OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15 มิตรภาพ

ชื่อตอน : บทที่ 15 มิตรภาพ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 102

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2561 15:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 มิตรภาพ
แบบอักษร

บทที่ 15  มิตรภาพ                

ไอราทราบข่าวว่าเชนโดนโจมตีจากเผ่าอสูรก็รีบแวะมาดูว่าเชนเป็นอะไรมากไหม  และไอราคิดว่า เอสคงโกรธแค้นที่น้องสาวเขาตายที่นี้เลยไม่ยอมรอที่จะทำตามแผนของนางทำให้นางร้อนใจเช่นกัน  เชนมองไอราที่มีสีหน้าเป็นห่วงตนเองแล้วยิ้มอย่างสุขใจ                

“ไม่เป็นไรหรอกเพื่อนของข้ามาช่วยเอาไว้พอดีนะ”  เชนบอกให้ไอราคลายกังวล                

ไอราทำหน้าแปลกใจก่อนเอ่ยขึ้น                

“เพื่อนงั้นเหรอ”  เชนพยักหน้าก่อนจะเล่าให้ไอราฟัง                

“ก็จีไง  ที่หายหน้าไปนะเพราะว่าโดนทำร้ายเลยหลบไปรักษาตัว และข้าก็ออกตามหาจนพบกับโอมา  และจีก็ตามมาพอดี  กับที่ข้าเจอพวกอสูรโจมตี  ทำให้พวกเราเจอกัน  ข้าดีใจมากเลยนะที่นางไม่ได้เป็นอะไร”  เชนบอกเล่าอย่างดีใจ      

ไอรามองอย่าพิศวงก่อนจะยิ้มให้เชนและขอตัวออกมา  ไอราเดินไปตามทางก่อนจะครุ่นคิด  ถ้ามันยังไม่ตายงั้นศพที่ทหารเงานำมาให้คือใครกัน  หรือว่าจะเป็นเพื่อนของจีที่ชื่อเซฟี่น่าเพราะโอมายังไม่ตาย  งั้นเราจะทำยังไงดี  จีจะรู้ไหมว่าใครที่ทำร้ายนางหรือเราจะนิ่งเฉยไว้ก่อน  ไอราเริ่มจะเครียดและรีบเดินกลับที่พักอย่างรวดเร็ว  ความสุขก่อนหน้านั้นของนางหายไปเสียสิ้นเมื่อได้ทราบข่าวนี้                

ร่างสูงโปร่งคลุมเสื้อมิดชิดจนไม่เห็นแม้สีหน้า  ไอรามอง                

“ท่านทำอะไรกันแน่  ข้ากำลังหาโอกาสอยู่  ทำไหมถึงไม่รอฟังข่าวล่ะ”  เอสหัวเราะก่อนจะเดินเข้ามาบีบคางของไอราจนไอราร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด                

“เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาสั่งข้า  ความจริงเจ้าต่างหาก  ที่ข้าควรจะลงโทษข้าสั่งแล้วไม่ใช่เหรอ  ว่าให้รีบทำงานให้เสร็จสิ้น” เอสเอ่ยอย่างเหี้ยมเกรียม ไอราพยายามดิ้นรน  ก่อนที่เอสจะสะบัดจนร่างของไอราทรุดลง  ไอรามองเอสด้วยความน้อยใจจนน้ำตาคลอ                

“ข้ากำลังหาโอกาสอยู่  และตอนนี้ก็มีแต่เรื่องวุ่นๆเพราะท่าน”  เมื่อไอราเอ่ยถึงเอส  เอสหันมามองก่อนจะถลึงตา  

“เพราะข้างั้นเหรอ”  ไอราพยักหน้าก่อนจะเอ่ยอย่างรวดเร็ว               

“ใช่ซิ  ก็ท่านเล่นให้พวกอสูรของท่านมาก่อกวนตลอดเวลา  แล้วข้าจะหาโอกาสเอาอัญมณีมาได้อย่างไรกัน” ไอราบอกออกมาเสียงกร้าว  เอสมองก่อนจะเอ่ยขึ้น               

“งั้นเจ้ามีหนทางแล้วซินะ” เอสมองไอราก่อนจะเอ่ยถามออกมา                

“อาทิตย์หน้าข้าจะนำไปให้ท่านแน่นอน  เพียงแต่ช่วงนี้ท่านเองก็ควรจะสงบเอาไว้อย่าก่อเรื่องอีก”  ไอราพยักหน้าตอบคำถาม  เอสมองไอร่าแต่ยังไม่ได้ทันเอ่ยสิ่งใด  ไอราก็เข้ามาโอบกอดและลูบไล้ไปตามตัวของเอส                

“ข้าจะพยายามทำเพื่อท่านให้เต็มที่  เพียงแต่ท่านก็ต้องอดทนรอหน่อยซิ” ไอราพูดเสียงอ่อนหวานและสัมผัสที่ลูกไล้ไปตามแผงอกทำให้ เอสถึงกับเคลิ้มตามไปด้วย                

“ข้าจะรอตามเวลาที่เจ้านัดหมาย” เอสจับมือไอราออก ก่อนจะหมุนตัวกลับ  แต่ไอรากับคว้าแขนของเอสเอาไว้ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงออดอ้อน                

“ท่านจะไปแล้วเหรอ” สายตาที่มองมาทางเอส นั้นสื่อถึงความรักที่มีให้อย่างเต็มเปี่ยม เอสมองก่อนจะรวบร่างของไอราเอาไว้และก้มลงจูบอย่างที่ไอราต้องการ                

แสงแดดส่องเข้ามาที่หน้าต่างไอราค่อยลืมตาขึ้นมาอย่างแจ่มใสก่อนจะมองไปรอบๆและก็แสดงสีหน้าอย่างผิดหวัง เอสไปแล้ว เขาไปโดยที่ไม่ได้ล่ำลานางเลย  ไอรารู้สึกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูกก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงนอนและเดินเข้าห้องน้ำไป  เชนเองมายืนรอไอราตั้งแต่เช้า  แต่ไอราเองไม่ได้รีบร้อนอะไร  ยิ่งเมื่อเปิดประตูออกมาเจอกับเชนที่ยืนยิ้มให้ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก                 

“ท่านมารอข้าทำไมตั้งแต่เช้า”                

เชนเองเห็นไอราหงุดหงิดจึงเอ่ยขึ้นอย่างเอาใจ                

“ข้าก็เพียงแต่มารอรับเจ้าเพื่อไปดูชุดแต่งงาน”                 

ไอราฟังก่อนจะปรับสีหน้าให้สงบนิ่งขึ้นก่อนจะไม่ได้เอ่ยสิ่งใดและเดินคล้องแขนตามเชนไป

จีเดินออกมาสูดอากาศยามเช้าแต่ก็ต้องรู้สึกเซ็งอย่างแรงเมื่อเห็นเชนเดินควงมากับไอรา  เชนยิ้มก่อนจะโบกมือให้จี  จีพยายามฝืนยิ้มอย่างมากก่อนจะโบกมือตอบ  จนกระทั่งเชนพาไอราเดินมาหาเป็นการเผชิญหน้ากันของไอราและจีในรอบหลายเดือนเลยทีเดียว  แต่จีกับนิ่งจนไอราจับความรู้สึกไม่ถูก  ไอราเองก็ได้แต่ยิ้ม และเอ่ยทักแสดงความห่วงใย               

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง  เชนเล่าว่าเจ้าบาดเจ็บและต้องหลบหนีคนที่ลอบทำร้าย  แล้วตอนนี้เจ้าจับได้หรือยัง” ไอราเอ่ยถาม                 

จีมองหน้าไอราเหมือนชั่งใจ                

“ดีขึ้นมากแล้ว  แต่คนร้ายยังคงสุขสบายดี”                

ไอราฟังคำของจีก่อนจะคอแข็งขึ้นมาก่อนเอ่ยขึ้น                

“ก็ดี  ข้าคิดว่าเชนคงจะช่วยตามหาให้เจ้าได้”                 

จีพยักหน้าก่อนจะเดินหนีไป เชนมองตามร่างของจีก่อนจะเอ่ยบ่นพึมพำ                

“ตั้งแต่กลับมาที่นี้  นางดูเงียบขรึมลงไปเยอะมากเลยนะ  ข้าชักเป็นห่วงนาง”  ไอรามองค้อนก่อนจะเอ่ยขึ้น        

“แสดงว่าท่านไม่ได้ห่วงข้าเลยใช่หรือไม่ ”               

เชนหันมายิ้มที่เห็นไอราแสดงอาการหึงหวงตนเอง                

“มันไม่เหมือนกันซะหน่อย  นั้นมันเพื่อนแต่กับเจ้านะไม่มีทางที่ข้าจะปล่อยให้เจ้าต้องเจอกับอันตรายเด็ดขาด”  ไอรายิ้มก่อนจะเดินเคียงกันไปโดยไม่รู้เลยว่าจีเองนั้นได้หยุดและมองตามไปอย่างเจ็บปวดใจ


“ลี  ลี  รู้มั้ยว่าข้าเจอใคร”  เด็กน้อยวิ่งมาสะกิดเรียกคนที่นอนพักผ่อนอยู่ ลีหันมามองก่อนเอ่ยขึ้น               

“ใครกันที่เจ้าเจอแล้วทำให้ตื่นเต้นขนาดนี้”                 

“ก็ไอราไง  รู้ไหมว่านางเป็นคู่หมั้นของผู้พิทักษ์ล่ะ  ทำไงดี  เราจะทำยังไงดี”  เด็กน้อยหอบก่อนเอ่ยอย่างร้อนรน                 “จริงเหรอ” ลีผุดลุกขึ้น  เด็กน้อยพยักหน้า                 

“จุดไต้ตำตอจริงๆเลย”  ลีเอ่ยก่อนจะลุกขึ้นยืนและเดินออกมาจากห้องจนเด็กน้อยเอ่ยถาม                

“เจ้าจะไปไหน”                

“เจ้าอยู่นี้อย่าไปไหนจนกว่าข้าจะกลับมาเข้าใจไหม”  ลีหันมามองและชี้หน้าเด็กน้อย                

“ข้าไม่ไปไหนอยู่แล้วล่ะ  นางแม่มดอยู่นี้  ข้าไม่อยากเจอนางหรอก” เด็กน้อยพยักหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้นอย่างแผ่วเบา                    

ลีเดินออกมาอย่างรวดเร็วไปหาโอมาที่ห้องจนชนเข้ากับจีอย่างจัง  จีร้องก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“เจ้าจะรีบไปไหนกัน”  ลีเอ่ยขอโทษพร้อมกับเอ่ยขึ้น                

“ดีเหมือนกันที่เจอเจ้าขอมีเรื่องอยากที่จะถามอยู่พอดีเลย”  ลีเอ่ยขอโทษพร้อมกับเอ่ยขึ้น  ก่อนจะฉุดแขนของจีเดินนำไปที่ห้องจนจีเองมองอย่างแปลกใจในอาการร้อนรนของลี  เมื่อมาถึงห้องโอมาเองก็ตกใจจนผลส้มร่วงออกมาจากปาก  ก่อนจะให้ทั้งหมดนั่งลงลีมองหน้าทั้งสอง                 

“คนที่พวกเจ้าบอกว่าเป็นคู่หมั้นของผู้พิทักษ์คือไอราใช่ไหม”  ลีถามออกมาตรงๆ                

ทั้งจีและโอมาต่างพยักหน้าก่อนจะหันมามองกันอย่างงงๆ                 

“แล้วเจ้ารู้ไหมว่านางเป็นใคร”  ลีถาม  ทั้งสองส่ายหน้าพร้อมกันแต่ก่อนที่ลีจะอ้าปากเอ่ยอะไร  จีก็ร้องออกมา    

“ใช่ข้าจำได้เชนบอกว่านางเป็นลูกสาวของขุนนางที่เผ่าโล  ทำไมเหรอ” จีย้อนถามลี ลีพยักหน้า                

“ใช่  นางเป็นคนของเผ่าโล  เป็นคนทรยศของเผ่า”  ลีพยักหน้า ทั้งสองมองหน้าอีกครั้งอย่างงงๆ  ลีจึงเอ่ยขึ้น      

“ข้าเป็นคนที่เผ่านั้น  นางและพ่อของนางทรยศต่อเผ่าไปขึ้นกับเผ่าอสูรนั้นและลอบสังหารเชื้อพระวงศ์ทั้งหลายทำให้เราต้องหนีมา”  ลีจึงเอ่ยขึ้น  โอมาชี้หน้าลี                

“อย่าบอกนะว่าเจ้าคือเชื้อพระวงศ์”                

“ไม่ใช่ข้าแต่เป็นเด็กน้อยต่างหาก”  ลีจึงเอ่ยขึ้น  คำตอบของลีทำเอาทั้งสองอ้าปากค้าง                

“แล้วยังไงล่ะที่นี้”  โอมาถามออกมา                

ลีจึงเอ่ยเล่าว่า  พ่อของไอราร่วมมือกับพวกอสูรโจมตีเผ่าโลเพื่อที่จะเป็นใหญ่  แต่ลีไม่รู้ว่าไอรารู้เห็นด้วยหรือไม่เพราะช่วงนั้นเป็นช่วงเวลากับที่นางไปๆ  มาๆ  กับเผ่ามังกร  แต่ทั้งลีและเด็กน้อยก็ต้องหนีการตามล่าทั้งทหารเงาของเผ่าโล  และพวกอสูรตลอดเวลาจนมาเจอกับโอมา  และลีคิดว่าไอราน่าจะมีส่วนรู้เห็นด้วยเช่นกัน  จึงคิดจะอยู่ที่นี้เพื่อสืบหาตัวนางแต่ไม่คิดว่าจะใกล้ตัวขนาดนี้  จีพยักหน้า                 

“เผ่าอสูรนี้ทำไหมถึงได้ระรานไปทั่วล่ะ”                 

ลีจึงเล่าว่า  พอเปลี่ยนผู้นำคนใหม่ตั้งแต่นั้นมาเผ่าอสูรก็คิดจะครอบครองอัญมณีของดินแดนต่างๆและก็ไล่โจมตีไปเรื่อยจนสามารถยึดเผ่าปักษาและฆ่าล้างเผ่าพันธุ์มาแล้ว  และก็เผ่าโล......  โอมามองหน้าก่อนเอ่ยขึ้น                

“แค่อัญมณีประจำเผ่าถึงกับต้องทำอย่างนี้เลยเหรอ”  ลีพยักหน้า                

“แล้วเจ้ารู้ไหม  ว่ามันต้องการอัญมณีของประจำเผ่าไปทำไม” จีถาม ลีส่ายหน้า                

“อำนาจของอัญมณีมีมากมหาศาลและยิ่งเมื่อไรที่รวมตัวกันได้นั้นยิ่งทำให้อำนาจสูงสุดแก่ผู้ครอบครอง”   จีกับอ้อมพยักหน้า              

“แสดงว่าเจ้ากับเด็กน้อยนั้นมีอยู่หนึ่ง”  ลีมองโอมาที่ฉลาดเกินตัวก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“ถูก  แต่ไม่ใช่หนึ่งแต่เป็นเพียงครึ่งเดียว”  จีมองลีอย่างงุนงง                

“แล้วเจ้ามาบอกเราทำไม  ไม่กลัวว่าเราจะเอาเรื่องนี้ไปบอกไอราหรือไง”  จีถามออกมา                

“เจ้าจะทำแบบนี้กับคนที่ทำร้ายเจ้าหรือ”  มองก่อนจะยิ้มให้จี โอมาหันมามองจี                

“นั้นงัยนางทำร้ายเจ้า”  จีมองโอมาก่อนจะหันมามองลี               

“อะไรทำให้เจ้าคิดอย่างนั้น” จีถาม ลีขำก่อนเอ่ยขึ้น                

“พิษบนตัวเจ้ามันฟ้องว่าเป็นฝีมือของใคร  นอกจากคนที่เป็นพวกกันพวกอื่นไม่มีทางรู้แน่  เพราะพิษที่เผ่าเราสร้างขึ้นเป็นพิษเฉพาะที่แต่ละคนคิดขึ้นมา”                 

“ถ้าเป็นพิษที่แต่ละคนคิดขึ้นมาแล้วเจ้ารักษาข้าได้อย่างไรกัน”  จีเอ่ยถาม  ลีมองก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจัง            

“พิษอาจจะมีแนวทางเฉพาะแต่ถ้ามีวิธีการที่รักษาที่ถูกต้องต่อให้เจ้าโดนมาร้อยพิษข้าก็รักษาให้เจ้าได้” ลีมองก่อนจะเอ่ยอย่างจริงจัง               

“ก็ได้ข้ายอมรับ  แต่ข้าก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่นักแต่คิดว่าน่าจะเป็นนาง” จีตอบคำ พรางครุ่นคิด โอมาตบเข่าฉาด       

“งั้นไม่ได้การแล้วข้าจะบอกเชน”  โอมาร้องออกมา                

“เจ้าคิดว่าเชนจะฟังเราหรือฟังไอรา” จีบอกโอมาพร้อมยกมือห้าม                

โอมามองก่อนจะนิ่งคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาและทรุดตัวนั่งลงเอามือทั้งสองกุมศีรษะ                

“แล้วเราจะปล่อยเอาไว้แบบนี้หรือไง”  ทั้งหมดเงียบไม่มีใครตอบได้                 

“ข้าถามเจ้าอย่างหนึ่งได้ไหม” ลีหันไปถามจี               

“เจ้ารู้จักกับนางหรือเปล่า”  จีส่ายหน้าเป็นคำตอบ ลีพยักหน้าก่อนพึมพำ                

“แล้วทำไหม นางถึงคิดร้ายกับเจ้า”                   

“ข้าก็ไม่รู้” จีส่ายหน้าอย่างจนปัญญาเช่นกัน               

โอมามองทั้งลีและจีก่อนจะเอ่ยขึ้น                

“แล้วเราจะทำอย่างไรดีล่ะ”                   

“เรายังทำอะไรไม่ได้ จริงอย่างที่จีพูด  เพื่อนของเจ้าต้องฟังนางอย่างแน่นอน  ถึงไม่เชื่อนางแต่นางก็มีวิธีทำให้เพื่อนเจ้าเชื่อ  นางเป็นนักเวทที่เก่งที่สุดในเผ่าของเรา”  ลีบอกความจริงอีกประการให้ทั้งสองรับรู้ จีมองก่อนจะแปลกใจในสิ่งที่ลีเอ่ย                

“นางเป็นนักเวทเหรอ”  จีทวนคำ ลีพยักหน้า จีเงียบ             

“จุดมุ่งหมายของนางคงไม่ใช่แค่แต่งงานกับผู้พิทักษ์เพื่อนเจ้าแน่  ข้าว่าต้องมีอย่างอื่นอีก”  อ้อมมองก่อนส่ายหน้า                     

“อะไรกันล่ะ  นี้เราจะต้องเจอทั้งศึกนอกของเผ่าอสูรและศึกในที่ยังไม่รู้ว่าต้องการอะไรงั้นเหรอ” โอมาร้องออกมาอย่างหัวเสีย  ลีพยักหน้า                 

“ดังนั้น  ข้าขอความช่วยเหลือพวกเจ้า  ช่วยกันปกป้ององค์ชายน้อยด้วยอย่าให้นางรู้ว่าเขาอยู่ที่นี้”  ลีเอ่ยขอร้องออกมาทั้งสองพยักหน้ารับปาก  พร้อมกับที่ลีเอ่ยขอตัว  เมื่อลีจากไปแล้ว  โอมาก็เอ่ยขึ้น                 

“เจ้าแย่มากเลยนะที่ไม่ยอมบอกข้าว่าใครทำร้าย”                 

“บอกไปก็ทำอะไรไม่ได้  แล้วเจ้ารู้ก็จะมีแต่ความเจ็บแค้นแน่นอกเปล่า”                 

“ก็ดีกว่าที่เจ้าจะแบกรับคนเดียวอย่างน้อยก็ยังมีข้าอีกคนนี้น่า” โอมาแย้งคำจี จีมองโอมาอย่างซึ้งใจก่อนเอ่ยขึ้น                 

“ขอบใจมากนะ  ต่อไปข้าสัญญาว่ามีอะไรจะบอกเจ้าแน่นอน  แต่ว่าข้าไม่แน่ใจว่าเจ้าจะรับฟังเรื่องของข้าไหม”  จีมองโอมาอย่างซึ้งใจ               

โอมามองก่อนจะทำหน้าสงสัย                

“ทำไมล่ะ”                 

“ก็เจ้านะมีคนที่อยู่ในใจพร้อมที่จะช่วยเขาอยู่แล้วนี้แล้วจะมีที่เหลือเพื่อข้าหรือไง” จีเอ่ยอย่างทะเล้น โอมามองก่อนจะชี้หน้าจีเพราะรู้ถึงความหมายที่จีเอ่ยถึง                 

“เจ้านี้นะ”  โอมาพูดได้แค่นั้นก่อนจะทุบจีดังอัก  จีหนีไปไหนไม่ได้ไกลนักเพราะยังไม่หายดี  และทั้งสองก็หัวเราะให้กัน  เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ทั้งคู่ได้ปล่อยเสียงหัวเราะแบบนี้                

เสียงหัวเราะลอยแว่วออกมาจนเชนแปลกใจและเดินเข้ามาทัก                

“พวกเจ้า  มีเรื่องสนุกอะไรกัน  ไม่เห็นบอกข้ามั้งเลย”                

โอมาหันมามองก่อนจะเงียบลงและเอ่ยขึ้นแบบประชด                

“อ้อ  เจ้ายังมีเวลามาสนใจพวกข้าด้วยเหรอ”                

เชนมองอ้อมก่อนจะเลยมองจีและยักไหล่                

“ไม่รู้ซิ  ข้าก็รักเพื่อนทุกคน  แต่เพื่อนชอบทำให้ข้าร้อนใจอยู่เรื่อยเลย”  เชนเอ่ยบ้าง                 

โอมาหันมามองตาขวางจนจีต้องเอ่ยห้ามทัพ                

“พวกเจ้านี้เจอกันที่ไรกัดกันทุกที่”                 

เชนหันไปแลบลิ้นใส่โอมา  ก่อนที่โอมาจะแลบลิ้นตอบ และเลยมองมาทางจี เชนเองก็เช่นกัน                

“ข้าหวังว่าเจ้าจะหายดีนะ  ข้าอยากให้เจ้าเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวให้ข้า”  เชนเอ่ยขึ้น                

“ไม่ดีมั้งเจ้าให้โอมาหรือคนอื่นดีกว่า” จีมองเชนนิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยออกมา                

โอมาเองปฏิเสธทันควันเช่นกัน                

“ไม่ต้องเลยข้าไม่เอาหรอกเพื่อนเจ้าบ่าว  ทำไมเจ้าไม่หาเพื่อนชายสักคนล่ะ”                 

เชนมองอย่างอ้อนวอน               

“เพื่อนชายก็มีแต่ว่าข้าไม่ค่อยสนิทเหมือนพวกเจ้านี้นาข้าอยากให้เจ้าได้ร่วมพิธีกับข้า”                

จีมองอย่างลำบากใจก่อนจะเอ่ยขึ้น                 

“ข้าคงไม่ไหวหรอกเชน  ยังรู้สึกเจ็บๆขัดๆอยู่เลย  ให้โอมาดีกว่า  นะโอมานะ”  โอมามองจีที่โยนมาให้             

เชนหันมามองโอมาอย่างอ้อนวอน  จนโอมาพยักหน้ารับ                

“ก็ได้เห็นแก่เจ้านะ” เชนยิ้มกว้าง                

“ต้องอย่างนี้ซิ  เอาล่ะคราวนี้พวกเจ้าต้องบอกข้าแล้วล่ะว่าพวกเจ้าหัวเราะอะไรกัน”  จียิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้น            

“เจ้าอาจจะได้ร่วมพิธีแต่งงานของเพื่อนเจ้าก็ได้นะเชน” จียิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้น เชนหันมามองโอมาก่อนทำตาโต       

“ฮ้า  เจ้านะรึ  จะแต่งงานว่าแต่ใครกันนะจะที่จะรับผู้หญิงอารมณ์ร้ายอย่างเจ้าได้”              

โอมามองตาเขียวจนเชนเอ่ยขึ้นอีก “นั่นไงดูซิยังไม่ทันไรกลายร่างเป็นยักษ์แล้ว”  โอมามองก่อนจะชี้หน้าและวิ่งไล่เชน                

“ไอ้บ้าเอ่ย  ก็ปากอย่างนี้งัยล่ะข้าถึงต้องอารมณ์ร้ายแบบนี้  เพราะเจ้านั่นแหละทำให้ข้าขึ้นคานยังมาพูดอีก  เพราะผู้ชายเห็นข้าทะเลาะกับเจ้าที่ไรข้าก็เลยขายไม่ออกนะซิ”  โอมาตะโกนบ่นไปพร้อมกับวิ่งไล่เชนไปรอบๆโต๊ะที่จีนั่งอยู่  จีมองก่อนจะหัวเราะออกมา  ความสุขที่เหมือนจะหวนกับมาเหมือนเก่า แต่มันก็แค่เหมือน...   และก็ทำให้จีสะอึกเมื่อนึกว่าเซฟี่น่าได้หายไปจากกลุ่มแล้ว  และจะไม่ได้กลับมาอีกตลอดกาล แค่คิดจีก็เจ็บจนน้ำตาคลอออกมา  จีรีบกลบเกลื่อนน้ำตาก่อนจะหันมายิ้มให้กับทั้งสองคนที่ยืนหอบอยู่ด้วยกัน


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}