Gila

ขอบคุณที่สนับสนุนนะคะ แนะนำ ติชม ได้น้า : ) อย่าลืมกด "ถูกใจ" ให้เค้าด้วยน้า

บทที่ 19 แตกต่างที่ลงตัว (จบตอน)

ชื่อตอน : บทที่ 19 แตกต่างที่ลงตัว (จบตอน)

คำค้น : ชะตารักพิศวาสหัวใจเถื่อน ร้าย เถื่อน ดุ NC โรมานซ์ ตบจูบ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2561 16:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 แตกต่างที่ลงตัว (จบตอน)
แบบอักษร

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

ผู้ถูกรบกวนป่ายมือสะเปะสะปะปิดนาฬิกาปลุก เมื่อลืมตาขึ้นมาก็พบว่าคนข้างกายหายตัวไปแล้ว ความอบอุ่นนุ่มสบายทำให้รู้สึกเกียจคร้านจนอยากจะนอนต่ออีกซักงีบสองงีบ แต่สมองกลับเตือนถึงนัดหมายสำคัญของเพื่อนสาว ต่อให้อาลัยอาวรณ์ยังไงก็ต้องตัดใจปีนลงจากเตียง

พิมพ์นาราจัดการตนเองเรียบร้อยภายในเวลาไม่นาน เมื่อเปิดตู้แน่นเอี๊ยดไปด้วยเสื้อผ้าอลังการงานสร้างก็ได้แต่ถอนหายใจ สุดท้ายจึงเลือกกลับไปสวมชุดเดิมของตน ผมยาวสยายถูกถักเป็นเปียหลวมๆ ใบหน้าแต่งแต้มเครื่องสำอางบางๆเพื่อไม่ให้ดูซีดเซียว เธอเดินกลับไปยังโต๊ะข้างเตียงเพื่อที่จะหยิบโทรศัพท์แต่กลับพบบัตรเครดิตสีดำวางไว้ข้างๆกัน ถึงพยายามค้นเศษเงินตามซอกกระเป๋าหรือลิ้นชักกลับพบเพียงความว่างเปล่า ใบหน้าแจ่มใสพลันงอง้ำ เขาช่างมัดมือชกเก่งนัก ต่อให้ไม่อยากเอาไปแต่ก็ออกไปข้างนอกตัวเปล่าไม่ได้อยู่ดี แบล็กการ์ดบนโต๊ะจึงถูกเก็บใส่กระเป๋าและรูดซิปปิดอย่างแน่นหนา

จากที่คุยกันไว้กับมิเกลเมื่อคืน...ตราบใดที่คิดจะก้าวขาออกจากบ้านก็ต้องหนีบฮาฟิซไปด้วย เธอคิดว่าฮาฟิซเป็นคนเข้าใจอะไรง่ายจึงไม่ได้กังวลอะไรมากนัก หากขอร้องดีๆเขาคงเข้าใจและให้พื้นที่ส่วนตัวคืนมา 

หญิงสาวก้าวเท้ายาวๆลงไปยังห้องนั่งเล่น ชายหนุ่มใบหน้าเกลี้ยงเกลาหล่อเหลาผู้หนึ่งกำลังจิบกาแฟและอ่านหนังสือรออยู่จริงๆ ก่อนที่เธอจะเรียกชื่อเขากลับเงยหน้าขึ้นมาเร็วกว่า ยิ้มแข็งทื่อประดิษฐ์ประเดิดขัดแย้งกับแววตานิ่งสงบเย็นชา เธอพลันรู้สึกหนาวเหน็บเหมือนยืนท่ามกลางพายุหิมะ

“คุณยะตีม...” เสียงเรียกเบาหวิวเล็ดลอดออกมา ดูทั้งตกใจและแปลกใจในเวลาเดียวกัน

“ผมคือฮาฟิซครับ” ขณะที่พูดรอยยิ้มบนหน้าก็ยิ่งแปลกประหลาด จะบอกว่าเป็นธรรมชาติก็ว่าได้...เหมือนหมาป่ากำลังแยกเขี้ยวขู่ลูกกวาง

“คุณมารอฉันเหรอคะ” ผู้ถามภาวนาให้เขาตอบว่าไม่ขณะที่ดวงตาก็สอดส่องไปรอบห้อง สิ่งที่เห็นชวนให้ร่างกายสั่นเทิ้ม...รู้สึกหน้ามืดขึ้นมาดื้อๆ

“นายท่านให้ผมมาดูแลคุณครับ” เขาตอบตามสัตย์จริง 

“แต่วันนี้น่าจะเป็น...ฮาฟิซ” เธอตอบอย่างลังเล...ลังเลว่ายะตีมกำลังเล่นอะไรอยู่

“ผมคือฮาฟิซครับ” เขายังยืนยันคำเดิม รอยยิ้มที่ควรจะอ่อนโยนกลับยิ่งบิดเบี้ยวน่ากลัว

ใช่...เขาคือยะตีม ผู้ซึ่งเผชิญกับเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงปร้างนับสิบสายในหัวเมื่อได้รับคำสั่งให้ปลอมตัวเป็นฮาฟิซอย่างแนบเนียนที่สุด งานอะไรที่ว่ายากบุกน้ำลุยไฟแค่ไหนก็เขาก็ไม่หวั่น ต้องเอาชีวิตเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายก็ไม่เคยกลัว แต่ต้องไม่ใช่การปลอมตัวเป็นฝาแฝดของตนเอง... 

เมื่อน้องชายที่เอาแต่สร้างปัญหารู้เข้าก็ตอบแทนด้วยการอ้อนวอนนายท่านขออยู่ดูการ ‘ปลอมตัว’ ครั้งนี้ โดยที่ตัวเองขออาสาเล่นเป็น ‘ยะตีม’ อย่างเต็มใจที่สุด เขาเกือบจะฟัดอีกฝ่ายหลายกำปั้นอยู่รอมร่อ โชคดีที่นายท่านปฏิเสธเด็ดขาดและลากคอไอ้ตัวก่อเรื่องออกไปโกดังแต่เช้า ไม่อย่างนั้นห้องนี้ต้องเต็มไปด้วยความครื้นเครงแน่ 

“พวกผมเหมือนกันมาก ไม่แปลกที่คุณจะเข้าใจผิด” น้ำเสียงโทนเดียวแผ่ไอเย็นด้วยตัวมันเอง เป็นบุคลิกพิเศษที่แม้แต่ผู้พูดก็ยังไม่รู้ตัว

“ถ้าคุณยะตีมว่าแบบนั้นก็ได้ค่ะ” เธอย่อมไม่กล้าเถียง ได้แต่พยักหน้าเออออตามอย่างกระตือรือร้น

“ครับ...” แฝดผู้พี่รับคำอย่างจำยอม หมดหนทางจะโน้มน้าวให้หญิงสาวเชื่อ

ดวงตาโตเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจเมื่อมองบุรุษตรงหน้า คนอย่างยะตีมคงไม่มีอารมณ์สุนทรีย์มาทำอะไรพิเรนทร์แบบนี้แน่ ให้เด็กสามขวบมาเดายังรู้เลยว่าเป็นแผนของใคร เรื่องสร้างความลำบากใจให้คนอื่นมีอยู่แค่ไม่กี่คนหรอกที่ทำได้

“ฉันนัดกับเพื่อนไว้ที่นี่ค่ะ” เนื่องจากวันนี้ยะตีมกลายเป็นผู้คุมคนใหม่เธอจึงรีบเอาชื่อสถานที่ให้เขาดู

“ผมเคยไปที่นั่นสองสามครั้ง” ชายหนุ่มกล่าวขณะเดินนำไปโรงจอดรถ

“ฉันเคยเห็นรูปมาหลายครั้งแต่ไม่เคยได้ไปซักที จริงๆก็อยู่ในแผนการท่องเที่ยวนะคะ โชคร้ายที่โดนมารผจญซะก่อน” ไม่ต้องเอ่ยชื่อก็รู้ว่าใคร

“คุณอยากไปที่ไหนก็บอกมาได้เลยครับ ผมพาคุณไปได้ทุกที่ยกเว้นสนามบิน” ผู้พูดหัวเราะขลุกขลักในลำคอ แววตาเคร่งขรึมสั่นไหวเล็กน้อย

“คุณยะตีมช่าง...มีน้ำใจ” จะเหน็บแนมก็ไม่กล้า จึงได้แต่ชมเสียงสูง

“เป็นคำสั่งของนายท่านทั้งหมดครับ ผมไม่กล้ารับความชอบไว้คนเดียวอยู่แล้ว” เขาเป็นผู้ติดตามที่แสนจะภักดี เมื่อได้รับคำชมก็ต้องรีบ ‘ปัด’ ให้เจ้านายเป็นคนแรก

“ฉันต้องขอบคุณเขาแน่นอนค่ะ” หญิงสาวกัดฟันพูด หากคนบงการกลับมาเมื่อไหร่คงต้องจับเข่านั่งคุยยกใหญ่ซักยก 

ในที่สุดเธอก็มาถึงหน้าคาเฟ่สีแดงสถานที่นัดหมาย ขณะกำลังจะลงจากรถก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ ดวงตาหวาดหวั่นเหลือบมองผู้คุมข้างๆ พบว่าเขาก็เตรียมตัวจะลงไปกับเธอเช่นกัน 

“ฉันขอเวลาส่วนตัวกับเพื่อนได้รึเปล่าคะ คุณก็รู้ว่าฉันหนีไปไหนไม่ได้” ตลอดทางคุยสัพเพเหระกับอีกฝ่ายไม่น้อยจึงเริ่มกล้าพูดในสิ่งที่คิด

“ผมไม่ได้กังวลเรื่องนั้นครับ ผมกังวลเรื่องความปลอดภัยของคุณ” หลังจากคืนนั้นนักฆ่าอาจจะสืบข้อมูลของหญิงสาว ความใกล้ชิดจากนายท่านสามารถดึงเรื่องอันตรายมาพัวพันได้

“ขอบคุณค่ะ แต่ฉันคงไม่รู้จะหาเหตุผลอะไรมาอธิบายกับเพื่อน พวกเราควรเป็น ‘เพื่อนร่วมงาน’ กันไม่ใช่เหรอคะ การที่คุณตามติดแบบนี้มันดูแปลกไปซักหน่อย” นั่นคือเหตุผลไร้สาระที่คนบ้าคนหนึ่งคิดขึ้นมา และเพื่อนสาวเธอก็เชื่อเป็นตุเป็นตะกับสถานะดังกล่าว

“คุณพูดถูก” ยะตีมครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย

“งั้นผมควรปลอมตัวตามคุณอยู่ใกล้ๆ ถ้ามีเรื่องอะไรจะได้ช่วยเหลือได้ทันที”

หญิงสาวอ้าปากค้างมองพิจารณาอีกฝ่ายขึ้นลง นี่ห้องเขามีกระจกรึเปล่า รูปร่างหน้าตาแบบนี้แค่เดินเข้าไปคนก็หันมองกันทั้งร้านแล้ว 

“ฉันขอเบอร์ติดต่อคุณไว้ดีกว่า ถ้าเสร็จจากอลิซฉันจะรีบโทรหาคุณเลยค่ะ” 

“ไม่ได้ครับ ผมต้องดูแลความปลอดภัยของคุณทุกฝีก้าว”

“คุณยะตีม ฉันขอร้องนะคะ ฉันแค่อยากมีเวลาส่วนตัวบ้าง ถ้าคุณไม่ไว้ใจงั้นเอานี่ไว้ก็ได้ค่ะ” เธอล้วงโทรศัพท์และแบล็กการ์ดออกมาเป็นหลักประกันให้กับตัวเอง

“ไม่มีเงิน ติดต่อใครไม่ได้ ยังไงฉันก็ต้องกลับไปกับคุณ” 

ยะตีมมองของสองสิ่งบนมือบาง ก่อนจะเหลือบมองร้านตรงหน้า ถึงไม่อยากขัดคำสั่งแต่ก็พอจะเข้าใจความรู้สึกนึกคิดของอีกฝ่าย วันๆเจอแต่ผู้ชายหยาบกระด้างคงน่าเบื่อไม่น้อย

“งั้นคุณนั่งโต๊ะติดกระจกได้รึเปล่าครับ ผมจะรอคุณที่รถ แล้วก็รบกวนขอเบอร์คุณไว้ด้วยนะครับ” เขายื่นโทรศัพท์ของตนให้อีกฝ่ายกดเบอร์ 

“ได้ค่ะ ไม่มีปัญหา” เธอรีบตอบรับเนื่องจากกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ

“งั้นก็เชิญตามสบายครับ”

_______________________________________________________________________________

 สวัสดีค่าาาาาา ไรท์มาแล้วววววว รอนานมั้ยเอ่ยยยย ขอโทษที่หายไปหลายวันนะคะ ไรท์งานยุ่งมากกกกกกกกก แบบแทบไม่มีเวลาเลย นอนดึกสมองเบลอด้วยย แต่มาช้าดีกว่าไม่มาน้าาาา เนอะะ 

เป็นไงบ้างคะแผนของตามิเกล เกือบทำให้ยะตีมแทบจะร้องไห้ ส่วนฮาฟิซคนซื่อไม่รู้ตัวว่าตัวเองทำอะไรลงไป ใครใช้ให้เกิดมาหน้าใสใจดีเนอะ (เฮียมิเกลนี่ขี้หึงจริงๆ) 55555555

ขอบคุณที่ติดตามนะค้าาาา 

ปล. พูดคุยกันเข้ามาได้น้าาา ไรท์รู้สึกว่าในธันวลัยของไรท์เงียบมากเลย 5555555

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น