ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น : อาคราม เพลย์เยอร์ อาหลาน ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2561 17:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

WTF! :: 12

วันต่อมาผมมาทำงานกับอาครามได้ปกติและทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบริษัทเสียงซุบซิบและสายตาเหยียดหยามก็เพ่งมาที่ผมทันที..อาครามหันมองผมอย่างเป็นห่วงแต่ผมมองตอบนิ่งๆอย่างไม่รู้สึกอะไร

กึก

"อย่าดีแต่ปากกันสิครับ..ถ้าจะปากดีกันขนาดนี้..ต่อยกับผมมั้ย?" ผมหยุดเดินก่อนหันไปทางโต๊ะของกลุ่มผู้หญิงวัยกลางคนประมาณสามสี่คนนั่งคุยนั่งจิบกาแฟกัน พวกเธอเงียบก้มหน้างุดแต่ไม่วายยังจะแอบมองผม

"ผมขอประกาศไว้ตรงนี้เลยนะ!..พนักงานสองพันกว่าคนในบริษัทนี้ใครคือมิตรของตุลย์แผนกบัญชีคือศัตรูของผมทั้งหมด!!และไม่ว่าจะทำอะไรอย่าดีแต่ทำลับหลัง..ด่ามาด่ากลับสลับกับส้นตีนนะครับ!..ไม่ชอบผมก็อย่าแสดงละครใส่..ผมรู้ที่หลังผมจะเหยียบพวกคุณให้จมดิน..เกลียดผมมากใช่มั้ย..เอาสินับแต่นี้อย่าทำดีกับผมไม่ต้องเกรงใจอาครามหรือท่านประธานเพราะเขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด!!" ผมประกาศกร้าวให้รู้กันถ้วนหน้าทุกคนล้วนเงียบหมดและมองมาที่ผมอึ้งๆอาครามเองก็คิดไม่ถึงว่าผมจะทำแบบนี้..มันช่วยไม่ได้นี่นะ

แปะๆๆๆ

"เอาสิ~ ใครคือศัตรูพี่เพลย์ก็ถือว่าเป็นศัตรูผมด้วย" กีร์เดินปรบมือยิ้มแย้มเข้ามาตามด้วยเตมินทร์และโอนิกซ์

"เก่งจริงเตี้ย...ผมอยู่ข้างพี่" เตผลักหัวกีร์แรงๆจนเกือบทิ่มแต่ดีที่โอนิกซ์คว้าคอกีร์ไว้ทัน..เอ่อ..เหมือนจะฆ่ากันเลยนะนั่น

"ไอ้เหี้ยเต! ไอ้สัส!...ถ้าหัวกูทิ่มขึ้นมาจะทำไงไอ้เพื่อนนรก!" กีร์โวยเสียงดังแล้วทำท่าจะถีบเตแต่โอนิกซ์ดึงคอเสื้อกีร์ไว้

"หยุดเห้าได้แล้วแคระ...มึงอายพี่เพลย์เขามั้ย?ทำตัวไม่สมวัย" โอนิกซ์ปรามเสียงดุ กีร์กรอกตาไปมาแล้วยืนเงียบแต่ไม่วายยกเท้าเตะขาเตเบาๆ

"พวกผมพร้อมที่จะอยู่ข้างพี่นะครับ" โอนิกซ์ยิ้มบางก้มหัวเล็กน้อยก่อนที่จะยกมือตบหัวกีร์เบาๆเพราะกีร์เริ่มกัดกับเตอีกแล้ว

"ต๊ายยย~ ได้เด็กใหม่เข้าข้าง..สงสัยยกตัวให้น้องๆมันแล้วสิ" ถ้าจำไม่ผิดคนนี้ป้ายุพิน..หัวหน้าแม่บ้าน..เธอมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วยิ้มเหยียด ผมยิ้มตาปิดก่อนเดินเข้าไปเธอ

"แล้วจะทำไมครับ?..ก็เด็กมันน่ากินนี่นะ...แก่ๆอย่างป้าคงอิจฉาล่ะสิ...หึ..เอาไปเข้าอู่ซ่อมก่อนเถอะครับรุ่นนี้คงใช้งานไม่ได้แล้ว" ถอยออกห่างขยิบตาให้ทีนึงแล้วเดินไปหาอาครามที่ยืนรอหน้าลิฟท์..ผมรู้ว่าอาครามลำบากใจเขาดลยออกมารอไกลๆให้ห่างจากเหตุการณ์นั้น

"เพลย์..แกทำเกินไปหรือเปล่า?...ชั้นไม่เห็นด้วย" พอเข้ามาในลิฟท์อาครามก็พูดขึ้นทันทีผมหันไปมองก่อนเดินเข้าไปใกล้เขย่งปลายเท้าพูดข้างหู

"ที่ผมโดนมาสามปีมันมากกว่านี้อีกครับท่านประธาน"

[ตุลย์ :: พาร์ท]

"ผมขอประกาศไว้ตรงนี้เลยนะ!..พนักงานสองพันกว่าคนในบริษัทนี้ใครคือมิตรของตุลย์แผนกบัญชีคือศัตรูของผมทั้งหมด!!และไม่ว่าจะทำอะไรอย่าดีแต่ทำลับหลัง..ด่ามาด่ากลับสลับกับส้นตีนนะครับ!..ไม่ชอบผมก็อย่าแสดงละครใส่..ผมรู้ที่หลังผมจะเหยียบพวกคุณให้จมดิน..เกลียดผมมากใช่มั้ย..เอาสินับแต่นี้อย่าทำดีกับผมไม่ต้องเกรงใจอาครามหรือท่านประธานเพราะเขาจะไม่ยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด!!"

หึ..คุณครามจะไม่ยุ่งงั้นหรอ..ก็ดีนี่ผมขอนับถือความกล้าที่เพลย์ประกาศออกไปแบบนั้น..มิตรของผมน่ะ..ทั้งบริษัท!!..แม้กระทั่งรปภ.พวกเขาต่างชื่นชมผมและสรรเสริญว่าคนที่เหมาะจะยืนเคียงข้างคุณครามน่ะคือผมไม่ใช่มัน

"เอาไงดีตุลย์?..มันประกาศมาแบบนั้นแล้ว" ฟาร์ม เพื่อนร่วมงานต่างแผนกถามขึ้นผมหันไปยิ้มให้แล้วเดินเข้าไปใกล้โอบคอหนาเบียดกายแนบชิด

"ฟาร์มว่าตุลย์ควรทำยังไงล่ะ?..ตุลย์น่ะอ่อนแอนะครับจะสู้คนที่แข็งแกร่งอย่างเพลย์ได้ยังไง?" พูดยิ้มๆ ฟาร์มหัวเราะหึๆก่อยโอบเอวผมแล้วกดจูบลงมา..ผมหลับตาตอบรับจูบของฟาร์มแต่ในใจ...ผมรังเกียจมัน!อย่างมันก็เป็นได้แค่ตัวหมากที่ก้าวเข้ามาในกระดานของผมอย่างไร้เดียงสา...คนที่ควบคุมน่ะคือผม!..ผมคือคิงของกระดานไม่ว่าใครก็ไม่สามารถขัดคำสั่งผมได้!...แม้กระทั่งคนในบริษัททุกคนล้วนคือตัวหมากของผมทั้งหมด

"ผมว่า...เราเข้าข้างในเถอะตุลย์" ฟาร์มถอนจูบออกก่อนออกแรงพาผมเข้ามาตรงทางบันไดหนีไฟ...ตรงนี้มันปลอดคนและไม่มีกล้องวงจรปิด

"แต่ตุลย์ต้องไปทำงานแล้วนะ..ถ้าสายไปหัวหน้าจะสงสัย" พูดยิ้มๆแล้วขยับเบียดกับกลางลำตัวของอีกฝ่าย

"ผมสัญญา...จะทำให้เร็วตุลย์ไม่เสียงานแน่นอน"

"งั้นก็...โอเคครับ" พยักหน้ายิ้มๆก่อนที่ฟาร์มจะเริ่มเล่นสนุกกับร่างกายผม..บอกได้คำเดียว..ห่วยแตกมาก!สู้คุณครามไม่ได้เลยสักนิด!..เหอะ..ผมได้แต่ครางส่งๆไปเท่านั้น..รอก่อนเถอะ..ถ้าผมได้คุณครามมาเมื่อไหร่ผมจะสลัดฟาร์มทิ้งให้น่าสมเพชยิ่งกว่าหมาข้างถนนเสียอีก!

"ตุลย์ไปก่อนนะ..แล้วเจอกันครับ" หอมแก้มสากเบาๆแล้วรีบกลับเข้าแผนกระหว่างทางผมยกมือเช็ดปากเช็ดแก้มจนแสบผิว..เหอะ!ถ้ามันไม่มีประโยชน์อย่าหวังเลยว่าผมจะเข้าไปยุ่งด้วย

"อ้าวตุลย์ ทำไมมาช้าจัง" พอเข้ามาพี่ทัศก็ทักถามยิ้มๆ ผมยิ้มแหยๆแล้วมองนาฬิกาบนฝาผนังก่อนรีบขอโทษพวกพี่ๆทันที

"ขอโทษครับ..เอ่อ..พอดีตุลย์ท้องเสียอ่ะ แหะๆ"

"ไม่เป็นไรๆ รีบทำงานเถอะ...พอเสร็จแล้วก็ไปห้องพยาบาลแต่ถ้าเดินไม่ไหวบอกพี่นะพี่จะไปเอาให้" พี่ทัศว่ายิ้มๆ ผมพยักหน้าแล้วรีบนั่งที่โต๊ะตัวเอง..ไอ้บ้าฟาร์มเอ้ย!..เพราะแกเสร็จช้าชั้นถึงสายน่ะ..บ้าจริง

นั่งทำงานไปได้ไม่กี่นาทีพี่ที่แผนกก็พากันไปที่โซนพักเบรค..ในแผนกเลยเหลือผมคนเดียว..ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วต่อสายหาซาโกะซัง

(ว่าไงจ้ะ~ ไม่โทรมานานเลยนะ ฮิๆ)

"ซาโกะซัง...ช่วยจัดงานเลี้ยงอีกครั้งได้มั้ยครับ?"

(หืม~ ทำไมจ้ะ?..บอกแผนของเธอมาสิหนุ่มน้อย)

"เหมือนเดิมครับ..เพียงแต่ให้ซาโกะกำหนดตัวคนที่ไปกับคุณคราม...จากเพลย์เยอร์เป็นผมแทน"

(ฮิๆ ได้สิ..ไม่มีปัญหา..แต่เธอต้องช่วยชั้นกลับด้วยนะจ้ะ)

"อะไรครับ"

(หึๆ...ยักยอกเงินในบริษัทเข้าบัญชีชั้นเดือนละสิบล้าน..ทำได้มั้ยล่ะ~) ผมนิ่งก่อนมุมปากจะกระตุกยิ้ม

"ได้สิครับ...ผมจะทำให้"

(ค่อยสมกับคนที่ชั้นเลือก~ โอเคจ้ะ...ชันจะจัดงานเลี้ยงขึ้นมาและกำหนดตัวคนร่วมงานกับครามเป็นเธอแทนไอ้เด็กนั่น..ฮิๆ..คราวนี้เหล้าจีนผสมยาเหมือนเดิมสินะ)

"ครับ..แล้วผมจะส่งยาไปให้"

(ฮิๆ งั้นแค่นี้แล้วกัน..เดี๋ยวคนแื่นจะสงสัยที่ชั้ยหายมานาน)

"ครับ..ขอบคุณมาก" ผมกดวางสายก่อนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า...ผมจะไม่ยอมเดินตามหลังมันอีกแล้ว..ถึงแม้แผนตีสนิทจะไม่ได้ผลแต่แผนนี้ได้ผลแน่นอน...เวลาคนเมาน่ะ..คือเวลาที่ปากสว่างมากที่สุดผมจะล้วงความลับออกมาให้หมด...คราวนี้แหละที่ผมจะได้ขึ้นแทนมัน!!

[จบพาร์ท]

ผมยิ้มก่อนผละออกห่างจากอาครามและทันทีที่ลิฟท์เปิดผมก็ก้าวออกมาโดยไม่สนใจอาครามแม้แต่นิด...ไม่เห็นด้วยหรอ..เหอะ! บ้าบอสิ้นดี...คนที่ไม่เคยโดนใครเกลียดอย่างอาคราม..ไม่มีวันเข้าใจความรู้สึกผมหรอก..ผมยอมมาสามปีเพราะเห็นแก่อาครามแต่ต่อไปมันจะไม่ใช่แบบนั้นอีกแล้ว..การอยู่คนเดียวในบ้านหลังใหญ่..อยู่โดยไร้พ่อแม่พี่น้อง..ในช่วงเวลานึงมันจะมีเกาะป้องกันที่สร้างขึ้นมาเพื่อกั้นคนภายนอกและความอ่อนแอในจิตใจ...การอยู่คนเดียวไม่ได้ทำให้ผมอ่อนแอเลยแม้แต่นิด

"ยังไงอาก็ให้สัญญาแล้วนะครับ...ห้ามเข้ามายุ่งเด็ดขาด" ผมย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนที่อาครามจะเข้าห้องไป..ผมนั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเองแล้วถอนหายใจเหนื่อยๆ...จากนี้ผมคงอยู่แบบสงบสุขไม่ได้แล้วล่ะ

"โย่วพี่เพลย์~ ตอนเที่ยงไปกินข้าวกับพวกผมมั้ย?" นั่งไม่ทันถึงสิบนาทีทรีโอ้สุดหล่อก็ปรากฎตัวขึ้น กีร์เท้าแขนกับจอคอมยื่นหน้าเข้ามายิ้มๆ

ผัวะ!

"อย่ายื่นหน้าเข้าไปใกล้พี่เขาไอ้เตี้ย...พี่เพลย์จะช็อคตายเพราะหน้ามึง" เตตบหัวกีร์แรงมาก..ผมมองอึ้งๆส่วนโอนิกซ์ยิ้มขำก่อนลูบหัวกีร์เบาๆ

"มึงอย่าตบมันสิไอ้เต..แค่นี้มันก็แคระแล้วยิ่งตบมันจะยิ่งแคระเอานะ"

"โว้ย! กูล่ะเบื่อไอ้พวกเปรตนี่ชิบ! พี่เพลย์..ผมไปทำงานก่อนนะพี่เที่ยงๆเจอกัน" ผมพยักหน้ายิ้มๆ กีร์มองเตกับโอนิกซ์เคืองๆก่อนเดินเร็วๆเข้าลิฟท์ไป

"พวกเราสามคนนี่...เหมือนแฟนกันเลยนะ" เท้าคางมองสองคนยิ้มๆเตกับโอมองหน้ากันแล้วทำท่าอ้วกแบบรับไม่ได้ ฮ่าๆๆ เด็กพวกนี้ตลกจัง

"พี่...คิดได้ไงวะ..ผมจะอ้วก" โอนิกซ์ขมวดคิ้วเครียดๆแล้วเดินไปที่แผนกตัวเองส่วนเตเข้ามานั่งกับผมเพราะเตทำหน้าที่ผู้ช่วยเลขา

"ผมแทบอ้วกจริงๆนะพี่" เตหยิบยาดมในลิ้นชักโต๊ะทำงานไปยัดจมูกตัวเองแล้วทิ้งตัวอย่างหมดแรง

"หึๆ...แล้วพี่จะรอดูนะถ้าได้กันจริงๆขึ้นมาจะอ้วกหรือจะอีกรอบ" ยักคิ้วให้ทีแล้วเปิดคอมฯเตรียมทำงาน ในช่วงฝึกงานของสามคนนี้บอกได้คำเดียวว่าเพอร์เฟค..ผมสามารถฝากงานที่ต้องคีย์ไว้กับเตได้สบายๆเตเรียนรู้เร็วมากพอๆกับกีร์และโอนิกซ์..พนักงานต่างชื่นชมเขาเป็นแถว..ผมดีใจที่น้องทำงานได้ดีไม่มีจ้อบกพร่องแต่จะมีใครแกล้งพวกเขาหรือเปล่า..ก็นะพวกเขาประกาศว่าอยู่ข้างผมแบบนั้นน่ะ

"นี่เต...พี่ไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ..ฝากคีย์งานส่งให้ประธานด้วยล่ะ" ผมหันบอกเตยิ้มๆแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา

"ครับ..เร็วๆนะพี่..คิดถึง" เตเล่นหูเล่นตาใส่ผมเลยบิดหูแรงๆอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนเดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ห่างออกมาไม่ไกลเท่าไหร่และพอเข้ามาพนักงานชายทุกคนที่เห็นผมก็รีบพากันออกไปผมเพียงแค่ปลายตามองเล็กน้อยก่อนเดินเข้าไปในห้องริมสุดกดล็อกห้องอย่างดีก่อนเอาโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาใครบางคน

"สวัสดีครับ..อากริน"

(ไงเพลย์..สบายดีนะ?)

"ครับ..ผมสบายดีแล้วอาล่ะ?"

(เรื่อยๆ..ว่าแต่มีอะไรถึงโทรหาอา?) ผมชั่งใจก่อนปิดฝาชักโครกแล้วนั่งลง

"คือ..ผมมีเรื่องอยากให้อาช่วย"

(ว่ามาเลยหลานอา)

"อากริน...มาประจำที่นี่สักเดือนสองเดือนได้มั้ยครับ?"

(หืม ทำไมล่ะ?)

"ผม...อยากให้อาช่วยกำจัดคนบางคน"

(ใคร?..อารู้จักหรือเปล่า?)

"ผมไม่แน่ใจว่าอาจะรู้จักมั้ย...แต่อาต้องช่วยผม" ผมเม้มปากแน่นหายใจแรงขณะรอคำตอบของอากริน

(โอเค..อาจะช่วยเรา)

"ดีจัง..คือผม..อยากกำจัดตุลย์" อากรินเงียบไปก่อนที่เสียงหัวเราะเหมือนคนบ้าจะดังขึ้นจนต้องยกโทรศัพท์ออกห่างจากหู

(หึๆ..ว่ามาสิเพลย์..ถ้าเป็นคนนี้อาช่วยเต็มที่)

"ขอบคุณครับอา...คือเรื่องมันเป็นอย่างนี้..ช่วงนี้ผมมีปัญหากับมันและคนในบริษัท..ตุลย์เริ่มเข้ามาตีสนิทกับผมและใช้อุบายที่ทำให้คนทั้งบริษัทเกลียดผมมากกว่าเก่า..มันทำได้แม้กระทั่งให้อาครามสั่งผมให้ขอโทษมัน"

(พี่ครามให้เราขอโทษมัน?..ทำไมไม่บอกอาให้เร็วกว่านี้!?)

"ขอโทษครับ..ผมคิดว่าผมรับมือได้..แต่ที่จริงมันยากมากแล้วตอนนี้ผมสังหรณ์ใจแปลกๆเกี่ยวกับตุลย์ผมกลัวมันจะทำอะไรที่เลวร้ายต่อบริษัทหรือต่ออาคราม"

(โอเค..เรารับมือกับมันไปก่อนอีกสองวันอาจะขึ้นไป)

"ขอบคุณมากครับอากริน...แล้วผมจะรอ" อากรินตัดสายไปแล้วแต่ผมยังกำโทรศัพท์แน่น..ผมคิดถูกแล้วใช่มั้ยที่ดึงอากรินเข้ามาร่วมด้วย..แต่ผมไม่มีทางเลือก...คนที่จะรับมือนิสัยอย่างตุลย์ได้มีแค่อากรินคนเดียว ผมถอนหายใจหนักๆก่อนเก็บโทรศัพท์และเปิดประตูออกมาล้างมือที่อ่างพลางมองเงาตัวเองในกระจกแล้วคิดอะไรเรื่อยเปื่อย

"ไงจ้ะเพลย์เยอร์~ ได้ข่าวว่าประกาศเป็นศัตรูกับคนทั้งบริษัทใช่มั้ยเอ่ย?" ผมละสายตามองคนเข้ามาใหม่ก่อนยกยิ้มนิดๆ...นี่มันฟาร์ม..คนที่อยู่กับตุลย์บ่อยๆนี่

"แล้วจะทำไมครับ?..มีปัญหามากหรือไง?" หันไปเผชิญหน้าเลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงถาม

"ก็ไม่อะไรมาก..แค่อยากเตือน...ตุลย์น่ะเป็นที่รักของทุกคนไม่เหมือนกับแกที่มีแต่คนเกลียดชัง!" ผมขำแล้วเดินเข้าไปใกล้มัน

"พูดแบบนี้..แสดงว่าได้กันแล้วสิ?เป็นไงล่ะ..หลวม...หรือคับ?...แต่ดูจากลักษณะคงหลวมน่าดู" ยกยิ้มเหยียดอีกฝ่ายก่อนนั่งบนขอบอ่างยกขาไขว่ห้างกอดอกมองนิ่งๆ ฟาร์มกัดฟันกรอดแล้วทำท่าจะพุ่งเข้ามาหาแต่เพื่อนที่มาด้วยกันดึงแขนมันไว้

"ตุลย์น่ะสูงส่ง!เขาไม่ใช่อย่างที่มึงพูด!..ขอโทษตุลย์ซะ!"

"เหอะ!...ผมรู้ว่านายน่ะดูออกแต่ที่ปฏิเสธแทนกันแบบนี้...เพราะนายรักมันใช่มั้ย?..คงไม่มีใครทนได้หรอกถ้าหากว่าคนนอกมาดูถูกคนรักของตัวเอง...แต่ผมจะบอกอะไรให้เอาบุญไว้นะ...คุณน่ะเป็นได้แค่หมากตัวนึงบนกระดานของมันเท่านั้น...ตุลย์คือราชาของกระดาน...ส่วนตัวหมากอย่างพวกคุณมีหน้าที่แค่ทำตาม"

"อย่ามาอวดเก่งหน่อยเลย!...ดูสิว่ามึงกับกูใครจะเหนือกว่ากัน!" สิ้นคำมันก็พุ่งเข้ามาหาผม ผมยกเท้าถีบกลางอกจนมันล้มลงก่อนตามไปเหยียบอกมันไว้พลางขยี้ส้นเท้าไปมาแรงๆ

"คุณน่ะ..ยังไม่รู้จักตุลย์ดีพอเหมือนกับที่คุณ...ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับผม" ยิ้มให้อย่างผู้ชนะก่อนผละออกเดินมาที่ประตู

"อึก!...ถ..โถ่เว้ย!"

"อ้อ..อีกอย่าง..ผมน่ะ..ไม่ชอบทำร้ายสัตว์..แต่ถ้าสัตว์อวดดีใส่ผมพร้อมที่จะหันกระบอกปืนยิ้งมันทิ้งอย่างไร้ความสงสาร...จำคำผมเอาไว้ล่ะ...คุณฟาร์มแผนกตัวหมาก..หึ" เดินออกมาทันทีที่พูดจบ..แผนกตัวหมาก..หวังว่ามันจะเข้าใจในสิ่งที่ผมสื่อ..ถ้าตุลย์คือคิงของกระดาน...ผมจะเป็นแค่ประชาชนธรรมดาที่ล้มอำนาจของคิงเพียงคนเดียว!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}