หมูน้อยแห่งโลกความฝัน
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2561 17:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 1
แบบอักษร

ตอนที่ 1







​ในเวลากลางคืนแบบนี้ใครๆก็ต้องนอนใช่มั้ยล่ะครับแต่กลับพวกผมไม่ใช่ผมลืมแนะนำตัวผมชื่อแบมแบมครับจะเรียกแบมเฉยๆก็ได้ผมพึ่งอยู่ปี3ผมอายุแค่21ปีเองครับวัยกำลังหล่อใช่มั้ยล่ะครับวันนี้ผมมาฉลองวันเกิดเพื่อนของผมนั่นก็คือยองแจเพื่อนที่ผมรัก



"บ่นอะไรพึมพำห้ะไอ้แบม"ตายยากเนาะพูดถึงมันก็มาเลยตายยากจริงๆ



"เปล่า......"ผมตอบมันได้แค่นี้ใครจะบอกล่ะว่าผมกำลังพึมพำถึงมันอยู่



"เชี่ยวันนี้แม่งเดินไปไหนก็มีแต่คนมาขอเฟสขอเบอร์ขอไลน์"เพื่อนผมอีกคนนึงมันบ่นขึ้นมาครับก็มันน่าตาดีก็ไม่เเปลกที่คนจะเข้าหามัน



"ก็ดีแล้วไม่ใช่หรอไอ้จิน"ผมว่าคนที่มาขอเนี่ยต้องเป็นผู้ชายแก่หรอไม่ก็หญิงแก่



"ดีห่าอะไรล่ะกูไม่ชอบผู้ชายเว้ย"เห็นไหมผมบอกแล้วก็มันหน้าตาน่ารักขนาดนี้ผู้ชายก็ต้องสนใจเป็นธรรมดา



"หรอ!!!!!"ผมกับจินยองพูดประสานกันขึ้นมาอย่างไม่ได้นัดกันใจเราตรงกันครับฮ่าๆ



"พอๆเลยไอ้แบมไอ้จินยองหยุดแซวมันได้แล้วมึงก็รู้เวลาแม่งงอนง้อยากชิบหาย"ยองแจบอกพวกผม ในกลุ่มก็มีแม่พระอยู่สองคนละครับก็จินกับยองแจแหละครับ



"เชี่ยยยยยยหล่อสัสรัสเซีย"จินยองพูดขึ้นมา



"อะไรของมึงใครหล่อ"ผมถามจินยองเพื่อนผมมันชี้ไปทางผู้ชายร่างสูงคนนึงหล่อโคตรๆแต่ขี้เก๊กเออแต่มันก็หล่อแต่ทำไมเขาถึงต้องมีคนเฝ้าเยอะแยะด้วยกลัวโดนปล้นหรอก็ไม่น่าใช่ถ้ากลัวคงไม่มาเที่ยวหรือเขามาหาเรื่องใครก็ไม่น่าจะใช่แต่ก็ยอมรับในความหล่อของเขาจริงๆใบหน้าคมดวงตาสวยเอ๊ะดวงตาสวยเขาจ้องผมอยู่นี่หว่าผมจะจ้องเขาตอบทำไหมเนี่ยและก็เป็ยผมที่ต้องหลบสายตาของเขาสายตาน่ากลัวจริงๆเลย



"แบมมึงมองตาไม่กระพริบเลยนะชอบหรอ"จินยองหันมาถามผม



"ก็แค่มองป่าวว่ะไม่ได้คิดไรเลยจริงๆนะ"แล้วผมจะลุกลี้ลุกลนทำไมเนี่ย



"ร้อนตัวนะแบมมันแค่ถามเล่นๆลุกลี้ลุกลนไปได้”ยองแจมันพูดใส่ผมพร้อมยิ้มร้ายๆของมันเพื่อนเวร



"เลวมากกกกกกกดอก"ผมด่าแม่งให้หมั่นไส้มัน



"ขอโทษนะครับคุณจินยองครับคุณเจบีให้มาตามครับ"เสียงชายที่เดินเข้ามาใหม่เอ่ยบอกเพื่อนสนิทผมอย่างจินยองเจ้าตัวดูไม่ค่อยสบอารมย์เท่าไหร่ดูจากสีหน้าที่ตอนนี้บูดอย่างกับก้นลิง



"จินยองเจ้าของผับเรียกมึงทำไมอ่ะ"ยองแจถามไอ้จินยองอย่างสงสัยเออผมก็สงสัยเลยได้แต่นั่งเผือกอย่างเงียบๆ



"เรียกทำไมนักหนาลำไยจริงๆเลย”จินยองพูดแล้วก็เดินไปกับผู้ชายที่มาเรียก



"เฮ้ยสรุปมันได้ยินที่กูถามป่ะว่ะไอ้จินไอ้แบม"ยองแจมันหันมาถามผมกับไอ้จิน



"ไม่รู้!!!!"ผมกับไอ้จินประสานเสียงกันตอบ



"เออไม่ถามพวกมึงเลยดอกมากกกกกก"มันทำหน้าบูดและยู่หน้าใส่พวกผมคิดว่าผมสนใจไหมตอบได้เลยว่าไม่ครับ



"กูไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ"ไอ้จินบอกพวกผมก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูงที่ไม่ค่อยจะสูงของมัน



"รีบมานะมึงเดี๋ยวมึงโดนฉุดกูไม่รู้นะเว้ย"ผมพูดหยอกๆมันมันก็ทำตาถลึงใส่ผมก่อนจะเดินไป



"เบื่อชิบหายเลยตกลงเป็นคู่หมั้นหรือเป็นทาสกันแน่เนี่ย"เมื่อมาถึงโต๊ะก็เป็นอย่างที่เห็นมาถึงก็บ่นๆ



"เป็นไรของมึง"ผมถามจินยอง



"ก็พี่เจบีแม่งสั่งไม่ให้กูออกจากบ้านไม่ให้ไปเที่ยวไหน”มันกับเจ้าของร้านเป็นไรกันผมนี่ถามต่อไม่รอแล้วนะ



"มึงเป็นไรกับเขาอ่ะ"ผมถามจินยองต่อมเผือกอยากรู้มันกระตุกขึ้นมาทันที



"พ่อเขากับพ่อกูเป็นเพื่อนกันแล้วพ่อกูก็เสือกไปสัญญากับพ่อเขาให้กูกับเขาแต่งงานกันแล้วเขาก็เสือกเอากูเข้าไปอยู่ในบ้านแล้วก็สั่งกูไม่ให้ออกไปไหนที่กูนั่งอยู่นี้กูแอบมา"มันเล่าให้ผมฟังแล้วทำหน้าหง่อยใส่ผมน่าสงสาร



"มึงๆขะ......เขาเดินมาว่ะ"ผมพูดแล้วชี้ไปที่คนที่กำลังเดินมาจะใครกันละครับก็เจ้าของร้านคนหล่อเองครับ



"ย้ายโต๊ะแล้วไปนั่งกับฉัน"เจ้าของผับเดินมาแล้วออกคำสั่งให้พวกผมย้ายไปนั่งกับพวกเขาไม่ไปแน่ๆ



"แล้วทำไมต้องย้ายอ่ะนั่งตรงนี้ก็ได้ไม่ได้ไกลกันสะหน่อย"จินยองพูดกับเจ้าของผับ



"เอ่ออออมีอะไรกันรึป่าวครับ"เสียงไอ้คนที่ไปเข้าห้องน้ำมาเมื่อกี้เอ่ยถามขึ้นมึงมาได้จังหวะมากเพื่อนจิน



"ยุ่ง!!!!!!"สายตาเยือกเย็นมองเพื่อนผมเหมือนจะกินผมจึงรีบดึงแขนมันมานั่งข้างผมอย่างเร็ว



"เอออออ.....ไปก็ได้แต่เพื่อนผมต้องไปด้วย"จินยองพูดกับเจ้าของผับ



"ได้ถ้าจินยองจะได้นั่งกับพี่"เจ้าของผับพูดหน้าหื่นไปนะคุณเจ้าของผับครับหลังจากที่เถียงกันอยู่นานจินยองทันก็ยอมย้ายมาที่โต๊ะเจ้าของผับครับตอนนี้ผมรู้สึกบรรยากาศมันเย็นๆจากสายตาเย็นชาของแต่ละคนโดยเฉพาะสายตาคนที่ผมได้สบตาเข้าเมื่อตอนเขาเข้ามา



"เฮ้ยพวกมึงนี่ว่าที่เมียกูแล้วก็เพื่อนๆเมียกู"หน้านิ่งๆของชายสามคนพยักหน้ารับคำผมเสียวถูกฆ่าชิบหายจ้องกันขนาดนี้ลุกขึ้นมาฆ่าผมเลย



"แบมกูปวดฉี่อ่ะ"จินยองหันมาพูดกับผมปวดฉี่ทำห่าอะไรตอนนี้กูขาแข็งก้าวไปไหนไม่ได้แล้วมันก้าวไม่ออก



"นะๆๆๆๆๆพากูไปหน่อย"ผมแพ้คนขี้อ้อนครับผมก็ต้องยอมลุกพามันไปผมเดินมากับจินยองเดินมาถึงห้องน้ำ



"อึดอัดชิบกูนั่งเกร็งไปหมดสายตาเย็นชาของแต่ละคนแม่งน่ากลัวสัสถ้ามึงไม่ชวนกูมากูตายตรงนั้นแน่ๆ"ผมบอกจินยองหู้ยเกือบตัวแข็งตาย



"พวกเขาไม่ฆ่าแกหรอก!"พูดได้สิมึงเป็นเมียเจ้าของผับนะครับคุณเพื่อน



"กลับไปนั่งที่โต๊ะเถอะ"มันรีบจูงมือผมเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะทันที



"เออนั่งด้วยกันมาตั้งนานแล้วยังไม่รู้จักชื่อกันเลยจินยองจะไม่แนะนำเพื่อนจินยองให้พวกพี่รู้จักหน่อยหรอ"กูไม่อยากรู้จักครับคุณเจ้าของผับคนน่ากลัว



"เอ่อออผะ....ผมยะ...ยองแจครับ"ถ้าปากมึงจะสั่นขนาดนั้นนะเพื่อน



"ผมชื่อจินครับ"เสียงเรียบๆของจินได้เปร่งออกไปสถานการ์ณเยือกเย็นยิ่งเย็นเข้าไปอีกอย่ามีมวยกันนะเพื่อนกูยังไม่อยากตาย



"แล้วเราล่ะชื่ออะไร"เขามองมาทางผมเหลือกูคนเดียวหรอที่ยังไม่แนะนำตัว



"ผมชื่อแบมแบมครับ"โอ้ยถ้าจะจ้องขนาดนี้ก็เดินลุกขึ้นมากินหัวกันเลยไหมครับ



"แล้วพวกคุณล่ะชื่ออะไร"เสียงเยือกเย็นของไอ้จินถามออกไปใจเด็ดมากเพื่อน



"ฉันชื่อเจบีเป็นเจ้าของผับ"เสียงเยือกเย็นตอบกลับมาแต่เสียงทุ้มละมุนมาก



"ฉันคิมยูคยอมหรือเรียกฉันว่ายูคยอมก็ได้"สายตานั่นมันคืออะไรจ้องเพื่อนผมสะขนาดนั้นไอ้จินมึงก็ไปสบตาเขาเนอะขออย่าได้ลุกขึ้นมาตีกัน



"ฉันหวังแจ็คสันเรียกฉันเเจ็คสันก็ได้แต่จะให้ดีพวกนายเรียกฉันพี่เถอะ"พี่แกพูดแบบยิ้มๆโอ้ยน่ารักค่อยหายเกร็งนิดหน่อย



"ฉันชื่อมาร์ค"ขนลุกเลยอ่ะเสียงเยือกเย็นที่เปร่งออกมาทำให้ผมต้องจ้องตาคนตรงหน้าอย่างไม่รู้ตัวสายตาดุดันมันทำให้ผมอยากตายอยู่ตรงนี้เลยจะฆ่ากันทางสายตารึไง



"นายครับ"เสียงของผู้ชายที่พึ่งเข้ามาใหม่แน่นอนผู้จัดการร้านของที่นี่ผมจำได้ผมสนิทกับพี่เขามาดื่มบ่อยครับเลยรู้จักกัน



"ว่าไง!!!!"เสียงเรียบๆแต่ดูอ่อนโยนแต่ก็ดูหน้ากลัวในเวลาเดียวกัน



"คือที่ผับเรานักร้องไม่มาครับพอดีเขาไม่สบายอ่ะครับ"ผู้จัดการร้านบอกคุณเจบี



"ใครจะร้องแทนว่ะเนี่ย"คุณเจบีทำหน้าเคลียดๆ



"พี่เจบีก็ให้เพื่อนผมไปร้องแทนสิไอ้แบมไอ้แจ"จินยองพูดออกมามึงถามกูสองคนยังครับเพื่อน



"ว่าไงให้เพื่อนผมร้องสิ"มันก็คงยัดเหยียดให้ผมสองคนให้ได้ร้องเพลงให้ได้



"ถ้าเพื่อนเราขึ้นร้องพี่ให้เลยคนล่ะแสน"แสนเลยหรอโชคดีจังมาเที่ยวผับไม่ต้องเสียเงินแถมยังได้เงินอีกหวานปากเลยหน่ะสิ



"ก็ได้ครับผมสองคนขึ้นร้องก็ได้"ยองแจบอกคุณเจบีก่อนที่ผมสองคนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปที่เวที



"สวัสดีครับทุกคนวันนี้นักร้องที่ประจำร้านนี้เขาไม่ค่อยสบายเท่าไหร่พวกเราสองคนเลยขึ้นมาร้องแทนก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนนะครับผมชื่อแบมแบมนะครับ"ผมแนะนำเองก่อนจะส่งไมค์ให้ยองแจ



"ส่วนผมชื่อยองแจเเล้วเพลงที่เราสองคนจะร้องวันนี้มีชื่อว่ากะทันหันครับ"ยองแจพยักหน้าให้วงดนตรีด้านหลังเล่นเพลงทันทีเพลงนี้เป็นเพลงที่ในร้านใช้เล่นบ่อยครับก็เลยดูชำนาญไม่ต้องซ้อมเลยครับ



ผมสองคนร้องเพลงกันไปก็มีคนเอาทริปมาให้บ้างมาขอจับมือบางผมชินแล้วครับเลยไม่ได้เขอะเขินอะไรเพราะผมเป็นนักร้องโรงเรียนเก่าแฟนคลับผมเยอะจะตายตลอดเวลาที่ผมร้องเพลงผมก็สัมผัสได้ว่ามีคนกำลังจ้องมองผมอยู่แต่ผมไม่สนใจร้องเพลงไปเรื่อยจนพวกผมลงจากเวทีเพราะได้เวลากลับบ้านแล้ว



"พวกผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"ผมบอกพวกเขาว่าจะกลับบ้านพวกเขาก็พยักหน้ารับคำผมผมกับยองแจก็กลับบ้านด้วยกันส่วนจินมันกลับคนเดียวครับผมกับยองแจพอไปถึงคอนโดของผมผมก็ลงจากรถของยองแจทันที



"กูกลับแล้วนะบายๆ"ยองแจพูดกับผมผมเลยยกมือบายๆมันแล้วผมก็เดินขึ้นห้องทันที



"ผู้ชายอะไรเย็นชาชะมัด”ผมอาบน้ำออกมาเสร็จผมก็รู้สึกง่วงจึงล้มตัวลงนอนบนเตียงนอนเล็กๆของผมก่อนที่ผมจะหลับไหลเข้าสู่ห้วงนิทรา




ฉบับนี้เป็นฉบับรีไรท์ใหม่มีการแก้และปรับเนื้อหาบางส่วนของเรื่องอาจจะถูกใจหรือไม่ถูกใจนักอ่านทุกคนไรท์ก็ต้องกราบขออภัยงามๆนะเจ้าค่ะ















แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น