OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 14 คืนถิ่น

ชื่อตอน : บทที่ 14 คืนถิ่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 87

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2561 15:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 14 คืนถิ่น
แบบอักษร

บทที่  14  คืนถิ่น

จนกระทั่งได้ยินเสียงที่ทำให้ทั้งหมดตื่นตัว  จีสะดุ้ง   เมื่อหันมองก็พบว่าลีและเด็กน้อยนั้นเตรียมพร้อมอยู่กันก่อนแล้ว  จีพยักหน้าก่อนจะดึงลูกธนูออกมารอ  ก่อนจะทำใบ้ให้ลีและเด็กน้อยแยกกันไป  พอลีพยักหน้าจีก็หายเข้าไปในดงพุ่มไม้เสียแล้ว  ลีจึงเดินแยกมาอีกทาง  และในที่สุดเสียงต่อสู้ก็ดังกึกก้อง  จีมองก่อนจะตาโตเมื่อเห็นคนที่กำลังต่อสู้อยู่  จีพึมพำออกมา

“เชน!!!”   

จียกธนูขึ้นเล็งก่อนจะปล่อยออกไป  ธนูพุ่งตรงไปถูกอสูรล้มลงก่อนที่จีจะขึ้นสายต่อไปและยิงอสูรล้มลงไปอีก  พร้อมกับที่ลีโผล่มา  และเห็นจีลงมือ  ตนเองจึงลงมือต่อสู้และล้มพวกอสูรด้วยโดยที่เด็กน้อยนั้นปีนอยู่บนต้นไม้และคอยนั่งเชียร์เอาใจช่วยพวกผู้ใหญ่กัน 

เชนมองเห็นแว่บๆ  จากแถวพุ่มไม้ว่ามีคนคอยช่วยเขาอยู่แต่ไม่แน่ใจว่าเป็นใครจนกระทั่งร่างหนึ่งพุ่งตรงออกมาและซัดอสูรตัวสุดท้ายล้มลง  พร้อมกับที่จีเองก็ทรุดลงไปกุมหน้าอกด้วย  ลีมองเห็นก่อนจะพุ่งตัวมาประคองอย่างรวดเร็ว  เมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นใครใบหน้าของจีที่ซีดเผือดและร่างกายที่แข็งขืน ริมฝีปากเม้มสนิท  ก่อนจะก้มหน้า เอ่ยขอบคุณ ลีอย่างแผ่วเบา  ซึ่งผิดกับเชนที่ทั้งดีใจและตกใจจึงออกตัวช้ากว่าและได้แต่ยืนมองดูลีประคองจีอย่างสนิทสนมใกล้ชิด  จีลุกขึ้นโดยที่ลีประคองอยู่  จีเหลือบมองเชนก่อนจะยกยิ้มให้  แต่มันเป็นยิ้มที่อยู่แค่ริมฝีปากเท่านั้น  ไปไม่ถึงดวงตาของจี ใบหน้าคงเรียบสนิทไม่แสดงความรู้สึกใดๆออกมา 

เชน ไม่ได้สังเกตอาการห่างเหินทางใบหน้าและแววตาคู่นั้นของจี  เพราะมัวดีใจจนเผลอยิ้มออกมาความโกรธทั้งหลายที่ผ่านมาหายไปสิ้น  เมื่อเห็นว่าจีปลอดภัย 

“ข้าคิดว่าเจ้าคงรู้ว่าโอมาอยู่ไหนใช่ไหม”  จีมองสบตากับเชน เสียงแหบแห้งราบเรียบ

“รู้ซิก็ข้าเป็นคนที่ให้พวกทหารออกตาหาพวกเจ้านี้”  เชนพยักหน้าตอบคำถามของจี เชนมองไปรอบๆก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“แล้วเซฟี่น่าละไปไหน”  เชนมองไปรอบๆ  พร้อมเอ่ยถามหาเพื่อนอีกคน  คนที่ทำให้จีสะอึกก่อนจะหันหน้าหนีและให้ลีช่วยพยุงพร้อมกับออกเดิน 

“มีอะไรหรือเปล่า”  เชนมองก่อนจะรู้สึกหงุดหงิดในหัวใจ จีเงียบก่อนจะค่อยกลืนก่อนสะอื้นลงคอ 

“เชน  เจ้าฟังข้าให้ดีนะ  ต่อไปนี้จะมีเพื่อนแค่สามคนเท่านั้น  ไม่มีเซฟี่น่าอีกแล้ว”  เสียงที่แหบแห้งตอบออกมาก่อนจะพยายามข่มเสียงสะอื้นลงไป  เม้มปากแน่น มองสบตากับเชนตรงๆ

“ทำไมล่ะ” เชนยังคงมองใบหน้าที่ทรุดโทรมและเศร้าสร้อยนั้นอย่างสงสัย    “เจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ  ทำไมข้ากับโอมาต้องหนีหัวซุกหัวซุน  ทำไมข้าถึงบาดเจ็บ  แล้วเจ้าคิดว่าเซฟี่น่าจะร..อ..ด ไหม” จีเม้มปากแน่น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าช้าและเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด จนเชนไม่กล้าสักต่อ 

จีเอ่ยคำว่ารอดออกมาได้อย่างกระท่อนกระแท่น  และรีบปรับเสียงให้เป็นปกติ

“เราแยกกันหนียังตามหาไม่เจอ”  แต่ลีที่ประคองจีอยู่รู้สึกได้ถึงประโยคหลังนั้นมันโกหก  เพราะคำพูดของจีที่กว่าจะพูดออกมามันสะเทือนใจจีอย่างแรงจนไม่คิดว่าน่าจะแยกกันหนี ลีมองคนที่ตามหลังมาก่อนจะคิด  แล้วเขาจะรู้ความหมายของมันหรือเปล่าน่า 

“งั้นเหรอ  งั้นข้าจะให้คนออกตามหาเองนะ”  เชนตอบคำก่อนจะใบหน้านิ่งไป  เขาไม่เคยเห็นจี ทำน้ำเสียงแบบนี้ใส่เขา  ไม่เคย  จีไม่ได้เอ่ยอะไรอีกปล่อยให้เชนพูดคนเดียวไปตลอดทาง

“นี้แล้วบอกได้หรือเปล่าว่าใครทำร้ายเจ้า”  จีส่ายหน้าเชนจึงพูดต่อ

“ แต่พบเจ้ากับโอมาก็ดีแล้ว  ข้าคิดว่าเพื่อนสนิทข้าจะหายไปกันหมด  เจ้ารู้หรือเปล่าว่าข้าจะแต่งงานในอีกไม่กี่อาทิตย์นี้แล้วนะ” 

จีรู้สึกเจ็บจี๊ด!! จนหยุดเดินมันเหมือนหายใจไม่ออกจน ไม่อยากทำอะไรต่อ  จนลีชะงักตามไปด้วยเชนเองที่เดินตามมาทันก็ก้มมอง

“เป็นอะไรทำไมอยู่ถึงหยุดเดินล่ะหรือว่าเจ็บแผล”  เชนเอ่ยพร้อมกับเอื้อมมือสัมผัสแขนของจี  จีสะบัดออกก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเย็นๆ  จนเชนเองก็ชะงักไปเหมือนกัน

“ข้ารำคาญเมื่อไหร่เจ้าจะหยุดพูดเสียที”  จีว่าเชนออกมาด้วยน้ำเสียงห้วนๆ หงุดหงิด

“ก็แค่ดีใจที่เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัยเท่านั้นเอง  เอาล่ะข้าจะไม่พูดให้เจ้ารำคาญอีกแล้ว” เชนบอกอย่างรู้สึกผิด   จีไม่ได้เอ่ยอะไรและออกเดินอีกครั้ง

โอมาเดินมาตามทางก่อนจะมองพวกทหารอย่างระแวงที่นำตนออกมาจากห้องพักที่มีทหารเฝ้าอย่างแน่นหนาจนหนีไปทางไหนก็ไม่ได้  แต่เมื่อประตูเปิดออกโอมาก็ยิ้มทั้งน้ำตาเมื่อเห็นคนที่นั่งหน้าซีดเซียวอยู่ยิ้มให้  พร้อมกับที่โอมาเดินตรงเข้าไปกอดอย่างดีใจ

“ในที่สุดเจ้าก็ฟื้น  ดีจริงๆ”  จียิ้มก่อนจะตบบ่าอ้อมเบาๆ

“จะทิ้งเจ้าไปได้ไง   เรายังมีเรื่องที่ต้องชำระเพื่อเซฟี่น่าอีกนะ”  โอมาพยักหน้ารับรู้ก่อนจะคลายอ้อมกอดจากจีและเลยไปมองลีด้วยสายตาขอบคุณอย่างจริงใจ

“ขอบใจเจ้ามาก  ที่ดูแลเพื่อนของข้าดีแบบนี้”  โอมาตรงเข้าไปกุมมือ  และแลเห็นเด็กน้อยยิ้มแป้นอยู่ข้างๆ 

“ข้าเองก็ยังอยู่ดีนะ” เด็กน้อยเอ่ยขึ้น  โอมาหัวเราะก่อนจะขยี้หัว 

เชนมองดูความสัมพันธ์ที่เขาเองไม่สามารถเข้าถึงได้เลย  มันดูแปลกแยก  ดูห่างหายจนแม้กระทั่งเหมือนเชนไม่มีตัวตนเลย  จนเชนกระแอม  โอมาจึงหันมามองตั้งคอแข็ง  ขึ้นน้ำเสียงกระด้าง พร้อมกับก้มศีรษะคำนับเชนอย่างห่างเหิน

“ผู้พิทักษ์อยู่ตรงนี้ด้วย  ข้าต้องขอโทษ  ที่ไม่ได้ทักท่านตั้งแต่แรก” 

“ทำไมเจ้าถึงห่างเหินอย่างนั้นล่ะอ้อม”  เชนมองอย่างน้อยใจพร้อมเอ่ยถาม

โอมาไม่ตอบจนจีต้องลุกขึ้นมาเกาะบีบแขนโอมา  โอมาหันมาทำตาดุใส่ 

“ยังต้องให้พูดกันอีกเหรอ  ก็ท่านผู้พิทักษ์เคยทำอะไรเพื่อพวกเราบ้าง  มีแต่เรื่องเดือดร้อน  ทำให้พวกเราเกือบตาย”  โอมาหันมาเกรี้ยวกราวใส่เชน

“ข้าไม่รู้เรื่องเลย   ว่าเกิดอะไรขึ้น  และถ้าเรื่องทำโทษจี  นั้นก็เป็นกฎที่ต้องปฏิบัตินะ” เชนแสดงสีหน้าขอโทษก่อนเอ่ยขึ้น 

“แน่ซิอะไรก็กฏ  แต่พอเป็นเรื่องของคู่หมั้นตัวเอง  อะไรก็ฝืนได้ ใช่ไหมล่ะ” อ้อมมองเมิน 

“แต่คู่หมั้นของข้าไม่เคยทำอะไรมีแต่พวกเจ้าที่นำความเดือดร้อนมาให้นาง” เชนคอแข็งขึ้นบ้างก่อนจะเอ่ยเถียงออกมาเพื่อปกป้องไอรา

โอมาพยักหน้าก่อนเอ่ยออกมาด้วยเสียงอันดัง

“ใช่ซิ  เมื่อก่อนมีอะไรพวกเราจะคุยกันทุกเรื่อง แต่เดี๋ยวนี้เจ้าฟังแต่แม่คู่หมั้นคนนั้นจนลืมไปเลย ว่าพวกเราทำอะไร เพื่อนายและแม่คู่หมั้นนั้นบ้าง  หรือว่าต้องให้สาธยายกันเลยเอาไหมล่ะ”  โอมาท้าทาย เชนจ้องมองตาแข็ง  จนจีเอ่ยขึ้น      

“พอเถอะ  พอได้แล้ว!!  ถ้าจะโทษเรื่องทั้งหมดมันเกิดจากข้า  พวกเจ้าอย่ามาเถียงกันเลยตอนนี้พวกเราควรจะสามัคคีกันไม่ใช่เหรอเพื่อเซฟี่น่าไง”  จนเอ่ยออกมา ก่อนจะมองไปทางโอมา  โอมาเมื่อได้ยินชื่อเซฟี่น่าจึงหยุดชะงักลงเช่นเดียวกับเชน  และในที่สุดบรรยากาศทั้งหมดก็ค่อยๆกลับเข้าที่เดิม 

เด็กน้อยที่ยืนมองทั้งสามเถียงกันนั้นเกาะแขนลีฟังอย่างตั้งใจลีเองก็มองว่าความสัมพันธ์ของทั้งสามคนดูแตกแยกอย่างยาก ที่จะประสานให้เหมือนเดิม  เชนนั่งลง

“เพื่อนของเจ้า  ข้าจะหาที่พักให้นะ  ส่วนเจ้าโอมา  ข้าจะให้เจ้าพักอยู่กับจีก่อน  เพราะว่าข้ายังไม่แน่ใจ  ในความปลอดภัยของพวกเจ้า”  เชนหันมองจีกับโอมา 

โอมาเองก็พยักหน้ารับไป แต่กับคิดว่าดีเหมือนกันที่อยู่ที่นี้  โอมาเองก็ต้องการรู้อะไรบางอย่างที่เกิดขึ้นกับจี

ลีนั่งมองเด็กน้อยที่นอนหนุนแขนอยู่บนเตียงเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบ้างอย่าง  จนกระทั่งเด็กน้อยเอ่ยขึ้นมาเพื่อทำลายความเงียบ

“ลีเราต้องอยู่อย่างนี้ไปอีกนานเท่าไรกัน  ข้าไม่ชอบบรรยากาศที่ต้องเจอกับผู้พิทักษ์อะไรนั่นเลย”  ลีมองก่อนเอ่ยขึ้น 

“เราก็ควรจะอยู่ไปก่อนจนกว่าทุกอย่างจะสงบ  และอยู่ที่นี้มันก็น่าจะดีกว่าไม่ใช่เหรอ  เพราะว่าปลอดภัยกว่าการที่ต้องร่อนเร่เป็นไหนๆ”  ลีมองก่อนเอ่ยขึ้น  เด็กน้อยพลิกตะแคงข้างหันมามองลี

“ที่ไม่อยากไปไหนเพราะโอมาหรือเปล่า”  ลีมองสบตา

“อย่าพูดเหลวไหล  เรื่องของเรายังไงก็ต้องมาก่อนอยู่แล้ว  แต่ท่านอย่าลืมซิว่าที่นี้เผ่ามังกรและคนที่เราตามหาก็อยู่ที่นี้นะ” ลีพูดเหมือนเตือนสติตัวเองและเตือนเด็กน้อย 

“นั่นซินะ  แต่ว่า เจ้าว่านางจะจำข้าได้หรือเปล่า  และเจ้าล่ะ นางจะจำเจ้าได้ไหม”  ลีส่ายหน้า

“ไม่มีทางหรอก  ก็ดูเราตอนนี้ซิข้าเองก็หนวดเคราเฟิ้ม จนไม่มีเค้าก่อนหน้านี้  ส่วนท่านเองก็อย่างกับเด็กขอทาน  นางจะจำได้ยังไง” 

เด็กน้อยพยักหน้าอย่างโล่งอกก่อนจะถอนใจยาว

“ทำไมภาระนี้ต้องตกเป็นของข้าด้วย  ความจริงข้าเป็นองค์ชายน้อยก็ดีแล้วนี้น่า”  เสียงเด็กน้อยบอกอย่างเศร้าสร้อย

ลีเดินตรงมานั่งข้างๆก่อนจะเอ่ยคล้ายปลอบใจ 

“ยังไงท่านก็คือทายาทคนเดียวที่ต้องสืบต้องเผ่าพันธุ์มิใช่ใครที่ไหน  และเราเองก็ต้องแก้แค้นให้กับคนของท่านด้วย” 

เด็กน้อยพยักหน้าก่อนจะเกาะกุมมือของลีเอาไว้เหมือนกับจะยึดเอาไว้เป็นที่พึ่งตลอดไป

โอมาเดินมานั่งที่เก้าอี้ อย่างหงุดหงิด  

“เจ้าไม่น่าห้ามข้าเลยรู้ไหม” 

จีมองก่อนจะทรุดลงนั่งที่เตียงนอนเพราะอาการเหนื่อยล้าและอ่อนเพลียจากการบาดเจ็บที่ยังไม่หาย 

“นี้แล้วเจ้าจะบอกได้หรือยังว่าใครทำร้ายเจ้า”  โอมาหันมาถาม 

“ข้ามองไม่เห็นตอนนั้นมันมืดมากเลยและพอรู้ตัวอีกที่ข้าก็วิ่งออกมาแล้วล่ะ”จียังนิ่งเงียบไปนานก่อนจะเอ่ยขึ้นเนิบๆ

“เจ้าไม่ได้ปิดบังอะไรข้าใช่มั้ย”  โอมามองจีอย่างสงสัย  จีส่ายหน้า

งั้นพรุ่งนี้พาข้าไปดูผามังกรหน่อยซิ” โอมาบอกจี  จีมองก่อนพยักหน้าช้าๆ 

โอมาเห็นว่าจียังไม่แข็งแรงจึงบอกให้จีพักผ่อนและตัวเองก็ลุกออกไปบอกว่าจะไปเดินเล่น  แต่จีรู้ว่าจุดหมายของโอมาอยู่ที่ไหน

โอมาเดินมาหาลีนั่นเอง  ลีเองก็เดินออกมาจากห้องหลังจากที่เด็กน้อยพักผ่อนแล้ว  โอมามองลีก่อนยิ้มลีเองก็ยิ้มตอบเช่นกัน  ก่อนจะเดินออกไปด้วยกัน  โอมามองไปข้างหน้าตามทางเดินที่ปูทอดยาวไปจนสุด

“ขอบคุณมากที่ช่วยเพื่อนข้า”  ลีส่ายหน้าก่อนจะขำ 

“เจ้าคงไม่มีคำอื่นจะพูดอีกแล้วหรือไง  เจ้าขอบคุณข้ามาหลายครั้งมากแล้วนะ” ลีส่ายหน้าก่อนจะขำออกมา

“นั่นซินะ  แต่ยังไงก็ต้องขอบคุณ  ถ้าไม่ได้เจ้าข้าคงไม่รู้ว่าจีถูกพิษ”  โอมาขำบ้าง ก่อนจะหันมาพูดด้วยสีหน้าจริงจัง  ลีหยุดมองโอมา

“แล้วเจ้าสงสัยใครล่ะ  อย่าบอกนะว่าคู่หมั้นของเพื่อนเจ้า”  ลีลองบอกการคาดเดาของตนเองไป โอมามองไปข้างหน้าก่อนถอนใจ 

“เจ้าจะว่าข้าอคติก็ได้นะ  แต่ว่ามันก็อดคิดไม่ได้นี้น่า  ตั้งแต่จีเจอกับยายนั่นมีแต่เรื่องเกิดขึ้นตลอดเลย  และมันก็ลุกลามไปถึงคนอื่นด้วย” โอมาเอ่ยระบายความอึดอัดใจออกมา  

“แล้วเจ้าไม่ชอบใจ ที่ทำให้เจ้าต้องมาซวยด้วยว่างั้นเถอะ”  ลีมองโอมา โอมาส่ายหน้า

“ไม่ได้หมายความว่ายังงั้น  แต่ข้ามีความรู้สึกว่ามันจะเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ  และขยายไปทั่วทั้งคนที่รู้จักและคนที่เพิ่งพบอย่างเจ้าด้วย”  โอมาบอกความรู้สึกบางอย่างที่ตนเองสัมผัสได้กับลี  มองลี  ลีพยักหน้าเข้าใจ 

“เจ้าคงเป็นห่วงทั้งจี และคนรอบข้างซินะ  แต่ว่าเจ้าพอจะรู้ไหม  ว่าทำไหม คนที่เจ้าสงสัยถึงต้องทำร้ายคนที่มองแล้วไม่มีอะไรเทียบได้เลย”  ลีสักถามโอมา โอมามองลีอย่างสงสัย

“เจ้ารู้รึ  ว่านางเป็นใครถึงบอกว่าจีไม่มีทางสู้ได้” 

“เจ้านี้ไม่น่าถามนะ  เป็นถึงคู่หมั้นผู้พิทักษ์  ก็คงต้องสวยสง่างามมีฐานะชาติตระกูล  แล้วทำไหม  จะต้องมาสนใจคนที่เตี้ยค้อมหน้าตาธรรมดางั้นๆ ไม่ได้มาจากครอบครัวที่ดีเพียงแต่แค่เป็นเพื่อนกับผู้พิทักษ์เอง  ข้านะถ้าเป็นคู่หมั้นก็คงไม่หึงหรอก  ถ้าจะหึงคงจะหึงเจ้ามากกว่าเพราะเจ้าดูดีกว่ามากนัก”  ลียิ้มพร้อมบอกออกไปตามตรงอย่างที่เห็น พร้อมส่งสายตาที่ดูมีความหมายไปหานาง   โอมามองตอบลีก่อนหลบตา

“มาพูดอะไรแบบนี้จีได้ยินจะเสียใจนะว่าเจ้าว่านางหน้าตาไม่ดี” 

“ข้าว่าถึงข้าเพิ่งจะเจอกับจี  แต่ดูแล้วเขาไม่ใช่คนหยุมหยิมแบบนี้หรอก  นิสัยน่าจะเหมือนผู้ชายมากกว่าจะเป็นหญิงนะ” ลีขำ ฮึฮึ โอมาพยักหน้าก่อนเอ่ยยอมรับออกมา

“ใช่  เจ้านี้ดูคนเก่งนะ  งั้นลองดูซิว่าข้าเป็นคนแบบไหน”  ลีไม่ตอบแต่กับย้อนโอมา

“ทำไมล่ะ  หรือเจ้าไม่รู้ว่าตัวเองเป็นแบบไหน”  โอมามองค้อนก่อนเดินนำหน้าไป ลีจึงเดินตามก่อนจะอมยิ้ม


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}