โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 05-2 รู้สึกตัว

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 984

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2561 14:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
05-2 รู้สึกตัว
แบบอักษร

​ในสถานการณ์แบบนี้ ลักษณะทางพันธุกรรมที่เป็น ‘ซูเปอร์’ ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลย อย่างน้อยความเป็นซูเปอร์อัลฟ่าที่เขาคิดไว้ก็ไม่ใช่แบบนี้ ต้องเป็นคนที่สามารถควบคุมทุกคนได้ แน่นอนว่าพอออกคำสั่ง ทุกคนก็จะทำตาม อย่างเช่น...


“ช่วยหลบไปหน่อยได้ไหมครับ”


ก่อนจะนึกถึงใบหน้าของคังยองโฮ น้ำเสียงคุ้นเคยก็แทรกเข้ามาในสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้น


สายตาของทุกคนหันไปทางด้านหลังของพวกการ์ดที่กำลังยืนขวางหน้ายองจีอยู่ เสียงทุ้มต่ำฟังดูอ่อนน้อม ห่างไกลจากความตั้งใจที่จะก่อให้เกิดความเดือดร้อนและความวุ่นวาย แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคงหนักแน่น

ฮันจูสวมโค้ทปิดขึ้นมาถึงคอ เขาทำหน้านิ่งเฉยแล้วยืนอยู่ตรงนั้น สายตาเฉยเมยราวกับกวาดต้อนพลังที่เต็มเปี่ยมอยู่ด้านนอกให้เข้ามานั้น พูดกับพวกการ์ดอีกครั้งว่า ‘ออกมา’


“…ถ้าท่านประธานคังไม่อนุญาต คุณชายก็ออกไป...”

“ถ้าอย่างนั้นผมจะเข้าไปนะครับ”


เป็นปัญหาที่เรียบง่าย ครั้งนี้ฮันจูก็คาดคะเนผลที่จะออกมาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น


ยองจีออกมาข้างนอกไม่ได้ แต่ไม่สามารถห้ามปรามคนอื่นในการเข้าไปข้างในได้ การ์ดมองตากันอย่างลังเลแล้วเปิดทาง ทันทีที่พวกเขาหลีกทางให้ ยองจีซึ่งยืนอยู่ตรงนั้นก็มองฮันจูด้วยใบหน้าเคร่งเครียด


“เข้าไปกันไหมครับ”


ยองจีไม่พูดอะไรเพิ่มเติมให้กับข้อเสนอของฮันจูที่พูดออกมาอย่างชัดเจน ไม่รู้ทำไมลักษณะทางพันธุกรรมที่สงบเสงี่ยมถึงนิ่งเงียบขึ้นมาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งสองคนเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูลงอย่างสนิท


“…”


มีลำดับขั้นตอนที่ถูกกำหนดไว้ภายในความนิ่งเงียบไหมนะ ไม่แน่ใจเลย ยองจีไม่สามารถพูดอะไรได้ ความรู้สึกที่ได้รับจากสถานการณ์ก่อนหน้านี้ค่อยๆ สงบลงแล้ว แต่เขาได้รับการกระทบกระเทือนอย่างชัดเจน ไม่รู้ทำไมคอถึงแห้ง รู้สึกเหมือนไข้จะขึ้นด้วย แต่จะด้วยเหตุผลอะไรมันก็ทรมานจริงๆ


“…คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม”


หลังจากนั้นพักหนึ่งถึงเปิดปากพูดออกมา


“หมายถึงอะไรครับ”


ฮันจูตอบกลับมาอย่างสงบนิ่งเกินไป ราวกับไม่ว่าจะถามอะไรก็จะตอบออกมาหมด


“หมายถึง...เรื่องที่ผมไม่รู้”

“ไม่รู้สิครับ เหมือนว่าสิ่งที่คุณชายไม่รู้ไม่ได้มีแค่อย่างสองอย่างนี่”


คำถามกว้างเกินไป ฮันจูแกล้งทำสีหน้าลำบากใจแต่ก็ไม่ได้หนักหนาอะไรนัก ยองจีทำหน้าบึ้งตึงแล้วจู่ๆ ก็อยากอวดเก่งขึ้นมา เขาตั้งใจจะพูดแย้งแต่ฮันจูถามกลับมาก่อน


“เรื่องคฤหาสน์นี้เหรอ หรือเรื่องคุณปู่ของคุณ”

“…”

“หรือไม่ก็ร่างกายของคุณ”


คำถามสุดท้ายนั้นตั้งใจจะเย้าแหย่เขา ถ้าเป็นก่อนหน้านี้เขาคงจะปล่อยผ่านอย่างไม่ได้สนใจ เพราะฮันจูเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูงมาตั้งแต่แรก แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ทั้งคู่มีเซ็กซ์กัน คำพูดสุดท้ายนั้นแฝงความหมายที่ลึกซึ้งเอาไว้แน่นอน ยองจีกัดริมฝีปาก เขาไม่ได้กำลังเผชิญหน้ากับฮันจูโดยชวนอีกฝ่ายมาพูดจาเล่นหัวเขา


“สงสัยอะไรก็ถามมาได้เลยครับ”


อีกแล้ว ข้างในเต้นตึกตักอีกแล้ว แค่มองใบหน้ายิ้มแย้มของฮันจูก็ไม่สามารถลบความรู้สึก เหมือนมีอะไรบางอย่างวนอยู่ในท้องเป็นพักๆ ให้ออกไปได้ อึดอัดจริงๆ

ฃสิ่งที่ฮันจูพูดออกมาเมื่อครู่นี้รวมคำถามที่เขาอยากถามไว้หมดแล้ว ยองจีกลืนน้ำลายในช่องคอร้อนผ่าวแล้วสูดลมหายใจเข้า หลังจากนั้นจึงเริ่มถามจากคำถามที่สงสัยที่สุด


“คุณเป็นใคร”


ยูฮันจู ตัวตนของผู้ชายคนนี้

ฮันจูยิ้มบางๆ เขาเอียงหัวไปด้านข้างราวกับไม่คิดว่าจะได้รับคำถามแบบนี้ เพื่อยืดเวลาออกไปสินะ ยองจีมองอีกฝ่ายออกอย่างทะลุปรุโปร่ง เหมือนกับที่ฮันจูก็คอยมองยองจีเช่นกัน

ตอนนั้นเอง ยองจีก็ซักไซ้ให้ลึกขึ้นอีก


“คุณไม่ใช่อัลฟ่าธรรมดาแน่ๆ ใช่ไหมล่ะ มาถึงตรงนี้แล้ว ที่ผมสงสัยจริงๆ...”

“สงสัยเหรอครับ”

“ใช่...ทำไมคุณถึงมีกลิ่นของโอเมก้า”


ภายในคืนเดียวฮันจูได้รับคำถามที่เหมือนกันถึงสองครั้ง เขาหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ พอเห็นจุดที่เหมือนกันระหว่างยองจีกับคังยองโฮ เขาก็ทั้งตลกทั้งอารมณ์เสียจนบางทีก็ทนไม่ไหว


“ทำไม กับผมก็ ‘โนคอมเมนต์’ หรือไง”


จนมาถึงตรงนี้ยังคิดจะตอบออกมาแบบนั้นอีกเหรอ ฮันจูซึ่งเมื่อครู่นี้เอียงหัวไปด้านข้างหันหน้ากลับมาทางด้านหน้าของยองจี

ยองจีไม่หลบตา เขาก็คิดว่าตัวเองหลับอยู่แต่กลับมีสติ เป็นความรู้สึกที่อธิบายด้วยคำพูดไม่ได้ แม้จะหมดสติไปกับความร้อนผ่าวแต่เวลาที่เหลือนั้นยองจีตื่นอยู่ อธิบายไม่ได้จริงๆ ตลอดช่วงเวลานั้นยองจีกำลังคิด...

เกี่ยวกับยูฮันจู จิตใต้สำนึกและสัญชาตญาณบอกว่าอีกฝ่ายคือต้นเหตุของทุกอย่าง


“ผมเหรอครับ ผมเคยเป็นหนูทดลองของซีรินจ์ครับ”


คำตอบที่ไม่ได้คาดหวังมากมายออกมาจากปากของฮันจู ยองจีเบิกตากว้างขึ้น


“ถ้าอธิบายว่ามาร์มอต (Marmotte) น่าจะง่ายกว่า ผมคือผู้มีคุณสมบัติในการทดลองในร่างกายมนุษย์ครับ พออายุ 20 จนถึงก่อนขึ้นทะเบียนเป็นนักวิจัยอย่างเป็นทางการ ผมได้ทำการทดลองมาเยอะมากๆ กับร่างกายของผมน่ะ”


จู่ๆ ยองจีก็นึกถึงรอยแผลบนร่างกายของฮันจู รอยเข็มฉีดยาที่กระจัดกระจายทั่วแขนด้านซ้าย

“เพราะเป็นความลับสุดยอดภายในบริษัท ผมเลยอธิบายอย่างละเอียดไม่ได้ แต่ตั้งแต่กลิ่นที่ออกมาจากร่างกายรวมถึงอย่างอื่น นั้น... เป็นผลข้างเคียงของการทดลองครับ”


ยองจีพูดอะไรไม่ออกกับคำตอบซึ่งเหนือความคาดหมายไปมาก ทดลองเหรอ กับร่างกายตัวเองโดยตรงเนี่ยนะ เป็นชีวิตแบบที่เขาไม่เคยแม้แต่จะจินตนาการมาก่อน


“หมายความว่า...ร่างกายของผมไม่ปกติน่ะครับ”


ฮันจูสารภาพความจริงทั้งหมดออกมาเรื่อยๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต่างจากยองจีที่กำลังสับสน ยองจีตกใจจนตัวชา เขาไม่รู้แม้กระทั่งว่าตอนนี้ตัวเองต้องแสดงปฏิกิริยาแบบไหนกลับไป


“…เข้าใจแล้ว ถ้างั้น...คุณปู่ล่ะ รู้เรื่องเกี่ยวกับคุณปู่ด้วยหรือเปล่า”

“คำถามนั้นดูเหมือนจะยากไปหน่อยกับการตอบที่นี่นะครับ”


เพราะไม่ว่ายังไงที่นี่ก็ยังคงเป็น ‘ด้านในคฤหาสน์’

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น