ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 15

คำค้น : อาคราม เพลย์เยอร์ อาหลาน ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2561 17:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 15
แบบอักษร

WTF! :: 15

วันทั้งวันผมเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องเต..คุณแม่เข้ามาเรียกผมไปทานข้าวแต่ผมก็ปฏิเสธ...ผมไม่มีกระจิตกระใจจะทำอะไรเลย...แล้วยิ่งวันนี้คือวันที่อาครามและตุลย์ต้องไปร่วมงานเลี้ยงที่สภามันยิ่งยากที่จะทำใจให้สงบ

ติ๊ดๆ เสียงเตือนเมื่อมีข้อความเข้าผมหยิบโทรศัพม์มาก่อนกดดูข้อความแล้วยิ้มออกมาเล็กน้อย

'พี่เพลย์ TT ไอ้เชี่ยเตมันเตะผมอ่ะ' ผมเลยส่งกลับไปว่าสู้ๆนะรอสักพักกีร์ก็ส่งกลับมาอีก..เราคุยเล่นกันอย่างสนุกก่อนที่กีร์จะขอตัวไปทำงาน..ผม..สบายใจขึ้นเยอะเลยเพราะกีร์แท้ๆ ผมยิ้มตบหน้าตัวเองเบาๆแล้วลงมาข้างล่าง..ผมน่าจะทำประโยชน์อะไรได้บ้างล่ะนะ

"อ้าว ลงมาแล้วหรอลูกเพลย์..มานั่งนี่สิ..แม่กำลังเลือกชุดที่จะไปงานคืนนี้พอดีช่วยแม่เลือกหน่อย" คุณแม่ที่นั่งอยู่ในห้องโถงกวักมือเรียกยิ้มๆพร้อมกับชูหนังสือชุดให้ดู ผมเดินมานั่งข้างๆคุณแม่แล้วหยิบขึ้นมาดู..อดที่จะทึ่งไม่ได้แต่ละชุดสวยๆทั้งนั้น

"นี่ของคุณแม่ทั้งหมดเลยหรอครับ?"

"ใช่แล้วจ้ะ...นี่เป็นหนังสืออัลบั้มชุดที่คุณพ่อสั่งทำน่ะ..บางชุดก็อยู่ในตู้เสื้อผ้าที่บ้านแต่บางชุดอยู่ในห้องเสื่้อ" ผมพยักหน้าเข้าใจแล้วไล่ดูชุดต่างๆแต่ละหน้าแต่ละหมวดจัดเป็นระเบียบมากไล่ตั้งแต่เนื้อผ้ายันความยาวของกระโปรง...ละเอียดสุดๆเลย

"ผมว่า..ชุดนี้ก็เหมาะกับคุณแม่ดีนะครับ" ผมว่ายิ้มๆแล้วชี้ชุดที่ผมเลือก..มันเป็นชุดเดรสสีน้ำเงินเข้มรัดรูปโชว์สัดส่วนที่เพอร์เฟคของคุณแม่ได้เป็นอย่างดี

"แต่แม่ว่ามันเรียบไปนะ" คุณแม่ขมวดคิ้วนิดๆมือเรียวเท้าคางอย่างใข้ความคิด

"ความเรียบผมว่าเป็นความหรูหราที่ไม่โออ่าเกินไปนะครับ..คุณแม่ลองมิกซ์กับเครื่องประดับสีขาวก็น่าจะเข้ากัน"

"ตายจริง...นั่นสินะ..งั้นแม่เอาชุดนี้แล้วกัน..ขอบคุณลูกเพลย์มากจ้ะ...ตอนนี้จะทำอะไรก็ตามสบายเลยนะแม่ไปเตรียมชุดก่อน"

"ครับผม" ยิ้มให้แล้วลุกขึ้นเดินมาหน้าบ้าน..สนามหญ้าสีเขียวทำให้ผมนึกถึงบ้านตัวเอง...บ้านผมก็มีนะกว้างพอๆกันเลยแต่มันต่างกันตรงที่ว่า...ของผมมันเงียบและไร้ผู้คน..ผมเดินทอดน่องมาเรื่อยๆจนเลยมาหลังบ้าน

ตึง! ผมสะดุ้งโหยงก่อนหันซ้ายหันขวาหาที่มาของเสียงแล้วยืนนิ่งเหมือนถูกสะกด

ร่างสูงราวร้อยเก้าสิบกว่าๆมีหน้าตาคล้ายเตมินทร์เขาอยู่ในชุดบาสสีน้ำเงินตัดกับสีผิวขาวๆขับให้ผิวดูเด่นขึ้นใบหน้าหล่อเหลาชุ่มด้วยเหงื่อผมที่ปรกหน้าสะบัดไปมายามเคลื่อนไหวร่างกายในมือทั้งสองข้างเดาะลูกบาสสลับไปมาสายตานิ่งเรียบจับจ้องไปที่แป้นบาสก่อนที่จะวิ่งเลี้ยงบอลแล้วดังค์อย่างสวยงาม

ฟุ่บ! ตึง!

"แฮ่กๆ..."

แปะๆๆๆ

โดยไม่ทันรู้ตัวมือทั้งสองข้างก็ยกปรบไปแล้ว...

"นั่นใครน่ะ!?"

"เอ่อ...คือ...ผมเป็นพี่ที่บริษัทเตมินทร์น่ะครับ" รีบตอบก่อนยืนตัวตรงเมื่อพี่ของเตเดินเข้ามา..พอดูใกล้ๆแล้วเขามีรอยสักตามแขนทั้งสองข้างด้วย...นักบาสมีรอยสักได้หรอ?และแถมไม่ใช่น้อยๆเลยนะ

"อ่า...เห็นแม่บอกอยู่แต่ไม่คิดจะดูเด็กขนาดนี้..อายุเท่าไหร่ล่ะ?"

"25ครับ"

"อืมๆ..ชั้น28..ชื่อเตชินทร์ ยินดีที่ได้รู้จัก" พี่เตชินทร์ยิ้มมุมปากนิดๆแล้วยื่นมือมาข้างหน้า ผมยิ้มรับก่อนยื่นมือจับมือพี่เขา

"ผมเพลย์เยอร์..ยินดีเช่นกันครับ" พี่ชายเตดูคมเข้มกว่าเตมากดูโผงผางจนไม่น่าเป็นนักบาสได้เลย

"นั่งก่อนสิ...มันเปลื้อนหน่อยก็ปัดๆเอา" พี่ชินทร์นั่งลงบนพื้นสนามแล้วทิ้งตัวนอนอย่างหมดแรงอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ ผมนั่งลงข้างๆมองพี่ชินทร์อย่างสำรวจ...เขาจะสักทำไมเยอะแยะ?

"พี่ชินทร์..นักบาสมีรอยสักได้ด้วยหรอ?"

"หืม..เนี่ยน่ะหรอ..อ่า..ชั้นสักเฉยๆน่ะ..ความชอบส่วนตัว"

"มีแบบนี้ด้วย" ผมทำหน้าป่วยใส่แล้วหยิบลูกบาสพี่ชินทร์มากลิ้งเล่น

"หึๆ แล้วนายมีปัญหาอะไรถึงมาพักกับไอ้เตมัน?" พี่ชินทร์หันอนตะแคงแล้วเอามือค้ำหัวมองผมนิ่งๆ ผมถอนหายใจก่อนเล่าเรื่องทั้งหมดให้พี่ชินทร์ฟัง

"น่าแปลกนะครับ...ที่ผมต้องรับผิดทั้งๆที่ไม่ได้ทำ"

"เนี่ยล่ะนะ..พนักงานเงินเดือน..ลาออกมาเป็นผู้ช่วยชั้นมั้ยล่ะ?"

"ไม่เอาหรอก!..พี่ชินทร์คงใช้ผมจนตายแน่ๆ!" กลิ้งลูกบาสใส่เบาๆก่อนชั้นเข่าขึ้นกอด "พี่ชินทร์..ผมควรทำยังไงดี?"

"ไม่น่าถาม..เล่นแม่งให้ยับทั้งอาครามและตุ๊ดตูดอะไรนั่นให้แม่งกราบเราเลย" พี่ชินทร์ยักคิ้วก่อนลุกขึ้นโยนลูกบาสลงห่วง "เข้าบ้านเถอะ...ข้างนอกเริ่มร้อนแล้ว" พี่ชินทร์ยื่นมือมาให้ผมมองยิ้มๆแล้วจับมือพี่ชินทร์เพียงแค่ออกแรงเบาๆพี่ชินทร์ก็ดึงผมให้ยืนขึ้นได้สบายๆ

"อีกเดี๋ยวเตคงมา..ผมขอตัวก่อนนะครับ"

"อ่าฮะ แล้วเจอกัน" มือหนายีหัวผมเบาๆ ผมยิ้มให้อีกครั้งก่อนหันหลังวิ่งกลับเข้าบ้านและตรงขึ้นห้องทันที..ผมอยากรู้แล้วสิว่าวันนี้ที่บริษัทเป็นยังหงบ้าง...รอไม่นานเตก็ขับนินจาคันเก่งของเขาเข้าบ้านมา..เท่จริงๆ

"ไงพี่..เจอไอ้ชินทร์แล้วสิ?" พอเข้าห้องมาได้เตก็เอ่ยถามยิ้มๆผมพยักหน้าแล้วมองเตอย่างสงสัย

"รู้ได้ไง?"

"ก่อนขึ้นมาผมเจอมันข้างล่าง..มันบอกว่าพี่น่ารักดี"

"พี่เป็นผู้ชายนะ! หล่อเหอะ"

"ส่องกระจกถูกด้านหรือเปล่าครับ?"

"ชิส์!..วันนี้ที่บริษัทเป็นยังไงบ้าง?" เตนั่งลงที่ปลายเตียงก่อนมองหน้าผมด้วยสีหน้าจริงจัง

"ปกตีดีครับ..แต่ที่แปลกคือพนักงานทุกคนต่างพูดว่าประธานและตุลย์คบกัน"

!!!! ผมเม้มปากแน่นแล้วกระพริบตาถี่ๆไล่น้ำตาที่กำลังจะไหล...คบงั้นหรอ..หมายความว่ายังไงกันแน่!?

"คบ...หรอ?"

"ครับ..แต่ผมว่ามันไม่จริง..วันนี้ประธานดูอดหลับอดนอนมากแถมไม่พูดไม่จา..ตุลย์มันคงใช้จังหวะนี้เข้าดูแลและสร้างสถานการณ์ให้ดูเหมือนคบกันจริงๆ" ไม่พูดเปล่าเตยื่นโทรศัพท์ให้ผม..ผมรับมาดูแล้วกำมันแน่นก่อนน้ำตาจะไหลเป็นทาง...ภาพที่ผมเห็นคืออาครามยืนนิ่งปล่อยให้ตุลย์ซับเหงื่อให้..ไม่ว่าจะกี่รูปๆอาครามไม่ก็ไม่ปัดป้องเลย!...ถึงใบหน้าอาครามจะดูโทรมแต่ทำไม..ทำไมเขาไม่ผลักมันออกล่ะ!

"ฮึก...อาคราม..ทำไมไม่ผลักมัน!..ฮึก"

"เห้! พี่เพลย์...พี่ร้องไห้ทำไมน่ะ?" ผมไม่ตอบเอาแต่เลื่อนดูรูปพวกนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า..ก่อนกัดฟันจนกรามขึ้นเป็นสัน...ผม..ผมไม่อยากยอมรับ..ฮึก..ว่าบางที..พวกเขาเอง..ก็เหมาะกัน

"เต...พี่เจ็บ..ฮึก..พี่เจ็บใจ!..ฮืออ" ทำไมกันนะ...ทำไมมันถึงต้องชนะผม

"พี่ใจเย็นๆก่อน..เล่าให้ผมฟังได้มั้ย?..ว่าพี่เป็นอะไรกันแน่?" เตขยับเข้ามาใกล้ก่อนเช็ดน้ำตาให้ผม..ผมลังเลแต่ก็ตัดสินใจเล่าให้เตฟังทั้งหมด...รวมถึงความสัมพันธ์ของผมกับอาคราม...เตดูอึ้งและนิ่งเงียบไปจนผมเล่าจบเตก็ยังไม่พูดอะไรนอกจากมองหน้าผม

"มัน...ดูน่่ารังเกียจใช่มั้ย..ฮึก..ที่อาหลานจะรักกันแบบคนรักน่ะ"

"ไม่หรอกครับ...ความรักมันไม่ได้จำกัดสักหน่อย..ผมอึ้งอยู่เหมือนกันแต่ก็ไม่ได้อะไรกับความสัมพันธ์แบบนี้..มันลึกซึ้งเกินกว่าคนเถื่อนๆอย่างผมจะเข้าใจ..แต่ผมจะช่วยพี่เต็มที่พี่ไม่ต้องห่วง" ผมมองเตทั้งน้ำตาก่อนกอดเตแน่นๆ...ผมสบายใจที่เตไม่รังเกียจผม..แต่อีกนัยน์ผมกำลังกลัว...กลัวว่าคืนนี้มันจะเป็นคืนที่ผมทรมาณที่สุด..ตั้งแต่ผมเกิดมา

ตกดึกสักสามทุ่มกว่าๆผมกับเตก็สลับกันอาบน้ำแล้วมานั่งจับเข่าคุยกันบนเตียง..เราไม่ได้นอนบนเตียงเดียวกันนะ..แต่แค่คุยบนเตียงด้วยกันเท่านั้น..เตเสียสละนอนพื้นทั้งๆที่ผมบอกให้นอนด้วยกันบนเตียง

"พรุ่งนี้พี่ไปทำงานไหว?"

"ก็น่าจะไหว..แต่ไม่แน่ใจว่าจะสู้พวกมันได้หรือเปล่า" พูดยิ้มๆแล้วโยกตัวไปมาเบาๆ..ถ้าเกิดมีแรงฮึดขึ้นมาผมก็คงกลับไปเป็นเหมือนเดิม

"กลัวอะไร..มีผมอยู่ทั้งคน"

"ครับบ..เตเก่งที่สุด" ยักคิ้วกวนๆ เตส่ายหัวยิ้มๆแล้วลงไปนอนบนฟูกแข็งๆข้างล่าง

"ผมว่าเรานอนกันเถอะพี่..จะได้สะสมแรง"

"นั้นน่ะสิ...ฝันดีนะเต"

"เช่นกันพี่" ผมลุกไปปิดไฟห้องแล้วตามด้วยไฟที่หัวเตียงก่อนล้มตัวนอน..ผมถอนหายใจแล้วหลับตาลง..พรุ่งนี้คือศึกล้างตา!

- 22:20น. -

Rrrrrr~ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดๆก่อนที่จะปัดป่ายควานหาเครื่องมือสื่อสารที่ส่งเสียงดังจนน่ารำคาญ ผมลุกขึ้นกระพริบตาถี่ๆก่อนเอื้อมหยิบโทรศัพท์มาดูเบอร์ที่โทรเข้า...เบอร์แปลก? ผมไม่รู้จักเบอร์นี้..กดตัดสายแล้วล้มตัวนอนกระชับผ้าห่มคลุมตัวแต่ไม่ทันไรมันก็ดังขึ้นอีก!

Rrrrr~ ผมสบถอย่างหัวเสียแล้วกดรับเพื่อตัดปัญหา

"ครับ!?"

(อ๊ะ...อ่ะ..ค..คุณคราม..อื๊ออ..เบาๆหน่อยสิ..ตุลย์เจ็บ)

"!!!!!" ตัวชาวาบเหมือนถูกของแข็งตีเข้าอย่างจัง...เสียงปลายสายที่ดังเข้ามามันบีบหัวใจผมที่สุด!

(ฮื่มม..เพลย์..อ่าห์) ผมเม้มปากแน่นก่อนร้องไห้ในที่สุด..ถึงอาครามจะครางชื่อผม..แต่คนที่ทำกับอาครามมันไม่ใช่ผม!

"ฮึก..ฮือออ!...จะโทรมาทำไม!?!..ฮึก..จะโทรมาทำไม๊!!!?" ผมตวาดถามเสียงดังอย่างโกรธแค้นในใจบีบรัดจนเจ็บ..ทำไม..ทำไมถึงเป็นอย่างนี้!..ฮึก..ทำไมกัน!!!!

(หึ..อื้ออ..ชั้นอยากให้แกได้เข้าใจ..อ๊า..และสำเหนียกตัวเองสักที!..อึก..ว่าแกน่ะ..ไม่เหมาะที่จะเดินข้างคุณคราม!)

"อื๊ออออ!..ฮึก...กูเกลียดมึง!..เกลียดมึงที่สุด!!"

"พี่!?" เตรีบเข้ามากอดผมไว้ก่อนกดเปิดสปีกเกอร์โฟน..ผมพิงอกเตแล้วร้องไห้ออกมาจนตัวงอ..ยกมือกุมที่อกด้านซ้ายจิกเล็บลงจนเจ็บ...อาคราม..ทำไมถึงทำแบบนี้

(อืมม..เพลย์..ชั้น..ขอโทษ..อ่าห์)

(คุณคราม!..อ๊าา..เรียกชื่อผม!..อ๊ะ..อ๊ะ..เรียกตุลย์!)

(อืม..ตุลย์..ซี๊ด..ชั้น..อืมม)

"วางสาย!..ฮึก..กดวางไป!..ฮืออ..ไม่อยากฟังแล้ว..อื๊อออ!..ไม่ฟังแล้ว..ฮืออ" ยกมือปิดหูส่ายหัวไปมากับอกกว้าง..เจ็บ..ผมเจ็บ

"พี่...ใจเย็นๆ...ผมมีแผน" เตกระซิบข้างหูแต่ตอนนี้ผมไม่ฟังอะไรทั้งนั้น!

"ไม่!..ฮึก...ไม่เอา!!!!...แฮ่กๆ" ตวาดเสียงดังก่อนที่จะลมหายใจจะหอบแรงเรื่อยๆ

"พี่เพลย์!..ใจเย็นๆพี่...ค่อยๆหายใจ..ช้าๆพี่"

"แฮ่กๆ...อื๊อออ!...ฮึก..อาคราม!..แฮ่กๆ..อาคราม!.." ผมเริ่มหอบหนักขึ้นเรื่อยๆมือจิกกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้นตามหลังมือ..กัดฟันดังกรอด..สายตาจับจ้องไปข้างหน้าอย่างเกลียดชัง...แค่มัน...ฮึก..แค่มันที่ผมจะฆ่า!..ผมจะฆ่ามัน..ฮืออ

"พี่เพลย์..พี่ใจเย็นๆ...ไม่ต้องคิดแล้ว..พี่มีผมนะพี่" เตกอดผมแน่นมือหนาลูบหัวเบาๆความอ่อนโยนและอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาโอบรัดหัวใจที่แผ่วลง..แต่มัน..ก็ทำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่นิด...

"เต..แฮ่กๆ..พี่..อึก...พี่เจ็บ..ฮึก..แฮ่กๆ..พี่เจ็บ!" หลับตาแน่นใบหน้าของอาครามและตุลย์ลอยเข้ามาในหัวเต็มไปหมด..สะบัดยังไงก็ไม่หมด!...ฮึก..ไม่..ไม่ไหวแล้ว..อากริน..ผม..ผมไม่อยากอยู่แล้ว

"ผมรู้พี่..ผมรู้..แต่ตอนนี้พี่ต้องใจเย็นๆ..พี่ต้องเข้มแข็ง"

ติ๊งๆๆ! เสียงเตือนไลน์ดังขึ้นติดกันก่อนเงียบไป..ผมกับเตมองหน้ากันก่อนที่เตจะกดเปิดดู

"พี่...เพลย์.." เตดูอึ้งไป..ผมเริ่มใจไม่ดีคว้าโทรศัพท์มาดูด้วยตาตัวเอง

"!!!!!" เอาอีกแล้ว...มันเอาอีกแล้ว!!! ไอ้ตุลย์มันใช้ไลน์อาครามส่งรูปอุบาทว์ๆพวกนี้มาให้ผม!..ฮึก..รูปที่พวกมันกำลังร่วมรักกันอย่างมีความสุข!

ติ๊ง!

[อาครามของแก...อร่อยเป็นบ้าเลย]

"อีตอแหล!!!!...ฮึก..อื๊อออ!..กูจะฆ่ามึง!..ฮือออ!" ผมกรีดร้องในลำคออย่างทรมาณยกมือกุมหัวใจอย่างเจ็บปวด...หัวใจผมมันกำลังหยุดเต้น..และไม่นานมันจะตายในที่สุด..เตเก็บไฟล์ภาพเอาไว้แล้วเก็บโทรศัพท์ก่อนกอดปลอบผมแน่น..ครั้งนี้..มันไม่เหลือแล้วจริงๆ..มันไม่เหลือแล้ว..ความรักและความเชื่อใจ..ฮึก..มันไม่เหลืออีกแล้ว

จี๊ด! อยู่ๆแผลที่ไหล่ด้านซ้ายก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ..แผลตรงนี้คือจุดที่โดนน้ำร้อนสาดใส่..ผมยกมือกุมแล้วบีบมันเบาๆ

"ฮึก..อาคราม...ผมเกลียดอา" แผลนี้ช่วยตอกย้ำความเจ็บปวดและความพ่ายแพ้ของผมอย่างราบคาบ...มันชนะแล้ว...ตุลย์มันชนะแล้ว

"กูขอสาบานกับแผลนี้...ถ้าหากกูเอาเลือดหัวมึงล้างตีนไม่ได้!..ฮึก..กูขอตายอย่างหมาข้างถนน!"

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}