OM.G

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 13 ฟื้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 103

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2561 12:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13 ฟื้น
แบบอักษร

บทที่  13  ฟื้น

ลีก้มมองบาดแผลของจี    มือล้วงเอามีดเล่มเล็กออกมาลนเข้ากับเปลวไฟ  พร้อมกับแช่ลงไปในน้ำร้อนจัดที่กำลังเดือดพล่าน  ลีคีบหยิบมีดขึ้นมาใช้ผ้าขาวบางสะอาดเช็ด  และวางมีดที่ปากแผลค่อยๆ  ขูดเนื้อที่เสียออก  การทำแบบนี้ลีรู้ว่ามันเจ็บปวดมากเพียงใด  เขาจึงใช้ผ้าผูกล็อคแขนและขา  ของจีจนแน่น  แต่ร่างของจีที่นอนอยู่ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ  เลย  ราวกับนางไม่ได้อยู่ในโลกนี้แล้ว  ไม่รู้สึก  ไม่เจ็บปวด  แต่ยังมีลมหายใจ เหมือนนางปิดกั้นทุกสรรพสิ่งไม่ให้เข้ามา  ลีมองก่อนจะคิดในใจ  ‘ใครกันที่ทำกับเจ้าขนาดนี้นะ  หรือว่า....เจ้าเองก็มีเรื่องเสียใจขนาดที่ว่าไม่อยากที่จะฟื้นมาเจออีกงั้นเหรอ’  ลีขูดปากแผลจนเป็นเนื้อสีแดง  แต่เลือดที่ออกยังเป็นสีดำอยู่ระหว่างนั้น  ลีปาดเหงื่อออกจากใบหน้าของตนเอง ก่อนจะค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมา เสร็จขั้นตอนแรกไปแล้วตอนนี้  พร้อมกับมองผ้าพันแผลที่เริ่มมีเลือดสีดำไหลซึมออกมาอีกครั้ง 

ลีเดินถืออ่างน้ำร้อน  และอุปกรณ์ทั้งหมดออกมาข้างนอกและพบกับโอมาเดินจูงมือของเด็กน้อยมา  ลียิ้มก่อนจะหุบทันทีที่โอมามองจ้องมาที่ตนเอง 

“เป็นยังไงบ้าง” โอมาถามลีเป็นคำถามแรกที่เข้ามา  ลีมองก่อนเอ่ยขึ้น

“ไม่ค่อยดี  ขนาดว่าข้าขูดแผลออกยังไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองเลย”  ลีพูดจบ ลอบมองใบหน้าของโอมา  อ้อมหน้าหง่อยลง 

“ไม่ต้องห่วง  ว่าแต่เอายาที่ให้หามาได้หรือเปล่า”  ลีปลอบโอมาก่อนจะถามหาสมุนไพรที่ให้โอมาไปหา 

โอมาพยักหน้าก่อนยื่นให้  ลีรับและเดินหายไป  โอมามองตามก่อนจะตัดสินใจเดินตามไป

“จะทำอะไรเหรอ”  โอมาถามออกมา

ลีหันมามองก่อนจะยื่นมีดให้โอมาหั่นสมุนไพร 

“ข้าจะรักษาแผลจากภายนอกก่อน  จะทำยาพอกปากแผล  เพื่อห้ามเลือด  และส่วนที่เจ้าทำอยู่นี้จะเป็นการต้มยาเพื่อให้เพื่อนของเจ้ากิน เป็นการรักษาจากภายใน”  ลีเอ่ยบอกขั้นตอนการปรุงยาและวิธีการรักษาให้โอมาฟัง โอมาหยุดหั่นก่อนจะหันมามอง

“ไม่มีทางหรอก  ถ้าเป็นยาน้ำไม่มีทางเข้าปากหรอก”  โอมาเอ่ยออกมาอย่างเหนื่อยใจ

ลีมองยิ้มๆ  ก่อนจะยื่นหลอดที่เป็นเรียวไม้ไผ่มาให้ตรงหน้า 

“ป้อนไม่ได้ก็เป่าพ่นเข้าไปซิ”  ลีบอกวิธีการให้โอมาฟัง  โอมามองก่อนจะยกยิ้ม และหัวเราะออกมา  นี้คงเป็นครั้งแรกในช่วงหลายเดือนที่ได้ยิ้ม ได้หัวเราะ อย่างนี้ 

โอมายืนมองดูลีทำแผลให้จี

“ขอบคุณมาก  ที่เจ้าช่วยเหลือเพื่อนข้า”  โอมาเอ่ยขอบคุณลีออกมาอย่างซาบซึ้ง ถ้าไม่เจอกับลี  โอมาก็ไม่รู้ว่าจะยื้อชีวิตของจีได้อีกนานแค่ไหน  แค่ฟังจากที่ลีเล่ามา การดึงชีวิตของจีกับโอมา ก็นับมานาน  นานมากจนเกินไป    ลียิ้มก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“ไม่เป็นไร  อาจเป็นเพราะโชคชะตานำเรามาพบกัน”  ลียิ้มก่อนจะมองสบตาของโอมา  จนทำให้โอมาต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอาย  ไม่ทันที่ลีจะได้พูดคุยกับโอมาต่อร่างเล็กของเด็กน้อยก็โผล่หน้าออกมา

“นี้หิวข้าวแล้วล่ะ”  ไม่พูดเปล่าเด็กน้อยยังทำมือลูบพุง  จนลีต้องถลึงตาราวกับจะบอกว่ากิริยาไม่น่ามอง ไม่สมควรทำ  เด็กน้อยเบ้ปากใส่ลี ก่อนจะหันมายิ้มหวานๆ ให้กับโอมา อ้อมมองก่อนจะขำกับท่าทางของเด็กน้อยแก่นแก้วตรงหน้า

“งั้นรอเดี๋ยวนะ”  โอมาว่าจบก็เดินหายไปด้านข้างบ้าน 

เด็กน้อยนั่งยิ้ม  พร้อมกับลอบมองใบหน้าของลี องค์รักษ์ประจำตนเอง  แล้วแกล้งว่าลอยๆออกมา

“ข้ารู้นะลีว่าเจ้าสนใจนาง”  ลีหันมามองเด็กน้อย

“ท่านชักจะแก่แดดเกินไปแล้วนะ”  ลีว่าด้วยเสียงเรียบและมองเด็กน้อยที่นั่งแกว่งขาที่ลอยจากพื้นเพราะตัวเล็ก  พอนั่งลงขาก็ลอยแต่เด็กน้อยไม่สนใจ  ยังคงแกว่างขาไปมา และหันมายกยิ้มก่อนจะหันไปมองร่างที่นอนนิ่งอยู่

“นี้เจ้าว่านางจะฟื้นไหม”  เสียงของเด็กน้อยดูกังวลใจ ลีมองก่อนเอ่ยขึ้น 

“ยังไงก็ต้องฟื้น  และตอนนี้ดูซิ  สีหน้าของนางดีขึ้นตั้งเยอะแล้วแผลก็เริ่มดีขึ้น  เลือดก็ไม่เป็นสีดำแล้ว”  เด็กน้อยพยักหน้า 

“แล้วเราจะอยู่อย่างนี้ไปอีกนานแค่ไหน” เด็กน้อยถามลีเสียงแผ่วเบา

“ก็จนกว่านางจะฟื้น   แล้วเราจะได้รู้ว่าใครทำร้ายนางและใช่คนที่เรากำลังตามหาหรือเปล่า”  ลีบอก  เด็กน้อยมองร่างที่นอนไม่ได้สติของจีก่อนจะพยักหน้า 

โอมาเดินเข้ามาก่อนจะวางถาดอาหารลง

“อาหารพร้อมแล้ว” 

ทั้งหมดจึงนั่งลงทานอาหาร

“ว่าแต่พวกเจ้าทำไมถึงมาอยู่ที่ดินแดนกลางล่ะ” โอมาลองถามลี  

“เราแค่โดนตามล่าจากพวกใจร้ายนะ”  ลีชะงักก่อนจะยอมตอบโอมา 

“พวกนั้นร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ”  โอมาถามต่อลีพยักหน้าก่อน

“เจ้าเคยได้ยินเรื่องของเผ่าอสูรมั้ย”  อ้อมส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“พวกข้าไม่ค่อยได้รับข่าวสารอะไรหรอก  เผ่าของเราไม่ได้สนใจเรื่องภายนอก  จะมีอะไรแปลกใหม่ก็จะมีแต่พวกพ่อค้าเร่ที่มาทำการค้าที่นี้มาเล่าให้ฟังแต่ส่วนมากก็จะเป็นแต่เรื่องดีๆจากภายนอกเท่านั้น”  โอมาส่ายหน้า พร้อมบอกเล่าเรื่องราวในเผ่า 

“เผ่าอสูรตามล่าพวกเรา  ดังนั้นเราจึงต้องหลบมาอยู่ที่แดนกลางนี้และคิดจะเดินทางไปเผ่ามังกรเหมือนกัน  เผ่าอสูรในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้ได้เติบโตขึ้นจนไม่ได้เป็นชนเผ่าเร่ร่อนอีกแล้ว  ผู้นำอสูรคนนี้ไม่ได้เป็นชนเผ่าอสูรโดยแท้  แต่ก็ไม่ทราบที่มาของผู้นำเช่นกัน  เรารู้แค่เพียงว่าเป็นชนเผ่าปักษาที่หลงเหลืออยู่เพียงหนึ่งเดียว  เพราะเผ่าปักษาที่สาบสูญไปก็เพราะผู้นำคนนี้แหละที่ทำลายล้างจนหมดเกลี้ยงเพียงเพื่ออัญมณีของเผ่าอย่างเดียว  และตอนนี้สงครามก็กำลังเริ่มต้นขึ้น  เพราะว่าความบ้าอำนาจ  ความอยากได้ของของคนอื่นของเจ้าผู้นำนั้น  สร้างความเดือดร้อนไปทั่วทุกหัวระแหง  พวกเราเลยต้องหนีมาเพราะเรารู้ความลับบ้างอย่างก็เท่านั้น”  ลีเล่าเรื่องราวของตนเองโดยไม่ได้ระบุถึงสถานะของตนเองและเด็กน้อย  อ้อมมองก่อนจะเอ่ยขึ้น 

“ทำไหมเขาถึงโหดร้ายจังฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของตนเองได้”  โอมากอดอกหนาวสะท้าน ต้องเป็นคนเช่นไรกัน  ถึงทำลายล้างเผ่าพันธุ์ตนเองได้ 

“ไม่มีใครรู้หรอก  แม้แต่พวกเดียวกันยังทำได้ลงคอ”  ลีเอ่ยเสียงแผ่วเบา 

“แล้วเจ้าเคยเจอกับผู้นำอสูรนั้นหรือเปล่า”  ลีพยักหน้า 

“เคยครั้งหนึ่งแต่เห็นตอนที่มันบินอยู่เหนือท้องฟ้านะปีกสีดำของมันครอบคลุมไปทั่ว  ดวงตาแดงกล่ำราวกับเลือด”  ลีพยักหน้ารับก่อนจะบรรยายลักษณะของผู้นำเผ่าอสูร

“พอเถอะไม่อยากฟังแล้ว  เอาเป็นว่าเดี๋ยวข้าจะไปขายของ  พวกเจ้าก็หลบอยู่ในนี้ไปก่อนนะ”  ลียิ้มก่อนจะหันไปมองเด็กน้อยที่นอนหลับคาอาหาร

โอมาเดินออกมานั่งขายของก่อนจะตกใจที่จู่เด็กน้อยก็มานั่งลงข้างๆ 

“นี้มาได้ยังไงกัน” 

“ก็เดินมานะซิ”  เด็กน้อยมองข้าวของอ้อมหันไปมองรอบๆก่อนจะนำฮู้ดคลุมหัวเด็กน้อยเอาไว้

“นี้ทำอะไรนะ” เด็กน้อยโวยวาย โอมาหันมองไปรอบๆ  

“นี้เจ้าอย่าลืมซิว่าเจ้าเองโดนตามล่าอยู่นะ” โอมาเอ่ยดุเด็กน้อยเบาๆ  

“เจ้าห่วงข้าด้วยเหรอ”  เด็กน้อยถามออกมาทั้งที่ตนเองก้มหน้าลง โอมาพยักหน้า

“ห่วงซิ ขืนเจ้าโดนจับได้  จะโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้  ข้าไม่อยากเห็นเจ้าเป็นอะไร”  โอมาตอบคำถาม เด็กน้อยมองก่อนจะจับมือโอมาเอาไว้

“ขอบคุณมากนะ” 

โอมาหันมายิ้มก่อนจะส่งเสียงขายของแต่ยังไม่ทันไรเมื่อเหลือบมองไปเห็นกลุ่มทหารกลุ่มหนึ่งโอมาก็รีบคลุมหัวก่อนจะรีบเก็บของและเอ่ยกับเด็กน้อยขึ้น 

“รีบไปเร็วเข้าเดี๋ยวข้าจะตามกลับไป”  โอมาเอ่ยเร่งเด็กน้อย

เด็กน้อยมองอย่างงงันกับอาการของโอมา

“เกิดอะไรขึ้นงั้นเหรอ” 

โอมาส่ายหน้าก่อนจะเอ่ยอย่างเร่งรีบ “เจ้ากลับไปและถ้าข้าไม่ได้กลับไปเจ้ารับปากข้านะว่าจะดูแลเพื่อนของข้า”  โอมาพูดจบพร้อมดึงถุงเงินให้กับเด็กน้อย  เด็กน้อยรับมาก่อนจะถูกผลักเข้าไปรวมกับฝูงชน  พวกนั้นเองก็เห็นโอมาแล้ว  โอมาจึงวิ่งหนีไปอีกทางเด็กน้อยมองตามอย่างร้อนรนก่อนจะรีบวิ่งกลับไปที่พักเพื่อแจ้งข่าว

“แย่แล้ว!!!!  ลี   ลี เกิดเรื่องแล้ว”

เสียงร้องลั่นของเด็กน้อย  ทำให้ลีตกใจผุดลุกขึ้น  พร้อมกับที่เด็กน้อยวิ่งตรงเข้ามาหอบตรงหน้า

“แย่แล้วโอมาโดนจับตัวไปทำไงดีล่ะลี”  ลีลุกขึ้นยืนมองก่อนจะดึงร่างของเด็กน้อยมาลูบหลังให้  

“ใจเย็นๆ  ไหนบอกซิว่าเป็นพวกไหนกันแน่  และพวกนั้นพานางไปที่ใด”  ลีเอ่ยถามเสียงเรียบ มือยังคงทำงานลูบหน้าลูบหลังไปด้วย  เด็กน้อยส่ายหน้า  

“ข้าไม่รู้  นางดันข้าออกมาก่อนและหนีไปอีกทางหนึ่ง  เราจะทำยังไงดีลี  ดูซินางฝากถุงเงินมาให้ข้าและยังฝากให้เราดูแลเพื่อนของนางด้วย”  เด็กน้อยเอ่ยถามอย่างร้อนรน ทั้งเป็นห่วง โอมาและทั้งกังวล

ลีหันไปมองร่างที่นอนแน่นิ่งก่อนจะนิ่งเงียบอย่างจนปัญญา  จนเด็กน้อยเร่งร้อง 

“จะทำยังไงล่ะลี  เร็วเข้าเถอะ  นางกำลังได้รับอันตรายนะ” 

“ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น”  เสียงหนึ่งดังขึ้น  ทำให้ทั้งลีและเด็กน้อยหันไปมองที่เตียงและพบกับร่างของจีที่ยันตัวลุกขึ้นมานั่ง ลีจึงเดินเข้าไปหา

“เจ้ามีวิธีงั้นเหรอ  ทำไงล่ะข้าจะช่วยได้ไหม” เสียงเด็กน้อยเอ่ยแทรกมาถาม  จียันตัวขึ้นยืนถึงจะมีอาการเซอยู่บ้างแต่ก็ยังยืนอย่างมั่นคง

“ไม่เป็นไร  ข้าคิดว่าข้าจะจัดการเองได้  พวกท่านรีบหนีไปเถอะ”  จีตอบคำออกมา  ลีมองอาการของจีก่อนเอ่ยขึ้น     

“ไม่ได้หรอกข้าทิ้งเจ้าไม่ได้  ถึงยังไงโอมาก็เป็นเหมือนเพื่อนข้าเช่นกัน” ลีมองอาการของจีพร้อมบอกปฎิเสธการหลบหนี   จีมองหน้าลีอย่างขอบคุณก่อนจะเดินออกไป  ลีกับเด็กน้อยจึงรีบเก็บเฉพาะของสำคัญและออกเดินตามจีไป 

“เจ้าจะไปไหนกัน”  จีไม่ได้มองแต่ยังคงเดินต่อไปข้างหน้า

“ข้าจะไปเอาตัวโอมาออกมานะซิ  ข้ารู้ว่าใครเป็นคนพาโอมาไป”  จีตอบคำเสียงเรียบ 

ลีเงียบไปก่อนจะมองด้านหลังที่งองุ้มของจีและรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดอย่างบอกไม่ถูกมันส่งรังสีออกมาอย่างชัดเจนจนลีที่เดินใกล้ๆยังรู้สึกเศร้าไปด้วยโดยไม่ทราบสาเหตุ

ลีเดินตามหลังจีและมองอย่างแปลกใจว่าขนาดที่บาดเจ็บ  จียังสามารถที่จะมีเรี่ยวแรงขนาดเดินนำเขาที่เป็นผู้ชายได้ขนาดนี้  ลีเองจึงเริ่มอยากที่จะรู้จักคนตรงหน้านี้ให้มากขึ้นเหมือนกับที่เขาได้รู้จักพูดคุยและถูกชะตากับโอมาเช่นกัน  แต่หญิงสาวตรงหน้าพูดน้อยเหลือเกินบางครั้งก็มีสีหน้าเหม่อลอยเหมือนคิดอะไรอยู่คนเดียวอย่างนั้น  ใบหน้าที่เคยกลมซูบตอบจนแก้มเว้าลึกลงไป  แววตาที่หม่นหมองดูเศร้าจนทำให้ลีไม่อยากที่จะมองเลยเพราะมันทำให้รู้สึกไม่ดีตามไปด้วย  ดวงตาคู่นี้ของหญิงสาวมันบอกอะไรได้ลึกซึ้งเหลือเกิน  ลีมอง

“เอ่อ  เจ้าว่าโอมาจะไม่มีอันตรายใช่ไหม  งั้นเราพักกันก่อนได้หรือเปล่า  ข้าสงสารเด็กน้อยเท่านั้น”  ลีเอ่ยถาม จีหันมามองก่อนจะพยักหน้าและนั่งลงที่ก้อนหินตรงหน้าและหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาหมุนเล่นและเข้าสู่ภวังค์อีกครั้ง


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}