โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 04-10 Mounting

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 584

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2561 16:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
04-10 Mounting
แบบอักษร

ไม่มีช่องว่างให้จมอยู่กับความคิด ทันทีที่ยองจียกตัวขึ้นมายืนตรงก็เซไปก้าวหนึ่ง เขาหน้ามืด ร่างกายที่มีสภาพไม่ดีอยู่แล้วยังต้องทำสิ่งที่มากเกินไปจนจินตนาการไม่ถึงอีกจะเป็นแบบนี้ก็ไม่แปลก ไม่เป็นไร เป็นสิ... ยองจีพูดกับตัวเองซ้ำๆ หลังจากนั้นจึงสามารถขัดถูร่างกายตัวเองต่อได้

กลิ่นของสบู่อาบน้ำซึ่งเขาใช้เป็นประจำนั้นหอมหวานเป็นพิเศษ ฮันจูก็มีกลิ่นแบบนี้เช่นกัน กลิ่นหอมหวานจนอยากจะสูดดมบ่อยๆ

ยองจียังคงโทษกลิ่นของอีกฝ่าย ทั้งหมดนี้เป็นเพราะกลิ่นโอเมก้าอันหอมหวานที่ฟุ้งออกมาจากตัวของฮันจูนั่นแหละ


เขาปิดก๊อกน้ำแล้วเช็ดตัว ในขณะเดียวกันก็สงบลงอีกนิดหน่อย ถึงแม้จะรู้สึกขนลุกแต่เพราะตัวเองมาถึงก่อนคุณปู่ ไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้ว่าจะสามารถคิดคำแก้ตัวที่จะหลบออกไปอย่างเหมาะสมได้ไหม

ยองจีสวมชุดคลุมอาบน้ำซึ่งถูกแขวนไว้ตรงที่เดิมเสมอแล้วผูกเชือก หลังจากนั้นจึงเปิดประตูห้องน้ำ ตอนนั้นความเหนื่อยอ่อนก็ถาโถมเข้ามา เขาโหยหาเตียงนอน ถ้าไม่มีเรื่องอะไร วันนี้จะขอนอนไปเรื่อยๆ ตอนที่กำลังคิดด้วยความสุขสบายอยู่นั้น


“…….”


แม้ไม่มองแต่ก็รู้ ยองจีเช็ดความเปียกชื้นซึ่งยังหลงเหลืออยู่ในหูแล้วเงยหน้าขึ้นมาตามปกติ

คังยองโฮยืนอยู่ตรงหน้าเขา

ทั้งสองคนไม่พูดอะไรสักคำและเอาแต่นิ่งเงียบ มาแล้วเหรอครับ มาทำอะไรถึงห้องของผมเหรอครับ ถ้าเป็นปกติคงเป็นคำที่พูดออกไปได้อย่างไม่คิดอะไร คำที่ต้องพูดทั้งหมดติดอยู่ที่ปากและไม่ยอมออกมา เพราะรู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด

คังยองโฮปิดปากสนิท ใบหน้าของเขาดูหนักแน่นมากกว่าครั้งไหนๆ อีกด้านหนึ่งก็น่ากลัว สายตาที่จ้องมองมายังยองจีนั้นไม่ได้ดูรักใคร่และเมตตาเหมือนเดิมอีกต่อไป เขาไม่ใช่สายเลือดผู้อบอุ่นอ่อนโยนอยู่แล้ว แต่ในตอนนี้หาความอ่อนโยน ซึ่งอย่างน้อยก็มักจะมีให้ยองจีเสมอไม่เจอเลยสักนิดเดียว

คังยองโฮยืนเอามือไพล่หลัง ดวงตาดื้อรั้นแวววับจ้องเขม็งมายังอีกฝ่ายอย่างเฉียบคม ราวกับจะไม่ให้พลาดแม้แต่อะไรเล็กๆ น้อยๆ ถ้าเป็นอัลฟ่าคนอื่นคงจะตัวสั่นด้วยความกลัวไปแล้ว แต่ยองจีเพียงแค่คิดว่าบรรยากาศแบบนี้ไม่ได้กดดันมากเท่าไรและไม่ได้แสดงปฏิกิริยาอะไรเป็นพิเศษ นั่นเป็นปัจจัยหลักซึ่งสวนทางกับความรู้สึกของยองโฮในตอนนี้ ถ้าเป็นปกติคงจะรู้สึกภาคภูมิใจไปแล้วแต่ตอนนี้ไม่ใช่


“กลิ่นโอเมก้าฟุ้งออกมาเชียว”


คำพูดแรกออกมาตรงประเด็น ความตั้งใจที่จะปิดกั้นช่องทางทั้งหมด ซึ่งจะสามารถหลบหนีได้นั้นเด่นชัดเช่นเดิม ยองจีถอนหายใจอยู่ข้างใน คุณปู่รู้แล้ว ถ้าอย่างนั้นปัญหาก็เหลือเพียงอย่างเดียว ‘ทำอะไร’


“เมื่อคืนไปไหนมา”

“…”

“อย่าให้ปู่ต้องถามซ้ำรอบสอง”


แม้แต่เรื่องนี้ก็เป็นปัญหาของการถ่ายทอดพันธุกรรมหรือเปล่านะ เป็นหนึ่งในจุดที่เหมือนกันซึ่งมีอยู่เพียงไม่กี่อย่างด้วย ยองจีปิดปากสนิท คังยองโฮรู้ความจริงว่าตนไปค้างคืนนอกบ้านและพูดเหน็บแนมกลิ่นของโอเมก้าซึ่งที่กระจายออกมา สมองเขาคิดหาข้ออ้างอย่างรวดเร็ว

จะให้เขารู้ความจริงว่าฮันจูก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วยไม่ได้


“…ผมดื่ม...เหล้ามาครับ”


น้ำเสียงไร้พลังพูดออกมาอย่างเฉื่อยชา คังยองโฮหัวเราเยาะราวกับกำลังรอคอยอยู่


“หึ ดื่มเหล้า คนที่ปกติไม่แม้แต่จะแตะต้องมันเลยเนี่ยนะ... ไม่แปลกไปหน่อยงั้นเหรอ”


เต็มไปด้วยเรื่องไม่สบอารมณ์อยู่แล้ว แต่แม้กระทั่งหลายชายก็ยังทำให้วิตกกังวลด้วยอีก คังยองโฮกัดฟันแน่น

เขาไปต่างจังหวัดเพราะปัญหาธุรกิจ แม้คังยองโฮจะแก่มากแล้วแต่ยังคงต้องทำงานตลอดเวลา เพราะเขาไม่เชื่อใจใครเลยนอกจากตัวเอง โดยเฉพาะปัญหาสำคัญที่เกิดขึ้นกับธุรกิจโดยตรงซึ่งต้องไปจัดการด้วยตนเอง

เมื่อวานก็เช่นเดียวกัน เรื่องสัญญาที่ดินของโรงงานเหมือนเกิดปัญหาขึ้น แม้คังยองกุกบอกว่าจะลงไปดูให้ก่อนแล้ว แต่ด้วยนิสัยของคังยองโฮเขาจึงลุกออกไปทันทีทันใด เขาไม่เชื่อใจแม้กระทั่งลูกชายตัวเอง โดยเฉพาะช่วงเวลาแบบนี้ยิ่งไม่สามารถเชื่อใจคังยองกุกได้ ไม่รู้ว่าฝั่งนั้นรู้เรื่องที่ตนมอบทุกอย่างให้ยองจีหรือยัง

ปัญหานั้นแก้ไขได้ง่ายกว่าที่คิด หลังจากนั้นเขาก็ได้ยินข่าวที่ไม่น่าพอใจจากงานเลี้ยงซึ่งถูกจัดขึ้น ว่าตระกูลฮันแอบส่งคนไปเพื่อสานความสัมพันธ์กับตระกูลอื่นที่ไม่ใช่ตระกูลของคังยองโฮ เนื่องจากสาเหตุเพราะวันนัดดูตัวกำลังค่อยๆ ใกล้เข้ามาแล้วแต่เอกสารตรวจสุขภาพก็ยังมาไม่ถึง เอกสารนั้นรวมถึงผลตรวจลักษณะทางพันธุกรรมด้วย

กำลังผลัดวันไปเรื่อยๆ แต่ความอดทนของอีกฝ่ายก็มีขีดจำกัด และถ้าเป็นเช่นนั้น การแสวงหาหนทางที่สามารถเปลี่ยนทิศทางได้ก็เป็นเรื่องเหมาะสม เขาคิดว่าต้องเพิ่มแรงกระตุ้นให้การรักษาของยองจีเดินหน้ามากกว่านี้ พร้อมกับดื่มเหล้าจนหมดแก้วแล้วหลับไป


เขาได้รับโทรศัพท์ตอนประมาณตีห้าครึ่ง โทรศัพท์มือถือของคังยองโฮที่หลับไปเมื่อวาน แล้วตื่นขึ้นมาตอนตีห้าเริ่มส่งเสียงร้อง จีฮยอกเป็นคนโทรมา


‘ท่านประธาน ผมเองครับ ตอนนี้ไม่ใช่สถานการณ์ที่จะพูดได้ยาว เพราะฉะนั้นผมจะอธิบายสั้นๆ นะครับ’

‘…เมื่อวาน คุณชายไม่ได้กลับคฤหาสน์แต่ออกไปที่อื่นครับ’


นี่มันเรื่องอะไรกันแน่


‘บอกว่าตัวเองจะลงตรงนี้ แล้วก็บอกให้ผมกลับบ้านไปด้วยครับ ผมบอกไปแล้วว่าไม่ได้แต่...พละกำลังของคุณชาย...’


ยิ่งฟังการรายงานเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้คิ้วของคังยองโฮขมวดมากขึ้น เรื่องที่ได้ยินมาไม่มีเรื่องไหนถูกใจสักเรื่องเดียว

ยองจีไปค้างคืนข้างนอกงั้นเหรอ ระหว่างที่เขาไม่อยู่เนี่ยนะ


‘ผมคิดว่าบางทีอาจจะไปหาโอเมก้า...’


คังยองโฮตัดสายทิ้งก่อนจะถามออกไป เสียงของการ์ดก็ถูกตัดไปพร้อมกับการตัดสาย หลังเสียงกดปุ่มตัดสายสั้นๆ นั้น คำที่ไม่คุ้นเคยก่อนสายจะตัดก็ดังซ้ำไปมา คำพูดสุดท้ายหมุนวนไปมาอยู่ในหัว

โอเมก้า... คังยองโฮรีบกลับมายังโซลในตอนนั้นทันที


“เหมือนจะไม่ใช่แค่ดื่มเหล้านะ”


คังยองโฮตรงกลับมายังโซลทันทีพร้อมรู้สึกลางไม่ดีแต่เหมือนจะสายเกินไป ถึงจะไม่อยากเชื่อ แต่ร่างของยองจีซึ่งยืนอยู่ตรงหน้าเขานั้นส่งกลิ่นที่ต่ำช้าออกมาแม้จะเลือนราง เขามึนหัวไปครู่หนึ่งกับกลิ่นของโอเมก้าซึ่งเพียงแค่ได้สูดดมก็อารมณ์เสีย มือข้างซ้ายกำแน่นโดยอัตโนมัติ ต้องยืนยันความจริงให้ได้


“มีอะไรกับโอเมก้ามาใช่ไหม”


ถ้าพูดให้ชัดเจนก็คือไม่ใช่โอเมก้า ยองจีนิ่งเงียบ


“ไม่ฟังคำพูดของปู่เหรอ ทำไม คิดว่าพออัตราการปฏิสนธิเพิ่มขึ้นมานิดเดียว ก็สามารถโปรยเมล็ดพันธุ์ของตัวเองไว้ตรงไหนก็ได้งั้นสิ”

“…….”

“คังยองจี...!”


สุดท้ายเขาก็ตวาดออกมาอย่างทนไม่ได้ ยองจีก้มหน้าลงพลางหลบตา เพราะไม่อยากสบตากับคุณปู่ สีหน้าของคังยองโฮในตอนนั้นช่างน่าหวาดกลัว


“ฉันบอกไว้ว่ายังไง! บอกว่าแกห้ามมีความสัมพันธ์กับโอเมก้าเด็ดขาดใช่ไหม! แต่แกกล้าฝ่าฝืนคำพูดของปู่คนนี้แล้วสุดท้ายก็สร้างเรื่อง...!”


หมายความว่ามันเป็นน้ำเชื้อที่น่าหวงแหนมาก เขาไม่สามารถให้อภัยหลายชายที่ไปปลดปล่อยน้ำเชื้อของตัวเองข้างนอกโดยไม่ได้รับอนุญาตในช่วงเวลานี้ ซึ่งมองเห็นความเป็นไปได้ในการปฏิสนธิถึงแม้จะเป็นแค่นิดเดียวก็ตาม

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น