจูโดยชวนอีกฝ่ายมาพูดจาเล่นหัว


“สงสัยอะไรก็ถามมาได้เลยครับ”


อีกแล้ว ข้างในเต้นตึกตักอีกแล้ว แค่มองใบหน้ายิ้มแย้มของฮันจูก็ไม่สามารถลบความรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างวนอยู่ในท้องเป็นพักๆ ให้ออกไปได้ อึดอัดจริงๆ

สิ่งที่ฮันจูพูดออกมาเมื่อครู่นี้รวมคำถามที่เขาอยากถามไว้หมดแล้ว ยองจีกลืนน้ำลายในช่องคอร้อนผ่าวแล้วสูดลมหายใจเข้า หลังจากนั้นจึงเริ่มถามจากคำถามที่สงสัยที่สุด


“คุณเป็นใคร”


ยูฮันจู ตัวตนของผู้ชายคนนี้

ฮันจูยิ้มบางๆ เขาเอียงหัวไปด้านข้างราวกับไม่คิดว่าจะได้รับคำถามแบบนี้ เพื่อยืดเวลาออกไปสินะ ยองจีมองอีกฝ่ายออกอย่างทะลุปรุโปร่งเหมือนกับที่ฮันจูก็คอยมองยองจีเช่นกัน

ตอนนั้นเอง ยองจีก็ซักไซ้ให้ลึกขึ้นอีก


“คุณไม่ใช่อัลฟ่าธรรมดาแน่ๆ ใช่ไหมล่ะ มาถึงตรงนี้แล้ว ที่ผมสงสัยจริงๆ...”

“สงสัยเหรอครับ”

“ใช่...ทำไมคุณถึงมีกลิ่นของโอเมก้า”


ภายในคืนเดียวฮันจูได้รับคำถามที่เหมือนกันถึงสองครั้ง เขาหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ พอเห็นจุดที่เหมือนกันระหว่างยองจีกับคังยองโฮ เขาก็ทั้งตลกทั้งอารมณ์เสียจนบางทีก็ทนไม่ไหว


“ทำไม กับผมก็ ‘โนคอมเมนต์’ หรือไง”


จนมาถึงตรงนี้ยังคิดจะตอบออกมาแบบนั้นอีกเหรอ ฮันจูที่เมื่อครู่นี้เอียงหัวไปด้านข้างหันหน้ากลับมาทางด้านหน้าของยองจี

ยองจีไม่หลบตา เขาก็คิดว่าตัวเองหลับอยู่แต่กลับมีสติ เป็นความรู้สึกที่อธิบายด้วยคำพูดไม่ได้ แม้จะหมดสติไปกับความร้อนผ่าวแต่เวลาที่เหลือยองจีก็ตื่นอยู่ อธิบายไม่ได้จริงๆ ตลอดระยะเวลานั้นเขากำลังคิด...

เกี่ยวกับยูฮันจู จิตใต้สำนึกและสัญชาตญาณบอกว่าอีกฝ่ายคือต้นเหตุของทุกอย่าง


“ผมเหรอครับ ผมเคยเป็นหนูทดลองของซีรินจ์ครับ”


คำตอบที่ไม่ได้คาดหวังมากมายออกมาจากปากของฮันจู ยองจีเบิกตากว้างขึ้น


“ถ้าอธิบายว่ามาร์มอต (Marmotte) น่าจะง่ายกว่า ผมคือผู้มีคุณสมบัติในการทดลองในร่างกายมนุษย์ครับ พออายุยี่สิบ จนถึงก่อนขึ้นทะเบียนเป็นนักวิจัยอย่างเป็นทางการ ผมได้ทำการทดลองมาเยอะมากๆ กับร่างกายของผมน่ะ”


จู่ๆ ยองจีก็นึกถึงรอยแผลบนร่างกายของฮันจู รอยเข็มฉีดยาที่กระจัดกระจายทั่วแขนด้านซ้าย


“เพราะเป็นความลับสุดยอดภายในบริษัท ผมเลยอธิบายอย่างละเอียดไม่ได้ แต่ตั้งแต่กลิ่นที่ออกมาจากร่างกายรวมถึงอย่างอื่น นั่น... เป็นผลข้างเคียงของการทดลองครับ”


ยองจีพูดอะไรไม่ออกกับคำตอบที่เหนือความคาดหมายไปมาก ทดลองเหรอ กับร่างกายตัวเองโดยตรงเนี่ยนะ เป็นชีวิตแบบที่เขาไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการมาก่อน


“หมายความว่า...ร่างกายของผมไม่ปกติน่ะครับ”


ฮันจูสารภาพความจริงทั้งหมดออกมาเรื่อยๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่างจากยองจีที่กำลังสับสน ยองจีตกใจจนตัวชา เขาไม่รู้แม้กระทั่งว่าตอนนี้ตัวเองต้องแสดงปฏิกิริยาแบบไหนกลับไป


“…เข้าใจแล้ว ถ้างั้น...คุณปู่ล่ะ รู้เรื่องเกี่ยวกับคุณปู่ด้วยหรือเปล่า”

“คำถามนั้นดูเหมือนจะยากไปหน่อยกับการตอบที่นี่นะครับ”


เพราะไม่ว่ายังไงที่นี่ก็ยังคงเป็น ‘ด้านในคฤหาสน์’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น