แมรี่แลนด์

Welcome to the world of Maryland. ขอต้อนรับสู่โลกของแมรี่แลนด์ นิยายรักอีโรติกแบบวัยรุ่น ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและรับชมนะคะ หากผิดพลาดประการใด แมรี่ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

ชื่อตอน : EP:27

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 23.6k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2561 16:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP:27
แบบอักษร

“โม” เสียงเรียกทุ้มๆของบอยทำให้เธอหลุดจากวงความคิด

“หือ?”

ตอนนี้เธอกำลังนั่งกินข้าวอยู่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง มันดูหรูมากกว่าปกติที่เธอเคยกิน ก็นะ หนุ่มรุ่นน้องนี่ก็รูปหล่อพ่อรวยมาก ก็อย่างว่ามหาลัยที่เธอเรียนอยู่มีแต่ลูกผู้ดีมีกะตังค์ทั้งนั้น

นับตั้งแต่เธอตกลงคบกับบอยเขาก็เปลี่ยนจากที่เคยเรียกพี่ เป็นเรียกโมเฉยๆ เธอก็ไม่ได้ติดใจอะไรเพราะอายุห่างกันแค่ปีเดียว

“เรียกตั้งนานเป็นไรรึเปล่า”

เสียงนุ่มนวลเอ่ยถามเธอ มือใหญ่เลื่อนมากุมมือเล็กๆที่วางอยู่บนโต๊ะ เธอรู้สึกอบอุ่นนะแต่ยังไม่พร้อมยังไงไม่รู้ จึงชักมือกลับด้วยท่าทีละมุนละม่อมไม่ให้บอยคิดมากว่าเธอรังเกียจ

“เปล่า...รีบกินเถอะฉันรู้สึกเหนื่อยๆน่ะ”

“ครับ เสร็จแล้วเดี๋ยวไปส่งถึงที่เลย”

“อื้ม..” เขาใจดีมาก ตามใจเธอทุกอย่าง เธออยากเปิดใจ ต้องเปิดใจใหม่ให้ได้ห้ามกลัว เธอตัดสินใจแล้วนะ...

...........

หลายชั่วโมงต่อมารถยนต์คันหรูก็เคลื่อนตัวมาจอดนิ่งอยู่หน้าหอพักของโมลิบี มือบางกำลังจะเลื่อนไปปลดล็อกประตูแต่ถูกหนุ่มรุ่นน้องที่มาส่งคว้ามือนุ่มๆเอาไว้ จับร่างเล็กหันหน้ามาเผชิญ

“โม”

“มีอะไรหรอ”

หญิงสาวถามออกไปด้วยความสงสัย ไม่ได้สะบัดมือออกหรืออะไร เพราะยังไงเราก็เป็นแฟนกัน แค่จับมือเรื่องเล็กมาก

“คือ...ฉันชอบเธอมากนะ ชอบมาตั้งแต่อยู่ปีหนึ่ง”

“อื้อ รู้แล้ว”

เขาก็แบบนี้คิดอะไรก็พูดออกมาตรงๆดูจริงใจมากจนเธอรู้สึกผิด ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกแบบนั้นไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

กว่าจะทันได้คิดอะไรอีก ใบหน้าหล่อเกาหลีก็ก้มหน้าลงมาใกล้จนเธอตกใจหดคอหลับตาปี๋ ซุกหน้าแนบไปกับเบาะรถโดยไม่รู้ตัว

ชั่วอึดใจต่อมาเธอได้ยินเสียงบอยพ่นลมหายใจหนักๆเหมือนต้องการระงับอารมณ์บางอย่าง

“โอเค ถ้ายังไม่พร้อม ฉันจะไม่เร่งรัด”

มือใหญ่ยกขึ้นโคลงศีรษะเล็กไปมาด้วยความเอ็นดู เขาดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอหลายขุม สุภาพ อ่อนโยน เก็บอารมณ์เก่ง ไม่เคยโวยวายหรือโมโหใส่ต่างจากบางคนลิบลับ

“ขอโทษ...”

หญิงสาวก้มหน้าเศร้า นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่บอยพยายามจะจูบเธอ เขาพยายามอยู่หลายครั้ง แต่เธอก็ยังไม่พร้อมทุกครั้ง

ไม่รู้เขาจะเบื่อจะเซงกับเธอรึยัง เธอเองไม่ได้ไร้เดียงสาถึงขั้นไม่รู้ว่าพวกผู้ชายต้องการอะไรจากผู้หญิง แรกๆก็เริ่มจากจูบแต่หลังจากนั้นพวกเขาก็ต้องการมากกว่านั้น เธอพยายามคิดว่าบอยนั้นต่างออกไป...

“นี่ ฉันรอได้ยัยบ้า ไม่ต้องทำหน้าเศร้าขอโทษ ลงไปได้แล้วก่อนจะไม่ได้ลง”

“อื้อ..พรุ่งนี้มารับนะ”

เลิกคิดฟุ้งซ่านส่งยิ้มหวานให้หนุ่มหล่อตรงหน้าแล้วลงจากรถไปยืนโบกมือบ๊ายบาย เธอต้องเริ่มต้นใหม่จำเอาไว้สิ

“ครับบ...”

ชายหนุ่มโบกมือไล่ให้เธอขึ้นไปข้างบน ร่างเล็กหันหลังเดินเข้าไปในหอพักอย่างว่าง่ายจนลับตาเขาจึงขับรถออกมา...


LINE : Agriculture Girl (4)

Soda : อีโมมึงอัพเดตเรื่องน้องบอยด่วน!

Peanutty : ไปอะไรอีท่าไหน ตอนไหนคะอีดอก

Riceberry : เล่ามาอย่าหมกเม็ด

Soda : เงียบ อีโม!!

Riceberry : ฮาโล้....เฟรน...

Peanutty : น้องบอยนั่นผัวกูนะอีดอกโม!!

อีพวกนี้จิกไม่ปล่อยจริงๆ แบบนี้แหละเรื่องคนอื่นละสอดรู้ไปหมด

Molibi : ก็ไม่มีอะไร แค่คุยกันตั้งแต่ตอนออกบูธปีที่แล้ว ก็คุยมาเรื่อยๆแค่นั้นจบ

Peanutty : กรี๊ดด...ไม่มีอะไรได้ไงอีดอกนั่นเดือนคณะเลยนะคะ

Soda : กระเทยมึงอย่าเยอะค่ะ เก็บความอิจฉาไว้ลึกๆ

Riceberry : หวีด.....ฮิฮิ~

Molibi : 555 น้องเขามาขอคบเป็นแฟน แค่นั้นจบ

Soda : ว่าละ กูเห็นแอบมองมึงบ่อยๆ

Peanutty : มองฉันนี่ไม่ใช่ชะนี!!

Riceberry : ยอมรับความจริงสะกะเทย

Molibi : 55 เออๆเดี๋ยวไปแนะนำเป็นทางการ แค่นี้ก่อน ว่าที่สามีโทรมาละ

Peanutty : กรี๊ดดดดดดดดด...


คุยยาวเลยอีพวกนี้ คิก~ แกล้งพวกมันสนุกดี มือบางกดรับสายที่กำลังสั่นครืดคราดทันที

“ฮัลโหลบอย”

‘ทำไรอยู่’

“คุยไลน์กับอีพวกนั้นอยู่ แต่ปิดไปแล้วแหละ มีไรเปล่า ถึงคอนโดละหรอ”

“อืม... คิดถึง”

“อื้อ เหมือนกัน”

วันหนึ่งๆก็คุยกันประมาณนี้ ชวนกินข้าว ดูหนัง ไปซื้อของ บางวันเธอก็ไปทำอาหารกินกันที่คอนโดของเขา แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอกนะ บอกแล้วไงว่าบอยเขาสุภาพบุรุษมาก

“คอลหน่อย อยากเห็นหน้า”

“อื้อ แปปนะ”

มือเล็กกดเปลี่ยนเป็นโทรแบบเห็นหน้า ตอนนี้เธอนั่งพิงหัวเตียงเตรียมจะเข้านอนหลังจากเพิ่งอาบน้ำเสร็จ

ส่วนคนในจอนั้นเหมือนจะเพิ่งอาบน้ำเสร็จเหมือนกัน ผมเขายังเปียกอยู่เลย แถมยังไม่ใส่เสื้ออีก ถ้าอีพีนัทมาเห็นไหปลาร้าบอยนะคงกรี๊ดโลกแตกแน่ๆ

“พรุ่งนี้อย่าแต่งโป๊นะ”

เขาคงจะหมายถึงปาตี้ที่บ้านเฮียวอเทอร์สินะ เป็นพูลปาตี้ด้วยนี่สิจะให้ใส่กางเกงขายาวไปก็ยังไงอยู่

“แต่มันเป็นพูลปาตี้นะบอย”

“พูลปาตี้ก็ไม่จำเป็นต้องโป๊นะ”

“งั้น...” ร่างบางลุกขึ้นไปที่ตู้เสื้อผ้าหลังเล็ก ก่อนจะหยิบชุดว่ายน้ำวันพีชออกมากับกางเกงขาสั้น เธอวางโทรศัพท์ตั้งไว้บนโต๊ะหัวเตียงก่อนจะทาบชุดกับตัว

“ชุดนี้เป็นไง”

คนในจอส่ายหน้ายิก โมลิบีวางทิ้งไปก่อนจะหันไปหยิบเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นออกมาอีกตัว คนในจอก็ส่ายหน้าอีก

“ถ้าใส่แขนยาวทับละ”

“ก็พอได้ แต่กางเกงสั้นไป”

“ถ้าเป็นกระโปรงละ ยาวสุดละนะตัวนี้” หญิงสาวยกกระโปรงลายดอกขึ้นทาบ คือจริงจังยิ่งกว่าสอบ

“ก็ได้มั้ง”

“โธ่บอย หมดแล้วนะ” ชุดเธอก็มีไม่กี่ตัวหรอก ส่วนใหญ่ก็ของโซดามันแหละ มีแต่แรดๆทั้งนั้น

“ไม่มียาวๆกว่านี้หรอ”

“ไม่มีอะ” ส่ายหน้าบอก

“งั้น พรุ่งนี้จะซื้อไปให้เปลี่ยนก่อนออกไป เคมั้ย”

“เอาจริงงะ ไม่เป็นไรหรอกบอย มันไม่โป๊นะ” ใส่เสื้อคลุมก็ปิดมิดแล้วเถอะ ถ้าใส่เป็นแม่ชีไปมากกว่านี้นะ อีพวกนั้นแซวไม่หยุดแน่ๆ

“อืม อย่าเถียงไปนอนได้ละ” ร่างเล็กคลานลงเตียงก่อนจะถามย้ำชายหนุ่มในจออีกครั้ง

“ชุดนี้...”

“นอนได้แล้ว เจอกันพรุ่งนี้”

บอยตัดบทแล้ววางสายไปเลย อีโมงงสิคะ ปกติเขาไม่ค่อยมายุ่มย่ามเรื่องการแต่งตัวของเธอหรอก แต่วันนี้มาแปลก...หรือเป็นเพราะปกติอีโมไม่ค่อยโป๊นะ....


.................

ตอนหน้าเขาจะเจอกันแล้ว!!

🧡

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}