โซซอล

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 04-9 Mounting

คำค้น : กลลวงกลายรัก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 511

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2561 16:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
04-9 Mounting
แบบอักษร

อย่างแรกต้องเปลี่ยนเสื้อก่อนสินะ ยองจีถอดเสื้ออย่างรวดเร็วแล้วเปลี่ยนไปสวมเชิ้ตตัวใหม่


“โชคดีนะครับที่ท่านประธานคังดูเหมือนจะยังไม่รู้ว่าเมื่อคืนคุณชายมาอยู่กับด็อกเตอร์ การ์ดคนอื่นๆ ก็คุยกันคร่าวๆ แล้วว่าจะพูดให้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นอย่างแรกเลยก็ต้องไปถึงคฤหาสน์ให้ทันครับ”

“…นาย…”


เกิดเรื่องอะไรขึ้นนะ ยองจีติดกระดุมเสื้อเชิ้ตจนเสร็จแล้วจ้องมองไปยังกระจกด้วยสีหน้าไม่ไว้วางใจ สีหน้าของซึงรกก็ดูไม่ได้ดีขนาดนั้น


“…รู้เรื่องแล้วมาที่นี่ได้ยังไงกันแน่”

“เมื่อคืนก่อนที่จะส่งจีฮยอกไป ผมได้ฟังคำอธิบายสถานการณ์จากเขาครับ เขาบอกว่ามาส่งคุณชายที่นี่”


…จีฮยอก อ๋อ ชื่อของการ์ดคนนั้นคือจีฮยอกนี่เอง


“แล้วไงต่อ”

“ที่คฤหาสน์วุ่นวายกันมากเลยครับกับข่าวที่ว่าคุณชายค้างคืนข้างนอก ว่าแต่ทำไมไม่รับโทรศัพท์เลยล่ะครับ”

“คือว่า...”


ไม่มีสติจะทำอะไรแบบนั้นสักวินาทีเดียวยังไงล่ะ


“ผมรอคุณชายอยู่ ถ้าอีก 5 นาทีหลังจากนั้นคุณชายยังไม่ออกมา ผมก็จะเข้าไปแล้วครับ แต่คุณชายออกมาตรงเวลาพอดี โล่งใจจริงๆ เลยครับ”


คำถามว่าทำอะไรอยู่ในบ้านของแพทย์ประจำตัวติดอยู่ในคอแล้วถูกกลืนลงไปทั้งอย่างนั้น เมื่อวานเป็นช่วงผสมพันธุ์ของฮันจูแน่ๆ ทั้งสองคนทำอะไรกันทั้งคืนนะ ถึงคำตอบจะแน่ชัดอยู่แล้วแต่ไม่อยากคิดเลย

ยิ่งกว่านั้น ปัญหาก็คือตอนนี้ร่างกายของยองจีมีกลิ่นของโอเมก้าฟุ้งออกมา


“พอถึงบ้านแล้วต้องรีบอาบน้ำทันทีเลยนะครับ”

“…อืม”


ถ้าเป็นกลิ่นที่แรงขนาดนี้ อัตราความเป็นไปได้ที่คังยองโฮจะไม่รับรู้เท่ากับศูนย์เปอร์เซ็นต์ ทันทีที่ซึงรกขับมาถึงถนนตรงชานเมือง ความเร็วก็เพิ่มสูงขึ้น จะต้องถึงคฤหาสน์ก่อนคังยองโฮให้ได้อย่างไม่มีข้อแม้


“ทำไมต้องส่งการ์ดไปต่างจังหวัดด้วยล่ะ แล้วยิ่งกว่านั้นคือทำไมถึงบอกว่าจะส่งไปเมืองนอกด้วย”


ยองจีซึ่งสงบลงนิดหน่อยถามออกมา ซึงรกที่จับพวงมาลัยอยู่ตอบกลับมาอย่างนิ่งๆ


“เพราะถ้าเรื่องเมื่อคืนถูกเปิดเผย คนที่เกี่ยวข้องทั้งหมดก็จะตายยังไงล่ะครับ ช่วยคิดเรื่องที่ว่าจะได้ช่วยชีวิตคนแล้วทำตามที่ผมบอกเถอะครับ”


“ช่วยชีวิต...คนเหรอ”


ถ้าใครได้ยินจะต้องเข้าใจว่าเป็นเพียงการหมดลมหายใจเพราะเรื่องเล็กๆ น้อยๆ คุณชายผู้ไม่รู้อะไรเลยจึงถือว่าไม่ได้เป็นเรื่องสำคัญอะไร


“ครับ ถ้าถูกจับได้จะตายกันหมด”


คิ้วข้างหนึ่งของยองจีกระตุกเนื่องจากบรรยากาศหนักอึ้งกว่าที่คาดการณ์ไว้


“…ใครจะฆ่า”


สัญญาณไฟเปลี่ยนสีพอดี ซึงรกตั้งใจจะฝ่าไฟแดงไปแต่เพราะมีคนเดินข้ามถนนจึงต้องเหยียบเบรกอย่างกะทันหัน รถหยุดลงพร้อมกับเสียงไม่น่าฟัง ร่างของยองจีกระเด็นไปด้านหน้าแล้วหัวคะมำไปชนกับเบาะด้านหน้า

แต่เขาโกรธไม่ลง ยังไงซะรถก็หยุดอยู่ ซึงรกจึงหันหน้าและเอียวตัวมายังเบาะหลังแล้วพูดออกมา


“แน่นอนว่า ท่านประธานคังยังไงล่ะครับ”


ทำไมอยู่แบบไม่รู้แม้กระทั่งเรื่องนั้นมาจนถึงตอนนี้ เขาถามกลับ ไม่รู้ทำไม ยองจีถึงไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย



เรื่องที่อยากถามยังเหลืออยู่แต่พวกเขาไม่มีเวลาแล้ว ทันทีที่สัญญาณไฟเปลี่ยน รถก็แล่นออกไปอย่างรวดเร็วมากและไม่สนใจกฎจราจรใดๆ ทั้งสิ้น

ทันทีที่มาถึงคฤหาสน์เขาก็เปิดประตูลงจากรถทันที ยองจีต้องวิ่งทั้งที่ยังไม่รู้สถานการณ์

โชคดีที่คังยองโฮยังกลับมาไม่ถึงคฤหาสน์ พวกคนรับใช้ออกมาต้อนรับยองจีซึ่งรีบร้อนเข้าไปข้างใน ตอนที่ยองจีโยนเสื้อแจ็กเก็ตไปทางพวกเขาแล้วเปิดประตูห้อง เขาได้ยินคนบอกกันว่าคังยองโฮเข้ามาตรงประตูใหญ่ของคฤหาสน์พอดี

ตอนนี้กลิ่นของฮันจูฟุ้งออกมาจากร่างกายของเขา เสื้อผ้าถูกถอดแล้วโยนทิ้งไปจนหมดอย่างรวดเร็ว เขาหมุนเปิดก๊อกน้ำอย่างไม่มีเวลาให้คิดเรื่องอื่นไปมากกว่านี้

ตอนนั้นเขารับรู้ว่าเอวกำลังปวดตุบๆ และต้นขาด้านในก็รู้สึกเจ็บแปลบ จุดที่เจ็บไม่ได้มีเพียงจุดสองจุด  เพราะเกลือกกลิ้งไปมาอยู่ทั้งคืน กระทั่งตอนเขาหมดสติไป ฮันจูก็ยังกระแทกกระทั้นลงมาอย่างเอาแต่ใจ การจะหลงเหลือจุดที่ยังสมบูรณ์ดีนั้นมันเป็นไปไม่ได้ ยองจียืนค้ำผนังแล้วกัดฟันข่มเสียงร้องครวญคราง จริงๆ แล้วมีจุดที่ทำให้อารมณ์ไม่ดีอยู่อีกที่


ช่องทางด้านหลัง ช่องทางตรงกลางระหว่างบั้นท้ายนั้นรู้สึกร้อนวูบวาบ บ้าจริงๆ เขาไม่คิดจะหยุดคำด่าซึ่งสบถออกมาเหมือนเป็นนิสัย ยองจีปล่อยให้ร่างกายสัมผัสกับสายน้ำที่ไหลลงมาพร้อมกับยืนค้ำกำแพงเอาไว้ มีเรื่องที่เขาต้องใส่ใจมากกว่าอาการเจ็บปวด

ในร่างกายของเขายังมีน้ำกามของฮันจูอยู่ น้ำกามซึ่งไม่สามารถเข้าไปจนหมดได้และล้นทะลักออกมา ความรู้สึกที่มันไหลลงมาตามต้นขายังคงเด่นชัด ฮันจูทำช่องทางซึ่งไม่มีทางที่จะเปียกขึ้นมาได้ให้เปียกชุ่มด้วยน้ำกามของตัวเขาเอง และทุกครั้งที่สอดแทรกความเป็นชายเข้ามาอย่างเอาแต่ใจราวกับเป็นช่องทางของเขาเองนั้น เสียงเฉอะแฉะก็ดังออกมาพร้อมกัน

ยองจีไม่สามารถประเมินได้เลยว่าฮันจูปลดปล่อยออกมามากมายแค่ไหนภายในร่างของเขา แน่นอนว่าไม่รู้ทั้งปริมาณและจำนวนครั้งก็จำได้อย่างเลือนราง เรื่องนั้นยองจีก็เช่นเดียวกัน ความเป็นชายซึ่งต้องการจะสอดใส่ตรงไหนสักที่ แม้ไม่มีโอกาสเพียงสักครั้งแต่ก็หลั่งน้ำกามออกมาและสั่นอย่างรุนแรงไปกับความรู้สึกดีนั้น


“อือ ฮึก...”


ถึงจะบอกว่าล้างกลิ่นซึ่งหลงเหลืออยู่บนร่างกายก็พอแล้ว แต่น้ำกามที่คั่งค้างอยู่ในร่างกายก็อันตราย ยองจีไม่มีสิทธิเลือกนอกเหนือจากนี้ ต้องเอามันออกมา เขาดันผนังห้องน้ำพลางก้มลงไปแล้วเลื่อนนิ้วไปสัมผัสตรงช่องทางซึ่งเพียงแค่สัมผัสก็ร้อนวูบวาบ


“อึก...บ้า...เอ๊ย...”


ไม่ด่าไม่ได้แล้ว การต้องมาทำสิ่งที่ไม่เคยทำมาทั้งชีวิตและไม่เคยแม้แต่คิดจะทำนั้นทำให้รู้สึกทรมานไม่น้อย นิ้วมือรู้สึกต่อต้านความจริงที่ต้องสอดเขาไปในอะไรบางอย่างแล้วขยับวนบริเวณรอบๆ อยู่หลายครั้ง

ไม่มีเวลาแล้ว ยองจีกัดปากแล้วทำหน้าเหยเก เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่านิ้วของตนเองจะยัดเข้าไปแล้วขูดเขี่ยอยู่ในนั้นได้อย่างไร เขาสอดนิ้วเข้าไปโดยไม่ได้พูดอะไร ทุกครั้งที่นิ้วขยับ เอวของเขาก็สั่นไปพร้อมๆ กัน ยองจีสะดุ้งแล้วสะดุ้งอีก มือที่ไหลตกลงมาจากกระเบื้องลื่นๆ โดยไม่มีสิ่งให้ยึดเกาะไว้นั้นน่าสมเพชมากทีเดียว

เขาเปิดปากช่องทางออกด้วยตัวเองแล้วเอาน้ำกามซึ่งคั่งค้างอยู่ในนั้นออกมา ยองจีคิดว่าเพียงแค่เขาอ้าขาออกเพียงเล็กน้อยน้ำกามก็จะไหลรินลงมา แต่มันกลับขวางปากช่องทางไว้แล้วไม่ออกมาราวกับอยากจะอยู่ในนี้ต่อไปเรื่อยๆ

ยองจีนึกถึงท่าทางของฮันจูขึ้นมาอย่างอัตโนมัติ อีกฝ่ายจับเข้าตรงกระดูกเชิงกรานของตนแล้วกระแทกเอวลงมาอย่างโหดร้าย ฮันจูที่มีสติไม่ครบถ้วนหายใจหอบระรัว น้ำเสียง ความเป็นชาย และสายตาของฮันจู


“อึก...”


ในที่สุดยองจีก็ดันนิ้วเข้าไปได้มากขึ้นแล้วกวาดเอาน้ำกามออก ตอนนั้นเอง ของเหลวเหนียวหนืดก็ทะลักออกมาปะปนไปกับกระแสน้ำแล้วไหลลงด้านล่าง เอาออกมาหมดหรือยังนะ เขาไม่แน่ใจ ช่องทางของเขายังคงร้อนวูบวาบ

รู้สึกเหมือนยังคงคั่งค้างอยู่ภายในท้องน้อยของเขาอย่างเต็มที่


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น