โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 05-1 รู้สึกตัว

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 551

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ย. 2561 14:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
05-1 รู้สึกตัว
แบบอักษร

05. รู้สึกตัว


สิ่งที่กำลังรอคอยให้ยองจีตื่นขึ้น คือโลกที่แตกต่างจากเดิมโดยสิ้นเชิง


เขาลืมตาขึ้นมาในห้องของตัวเองเหมือนเมื่อวาน พับผ้าห่ม ลุกขึ้นจากเตียง ทุกอย่างเหมือนจะเหมือนเดิมแต่กลับไม่เหมือนเดิม

เป็นการเปลี่ยนแปลงที่ละเอียดจนไม่สามารถมองอย่างทะลุปรุโปร่งได้ง่าย แต่โดยสรุปแล้วก็เป็นการเปลี่ยนแปลงที่รับรู้ได้และไม่สามารถแกล้งทำเป็นไม่รู้ได้เลย


การเปลี่ยนแปลงที่รับรู้ได้จากโลกอันแสนแตกต่างนี้อย่างแรกคือ คนรอบตัวที่ต่างกับเมื่อวาน


คนงานถูกเปลี่ยนทั้งหมด ตั้งแต่การ์ดไปจนถึงคนรับใช้ที่เข้ามาในห้องเพื่อปลุกเขา มีเพียงคนแปลกหน้าจนนึกสงสัยขึ้นมาว่าคนในคฤหาสน์ที่ตนรู้จักเหลืออยู่กี่คนกันแน่

แต่ถึงอย่างนั้น พวกเขากลับทำตัวอย่างเป็นธรรมชาติราวกับเมื่อวานก็คอยดูแลยองจี การกระทำของพวกเขานั้นไร้ซึ่งความผิดพลาด และกำลังทำหน้าที่อย่างสมบูรณ์แบบตามคำสั่งที่ได้รับมอบหมาย ท่ามกลางพวกเขาที่ทำงานอย่างไม่ติดขัดและครบถ้วนสมบูรณ์ มีเพียงยองจีเท่านั้นที่กำลังหยุดนิ่ง

ทำไมกลายเป็นแบบนี้ล่ะ ช่างเป็นคำถามที่โง่เขลา มีเพียงคุณปู่เท่านั้นที่สามารถควบคุมการว่าจ้างคนที่จะเข้ามาทำงานในคฤหาสน์นี้ตามใจชอบได้ แม้จะน่าตกใจแต่เขาไล่คนที่เคยทำงานออกไปแล้วให้คนใหม่เข้ามาแทนภายในคืนเดียว

บางทีอาจเป็นเพราะการกระทำของยองจี แต่ความผิดนั้นกลับถามหาความรับผิดชอบจากทุกคนที่เกี่ยวข้อง


“อาหารไม่ถูกปากเหรอครับ”


ใบหน้าไม่คุ้นเคยนั้นถามออกมา ยองจีดื่มนมหนึ่งอึกแทนคำตอบ ถึงแม้ไม่ได้ลงไปห้องอาหารก็มีคนเอาอาหารมาให้ถึงห้องนอนนั้น แยกได้ยากว่าเป็นความเอาใจใส่ในตัวเขาซึ่งกำลังป่วยอยู่ หรือเพราะเขาไม่สามารถออกไปไหนได้เลยกระทั่งห้องของตัวเองกันแน่

ยังไงซะก็คงเป็นเพราะเรื่องหลัง จู่ๆ คำพูดของซึงรกก็แวบขึ้นมา


‘ถ้าเรื่องเมื่อคืนถูกเปิดเผย ผู้คนที่เกี่ยวข้องจะตายกันหมดครับ’


ตาย ความหนักแน่นของคำกดดันเขาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เป็นคำที่สามารถใช้พูดเล่นได้ก็จริง แต่ยองจีเองก็รู้ว่าตอนนั้นไม่ใช่เวลาที่จะพูดเล่น

ตายจริงๆ เหรอ ในความคิดของคุณชายผู้ไม่เคยสนใจในศีลธรรมของชีวิตจนถึงตอนนี้ แน่นอนว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่หนักมากทีเดียว

ถ้าอย่างนั้นคนในคฤหาสน์ทุกคนไปไหนกันหมดนะ


เริ่มปวดหัวอีกแล้ว ยองจีจับหน้าผากที่กำลังปวดตุบๆ พลางถอนหายใจยาว เหนื่อยแต่หยุดคิดไม่ได้ เพราะตอนนี้เขารู้แล้ว ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ไม่นาน ยองจีคงคิดว่าสถานการณ์แบบนี้ไม่ได้เป็นเรื่องสำคัญอะไร เขาไม่มีทางคิดว่าคุณปู่จะฆ่าคนได้

แต่ตอนนี้ไม่ใช่ ทั้งสถานที่ที่ตนไม่รู้จักและทั้งเรื่องที่ตนไม่เคยรู้ มีเรื่องมากมายเกิดขึ้น และจุดเริ่มต้นของเรื่องพวกนั้น...


มีแพทย์ประจำตัวของเขาอยู่


ช่วงเวลาที่เชื่อมโยงอย่างพอดิบพอดีกับการปรากฏตัวของฮันจู หลังจากที่ฮันจูมายังคฤหาสน์แห่งนี้หลายสิ่งหลายอย่างก็เปลี่ยนแปลงไปมาก ชีวิตประจำวันของเขาที่เหมือนเดิมมา 30 ปี ราวกับถูกกำหนดเอาไว้เปลี่ยนไปในชั่วพริบตา และตอนนี้ก็กำลังเปลี่ยน การเปลี่ยนแปลงนั้นกำลังเตือนเขาอย่างจริงจังว่า  ‘ยูฮันจูอันตราย’

ยืนยันได้เลยว่าฮันจูเป็นชายผู้มีสิ่งแปลกๆ มากมาย อย่างแรกเลย เขาเป็นอัลฟ่า ไม่ได้เป็นเพียงอัลฟ่าธรรมดา เขาเป็นผู้ครอบครองลักษณะทางพันธุกรรมอันแข็งแกร่งมากทีเดียว แต่ทำไมถึงมีกลิ่นของโอเมก้าลอยออกมากันนะ

น่าสงสัยตั้งแต่เรื่องนั้น ไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีอัลฟ่าที่มีกลิ่นโอเมก้าลอยออกมาอยู่ด้วย

แพทย์ประจำตัวมายังคฤหาสน์แห่งนี้เพื่อรักษาอาการของตน เรื่องนี้คือเรื่องจริง แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ากระทั่งเรื่องจริงก็มีส่วนที่น่าสงสัยอยู่ เพราะถ้าเป็นเช่นนั้นการหาคำตอบก็จะยิ่งยาก

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ทำเพียงการรักษาเท่านั้น เขาให้ยองจีทำการปรึกษาแล้วก็...

จู่ๆ เสียงหายใจหอบของฮันจูก็ดังชัดเจนขึ้นมา


“…อะไรกันแน่”


ผิดพลาดตั้งแต่ตรงไหนนะ มาลองเรียบเรียงอีกที ยองจีนอนกับฮันจู มีเซ็กซ์ และความเป็นชายของเขาสอดใส่เข้ามาในช่องทางของยองจี อัลฟ่าที่ดิ้นทุรนทุรายแล้วส่งเสียงครางไปกับความรู้สึกเสียวซ่านจากความเป็นชายของอัลฟ่าอีกคนที่สอดใส่เข้ามาจากทางด้านหลัง


ซึ่งเรื่องนั้นเป็นเรื่องที่ไม่น่าจะเป็นไปได้ที่สุดเลย


ไม่ได้การ ต้องไปเจอฮันจูเดี๋ยวนี้ มันเป็นปัญหาที่เขาสรุปด้วยตัวคนเดียวไม่ได้ ยองจีลุกพรึบแล้วมุ่งหน้าไปยังห้องแต่งตัว เพราะไล่คนอื่นออกไปด้านนอกด้วยเหตุผลที่ว่าเขาเหนื่อยทำให้ตอนนี้เขาสามารถขยับตัวได้อย่างอิสระ

แต่เป็นตอนก่อนเขาจะออกไปจากห้องเท่านั้น


“…อะไรกัน”


ยองจีเปิดประตูห้องออกแต่กลับถูกการ์ดที่ไม่คุ้นหน้าเข้ามาขวางไว้ ไม่เพียงแค่ไม่เคยเห็นหน้าเท่านั้นยังเป็นอัลฟ่าที่มีลักษณะทางพันธุกรรมแข็งแกร่งกว่าพวกการ์ดก่อนหน้านี้อีกด้วย ยองจีอดหัวเราะไม่ได้ ขวางหน้าฉันอยู่เหรอ ตอนนี้การ์ดพวกนี้บังอาจมาขวางหน้าฉันไว้เนี่ยนะ

“เป็นคำสั่งของท่านประธาน คุณชายไม่สามารถออกจากห้องได้จนกว่าจะได้รับอนุญาตครับ”             

“…ฮะ”


เรื่องพวกนี้มันบ้าไปแล้ว


“แค่ฉันจะออกจากห้องของตัวเองก็ไม่ได้งั้นเหรอ”

“ครับ ท่านประธานสั่งไว้ว่าห้ามออกครับ”


ยองจีฟังแล้วก้มหน้าลง มือทั้งสองข้างเท้าเอว เขาก็รู้ว่าคังยองโฮเป็นคนเดียวที่สามารถสั่งห้ามหรืออนุญาตเรื่องต่างๆ กับเขาได้ แต่พอเอาเข้าจริงมันน่าอึดอัดกว่าที่คิดและไม่ใช่สิ่งที่สามารถยอมรับได้เลย ยองจีเคยทำอะไรตามใจตัวเองมาตลอดและต่อจากนี้ไปก็ต้องเป็นเช่นนั้นเหมือนกัน

ถึงแม้เขาจะไม่ได้เหนือกว่าคังยองโฮก็ตาม


“อยากตายเหรอ”


ในที่สุดยองจีก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับสายตาอันน่ากลัว เขาไม่คิดจะข่มอารมณ์ที่เขารู้สึกอยู่ตอนนี้เอาไว้ พวกคนตรงหน้าเป็นเพียงอัลฟ่าที่มีลักษณะทางพันธุกรรมแข็งแกร่งเท่านั้น ไม่ใช่ตัวแทนของคังยองโฮ พวกเขาไม่รู้ว่าตนกำลังคิดแบบนั้น และยองจีก็ไม่มีเหตุผลที่จะต้องยอมรับมัน

คนอื่นที่ไม่ใช่ปู่มาขวางหน้าฉันไว้เนี่ยนะ แล้วยังเป็นตอนนี้ด้วย


“…ออกไปไม่ได้จนกว่าจะได้รับอนุญาตครับ”


พวกเขาสะดุ้งกับพลังของยองจีที่กำลังโกรธมากแต่ยังคงพูดคำเดิมซ้ำ พอเห็นว่าพวกเขาไม่ได้พากันถอยหลังไป ยองจีจึงเข้าใจเป็นอย่างดีว่าคุณปู่พาอัลฟ่าที่น่าสนใจเป็นพิเศษมา เป็นอัลฟ่าระดับสูงในบรรดาพวกพรีเมียม แต่เขาก็สงสัยจริงๆ ว่าทำไมคนแบบนั้นถึงยอมมาเป็นการ์ดภายในสถานที่แบบนี้


“หลีกไป”

“ไม่ได้ครับ”


ยองจีผลักการ์ดหนึ่งคนออกไปจนเกิดเสียงดังพลั่ก การ์ดเซไปสองสามก้าวแล้วกลับมายืนที่เดิมราวกับตุ๊กตาล้มลุก การ์ดคนหนึ่งเงยหน้ามองตรง ขณะที่อีกคนก้มหน้าแล้วหลบตา เห็นได้ชัดว่าใครแข็งแกร่งกว่า

รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา อีกฝ่ายเป็นคนแรกที่เขาพูดด้วยไม่รู้เรื่อง เวลาแบบนี้ต้องทำยังไงนะ ยองจีไม่รู้เลย เพราะจนถึงตอนนี้เคยเจอเพียงคนที่บอกให้มาก็มา บอกให้หลีกทางก็หลีกให้ ไม่เคยเจอคนแบบการ์ดพวกนี้มาก่อน

ยองจียกมือขึ้นขยี้ผมอย่างหงุดหงิด เขาทั้งอึ้ง ทั้งขำ ทั้งโกรธกับสถานการณ์นี้ ซูเปอร์อัลฟ่าเหรอ เป็นซูเปอร์อัลฟ่าแล้วมีประโยชน์อะไรกัน ยองจีที่ไม่เคยเกิดคำถามกับลักษณะทางพันธุกรรมของตัวเองสักครั้ง สุดท้ายก็เกิดความวิตกขึ้นมาจนได้


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น