fewqq

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Unit 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ม.ค. 2562 03:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Unit 3
แบบอักษร

เอาล่ะโมจิ เธอต้องทำความเข้าใจกับเจ้าของห้องใหม่ก่อนว่า ตอนนี้เราไม่ใช่คนรู้จักกันขนาดที่จะมายืนมองคนคนนึงใส่แค่บ็อกเซอร์เดินรอบห้องได้

โว่ยยยยย!!

หิวข้าวเว้ย นี่ถ้าฉันจะกลับตอนนี้ก็กลับได้เลยนะ ถ้าไม่ติดว่ามันต้องใช้คีย์การ์ดเข้าออกห้องเนี่ย ระบบความปลอดภัยของหอนี้ก็ดีเหลือเกิ๊น

ถ้าจะถามว่าทำไมไม่ถามเจ้าของห้องล่ะ

ฉันถามจนปากจะฉีกถึงหูทั้งสองข้างแล้ว

พูดแล้วก็หงุดหงิด

"รอฉันสิบห้านาทีนะ เดี๋ยวพาไปกิน" จ๊ะ แล้วทำอะไรตั้งนานไม่อาบล่ะเว้ย

"รอมาเกือบครึ่งวันแล้ว ทำไมจะรออีกไม่ได้" หึ ความจริงแล้วรอมาเกือบสี่ปีแล้ว รออีกสักสิบปีโมจิคนนี้ก็รอได้

แต่ระหว่างรอมันก็ต้องมีนอกใจไปบ้างนั่นแหละ

"ก็ดี" จึก! พูดจบเขาก็เดินเข้าห้องน้ำทันที หนอยยยยย! ขอให้น้ำไม่ไหล!!!!

ตอนนี้ฉันอยู่ภายในห้องนั่งเล่นคนเดียว ท้องก็ร้องประท้วงเป็นระยะๆ จะว่าไปก็ลืมโทรหายัยวีนัสเลยนี่นา

[โหล] เสียงปลายสายโคตรจะงัวเงีย เดี๋ยวนะ นี่มันเกือบบ่ายแล้ว ทำไมตื่นสายแบบนี้วะ

"มึง..."

[มีไร ฟินเลยดิเมื่อคืนอ่ะ]

"ฟินกะผีสิ!"

[อ่าว ทำไมวะ]

"กูอ้วกใส่เขา แล้วยังต้องมาซักเองอีกเนี่ย"

[เวรกรรมของมึงเองแหละอีโม]

"เออดิ หิวจะตายอยู่แล้วเนี่ย"

[เดี๋ยวๆ ..]

"อะไร"

[ตอนนี้มึงอยู่ไหนอีโม] ชิบหายแล้วฉัน โป๊ะแตกมั้ยล่ะ

"เอ่อ.."

[อีโม! บอกกูมาว่ามึงอยู่ไหน!?] อย่าขึ้นเสียงกับฉานนนนนน ยิ่งขวัญอ่อน

"เอิ่ม..."

[มึงบอกกูมา ไหนเมื่อคืนบอกกูว่าพาไปทำแผลแล้วแยกย้ายไง แล้วทำไมได้ไปซักผ้าให้พี่มัน] ฮือออออ อย่าคาดคั้นฉันเลย

"มะ..ไม่มีอะไร" ปากกู อย่ามีพิรุธดิวะ

"เธอ ..." เฮือก! แล้วมาเรียกอะไรตอนนี้ละวะ

[อีโมจิ!] นี่เพื่อนหรือพ่อฉันวะ เสียงปลายสายเข้มขึ้น พอๆกับอารมณ์ของมันตอนนี้แหละ

"ฮืออออออ" โมจิคนนี้จะร้องไห้แล้วนะเว้ย

"เธอ เอาสบู่มาให้หน่อย มันหมด" นี่ก็เรียกอยู่ได้ ตอนฉันอาบมันยังมีอยู่เลย เอ๊ะ หรือหมดวะ เพราะฉันไม่ได้ใช้สบู่

มันใช่เวลามั้ยล่ะ!?

[มึงเล่ามาให้หมดเลยนะโมจิ ไม่งั้นเรื่องนี้ถึงหูพี่มีนแน่ๆ] อย่าเชียวยัยวีนัส ถ้าเรื่องถึงหูพี่ชายตัวดีของฉัน รับรอง วันรุ่งขึ้นว่าที่สามีในอนาคตฉันกลายเป็นศพแน่ๆ

"เออๆ แค่นี้ก่อน" ฉันวางสายทันทีก่อนจะหันขวับไปมองคนที่ยื่นหน้าออกมาจากห้องน้ำเพื่อสั่งฉัน

"เร็ว" เออ! เร่งจังเว้ย

"มันอยู่ตรงไหนเล่า!" ฉันเดินกระแทกส้นไปหา หึ่ย!

หมับ!

เฮ้ย อยู่ๆแขนใหญ่ของเขาก็คว้าหมับเข้าที่เอวของฉันและรั้งเข้าไปหาเขาทันที

เอ่อ...

ตอนนี้หน้าท้องเขากับฉันมันชนกัน ยังดีที่เขาพันผ้าขนหนูปิดท่อนล่างเอาไว้ ไม่งั้นคงได้เห็นของดีกันก็วันนี้แหละ

"นะ..ไหนบอกสบู่หมด" ฉันหลุบตาลงมองต่ำ แต่ลืมไปว่าเขาใส่แค่ผ้าขนหนู!!

พลาดแล้วโมจิ

"ฉันโกหก" หึ่ย แล้วมาโกหกทำไมล่ะ

"..."ฉันขมวดคิ้วมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ จะว่าไปพี่ฟาของฉันหล่อขึ้นจากเมื่อสี่ปีที่แล้วจริงๆนะเนี่ย

"เมื่อกี้คุยกับใคร" ฉันเดาไม่ออกเมื่อเขาไม่แสดงสีหน้าใดใดให้ฉันรู้เลย

"เพื่อน" ฉันตอบสั้นๆก่อนจะขยับตัวออกจากอ้อมแขนนั้น แต่ไม่เป็นผลเมื่อยิ่งดิ้นแขนใหญ่ยิ่งรัดแน่นขึ้น

ตึกตึกตึกตึก

หัวใจแม่ง!

อย่าเต้นดังดิวะ เดี๋ยวเขาก็ได้ยินหรอก!

"คนไหน"

"จะอยากรู้ไปทำไม" ฉันเลิกคิ้วมอง

"ก็เปล่า นึกว่าแฟน"

ห๊ะ จะไปมีที่ไหนล่ะ ก็รอพี่มึงมาสี่ปีเนี่ย!!!!

"พึ่งเลิกไป" ฉันแกะแขนใหญ่ออก

"งั้นเหรอ" เพราะฉันมัวแต่สนใจที่จะแกะแขนเขาออกทำให้ไม่รู้ตัวว่าเขายื่นหน้ามาตอนไหน

"ปล่อย" ฉันเงยหน้าขึ้นไปสั่ง

พรึ่บ!

ตอนนี้หน้าของฉันกับเขาห่างกันไม่ถึงคืบด้วยซ้ำ

จะร้องไห้จริงๆแล้วนะ

อยู่ๆมือของฉันก็ไม่มีเรี่ยวแรงขึ้นมาซะดื้อๆ

พี่ฟาโรดูเซ็กซี่จนฉันจะเป็นลมลงตรงนี้ให้ได้

"เธออยากให้ฉันปล่อยจริงๆเหรอ" ริมฝีปากหนาขยับเข้ามาพูดใกล้ๆปากของฉันจนได้กลิ่นน้ำยาบ้วนปาก หอมจัง

"อะ..อื้ม" ใจแข็งไว้โมจิ

"แต่เธอเองไม่ใช่เหรอที่เกาะฉันแน่นขนาดนี้น่ะ" เชี่ย! ตอนนี้มืือทั้งสองข้างของฉันกำลังเกาะไหล่เขาแน่น น่าอายมั้ยล่ะโมจิ

"ขอโทษ"

"หึ"

ไม่น่าเลยโมจิ ฉันผละออกก่อนจะเดินก้มหน้าก้มตาไปที่โซฟาเหมือนเดิม

แต่รอยสักตรงต้นคอของเชายังติดตาฉันอยู่เลย

คนอะไร

โคตรเท่!!










ตัดจบอีกรอบ!

ไรท์ขอโทษ ช่วงนี้มันจะตันๆหน่อยอย่าว่ากันเน้อ

อย่าลืมเม้นกันหน่อยนะคะ

ความคิดเห็น