กัลย์ดิษฐ์(fah-sai)

ห้ามคัดลอกดัดแปลงนิยายแม้เพียงแต่น้อยนิดใครทำขอให้ชีวิตพังพินาศย่อยยับพบหาความสุขไม่เจอทำอะไรก็ไม่มีวันเจริญ! ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนิยายของไรท์นะคะ ถ้าชอบก็ช่วยกดไลค์+เม้นเป็นกำลังใจให้กันด้วยน๊าา รักกก❤❤❤

บทที่36.2 แต่งงาน

ชื่อตอน : บทที่36.2 แต่งงาน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 20k

ความคิดเห็น : 62

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2561 12:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่36.2 แต่งงาน
แบบอักษร

ผ่านมาอีกสองสัปดาห์กว่าที่เกาะแห่งนี้ยังคงอบอวลไปด้วยบรรยากาศแห่งความสดชื่นแจ่มใส ทุกคนต่างพากันตื่นเต้นและดีใจที่หลังจากเรื่องราวเลวร้ายผ่านไปก็จะมีงานมงคลบ้างเสียที  

หากแต่ความต้องการของราฟาเอลที่ต้องการจัดงานแต่งให้ไวที่สุดก็จำต้องขยับเลื่อนออกไปอีกสักนิด เพราะอาการคลื่นไส้อาเจียน วิงเวียนเหมือนนั่งอยู่บนรถไฟตีลังกา นับวันจะยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้นเท่าทวี และอาการนี้ทุกคนที่พบก็ต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าคืออาการ ‘แพ้ท้องแทนเมีย’ 

และวันนี้ก็เช่นเดียวกัน เสียงโอ้กอ้ากที่ดังแว่วมาจากห้องน้ำในเช้าวันนี้ ก็ปลุกให้คนที่ยังนอนหลับพริ้มอยู่บนเตียงต้องลืมตาตื่นขึ้นมาขณะที่พระอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นเส้นขอบฟ้าดีนัก เธอขยับกายลุกลงจากเตียง ก่อนจะเดินตามเสียงมา เพื่อดูชายหนุ่มที่ต้องลุกมาอาเจียนเวลานี้แทบทุกวัน 

“รักหนูนิดมากขนาดนี้เลยเหรอคะ” เสียงหวานดังตามมาพร้อมสัมผัสแผ่วเบานุ่มนวลจากคนที่กำลังลูบแผ่นหลังให้กัน 

“มาก…” ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอในกระจก แล้วจึงก้มลงโก่งคออาเจียนต่อ ใบหน้าแดงก่ำ ทรมานจนน้ำหูน้ำตาไหล 

ทุกวันในเวลาเช้าตรู่เช่นนี้ เขาจะรู้สึกคล้ายมีบางอย่างพวยพุ่งขึ้นมาตามลำคอ ทั้งที่พยายามอดทนฝืนนอนกอดร่างบางที่ยังหลับใหล สุดท้ายก็ทรมานจนไม่อาจฝืน  ครั้นทนไม่ไหวชายหนุ่มจึงค่อยๆขยับออกห่าง แล้ววิ่งพรวดพราดเข้ามาอาเจียนอยู่หน้าขอบอ่างล้างหน้าเช่นนี้ บางครั้งก็เป็นอยู่นานนับครึ่งชั่วโมง หมดแรงในทุกๆวันเพราะยังทรมานกับอาการคลื่นเหียนวิงเวียนที่ยังคงคั่งค้างไม่จางไปจากร่างกาย 

“ค่อยๆลุกค่ะ” ละอองสายเอ่ยบอกเสียงอ่อน ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดหน้าเช็ดตาให้เขาอย่างเบามือ สงสารสุดหัวใจแต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรให้เขาหายดี 

“อ้วกจนไม่มีอะไรให้อ้วกแล้ว” คนแพ้ท้องแทนเมียเอ่ยเสียงแหบแห้ง หมดแรงจากการโก่งคออาเจียน 

“นั่นก็แปลว่าพี่รักหนูนิดทั้งหมดที่มีแล้วนะ” แม้จะหมดแรงแต่ก็ยังขยันหยอดคำหวาน 

“หยอดเก่ง” ละอองทรายย่นคิ้วและยิ้มระอากับคำพูดชวนเลี่ยนนั่น ก่อนจะเปิดน้ำและวักมาลูบหน้าให้เขาอย่างเบามือ 

“อย่างอื่นพี่ก็…ทำเก่งนะ” เขาเอ่ยพลางแกล้งเว้นจังหวะให้เธอสงสัย ครั้นเห็นเธอเงยหน้ามาสบตากัน จึงยิ้มกรุ้มกริ่มและเอ่ยต่อ 

“ทำลูกไง”  

คำพูดของเขาทำเอามือบางชะงักในทันที ใบหน้าหวานแดงซ่านขึ้นสีระเรื่อ หญิงสาวก้มหน้าลงอย่างเอียงอาย แล้วจึงหมุนตัวเดินกลับเตียงไปนอนต่อโดยไม่พูดอะไร แม้นกำลังจะมีลูกด้วยกันแล้วแต่เธอก็ยังไม่คุ้นชินกับคำพูดชวนคิดลึกของเขาอยู่ดี 

“ยังอายพี่อยู่อีกเหรอ” ราฟาเอลยิ้มพราย ก่อนจะเดินตามมาขึ้นเตียงและดึงเธอไปนอนกอดเอาไว้ ละอองทรายได้แต่มุดหน้าซบลงที่อ้อมอกเขา ปล่อยให้ชายหนุ่มพึมพำต่อไปเพียงคนเดียว 

“เรายังต้องทำกันอีกหลายคน เด็กๆรอเราอยู่อีกเป็นโขยง ใจเย็นๆนะลูก รอพี่แฝดออกมาก่อน พ่อจะรีบทำต่อให้”  

“สองคนก็พอแล้วค่ะ” ละอองทรายเงยหน้าไปสบตาเขา 

“ไม่ได้หรอก เรายังไม่รู้เลยว่าแฝดเป็นหญิงหรือชาย ยังไงก็ต้องมีให้ครบ ถ้าพี่แฝดเป็นผู้ชาย ก็ขอลูกสาวให้พี่อีกสักสองคนนะ พี่ชอบเด็กผู้หญิง น่ารัก”  

“แล้วพี่ราฟไม่ชอบลูกชายเหรอคะ”  

“ชอบสิครับ ไม่ว่าจะหญิงหรือชายพี่ก็รักหมดทุกคน ก็พี่ทำมากับมือ…ไม่สิ ทำมากับ…” ราฟาเอลเห็นสีหน้าจ๋อยของเธอก็นึกเอ็นดู จึงแกล้งเอ่ยกระเซ้าแหย่ ซ้ำยังไม่พูดเปล่า ยังจับมือเธอมาลูบลงตรงเป้ากางเกงของเขาอีกด้วย 

“อื้อ…พี่ราฟ อย่าทำทะลึ่งได้มั้ยคะ” ละอองทรายเอ่ยปรามพลางทุบกำปั้นเล็กลงที่อกของชายหนุ่มเบาๆ ก่อนจะเบี่ยงตัวหนีอ้อมแขนแกร่ง แล้วพลิกตัวนอนหันหลังให้เขา 

ราฟาเอลขยับกายเข้ามากอดซ้อนเธอเอาไว้ รู้ว่าเธอกำลังอายสุดกำลัง แต่ก็ยังมิวายลูบคลำหน้าอกเธอ ก็ไม่รู้เป็นอะไร มันห้ามตัวเองไม่ได้ ตั้งแต่แพ้ท้องแทนเมียมา เขาก็เปลี่ยนจากนายหัวทำฟาร์มหอยมุกไปเป็นคนขายขนมครกแทน เพราะขยันหยอดเมียทุกเช้าค่ำ ซ้ำยังชอบพูดจาทะลึ่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลูกทั้งสองกำลังแผลงฤทธิ์ใส่ หรือเป็นเพราะว่าเขาอดยากปากแห้งมานานนับเดือนกันแน่ 

“พี่ราฟ ถ้ายังไม่เลิกทะลึ่ง หนูนิดจะให้ย้ายลงไปนอนข้างล่างนะคะ”  

“โธ่…พี่เวียนหัว คลื่นไส้หนักขนาดนี้ อย่าไล่พี่เลยคนดี อีกอย่างเวลาได้กอดได้หอมหนูนิดแบบนี้ พี่ก็อาการดีขึ้นมากเลยนะ” ราฟาเอลเอ่ยเสียงออดอ้อน 

“กอดก็กอดเฉยๆสิคะ” ละอองทรายนึกสงสารเขาอยู่หรอก หากเขาไม่ทำตัวทะลึ่งจนน่าหมั่นไส้ 

“ก็ได้ครับ นอนเฉยๆแล้ว หมดแรงแล้ว” คนแพ้ท้องตอบเสียงเนือยเสียจนหญิงสาวต้องเป็นฝ่ายพลิกกายหันเข้าไปหา แล้วเป็นฝ่ายยอมให้เขาเข้ามาสบใบหน้าลงที่อกอิ่มของเธอเสียเอง  

“นอนพักนะคะ” ละอองทรายยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังของเขาแผ่วเบา ชายหนุ่มพยักหน้ารับน้อยๆ ซุกใบหน้าลงที่อกของเธอ ก่อนจะหลับใหลไปด้วยความอ่อนเพลีย 

เวลาต่อมา 

“เป็นหนักแบบนี้เห็นทีงานแต่งจะเป็นหมันเสียแล้วมั้ง” เรน่าเอ่ยกระเซ้าแหย่ลูกชายที่กำลังนอนยาวเยียดอยู่บนโซฟาโดยมีตักของผู้เป็นภรรยาเป็นหมอนหนุนนอน  

“ไม่ได้นะครับแม่ ยังไงก็ต้องแต่ง จะแต่งวันนี้หรือพรุ่งนี้เลยก็ได้ ผมทนไหว” เขาตอบโดยที่มือก็ถือยาดมอังจมูกไว้เนื่องจากวันนี้อาการเวียนหัวกำเริบหนัก 

“หนูนิดจะไม่แต่งแล้วก็ได้นะลูก พ่อกับแม่อนุญาต” โรนัลล์เอ่ยแกล้งลูกชายด้วยอีกคน 

“อ้าว! ทำไมพ่อกับแม่รังแกผมอย่างนี้ล่ะครับ หนูนิดดูสิ พ่อกับแม่ไม่รักพี่เลย” ราฟาเอลรีบหยัดตัวลุกขึ้นนั่งดีๆ ก่อนจะหันไปทำหน้าอ้อนใส่หญิงสาว 

ละอองทรายหันไปมองเขาแล้วคลี่ยิ้มบางๆพลางส่ายศีรษะไปมาเบาๆด้วยหมั่นไส้ในจริตเกินพอดีนี้เหลือเกิน ก่อนที่มือเล็กจะส่งกลีบส้มที่ตนนั่งปลอกเปลือกให้แก่คนแพ้ท้องที่บ่นอยากกิน ชายหนุ่มอ้าปากรับราวลูกนกรอป้อนเหยื่อ รับไปแล้วก็เคี้ยวตุ้ยๆ กระทั่งกลืนจนหมดก็อ้าปากรอรับใหม่ ขณะเดียวกันก็มองหน้าคนป้อนด้วยแววตาออดอ้อนไปด้วย 

“หมั่นไส้มันจริงๆ ออกไปเดินเล่นข้างนอกกันดีกว่านะคุณ” โรนัลล์หันไปบอกกับภรรยา เพราะจะได้ทิ้งให้เจ้าลูกชายมีเวลาอ้อนเมียอย่างเต็มที่ 

“ค่ะ” เรน่ายิ้มรับ ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินออกไป 

“หนูนิด” เมื่ออยู่กันสองต่อสอง เขาก็เอ่ยเรียกเสียงหวาน พลางขยับเข้าไปใกล้แล้วเชยคางให้เธอหันมามองกัน 

“คะ?”  

“ส้มมันไม่หวานเลย”  

“เหรอคะ แต่เมื่อกี้หนูนิดชิม หนูนิดก็ว่าหวานดีนะคะ” ละอองทรายทำหน้าสงสัย พลางหยิบกลีบส้มเข้าปากเพื่อลองชิมดูอีกครั้ง 

“ก็มันมีอีกอย่างที่หวานกว่า”  

“อะไรเหรอคะ”  

“ปากหนูนิด” พูดจบก็ตรงเข้าไปประกบริมฝีปากอิ่มของเธอทันที  เรียวปากหนาแนบชิดมอบจุมพิตแสนลึกซึ้ง เขาหลงใหลในรสหวานละมุนของเธอเหลือจะกล่าว ยิ่งไล้ลิ้นละเลียดเล่นหยอกเย้ากับลิ้นเล็กของเธอก็ยิ่งหวานฉ่ำจนอยากจะกลืนกินเธอไปไม่ให้มีเหลือ 

ทว่าเวลานี้คงทำได้เพียง กอด จูบ ลูบ คลำ ให้พอร่างกายมีแรงกระชุ่มกระชวยขึ้นมาบ้างเพียงเท่านั้น ได้แต่นั่งนับวันรอ รอให้ครบสามเดือน เพื่อที่จะเป็นวันดีเดย์ที่สามารถเข้าไปทักทายลูกน้อยทั้งสองได้เสียที...


*******************************************

คุณราฟน่าสงสาร เบบี๋ทั้งสองเล่นงานนางหนักเลย แต่ยิ่งแพ้ก็ยิ่งหื่น ยิ่งอ้อน ยิ่งหยอด 5555^^



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น