แมรี่แลนด์

Welcome to the world of Maryland. ขอต้อนรับสู่โลกของแมรี่แลนด์ นิยายรักอีโรติกแบบวัยรุ่น ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและรับชมนะคะ หากผิดพลาดประการใด แมรี่ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยค่ะ

ชื่อตอน : EP:24

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.6k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2561 02:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP:24
แบบอักษร


“เย็นนี้พี่โมมีนัดรึยังครับ”

“เย็นนี้หรอ พี่มีนัดกินเลี้ยงกับพวกอีนัทอะ บอยมีอะไรหรอ” คนอะไรพูดจาไพเราะ อ่อนหวานไม่กวนตีนปีนเกลียวเหมือนไอ้พวกนั้น

“บอยว่าจะชวนพี่โมไปกินข้าว แต่ไม่เป็นไรครับ” ยิ้มหวานละลายใจอีโม อีกนิดจะคิดว่าโดนอ่อยแล้วนะเนี่ย

“ก็ไปด้วยกันดิ ไปหลายๆคนหนุกดี” พี่ใจดีเอ่ยชวนน้อง นางฟ้ามั้ยละอีโมตกหลุมแน่ๆ ชัว...

“ได้หรอพี่”

“อื้ม...”


“โม” เสียงผู้หญิงเรียกเธออยู่ด้านหลังพบว่าเป็นผู้หญิงหน้าตาดีสองคนยืนกอดอกอยู่ แท็กทีมมาแพ็คคู่แบบนี้คงหนีไม่พ้นเรื่องไอ้พี่เหี้ยนั่นสินะ ยัยนั่นเคยบอกไว้

“หืม ใคร”

“เธอชื่อโมใช่มั้ย” หนึ่งในนั้นถามขึ้นเสียงเขียว เมื่อได้กลิ่นอายไม่ดี พีนัทจึงลุกขึ้นมายืนซ้อนหลังเธอเป็นแบ็ค

“เออ มีอะไร”

“ขอคุยด้วยหน่อยสิ แบบผู้หญิง” หนึ่งในนั้นพูดขึ้นก่อนจะปรายตามองไปที่พีนัทในร่างยักษ์

“อีนี่”

พีนัทเหลือกตาใส่ก่อนจะเบะปากแสดงความไม่ชอบใจอย่างเต็มที่ มันก็อย่างนี้แหละเห็นเพื่อนร้อนก็ร้อนตามเพื่อน

“ไม่เป็นไรอีนัท” โมลิบีพูดบอดพีนัทก่อนจะเดินตามไปแถวสวนหลังคณะ

“มึงบอกแมนให้ถอดเบสเลทกูหรอ” มาถึงอีกฝั่งก็เปิดฉากด่าทันที

“เฮ้อ...อีโง่ กูมีสิทธิอะไรไปบอกเขา มึงเคยเห็นผู้ชายแบบนั้นมันจริงจังกับผู้หญิงหรอห๊ะ”

พอเธอตอบไปแบบนี้ทั้งสองสาวต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะกำหมัดแน่น ขบฟัน

“อีบ้า มึงว่าพวกกูหรอ! มึงใช่มั้ยบอกแมน ตอแหลใส่เขา ใช่มั้ยห๊ะ!”

“โอ้ยย...สมองพวกมึงนี่ขี้เลื่อยจริง โดนอีคุณลิลลี่คนสวยเป่าหูมาอะดิ โง่โดนอีนั่นหลอกใช้แล้วค่ะ” เธอจีบปากจีบคอพูด เอ้อ ทะเลาะกับผู้หญิงนี่สนุกดีนะ เคยแต่ทะเลาะกับผู้ชาย

ก็นะ..คณะที่เธอเรียนอยู่ก็มีผู้หญิงอยู่แค่ไม่กี่คนนอกนั้นก็ชายชาตรีหมดฝูง กระโดดถีบหน้ากันไป

“อีโม!!”

สองสาวกระทืบเท้าเร่าๆ เหมือนโดนน้ำร้อนลวกลิ้น ก่อนคนหนึ่งจะตรงปรี่มาทางเธอง้างมือขึ้นเตรียมจะฟาดลงมา แต่...

ผลั๊วะ...

กำปั้นเล็กของโมลิบีชกไปที่เบ้าตาของอีกฝ่ายจนหงายหลังล้มตึง สองคนดูอึ้งแดกก่อนจะกรี๊ดลั่นป่าหลังคณะเกษตร

“กรี๊ดดด..อีบ้า! มึงต่อยกู อีแรด!ฮือๆ..อีโยมึงเข้าไปตบมันให้กูเลย! กรี๊ดด..”

“อีบ้าแพรว! กูไม่อยากโดนเหมือนมึงหรอกนะ”

สองคนโต้เถียงกันไปมา ส่วนเธอได้แต่ยืนกอดอกมองชะนีสองตัวร้องลั่นป่า

“หึ..คิดว่ากูอ่อนอ่อ คิดผิดไปมั่ง กลับไปนั่งสวยๆทาแป้งหนาๆที่คณะมึงเหอะไป”

“อีหมาบ้า!!”

พูดจบเธอก็เดินออกมาจากตรงนั้นทันที อดใจเต้นรัวไม่ได้กับเหตุการณ์รุนแรงเมื่อครู่ นึกสงสารชะนีนางนั้นจับใจโดนต่อยไปขนาดนั้นคงมีช้ำในกันบ้างละ ช่วยไม่ได้มือมันไปเอง ปกติก็ไม่ชอบชกต่อยหรอกนะเธอน่าจะแบมือสักนิดอย่างน้อยจากชกจะได้เปลี่ยนเป็นตบแทน


ตกเย็น...

ร่างบางของโมลิบีเดินวุ่นอยู่กับพีนัท รวงข้าว และน้องๆเพื่อนๆหลายคนในคณะที่มาช่วยกันเก็บบูธ มือบางหยิบถุงดำมากวาดต้อนพวกเศษขยะ ดูแลรับผิดชอบพื้นที่บริเวณของตัวเองจะได้ไม่มีใครมาด่าว่าเราได้

ร้านค้าบางส่วนเริ่มเก็บกันแล้วเพราะของที่ตุนมาขายนั้นเกลี้ยงหมด

ส่วนพวกเธอคงช่วยเก็บได้อีกนิดหน่อย เพราะหน้าที่บางส่วนก็เป็นส่วนของรุ่นน้องรับผิดชอบทั้งนั้น พวกเธอแค่มาดูแลความเรียบร้อยและเป็นที่ปรึกษา

ส่วนพวกปีสี่ เฮียวอ คงจะนั่งก้งเหล้ารออยู่ที่ไหนสักแห่งละมั้ง ใกล้จบแล้วนิ ไม่ต้องทำอะไรละ จ้างคนทำทีสิทให้ก็จบละ สบาย หล่อ รวย ตามนั้น..

LINE

Water Handsome : โมน้องรักอยู่หนายยย

ชื่อมันละเฮียสุดหล่อลากไส้ พิมพ์เองอะไรเองทั้งนั้น

Molibi : เออ เก็บของอยู่บูธ มีิอะไร

Water Handsome : พิมพ์งี้ไม่มีหางเสียงเลยอีน้องนี่

Molibi : มีอะไร ไอ้เฮีย เร็วๆ ไม่ว่าง

Water Handsome : รออยู่ร้าน...หลังมอ เค้

Molibi : เออๆ

Water Handsome : บอกอีพวกนั้นด้วย

Molibi : เออ เลี้ยงนะ

Water Handsome : ถามว่ามึงเคยจ่ายมั้ยดีกว่าอีน้องนี่ เออ รีบมา

มือบางกดปิดจอลงเงยหน้าขึ้นมาก็แทบผงะเมื่อเจอร่างสูงของคนที่ฉุดเธอไปปู้ยี้ปู้ยำเมื่อเช้า กลิ่นน้ำหอมงี้กระจัดกระจายจนผึ้งมาตอมยกรัง แล้วอีพวกนั้นหายหัวไปไหนกันหมดวะ

“คุยกับใคร เอามาดูดิ” มือใหญ่ยื่นมาตรงหน้าก่อนจะกระดกขึ้นยิกๆ

“เรื่อง”

“โม เอามานี่”

คนตัวสูงกว่า แรงเยอะกว่าจับยึดร่างเล็กไว้แล้วแย่งสมารทโฟนมาไว้ในมือสำเร็จ หึ ตัวแค่นี้ทำเก่ง..

“อ๊ะ! เฮ้ยไอ้พี่ มากไปแล้วนะ!”

“ฉันจะเก็บไว้ให้ ตามมา” เอ่ยพูดก่อนจะสอดเอาไว้ในกระเป๋ากางเกงยืนส์

“ไม่!”

ร่างสูงเดินจากไปทีละนิดโดยไม่สนใจเสียงเรียก เธอหันซ้ายแลขวาก็ไม่เจอเงาหัวเพื่อนสักคน เมื่อกี้ยังอยู่นี่กันอยู่เลยหายหัวไปไหนวะอีพวกนี้ มาทิ้งอะไรกันตอนนี้วะ

“ไอ้พี่ เอามือถือมา!!”

ร่างบางตัดสินใจวิ่งตามไป ชายหนุ่มหยุดรอนิดหนึ่งก่อนจะคว้ามือนุ่มมากุมเอาไว้พาเดินไปที่รถหรูอย่างไว

“เอามา” มาถึงเธอก็แบมือขอโทรศัพท์คืน ไม่ใช่ไรไม่มีตังค์ซื้อใหม่ ต้องใช้โทรหาแม่โทรหาเพื่อนด้วย

“อยากได้อะไร จะพาไปซื้อ”

“อยากได้มือถือคืน”

“เดี๋ยวคืนให้น่า” เขาพูดขึ้นอย่างตัดรำคาญ

ครืด.. ครืด..

เสียงโทรศัพท์สั่นขึ้น มันเป็นของเขาเองมือใหญ่กดรับสายทันที

“ว่าไง” เขาปรายตามองมายังเธอนิดหนึ่งก่อนจะหันไปขับรถต่อ

“เออ อยู่ มึงนี่เสือก! เออๆ” พูดจบเขาก็วางสายไปขับรถต่อไม่สนใจสิ่งรอบข้างที่มีชีวิตอย่างเธอ

“ไอ้พี่...” เหี้ย คำนี้พูดในใจกลัวมันจะโมโหจับเธอกินในรถก็แย่สิ

“ถ้าไม่อยากได้อะไร จะพาไปเอาที่คอนโดแทนนะ”

“ไอ้พี่เหี้ย!!!” ตะคอกใส่อย่างลืมตัว เอะอะก็จับเยตลอดแบบนี้ไม่ไหวหรอกนะเห้ย หัวร้อนมาก มากๆเลยด้วย

“โม”

“....” คิด เธอกำลังคิดหาทางออกให้กับตัวเองอยู่ ไม่ตกเป็นเหยื่อให้โดนกระทำอยู่ฝ่ายเดียว เรื่องที่มีผู้หญิงมาหาเรื่องเธอนั้นด้วย

ถ้าเกิดเป็นผู้หญิงอ่อนแอไม่มีทางสู้ขึ้นมาหน่อยจะไม่โดนรุมตบหน้าแหกกลางป่าแย่หรอ ไม่ดีเลย แย่สุดๆ

“โม”

“.....” คิดสิคิดอีโม มึงจะต่อรองยังไงดี คุยยังไงดีไม่ให้พี่ตัวเหี้ยนี่มันโมโห มันอุตส่าไม่ปากโป้งเรื่องเธอเคยแอบทำงานพิเศษอีกด้วย คดีติดตัวเยอะชิปหายเลยอีโม

“โม!!!!”

“หะ โอ้ย นี่จะตะคอกทำไมเนี่ย!!” หูแทบแตก ตกใจหมดนึกว่ารถแหกโค้ง

“เรียกตั้งนานหูหนวกไงวะ!!”

“อะไรอีกละ!!”

“ไอ้เหี้ยนี่ใคร! ‘น้องคิ้วบอยสุดน่ารักของพี่โม’ มึงเม็มชื่อยาวขนาดนี้กูก็ต้องถามแล้วละวะ!! ตอบ!!”

ไอ้พี่มันตะคอกถามเดือดดาดมากพลางยกสมารทโฟนเธอขึ้นมาโชว์หน้าจอ ไม่คิดเหมือนกันว่าตัวเองจะเม็มยาวอะไรเบอร์นั้น

“ตอบ!! ไม่งั้นกูจับเยคารถแน่!!”

“เห็นๆอยู่ว่ารุ่นน้องอะเฮีย...มันน่ารักดีแค่นั้นเองจริงๆนะ”

แล้วทำไมเธอต้องตอบเสียงอ่อนด้วย ไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อยมำไมต้องกลัว มันเป็นสิทธิของเธอล้วนๆที่จะเม็มชื่อใครแบบไหนก็ได้

“หึ...”

เสียงหึหะแบบนั้นมันอะไร มีอะไรก็พูดมาเลยได้มั้ย คิดว่าเท่มากอ่อ

“นัดกับไอ้วอไว้หรอ”

“เออ”

“ตอบดีๆ อยากโดนเย?”

“ค่ะ”

“เดี๋ยวพาไป แต่แค่แปปเดียว เคนะ”

วันนี้เขาง่วงมากจริงๆเมื่อคืนเฝ้าผับเฝ้าบาร์จนเช้าเพราะลูกค้ามีเรื่องกัน น้องสาวก็ดันหนีไปอเมริกาอีก ไม่รู้เป็นอะไรกะว่าจะรีบกลับไปโทรหาสักหน่อย

“ถามจริงเถอะ พี่ทำอะไรของพี่วะ”

“ทำอะไร” จะโวยวายอะไรอีกยัยเปี้ยกนี่ ใจดีด้วยขนาดนี้สุดๆแล้วนะโว้ย

“ก็ทำแบบนี้ มารับมาส่งมาพาไปไหนทำไม”

“ก็เธอเป็นเด็กฉันไง แปลกตรงไหน”

เขาก็ดูแลแบบนี้กันทุกคนแต่ช่วงนี้จะดูยัยนี่มากกว่าคนอื่นหน่อย สงสัยกำลังหลงรูฟิตๆนมใหญ่ๆละมั้ง คิดงั้นนะ...

ได้คำตอบแบบนั้นกลับมาเธอก็สุดจะเถียงกลับ มันเหมือนพูดไปสองไพ่เบี้ยอะไรเทือกนั้นอะเข้าใจมั้ย วนกลับมาคำถามเดิมๆแล้วก็ได้คำตอบเดิมๆอยู่ซ้ำๆ ผลลัพธ์ของมันก็เดิมๆโดนเอาเปรียบทางร่างกาย...ไม่มีอะไรมากกว่านั้นสักนิด

ไม่นานรถคันหรูก็เลี้ยวเข้ามาจอดในร้านเหล้าชิวๆหลังมอ พวกเรามันสายชิว ไม่ค่อยไปเต้นแร้งเต้นกากันในผับหรอก นานๆทีจะไปปล่อยผีกันสักครั้ง เห็นหัวพวกอีโซดา รวงข้าว แล้วก็กระเทย ครบแก๊งเลย หน๋อย อีพวกนี้ เฮียวอก็ด้วย

“รอกันหน่อยสิวะโม!”

“โม!!!”

ร่างบางเดินลิ่วลงจากรถทันทีที่รถปลดล็อคอย่างไวไม่สนใจคนที่วิ่งเยาะๆตามหลังมา คนเยอะๆจะได้หาทางหนีทีไล่ได้สะดวก เป็นโอกาสของเธอ

หมับ!!!



...................

อ่านเพื่อความบันเทิงค่ะ

❤️🙏

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}