จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 6

คำค้น : yaoi,omega,alpha

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.3k

ความคิดเห็น : 65

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ย. 2561 00:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 6
แบบอักษร

​บทที่ 6






หลังจากที่กลับมาจากเข้าวัง จิ้นชิงก็ไม่เห็นสามีของตนเองอีกเลย

ชินอ๋องลงจากรถม้าแล้วก็หายไป ไม่มีการหันมาถามอะไรเขาสักคำพูดเดียว

จิ้นชิงก้าวขาเข้าไปในห้องโถงพร้อมกับจู้เซียงที่เดินตามอยู่ด้านหลัง ตอนนี้เขาช่างหิวเหลือเกิน เมื่อคืนก็ไม่ได้ทานมื้อเย็น ไหนจะโดนชินอ๋องสูบเรี่ยวแรงไปอีก พอตื่นมาก็ยังไม่ได้ทานอะไรแม้แต่สักครึ่งคำ ยิ่งเมื่อครู่ที่เข้าวังไปพบฮ่องเต้ก็รู้สึกกดดันไปหมด

เขาในตอนนี้หิวเหลือเกิน

จิ้นชิงรีบเดินกลับเรือนของตัวเองซึ่งอยู่เกือบท้ายสุดของจวนชินอ๋อง เขารู้สึกปวดร่างกายมากเพียงใดแต่ก็ไม่อาจจะทำเป็นอ่อนแอได้

ทันทีที่กลับมาถึงเรือนตัวเอง จิ้นชิงก็หันไปเรียกจู้เซียงที่เดินตามหลังมาด้วยน้ำเสียงระโหยโรยแรง

“จู้เซียง”

“เจ้าค่ะ บ่าวอยู่นี่”

“วานเจ้าไปบอกให้คนเตรียมสำรับข้าวขึ้นโต๊ะให้ข้าทีเถิด ข้าหิวเหลือเกิน”

“บ่าวจะรีบไปเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ! ท่านจิ้นชิงนั่งรอสักครู่นะเจ้าคะ”

จู้เซียงเห็นนายของตนเองมีท่าทีไม่ค่อยจะดี เธอจึงรีบสาวเท้ายาวๆไปยังห้องครัวของเรือนนี้

โชคดีที่เรือนนี้ยังมีห้องครัวเล็กไว้ให้ใช้อยู่ เพียงไม่นาน อาหารสองอย่างกับน้ำแกงหนึ่งถ้วยก็มาวางอยู่บนโต๊ะอาหารที่มีจิ้นชิงนั่งรอด้วยความหิว

จู้เซียงมองอาหารตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ

ถึงเจ้านายของเธอจะเป็นอนุภรรยา แต่ว่าอย่างน้อยอาหารก็ต้องได้รับสิ่งที่ดีกว่านี้สิ ไม่ใช่แค่ผัดผักสองชนิดกับน้ำซุปลูกนกพิราบตุ๋นเท่านั้น

“ท่านจิ้นชิงเจ้าคะ อาหารพวกนี้ช่างไม่เหมาะกับฐานะของท่านเลย…จะให้บ่าวไปบอกให้แม่ครัวทำมาให้ใหม่ไหมเจ้าคะ?”

“ไม่จำเป็น ข้าหิวจนปวดท้องไปหมดแล้ว ไม่ว่าอะไรก็กินได้ทั้งนั้น” ใช่ว่าข้าจะไม่เคยลำบากเสียหน่อย

จิ้นชิงลงมือใช้ตะเกียบคีบกับข้าวตรงหน้ามาใส่ถ้วยข้าวเล็กของตัวเอง ก่อนจะลงมือกินด้วยความหิวโหย

เพียงเวลาไม่นาน อาหารตรงหน้าก็หมดเกลี้ยง

จิ้นชิงยอมรับว่าถึงจะเป็นอาหารง่ายๆ แต่ว่ารสชาติถือว่าดี

แต่เขานึกถึงอาหารฝีมือของมารดามากกว่า…

ตอนกลางคืนท่านแม่ชอบลุกไปทำอาหารเล็กๆน้อยให้เขากินในวันที่เขาทำงานหนักและอาหารที่ได้นั้นไม่เพียงพอ

ท่านแม่เป็นคนจิตใจดี เป็นมิตรกับบ่าวแทบทุกคนในบ้าน ดังนั้นเรื่องที่ท่านแม่แอบทำอาหารให้เขา คนในครัวของที่จวนหนิงจึงทำเป็นมองข้ามไป

ถึงจิ้นชิงจะไม่ได้เรียนรู้อะไรเกี่ยวกับหน้าที่ของการเป็นภรรยาที่ดี แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาพอจะทำได้ก็คือการทำอาหาร

ท่านแม่ถ่ายทอดสูตรให้เขา ดังนั้นอาหารฝีมือของชาวบ้านเขาจึงทำได้ไม่มีขาดตกบกพร่อง รสชาติใกล้เคียงกับท่านแม่ยิ่งนัก

จิ้นชิงนึกถึงแม่ของตัวเองแล้วก็อยากจะกลับไปซุกอ้อมอกที่อบอุ่นนั้น ถึงที่จวนหนิงจะต้องทำงานแลกในฐานะบ่าว แต่เขาคิดว่ามันดีกว่ามาอยู่ที่นี่ในฐานะอนุภรรยา

จิ้นชิงนิ่งคิดเงียบๆเพียงคนเดียว

ทันใดนั้นเขาก็นึกสิ่งที่อยากจะทำได้

“จู้เซียง เจ้านำทางข้าไปห้องครัวที”

จิ้นชิงให้บ่าวทุกคนออกไปจนหมด เหลือเพียงแต่จู้เซียงยืนอยู่ตรงมุมประตูเท่านั้น

เขาหยิบเนื้อหมูกับเต้าหู้อย่างดีมาวางไว้บนโต๊ะ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันที

“ท่านจิ้นชิงจะทำอะไรหรือเจ้าคะ?” จู้เซียงเงยหน้าถามด้วยความงุนงง มองเจ้านายตรงหน้าที่กำลังหั่นและจัดเตรียมวัตถุดิบอย่างทะมัดทะแมงก็อดที่จะประหลาดใจไม่ได้

“ข้าจะทำหม่าโผโต้วฝู* กับซาวม่าย*”

“อาหารเมื่อครู่ไม่ถูกปากใช่ไหมเจ้าคะ? ท่านน่าจะให้บ่าวยกกลับมาให้คนที่ห้องครัวทำใหม่ ไม่เห็นต้องลงมาทำด้วยตัวของท่านเองเลยนะเจ้าคะ”

“มิใช่เช่นนั้น อาหารที่นี่รสชาติดี แต่ข้ายังไม่อิ่ม และข้าก็คิดถึงรสชาติอาหารของท่านแม่ ข้าจึงอยากจะทำกินเอง”

จิ้นชิงพูดพลางจัดเตรียมแผ่นแป้งไว้เพื่อห่อเนื้อหมูที่ปรุงรสไว้ ก่อนจะจัดการห่ออย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เรียงซาวม่ายหลายลูกลงในที่นึ่ง ปิดฝาและเตรียมทำหม่าโผโต้วฝูต่อทันที

จิ้นชิงทำไปยิ้มไปอย่างมีความสุข แม้อากาศจะอบอ้าว แต่เมื่อได้รับผลตอบแทนเป็นอาหารรสชาติที่เขาชอบแล้วนั้น...ทุกอย่างที่ทำก็ช่างคุ้มค่า









ตกเย็น

“นี่ยามใดกันแล้วหรือ?”

จิ้นชิงมองความมืดด้านนอกก่อนจะเอ่ยถามจู้เซียงที่กำลังปูที่นอนให้ เพราะบ่าวรับใช้ที่เรือนนี้มีน้อย ดังนั้นจู้เซียงจึงต้องเป็นคนทำหน้าที่จัดการห้องนอนของจิ้นชิงแทน

“เข้ายามซวี*มาได้สักพักแล้วเจ้าค่ะ”

“อย่างนั้นหรือ...” เขาเอ่ยรำพึงรำพันกับตัวเอง พรุ่งนี้ก็จะได้กลับไปจวนหนิงแล้ว ถึงตอนนั้นคงจะได้เจอมารดา

วันนี้ชินอ๋องคงไม่มาที่เรือนหรอกกระมัง คนเป็นสามีใช่ว่าจะต้องมาค้างที่เรือนของภรรยาทุกครั้ง

จิ้นชิงนั่งมองด้านนอกอีกสักครู่หนึ่งจึงลุกเข้าห้องนอนไปอย่างโล่งใจไม่น้อย เขาเองก็ไม่ได้อยากให้ชินอ๋องมาเช่นเดียวกัน

ความเจ็บเมื่อคืน...ยังคงประทับอยู่ทั่วเรือนกายของข้า

เข้ายามห้าย*

เงาสีดำทมิฬปรากฏกายอยู่ทาบทับร่างของคนที่นอนบนเตียง

ลู่ซือมองจิ้นชิงที่กำลังนอนหลับด้วยแววตานิ่งสงบ

ทันใดนั้นร่างสูงใหญ่ก็ก้มลงไปทาบทับคนบนเตียง ก่อนจะจับขาทั้งสองข้างกางออกพร้อมกับแทรกกายลงไปฉับพลัน!

“อ๊าก!”

จิ้นชิงสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ เขาได้รับความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส จมูกได้กลิ่นคาวเลือดผสานกับกลิ่นกายของบุรุษผู้หนึ่ง...ชินอ๋อง

“ชินอ๋อง...ข้า...ข้าเจ็บ”

คนที่โดนเรียกนามไม่ได้สนใจอะไร ยังคงขยับสะโพกอย่างก้าวร้าว จับขาทั้งสองข้างของคนใต้ร่างไว้ให้มั่น ตะบี้ตะบันทำโดยคำนึงถึงความสุขสมของตัวเองเพียงผู้เดียว

“ชะ...ช่วยข้าด้วย..ช่วยด้วย”

เสียงของคนที่โดนกระทำเรียกร้องให้ผู้อื่นช่วย

ปกติแล้วด้านนอกจะต้องมีบ่าวรับใช้คอยเฝ้าเผื่ออยากได้อะไรก็จะสามารถเรียกใช่ได้ แต่เรือนของจิ้นชิงไม่มี...เพราะว่าบ่าวที่เรือนนี้น้อยนิด เมื่อถึงยามดึกก็กลับไปนอนพักกันเสียหมด จู้เซียงเองก็โดนจิ้นชิงไล่ให้กลับไปพักผ่อนเช่นเดียวกัน

อนิจจา...เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของอนุภรรยาผู้นี้...ไร้คนได้ยิน

เพียงไม่นาน...ศึกสงครามครั้งนี้ในห้องนอนก็สงบลง

จิ้นชิงนอนคุดคู้ตัวด้วยความเจ็บปวด

น้ำตาไหลพรากอย่างทรมาน ด้วยน้ำมือของสามีตนเอง

เขาคิดอย่างคับแค้นใจพลางรู้สึกอดสู

ข้าไม่อยู่แล้ว...ข้าจะไม่ทนอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว!

พรุ่งนี้กลับไปจวนหนิงเมื่อใด...หากได้กลับไปเมื่อใด...เขาจะไม่มีวันกลับมาเหยียบจวนแห่งนี้อีก!

______________________________________________________

* หม่าโผโต้วฝู คือ เต้าหู้ผัดพริก

* ซาวม่าย คือ ขนมจีบ

* ยามซวี คือ 19.00-20.59

* ยามห้าย คือ 21.00-22.59

_____________________________________________________

ชอบไม่ชอบบอกได้เน้อออ ชื่ออาหารไรท์จะเขียนเป็นชื่อของภาษาจีนนะคะ แล้วจะยกมาอธิบายว่าเป็นอะไรด้านล่าง

เจอกันตอนหน้าจ้า

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น