คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 9 ความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง.. 25%

ชื่อตอน : บทที่ 9 ความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง.. 25%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 451

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2561 11:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9 ความจริงที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง.. 25%
แบบอักษร

​ฉันทพิชญา ตื่นนอนขึ้นมาตอนรุ่งเช้า อาบน้ำแต่งตัวเตรียมเรียบร้อยแล้ว ก็เดินเท้าไปตามถนนทางเข้าสวน เดินไปจนถึงถนนหลัก ซึ่งข้างถนนมีศาลาพักคอย เพื่อให้รถโดยสารจอดรับผู้โดยสาร ที่จะเข้าสู่ตัวเมือง ฉันทพิชญา เข้าไปนั่งคอยอยู่ภายในศาลาพักคอยนั้นสักพัก รถโดยสาร ซึ่งเป็นรถบัส ก็วิ่งมาตามท้องถนนแต่ไกล ฉันทพิชญา ลุกขึ้นโบกเรียก และเมื่อรถบัสจอดลง ฉันทพิชญา ก็ก้าวขึ้นไปนั่งภายในรถ รถก็เคลื่อนตัววิ่งมุ่งตรงไปยังตัวเมืองต่อไป

ฉันทพิชญา เดินเข้าไปภายในคลินิกรักษาโรคทั่วไป ไปหยุดอยู่ตรงหน้าพนักงานต้อนรับ “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าเป็นอะไรมาคะ?” พนักงานต้อนรับยกยิ้มขึ้นต้อนรับ ด้วยความสุภาพ “สวัสดีค่ะ เอ่อ!! ฉันมีอาการวิงเวียนหัว คลื่นไส้อยากจะอาเจียนอยู่บ่อยๆ น่ะค่ะ” ฉันทิชญา รู้สึกอายที่จะพูดถึงอาการที่ตัวเองเป็น เพราะหากเป็นจริงตามสิ่งที่เธอคิดหวั่นๆ อยู่ในตอนนี้ ก็เท่ากับว่าเธอท้องโดยสามี แต่ถึงจะอายถึงจะหวั่นใจยังไง ก็ต้องยอมรับความเป็นจริง ยอมรับผลที่จะเกิดขึ้นมาให้ได้ ฉันทพิชญา จึงเอ่ยบอกอาการที่เป็นออกไป

“ขอบัตรประชาชนด้วยค่ะ” พนักงานต้อนรับเอ่ยขอบัตรประชาชนจาก ฉันทพิชญา หญิงสาวจึงเปิดกระเป๋าสะพาย หยิบบัตรประชาชนออกมายื่นส่งให้ เมื่อพนักงานรับบัตรประชาชนจาก ฉันทพิชญา ก็ยื่นมือไปหยิบแบบฟอร์มประวัติคนไข้มาเขียนรายละเอียดอาการลงไป 

“แล้วประจำเดือนมาปกติไหมคะ?” พนักงานต้อนรับสอบถามข้อมูลเพิ่มเติม โดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง เพราะจดจ่ออยู่กับการเขียนข้อมูลรายละเอียดอาการลงในเอกสารตรงหน้า

“ไม่มาอาทิตย์หนึ่งแล้วค่ะ” 

“ถ้ายังไงเดี๋ยวนั่งรอเรียกสักครู่นะคะ” พนักงานต้อนรับจดข้อมูลรายละเอียดอาการเสร็จ ก็เงยหน้าขึ้นมากล่าวด้วยรอยยิ้มเช่นเดิม ฉันทพิชญา จึงเดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ ที่จัดไว้สำหรับให้คนที่เข้ามาทำการรักษาที่นี่ได้นั่งรอ 

“เชิญคุณฉันทพิชญาตรวจวัดน้ำหนักส่วนสูงความดันค่ะ”พยาบาลสาวเดินเข้ามาใกล้ ฉันทพิชญา พูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ และพา ฉันทพิชญา ไปทำการตรวจตามที่ว่ามา และให้นั่งรอพบหมอต่อไป 

“เชิญคุณฉันทพิชญาพบคุณหมอค่ะ” ฉันทพิชญา นั่งคอยอยู่ราวๆ สิบนาทีได้ พยาบาลสาวคนเดิมเดินออกมาจากในห้อง ขานเรียกชื่อ ฉันทพิชญา ให้เข้าไปพบหมอ ฉันทพิชญา จึงลุกขึ้นเดินเข้าไปหา พยาบาลก็พาเดินเข้าไปในห้อง ซึ่งในห้องนั้น กตัญญู ซึ่งเป็นหมอนั่งทำงานอยู่

“สวัสดีครับ ไม่ทราบมาเป็นอะไรมาครับ?” กตัญญู เงยหน้าจากเอกสารประวัติของคนไข้ มองไปยังคนไข้ที่เดินเข้ามา พร้อมกับถามถึงอาการที่มาพบหมอในวันนี้ ด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มอบอุ่น สมกับที่เป็นหมอ “สวัสดีค่ะ คือฉันมีอาการวิงเวียนหัว และก็อยากจะอาเจียนน่ะค่ะ” ฉันทพิชญา กล่าวทักทาย พร้อมกับเดินมานั่งลงที่เก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานของ กตัญญู แล้วบอกเล่าอาการให้รับฟัง

“อืม!! คุณบอกว่าประจำเดือนยังไม่มาหนึ่งอาทิตย์แล้ว เดี๋ยวหมอจะให้คุณตรวจปัสสาวะก่อนแล้วกันนะครับ ซึ่งจะรู้ผลตรวจก็ราวๆ สามสิบนาที ถ้ายังไงตามพยาบาลไปเก็บปัสสาวะนะครับ” กตัญญู พูดกับ ฉันทพิชญา จบก็หันไปทางพยาบาลสาว พยักหน้าให้ดำเนินการตามที่เขาพูดกับคนไข้

“เชิญทางนี้ค่ะ” พยายาลสาวเดินเข้ามาเชื้อเชิญ ฉันทพิชญา ให้ตามไปยังห้องน้ำเพื่อทำการเก็บปัสสาวะมาตรวจ ฉันทพิชญา ลุกขึ้นเดินตามพยาบาลสาวผู้นั้นไป โดย กตัญญู ก็มองตามร่างบอกบางนั้นไปด้วยสายตาที่ชื่นชอบชื่นชม ในความสวยหวานน่ารัก และนึกเสียดายอยู่ภายในใจลึกๆ หากว่าเจ้าหล่อนมีเจ้าของแล้ว เพราะถ้ายังไม่มีเจ้าของ เขาจะลองจีบดูสักตั้ง 

ฉันทพิชญา เข้าไปในห้องน้ำ ทำการเก็บปัสสาวะและส่งให้พยาบาลสาว เพื่อไปทำการตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว ก็เดินมานั่งรอฟังผลการตรวจที่เก้าอี้ ที่ทางคลีนิกจัดไว้สำหรับนั่งรอ ด้วยหัวใจเต้นเรง และยิ่งใกล้ถึงเวลาที่จะได้รับฟังผลตรวจ หัวใจยิ่งเต้นแรงรัวเร็วมากเข้าไปอีก ซึ่งนั้นก็ทำให้มือเรียวเล็กทั้งสองข้างเย็นเฉียบ จนต้องกุมสองถือเข้าไปไว้ด้วยกันแน่น

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น