โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 04-12 Mounting

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 543

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ย. 2561 15:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
04-12 Mounting
แบบอักษร

-ทำอะไรอยู่ครับ ช่วงผสมพันธุ์...

“ไม่เป็นไรครับ”


ฮันจูพูดตัดความเป็นห่วงเป็นใยของอีกฝ่ายอย่างเฉียบขาด แน่นอนว่าเป็นแบบนี้ทุกครั้ง แม้ตอนนี้จะยังอยู่ในช่วงผสมพันธุ์แต่เขาไม่เป็นอะไรแล้ว หลักฐานก็คือเขาสามารถรับโทรศัพท์ได้อย่างสบายๆ


-ที่คฤหาสน์เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ ตอนนี้ด็อกเตอร์ทำอะไรอยู่ครับ

“กำลังอาบน้ำอยู่ครับ”


เป็นการตอบด้วยความสงบมากๆ เมื่อเทียบกับสถานการณ์ของคฤหาสน์ซึ่งกำลังเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น ฮันจูที่มีเวลาว่างอยู่คนเดียวตอบออกมาอย่างไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร ดูเหมือนว่าครั้งนี้อีกฝ่ายจะอึ้งไปจนโทรศัพท์นิ่งเงียบไปพักหนึ่ง


-เหมือนว่าคนรับใช้ทุกคนในคฤหาสน์จะถูกสับเปลี่ยนครับ แต่ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่เพราะท่านประธานโกรธมาก เรื่องนี้ก็เป็นสถานการณ์ที่สามารถคาดการณ์ได้แต่... ดูเหมือนจะทะเลาะกับคุณชายด้วยครับ ต้องบอกให้ชัดๆ ก็คือคุณชายโต้เถียงกลับด้วยครับ

“…เถียงเหรอ”


ฮันจูระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ช่วงที่ฉันไม่อยู่ทำเรื่องน่ารักน่าชังซะด้วยนะ คังยองจี


-คนที่อยู่ใกล้ๆ บอกว่าหายใจแทบไม่ออกกันเลยครับ เพราะทั้งสองคนปะทะกัน แม้ไม่เห็นก็พอจะรู้แต่... เพราะเรื่องนี้ท่านประธานก็เลยสั่งกักบริเวณคุณชายครับ


กักบริเวณเหรอ ...อ๋อ ทำให้ออกไปไหนไม่ได้สินะ ฮันจูฟังการรายงานของซึงรกแล้วสุดท้ายก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง ก่อนหน้านี้หรือตอนนี้คังยองโฮก็ยังเฝ้าจับตาดูยองจีพอๆ กับที่กำลังเดือดเนื้อร้อนใจ

แต่นอกจากนั้นก็ทำอะไรไม่ได้ ไม่ว่าจะรักหรือเกลียด คังยองจีก็คือหลานชายเพียงคนเดียว และเป็นจุดอ่อนเดียวของคังยองโฮ


-ตอนนี้จะทำยังไงล่ะครับ ไม่ใช่ว่าต้องไปอ้อนวอนคังยองโฮโดยเปล่าประโยชน์เหรอครับ”

“ไม่หรอกครับ ถ้าออกมาไม่ได้... ผมเข้าไปเองก็ได้นี่นา”


ฮันจูพูดจบแล้วลุกขึ้น น้ำที่ไหลลงมาจากร่างกายเขาย้อนกลับลงไปในอ่างอาบน้ำอีกครั้งจนเกิดเสียงดังขึ้น ฮันจูมองลงไปยังอ่างอาบน้ำด้วยดวงตาที่หลุบต่ำลงครึ่งหนึ่ง

อ่างอาบน้ำเป็นสีแดงเข้มทั้งอ่างจากยาที่เขาใส่ลงไปก่อนหน้านี้  ฮันจูสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อีกหนึ่งครั้ง


“ตอนนี้กี่โมงแล้วครับ”

-เอ่อ ตอนนี้...สี่ทุ่มสามสิบหกนาทีครับ

“ต้องค่อยๆ เตรียมตัวแล้วล่ะครับ”


เสียงเฉอะแฉะดังขึ้นอีกครั้งพร้อมกับร่างกายของฮันจูที่ออกมาจากอ่างอาบน้ำทั้งตัว กลิ่นหอมหวานแต่ก็ขมฟุ้งกระจายไปทั่วห้องน้ำ ฉุนมาก เขาไม่รู้ว่าตัวเองเทตัวเทสเตอร์ยาลงไปกี่อัน แต่ก็ต้องทำแบบนั้น


-หมายถึงเตรียม...อะไรเหรอครับ

“เตรียมออกไปยังไงล่ะครับ”


เตรียมออกไปเหรอ ออกไปไหน


“ไว้เจอกันครับ”


สายถูกตัดไปก่อนที่ซึงรกจะถาม ฮันจูวางโทรศัพท์มือถือลงแล้วดึงจุกปิดอ่างอาบน้ำออก เขายืนมองภาพของกลิ่นที่ทั้งหวานทั้งขมถูกดูดลงไปในท่อน้ำทิ้งอยู่พักหนึ่ง


* * *


ไม่มีความจำเป็นจะต้องตอบคำถามของซึงรกตั้งแต่แรก เพราะเรื่องทั้งหมดเป็นไปตามคำพูดของฮันจูราวกับเขารู้อนาคตล่วงหน้า


คฤหาสน์เกิดความวุ่นวายมาพักหนึ่งประมาณ 30 นาทีก่อนหน้านี้ ถึงเวลาในตอนนี้เลยจะตีหนึ่งแล้ว แต่คฤหาสน์ที่เปิดไฟเอาไว้ทุกส่วนนั้นยังวุ่นวายแบบที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน


ตอนนี้ยองจีได้รับความทุกข์ทรมานจากความร้อนที่สูงกว่า 40 องศาและกำลังประท้วงความทุกข์ทรมานนั้น ไม่รู้ว่าไข้ขึ้นสูงตั้งแต่เมื่อไร ยิ่งไม่รู้เข้าไปใหญ่ว่าสาเหตุเกิดจากอะไร เหล่าคุณหมอทั้งหลายของคฤหาสน์วิ่งมาพร้อมกันทีเดียวแล้วตรวจดูอาการของเขา แต่ก็ไม่สามารถหาสาเหตุที่เหมาะสมได้ ทุกคนล้วนตัวสั่นเทาด้วยความกลัว

คังยองโฮก็ไม่มีอะไรจะพูด แม้จะเป็นหลานชายที่เขาตบหน้าด้วยมือของเขาเองก่อนหน้านี้ไม่กี่ชั่วโมง แต่ความจริงที่ว่ายองจีเป็นสายเลือดซึ่งมีความสำคัญที่สุดก็ไม่เปลี่ยน สภาพของยองจีที่กำลังพ่นลมหายใจร้อนผ่าวแล้วดิ้นไปมานั้น ทำให้เขาทั้งโกรธและกังวลไปพร้อมๆ กัน


“ขอดูอาการหน่อยได้ไหมครับ”


ขณะที่หมอคนอื่นๆ กำลังทำตัวไม่ถูก ชายหนุ่มผู้ส่งกลิ่นหอมหวานคละคลุ้งออกมาก็ก้าวเท้าเข้ามาด้านในอย่างเนิบๆ ทางประตูที่ถูกเปิดออกตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ คังยองโฮหันไปด้านหลัง และตอนนั้นเองถึงรับรู้ว่าชายผู้ก้มหัวให้เขาอย่างนอบน้อมคือไบรท์ตัน หรือก็คือแพทย์ประจำตัวของหลานชายซึ่งเขาเป็นคนพามาจากอเมริกานั่นเอง


“บอกว่ามาไม่ได้สักระยะหนึ่งไม่ใช่เหรอ แล้วมาได้ยังไงล่ะ”

“ผมได้รับการติดต่อเลยเข้ามาครับ”


ฮันจูหันไปยังจุดที่หมอคนอื่นๆ ยืนอยู่

พวกเขาทำแม้แต่สิ่งที่เขาไม่ได้สั่ง คังยองโฮไม่ชอบใจในสถานการณ์นี้เลยตั้งแต่ต้นจนจบ อย่างแรกเลยก็คือหมอของตัวเองไร้ความสามารถจนทำให้เขาไม่สบอารมณ์ อย่างที่สองคือความจริงที่ว่าสุดท้ายเขาก็ต้องยืมมือแพทย์ประจำตัวมาช่วย ซึ่งมันไม่น่าพอใจเอาเสียเลย ส่วนอย่างสุดท้ายก็คือยองจีที่ทุกข์ทรมานกับไข้สูงอย่างไม่มีเหตุผล ซึ่งนั่นทำให้เขาอารมณ์ไม่ดีที่สุด


“คงทำได้แค่ติดต่อมาสินะครับ”


ฮันจูถอดโค้ทออกนิ่งๆ แล้วสวมถุงมืออนามัย ถึงคังยองโฮจะไม่ถูกใจตั้งแต่แรก แต่เพราะสถานการณ์ในตอนนี้ไม่สามารถหาวิธีแก้ไขแบบอื่นได้แล้ว เขาจึงยอมหลบไปด้านข้าง


“เพราะคงจะกังวลกันน่าดูเลย”


สถานการณ์นี้ที่ทุกคนกำลังวุ่นวาย ฮันจูซึ่งสบายใจอยู่คนเดียวเปิดริมฝีปากของยองจีที่อ้าอยู่ก่อนแล้วนิดหน่อยพลางตรวจดูด้านใน คอไม่ได้บวม ไม่มีอาการไอแล้วก็ไม่ได้เป็นไข้ ไม่ใช่โรคธรรมดาๆ พวกนั้น

แม้มีคำสั่งของคังยองโฮอยู่แต่เหตุผลที่หมอคนอื่นๆ ต้องติดต่อไปหาฮันจูก่อนนั้นง่ายดายมาก เพราะตอนนี้อาการของยองจีไม่ใช่อาการของโรคปกติโดยสามารถเห็นได้ตอนช่วงตื่นตัว กรณีที่อัลฟ่าวัยเจริญพันธุ์ซึ่งผ่านช่วงตื่นตัวไปแล้ว ได้รับความลำบากจากอาการที่ไม่มีแผนรับมือแบบนี้มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

อาการฟอลบีไฮนด์ (Fall behind) ระยะแรก นั่นคือเหตุผลที่หมอคนอื่นๆ ตัวสั่นระริก แล้วติดต่อไปหาฮันจูอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ถ้ายองจีเป็นฟอลบีไฮนด์ขึ้นมาจริงๆ พวกเขาต้องตายกันหมดแน่ๆ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น