Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

​บทที่13 : อย่าตัดเลย ชุดมันแพง

ชื่อตอน : ​บทที่13 : อย่าตัดเลย ชุดมันแพง

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2561 20:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
​บทที่13 : อย่าตัดเลย ชุดมันแพง
แบบอักษร

​บทที่13 : อย่าตัดเลย ชุดมันแพง

.

.

.

เช้าวันต่อมา


วันนี้มันก็เป็นวันที่สดใสอีกวันนะครับทุกคน เช้านี้ผมตื่นมามันรู้สึกสดชื่นมาก!ๆแถมเป็นวันหยุดด้วยไงละ มันน่านอนให้เต็มอิ่มดีนักแต่ถ้า

ไม่ตื่นมาเจอว่าตัวเอง ใส่เหี้ย!...อะไรอยู่เนี้ย!

ชุดนอนซีทรูบางๆลายลูกไม้สีชมพูอ่อน!?

 What!!!!!

"ไอ้พี่ตรี! มึง!..มึงทำอะไรกูวะเนี้ย!!"

ตกใจสิครับรอไร ไอ้เราก็นึกว่าฝันเป็นผู้หญิงใส่ชุดแบบนี้ ที่ไหนได้นี่มันถูกจับแต่งตอนผมหลับชัดๆ เลวมาก! ไอ้คนที่ทำให้ผมมุ้งมิ้งได้ขนาดนี้ มันต้องไม่ตายดี! ผมรีบเดินออกจากห้องมาพร้อมกับไอ้ชุดโง่ๆที่ใส่อยู่ ตรงไปที่ห้องครัวเป็นอันดับแรก ถึงจะอายจนหน้าแดงไปหมดแต่ก็ต้องจำใจละวะตอนนี้

"หืม? อรุณสวัสดิ์"

"ไม่ต้องมาเลยนะไอ้ลุง! นี่มันคืออะไร!?"

ผมยืนเท้าใส่เอวด้วยความไม่พอใจพร้อมกับก้มมองชุดที่ตัวเองใส่อยู่ตอนนี้ อีกอย่างข้างในก็ไม่มีอะไรให้ใส่ด้วย ซีทรูบ้านี่ก็เป็นขาสั้น โอ้ว!..แม่เจ้าเจแปนน้อยกูเห็นเกือบหมด เย็นอีกด้วย!

ผมถลึงตาจ้องไอ้โรคจิตตรงหน้าที่ต้องเป็นคนเปลี่ยนให้ผมใส่แน่ๆ พี่มันมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ผมเองก็รีบเอามือปิดเป้าทันทีเพราะมันก็อายจนจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว!

"สวยดีนิ"

"สวยบ้านพี่มึงเถอะ! พี่มึงเอาอะไรให้กูใส่วะครับ ฮะ!?"

"ก็มันเข้า"

"เข้าบ้าเข้าบออะไร ไอ้โรคจิต!"

ถึงจะยืนด่าฉอดๆต่อหน้าแบบนี้ถามว่าอีกคนรู้สึกอะไรมั้ย ไม่! หน้าตายตอบด้านๆมาก(ก.ล้านตัว) แล้วยังมองผมด้วยสายตาโลมเลียจนอยากจะเอาเท้านี่ยกให้ดูแทนซะจริงๆ

"หิวข้าวล่ะสิ"

หาว่ากูโมโหหิวหรอวะ!?...

"ไม่เว้ย! กรรไกร...กรรไกรอยู่ไหน! กูจะตัดมันทิ้งซะ!"

ผมยืนใช้มือกุมหน้ากุมหลังเพราะไอ้ชุดนี่มันเป็นลูกไม้บางๆอย่างที่บอก แถม! เห็นหมดทุกอย่าง!

ผมนี่รีบหันมองซ้ายมองขวาเพื่อจะหากรรไกรมาตัดไอ้ชุดนี่ทิ้งให้ขาดกันไปเลย หึๆ

"เอาไปทำไม?"

"ถามได้! เอามาตัดไอ้ชุดโง่ๆนี่ไงละ!"

"หึ ไม่กลัวก็ทำ"

รู้สึกเหมือนถูกข่มขู่! ไม่ได้เว้ยยย...แบบนี้ไอ้เจไม่ยอม ต้องการแรงปะทะ!

"ไม่กลัวหรอกเว้ย! อย่ามาขู่นะไอ้ลุง! ไหนวะกรรไกรหายากจังเลยนะมึง"

วินาทีนี้!....

หัวร้อนครับ..ควันนี่ออกหูเลย

ผมรีบวิ่งออกมาจากห้องครัวที่ตาลุงมันนั่งกินข้าวอยู่แล้วเดินตามหากรรไกรตามแถวๆที่ห้องนั่งเล่น มันแบบ!...หายากมาก! มันอยู่ส่วนไหนของโลกนี้ก็ไม่รู้

ผมรื้อค้นอยู่นานด้วยสภาพชุดที่ใส่ก็ไอ้ซีทรูที่ไอ้โรคจิตมันให้ใส่นั่นแหละ ตรงเสื้อนี่ไม่เท่าไหร่แต่ไอ้กางเกงนี่มึงจะสั้นยั่วสวาทไปไหน! สั้นจนแก้มก้นกูโผล่ออกมาตากลมแล้ว! ไอ้ตรงที่อยู่หว่างขาอีก โอ้ยยยย...วูบวาบแท้

กุกกักๆ~

"ฮ่ะ! เจอแล้วเว้ย! ลาก่อนไอ้ชุดโง่!ๆ"

ในมือผมที่กำกรรไกรไว้แน่นแล้วกำลังจะตัดชุดไอ้เวรตะไลนี่ออก ทันใดนั้นก็มีมือปริศนาจับข้อมือผมไว้ พอหันไปมองตามเท่านั้นแหละก็พบว่าเป็นตาลุงที่มันใส่ชุดนี้ให้นั่นเอง!

"ปล่อย!"

"ดูดีจะตาย"

"ดีกะผีที่โรงบาลพี่มึงสิ! ไม่มีใครบ้ามาใส่แบบกูหรอก ฝันไปเถอะ!"

"มีสิ"

"ใครวะ?"

"เจแปนไง"

"Fuck You!!!"

ผมรีบสะบัดข้อมือให้พ้นจากการจับของร่างสูงที่มันพูดได้หน้าโคตรตายด้านแถมมึนใส่อีก! สุดท้ายผมก็ยื้อแย่งกันอยู่นานสองนานก่อนที่ผมจะยอมปล่อยกรรไกรเพราะสู้แรงควายไม่ไหวจริงๆ 

ออกแรงไปตั้งเยอะ ดูแม่งเขี่ยกูนิดเดียวก็แทบหน้าทิ่ม คิดดูสิ...

"โอ๊ย! เหนื่อยเว้ย! แห่กๆ"

"ไปกินข้าว"

"เอากรรไกรมา กูจะตัดไอ้ชุดเหี้ยนี่!"

"วันนี้ทำสปาเกตตี้"

กูไม่สนหรอกเว้ย ขอตัดไอ้ชุดเวรนี่ให้ขาดเป็นจุลก่อนทีเถอะ!

"ไม่! เอามาเดี๋ยวนี้นะ!"

"ซื้อเสื้อผ้ามาให้ด้วย"

"กูไม่สน! พี่มึงเอามาเดี๋ยวนี้!"

ผมกระชากคอเสื้อพี่มันเลยแหละครับก่อนจะเขย่งตัวให้มันสูงแล้วสูงอีกก็แทบจะสูงเทียบไม่ติดกับไอ้โรคจิตตัวทึกตรงหน้า เอาจริง...เหมือนต้องปีนตึกเพื่อไปหยิบทองคำที่มีค่าไง

แต่นี่ไม่ใช่อ่ะ...กูต้องการกรรไกร!!!

"ฮึบ! เอามา! โอ๊ยยย...เหนื่อยแล้วนะเว้ย! เอามาสิวะ!"

"ไม่เชื่อฟัง"

"เออ! ไม่ฟังหรอกวะครับ เอามาสิ!"

หมับ!

"อ๊ะ!"

ผมสดุ้งโหยงทันทีแล้วเบิกตาโพลงมองหน้าตาลุงด้วยความตะลึง ฝ่ามือหน้าที่คว้าหมับแล้วบีบอยู่ที่ก้นผมอย่างแรง ปลายนิ้วเรียวยาวโดนแก้มก้นงอนๆผมจังๆแถมมันบีบจนผมอ้าปากค้างแล้วค้างอีก

"หึ นุ่มนิ่มจัง"

ใบหน้าร่างสูงที่ยกยิ้มอย่างกับผู้ที่สามารถสงบคนแสบอย่างผมได้ถูกระบายออกมาทางสีหน้า ตั้งสติได้อีกทีเราทั้งคู่ก็อยู่ใกล้กันมาก มากซะจนลำตัวนี่แนบชิดเสียดสีกันไปอยู่พอสมควร

คิดผิดแล้วที่ทำแบบนี้ มึง มึงตายซะเถอะ!!!

"อะ...ไอ้พี่เหี้ยยยยยยย!"

"โอ๊ย"

ตุบตับ! ตุบตับ! ผัวะ ผัวะ! ปึก ปึก!

ตาย มันต้องตายสถานเดียวตอนนี้และเวลานี้ ให้ตายเถอะกล้าดียังไงมาจับก้นผมที่โคตรจะหวงแสนหวง ถามจริงดิ...ผู้ชายบ้านไหนมันมาจับแล้วบีบๆขยำๆซะกูแทบจะเสียตัว

"ตายซะเถอะไอ้พี่มึง!"

"โอ๊ย"

ตอนนี้ผมใส่หมัดอย่างเดียวเลยครับ ทั้งทุบ ทั้งตี ทั้งต่อยซะโคตรเน้น อย่างว่าผมมันเตี้ยก็รุมใส่ไม่ยั้งอย่างเดียว จนอีกคนเสียหลักล้มลงไปที่พรมตรงพื้นข้างๆโซฟา ผมรีบคว้าหมอนแล้วจัดการขึ้นไปคร่อมอีกคนไม่รอช้าหมอนสี่เหลี่ยมที่ใช้อิงนอนก็ถูกผมจับฟาดใส่ร่างสูงไม่ยั้ง!

"ตาย! ตายซะไอ้ลุงโรคจิต! นี่แหนะ!ๆ"

ปึก! ปึก!

ถึงจะกระหนํ่าขนาดนี้อีกคนมันก็ร้องออกมาแค่ไม่กี่คำ ตามตกมาด้วยการใช้มือและแขนปัดป้องหมอนของผมที่กระหนํ่าตีไม่ยั้ง ต้องให้มันตายคามือให้ได้เลบแบบนี้!

"แห่ก! แห่ก! อึก เหนื่อยสัส!"

ผมหยุดการทุบตีอีกคนแล้วหยุดหอบหายใจเพื่อพักเบรกก่อน ตีขนาดนี้ดูมันยังมองหน้าผมได้ตาใสมาก เดี๋ยวก่อน..กูแค่เหนื่อย กูขอพักหายใจหน่อย

"เหนื่อยแล้ว?"

"เออ! อึก กู...กูพักก่อน"

"อย่าตัดชุดเลย"

ผมมองหน้าร่างสูงที่ค่อยๆยันตัวเองขึ้นแล้วใช้มือเท้าไปกับพื้นพรมแล้วมองผมตาใส นี่มึงอ้อนหรอวะพี่มึง!?

ผมลืมตัวซะสนิทว่ากำลังนั่งคร่อมส่วนนั้นของอีกคนอยู่ก็รีบพยุงตัวเองให้ออกห่างจากตักแกร่งของอีกคน เพราะเท่าที่สัมผัสได้คือก้นของตัวเองมันมักจะไปเสียดสีกับของอีกคนอยู่เรื่อย เมื่อกำลังจะลุกขึ้นก็ไม่วายถูกมือหนาคว้าเอวผมไว้แล้วก็กดให้ผมนั่งคร่อมตามเดิม

อูยยยยย...หว่างขากู

"อย่าตัดเลยนะ"

"ทะ..ทำไม มันสำคัญมากรึไงฮะ! พี่มึงอยากใส่ทำไมไม่ใส่เองวะ!"

"ให้เจแปนใส่แหละ เหมาะแล้ว"

"กูเกลียดโว้ยยยย!"

ผมตะโกนลั่นทันที ไม่เข้าใจขั้นสูงสุดว่าคนดีๆแบบผมและเป็นคนที่หล่อแมนแฮนซั่มอย่างผมทำไมต้องมารับกรรมกับไอ้ชุดตะไลนี่!

บอกกูที่ว่ากูยังแมนและมีเมียอึ๋มๆสวยๆได้อยู่ มันต้องไม่ใช่ไอ้โรคจิตตัวสูงเท่าเสาไฟฟ้านี่สิวะ! กูรับบ่ด้ายยยยยย!...

"เกลียดๆๆๆๆๆ กูเกลียด! กูจะตัดมันทิ้ง! แล้วก็ปล่อยได้แล้ว กูอึดอัดโว้ยยยย!"

เหมือนยิ่งดิ้นแล้วแรงกอดรัดมันก็เพิ่มมาขึ้นจากวงแขนของอีกคนที่กอดรัดแล้วพยายามให้ก้นผมกดทับไปกับหน้าตักแกร่ง มันได้ผลก็จริงแต่ผมก็พยายามดันให้ร่างสูงออกห่างอยู่ตลอด

"ไม่ปล่อย แล้วอย่าตัดด้วย"

"ทำไมฮะ! มันจะอะไรนักหนา คิดว่ากูอยากใส่รึไงวะพี่มึง บอกกูทีทำไมถึงไม่ให้ตัดฮะ เห็นยํ้าอยู่ได้.!?"

"..."

ขอเคลียร์เลยอ่ะเอาจริงๆ ไอ้ชุดบ้านี่มันน่าเอาไปเผาทิ้งด้วยซํ้า เวรกรรมกูแท้ๆที่ต้องมาใส่โชว์แก้มก้นกูเนี่ยยย ใส่แล้วแม่งโคตรเปลืองตัวมากอ่ะครับ

"ตอบสิวะพี่มึง"

"ซื้อมาแพง มีชุดเดียวในร้านด้วย"

"-.-!"

กูจะเผาทิ้งมันเดี๋ยวนี้แหละ!!!












ติดตามตอนต่อไป​


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}