กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่37.1 เข้าหอ

ชื่อตอน : บทที่37.1 เข้าหอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.6k

ความคิดเห็น : 72

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ย. 2561 13:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่37.1 เข้าหอ
แบบอักษร

หนึ่งเดือนต่อมา หลังจากที่อาการแพ้ท้องกำเริบหนักอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน วันนี้ก็ถึงเวลาที่ชายหนุ่มเฝ้ารอคอยเสียที วันที่เขามีเรี่ยวแรงเดินเข้าพิธีแต่งงานกับหญิงสาวอันเป็นที่รัก โดยมีลูกน้อยทั้งสองชีวิตในท้องของเธอซึ่งรู้แล้วว่าเป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ร่วมเป็นสักขีพยานในวันสำคัญวันนี้ด้วย 

แสงแดดอบอุ่นยามเย็นทอกระทบผืนน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับ ส่งให้บรรยากาศในพิธีแต่งงานเล็กๆริมชายทะเลเป็นไปอย่างอ่อนหวานนุ่มนวลชวนผ่อนคลาย สายตาจากผู้คนที่มาร่วมเป็นสักขีพยานการเริ่มต้นใช้ชีวิตคู่ต่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความยินดีปรีดา สายลมพัดพลิ้วจนใบไม้ปลิวไหว เสียงคลื่นซัดสาดกระทบผืนทรายส่งเสียงดังคลอเคล้ากับบทเพลงรักจากเสียงเปียโนอันไพเราะเพราะพริ้ง 

งานถูกจัดอย่างเล็กๆตามใจเจ้าสาว ทุกอย่างเป็นไปด้วยความเรียบง่าย ไร้พิธีรีตองวุ่นวาย ไม่ได้โอ่อ่าใหญ่โต ไม่มีเวทีให้บ่าวสาวยืนโชว์ตัว มีเพียงผืนทรายสีขาวเป็นพรมนุ่มละมุน ฉากหลังเป็นท้องทะเลและผืนฟ้ากว้าง มีเพียงซุ้มผ้าสีขาวประดับด้วยไฟดวงเล็กๆแซมด้วยดอกไม้สีอ่อนหวานที่ถูกประดับประดาอย่างชดช้อยสวยงาม และมีแผ่นป้ายสลักชื่อของทั้งสองไว้ด้วยตัวอักษรแสนวิจิตรบรรจง 

ราฟาเอลอยู่ในชุดสูทสีครีมในแบบที่ไม่เป็นทางการมากนัก ส่งให้เขาดูเบาสบายแต่ความหล่อเหลาไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อยเลย เขาเอื้อมมือไปจับกระชับมือบอบบางของหญิงสาวที่ยืนอยู่เคียงข้าง คนที่เขาเลือกแล้วว่าจะขอดูแลเธอนับแต่นี้เป็นต้นไป 

นัยน์ตาคมทอดมองเธอด้วยความพึงใจ เธออยู่ในชุดเจ้าสาวสีครีมเหมือนกันกับเขา เดรสทรงพอดีตัว ด้านบนเปิดไหล่ ช่วงเอวมีลูกไม้ประดับด้วยดีไซน์เรียบหรู ชายกระโปรงยาวคลุมเข่ามาเล็กน้อย เนื้อผ้าบางเบาพริ้วไหวยามต้องลม ชุดราบเรียบแสนธรรมดา แต่ทว่าเมื่อเป็นเธอสวมใส่ช่างดูสวยสง่างามอย่างมิอาจหาใครเปรียบได้ 

ละอองทรายหันไปสบตาและส่งยิ้มให้เขาด้วยความสุขใจ แต่ดูเหมือนเขาจะยิ้มกว้างมากกว่าเสียหลายร้อยเท่า 

“ขอบคุณทุกคนนะครับ ในที่สุดก็ได้แต่งเมียสมใจสักที” เจ้าบ่าวกล่าวขอบคุณแค่เพียงสั้นๆ พลางส่งสายตาประกายวิบวับไปให้คนข้างๆ 

“ขอบคุณที่ยอมรับหนูนิดนะคะ” ส่วนเจ้าสาวที่ยืนเขินหน้าแดงนั้นก็หันไปสบตาผู้เป็นพ่อแม่ของสามีด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะหันกลับมามองสบตาเปล่งประกายของชายหนุ่มข้างกายอย่างมีความหมาย 

“ขอบคุณที่รักหนูนิดนะคะ” เธอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ชวนให้ชายหนุ่มก้มลงหอมแก้มเธออย่างห้ามใจไม่ไหว 

“จะรักตลอดไปนะครับ” ราฟาเอลเอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นคง ก่อนจะก้มลงจูบริมฝีปากเล็กของเธออย่างแผ่วเบาละมุนละไม ท่ามกลางเสียงปรบมือยินดีของทุกคน  

และหลังจากพิธีกล่าวขอบคุณ แขกเหรื่อก็พากันร่วมรับประทานอาหารมื้อค่ำด้วยกันอย่างอบอุ่นท่ามกลางดวงไฟที่ถูกตกแต่งวิบวับไปทั่วทั้งบริเวณ ราวกับดาวดวงน้อยที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าในยามราตรีกาล 

“ยินดีด้วยนะคะคุณราฟ” หญิงสาวที่อุ้มลูกน้อยวัยขวบเศษเอ่ยขึ้นด้วยความยินดีเป็นอย่างยิ่ง 

“ขอบคุณนะครับคุณเขม อ้อ เรียกเขมไม่ได้แล้วสิ เดี๋ยวไปซ้ำกับชื่อลูกชายใช่มั้ย” ราฟาเอลเอ่ยพลางส่งยิ้มให้หญิงสาว 

“เรียกอะไรก็ได้ค่ะ แล้วแต่คุณราฟสะดวก” เขมนิจส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม 

“หนูขิมหลับปุ๋ยเชียว คุณเขมพาเข้าไปนอนในบ้านก่อนดีมั้ย” ราฟาเอลเอ่ยพลางยกมือขึ้นลูบแก้มยุ้ยของสาวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มที่นอนหลับตาพริ้มในอ้อมกอดผู้เป็นแม่ หนูขิมช่างน่ารักน่าชัง ยิ่งมองก็ยิ่งเอ็นดู เห็นแล้วอยากจะเร่งเวลาให้ผ่านไปไวๆ เขาจะได้เจอกับลูกชายและลูกสาวของเขาเสียที 

“ไม่เป็นไรค่ะคุณราฟ ฉันจะมาบอกว่าจะขอตัวกลับก่อน เพราะพรุ่งนี้จะบินกลับนิวยอร์กเลยน่ะค่ะ”  

“จะกลับแล้วเหรอ เสียดายจังมาอยู่คุยกันได้แค่สองวันเอง” ราฟาเอลเอ่ยอย่างนึกเสียดาย 

“หม่าม้า หม่าม้าค้าบ…” เสียงของเด็กชายวัยสามขวบเอ่ยขึ้น พลางทำท่าชูไม้ชูมือจะมาหาผู้เป็นแม่ ขณะที่ยังอยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นพ่อ 

“ครับ…ว่าไงครับคนเก่งของแม่” เขมนิจหันไปส่งยิ้มให้ลูกชาย 

“อยากให้หม่าม้าอุ้ม” เด็กชายตอบพลางทำหน้าออดอ้อน  

“หม่าม้าอุ้มน้องขิมอยู่นะครับ เขมให้ป่าป๊าอุ้มไปก่อนนะ ไว้คืนนี้หม่าม้าจะอนุญาตให้เขมมานอนเตียงหม่าม้าได้นะคนดี”  เขมนิจตอบลูกชายด่วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ที่รักแค่หลอกลูกใช่มั้ยคะ” โจนาธานก้มไปกระซิบข้างใบหูคนตัวเล็ก 

“ข้าวพูดจริง”  

“โธ่…แล้วที่บอกว่าจะให้โจ…”  

“นี่! หยุดพูดเลยนะโจ ทะลึ่งจริงเชียว อายคุณราฟกับคุณทรายเธอบ้าง” เขมนิจรีบหันไปปรามสามีจอมหื่นทันที 

“ไม่ต้องอายหรอกคนกันเอง จะว่าไปพี่ก็อยากเข้าหอแล้วเหมือนกันนะเนี่ย” ราฟาเอลส่งยิ้มให้ชายหญิง ก่อนจะหันมายกยิ้มกรุ้มกริ่มให้กับภรรยาของตัวเอง 

“พี่ราฟ…” ละอองทรายที่ทำตัวไม่ค่อยจะถูกจึงยิ่งเขินหน้าแดงเข้าไปใหญ่ 

“ถ้าอย่างนั้นฉันขอตัวก่อนดีกว่าค่ะ ยินดีด้วยอีกครั้งนะคะ มีความสุขมากๆนะคะคุณทราย”  

“ขอบคุณมากนะคะ” ละอองทรายยิ้มรับ 

“ขอบคุณนะคุณเขม คุณโจ อุตส่าห์พากันบินมาร่วมแสดงความยินดีถึงที่นี่” ราฟาเอลเอ่ยด้วยความขอบคุณ 

“พวกเราอยากมาแสดงความยินดีค่ะ ดีใจที่คุณราฟมีผู้หญิงดีๆแบบคุณทรายอยู่เคียงข้าง” เขมนิจยิ้มตอบ 

“เดี๋ยวผมเดินไปส่งนะครับ”  

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ คอยอยู่ดูแลแขกเถอะ ท่าเรือก็อยู่แค่นี้เอง”  

“โอเค ขอบคุณอีกครั้งนะครับ ขอบคุณทั้งสองคนเลย เดินทางปลอดภัยนะครับ” ราฟาเอลเอ่ยขอบคุณอีกครั้ง ก่อนที่ชายหญิงจะเดินอุ้มลูกออกไป 

“เป็นครอบครัวที่น่ารักจังนะคะ” ละอองทรายมองตามด้วยรอยยิ้ม  

“ครอบครัวของเราน่ารักกว่านะ พี่ก็น่ารัก หนูนิดก็น่ารัก และลูกของเราก็ต้องน่ารัก” ราฟาเอลโอบกอดหญิงสาวจากทางด้านหลัง พลางวางมือหนาทาบลงที่ท้องของเธอแผ่วเบา 

“ค่า…น่ารัก แต่จะน่ารักกว่านี้ถ้าคุณพ่อไม่อ้อนเกินพอดีนะคะ”  

“ไม่อ้อนก็ได้ แต่ขอหื่นแทนแล้วกันนะ”  

“อื้อ…พี่ราฟ ปล่อยก่อนค่ะ คนอื่นมองหมดแล้ว” ละอองทรายย่นคอหนี เมื่อชายหนุ่มเริ่มประทับรอยจูบลงที่ต้นคอของเธอ 

“ถ้าอย่างนั้น ข้ามไปตอนส่งตัวเข้าหอเลยแล้วดีกว่า” พูดจบก็ช้อนตัวหญิงสาวอุ้มขึ้นไว้ในอ้อมแขน 

“เมฆ” เมื่อหันไปเห็นลูกน้องคนสนิทกำลังจะเดินผ่านมาก็รีบเอ่ยเรียกทันที ก่อนจะค่อยๆวางภรรยาลงตามเดิมเพราะมีเหตุที่จะต้องคุยกับชายหนุ่มเสียก่อน 

“ยินดีด้วยนะครับนายหัว นายหญิง” เมฆาเดินเข้ามาหาผู้เป็นนายแล้วส่งยิ้มให้ด้วยความปิติยินดี 

“หนูนิดไปนั่งคุยกับคุณลพกับหนูศิลป์ก่อนนะ เดี๋ยวพี่ตามไป” ราฟาเอลหันมาบอกกับหญิงสาว เธอเองก็พยักหน้ารับฟังแต่โดยดี 

“ย้ายของไปที่เกาะนู้นหมดหรือยัง” ราฟาเอลเอ่ยถามเรื่องการย้ายไปอยู่อีกเกาะที่เขาซื้อเอาไว้ เพราะเมฆาเข้ามาคุยกับเขาว่าอยากขอพาครอบครัวไปอยู่ที่นั่น จะได้เริ่มทำฟาร์มของตัวเองอย่างจริงจังเสียที 

“ใกล้แล้วครับนายหัว ผมขอบคุณมากนะครับที่นายหัวยอมให้ผมไปอยู่ที่นั่น”  

“ก็ฉันกับนายตกลงกันมาตั้งนานแล้วหนิ ว่าจะให้เกาะนั้นเป็นของนาย อย่าลืมสิว่าเงินตกแต่งบ้านที่นั่นก็เป็นเงินเก็บจากน้ำพักน้ำแรงนายเหมือนกัน” ราฟาเอลเอื้อมมือไปตบไหล่ชายหนุ่มเบาๆ 

“ทุกอย่างมันเป็นเพราะนายหัวให้โอกาสผมครับ”  

“ทุกอย่างมันดีได้เพราะคำว่าโอกาสนั่นแหละนะเมฆ ไม่ว่าจะถูกหรือจะผิดทุกคนก็ควรได้รับโอกาส เด็กคนนั้นก็เหมือนกัน”  

“นายหัว…”  

“ฉันรู้ว่านายกำลังทำอะไรอยู่นะเมฆ และฉันจะบอกว่าสิ่งที่นายทำมันไม่ถูกต้อง” ราฟาเอลบอกอย่างรู้ดี ทั้งเรื่องที่เมฆข้อย้ายไปอยู่ที่เกาะนั่น และทั้งเรื่องที่กลับจากงานศพของอารียาที่กรุงเทพโดยเขาได้พาใครบางคนกลับมาด้วย 

“ครอบครัวนั้นสมควรโดน ถ้าพวกเขาเลี้ยงดูและให้ความรักคุณอายเหมือนกับเด็กนั่นสักนิด คุณอายก็จะไม่โหยหาความรักในแบบที่ผิดแบบนี้เลย”  

“เมฆ…”  

“ผมขอนะครับนายหัว ผมรักและเคารพนายหัวเหนือทุกสิ่ง ทั้งชีวิตผม ผมไม่เคยเรียกร้องอะไรจากนายหัวเลย แต่เรื่องนี้ผมขอนะครับ ขอให้ผมจัดการเอง” เมฆามองหน้าผู้เป็นนายอย่างต้องการร้องขอ 

“ความแค้นไม่สามารถทำให้ความเจ็บปวดในใจลดเลือนลงได้หรอกนะ มันมีแต่จะสร้างรอยแผลให้เพิ่มมากขึ้นเท่านั้น สุดท้ายมันจะมีแต่คนเจ็บ”  

“ผมคงไม่เจ็บไปกว่านี้อีกแล้วครับนายหัว ความเจ็บของผมมันสิ้นสุดลงตั้งแต่รับรู้ว่าครอบครัวนั้นทำอะไรไว้กับคุณอายบ้าง” เมฆาเอ่ยด้วยน้ำตาคลอ 

“เมฆ…”  

“ผมขอตัวนะครับนายหัว แสดงความยินดีจากหัวใจอีกครั้งครับ” อีกครั้งที่เมฆาไม่รอให้ผู้เป็นนายพูดจบ ก็เอ่ยตัดบทแล้วเดินออกไปทันที ราฟาเอลได้แต่มองตามอย่างหนักใจ ถึงกระนั้นก็ไม่อยากเข้าไปวุ่นวาย คงต้องปล่อยให้ชะตากรรมเป็นตัวกำหนดเอง...


******************************************

ใครคิดถึงโจข้าว เอามาแจมให้นิดหน่อยให้พอหายคิดถึง ข้าวก็ได้ลูกสาวอีกคนสมใจ อิอิ^^

ส่วนเมฆนั้น ไรท์ตัดสินใจแล้วว่าจะหาคู่ให้ แต่คู่นี้จะมาดราม่าน้ำตารินสักหน่อย555^^ (เดี๋ยวเปิดแยกเรื่องนะคะ)

สรุปไรท์ทำเป็นซีรีส์บ่วงนะคะ(ได้เมียเด็กทุกคน)

1.บ่วงปรารถนา (ราฟาเอล❤ละอองทราย)

2.บ่วงรักวิวาห์ลวง (หมอภัทรพล❤จันทร์เจ้า)

3.บ่วงแค้นในดวงใจ (เมฆา❤นางเอกขอคิดชื่อก่อนนะ^^)

ยังไงฝากติดตามกันต่อไปด้วยนะคะ^^

อ่ะเอาอิมเมจเมฆมาให้ยลโฉมกันก่อนนะ ไรท์อยากได้แนวเอเชียที่ดูเข้มๆดิบเถื่อนหน่อย หาไปหามาก็ลงตัวที่เขาผู้นี้แหละจ้า



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น