ธรรมภัทรนาคา สิริภัทรนาคี

นวนิยายรัก by ธรรมภัทรนาคา สิริภัทรนาคี (จิ้มที่ชื่อผู้แต่งเลย) มีหลายเรื่อง หลายคู่ หลายตอน หลายแบบ ชอบตอนไหน แบบไหน เลือกอ่านได้ครับผม #กดติดตามด้วยนะครับ

ผู้ชายคนนี้เป็นเมียผม...NC.20+

ชื่อตอน : ผู้ชายคนนี้เป็นเมียผม...NC.20+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ย. 2561 22:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ผู้ชายคนนี้เป็นเมียผม...NC.20+
แบบอักษร

 “ไอ้ซิโอ้ นะ ไอ้ซิโอ้  สายอีกจนได้”

เมื่อรับรู้ถึงแสงสว่างและความร้อนจากแดดจ้ายามสายโด่ง ผมก็รีบผุดตัวลุกขึ้นนั่งในทันที 

แต่ไม่ทันจะขยับตัวพ้นขอบเตียงความเจ็บปวดที่ช่วงล่างก็แล่นแปลบราวกับจะต้องการเตือนความทรงจำถึงค่ำคืนเร่าร้อนที่เพิ่งผ่านพ้นไปสดๆ ร้อนๆ    

ผมหันกลับไปมองข้างตัว เจ้าของรอยยิ้มสดใสราวกับเด็กที่แสนจะขัดกับร่างกายสมส่วนน่าหลงใหลยังคงนอนอมยิ้มอย่างมีความสุขอยู่ข้างๆ 

แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเด็กคนนี้จะร้อนแรงได้ขนาดนั้น ไหนจะขนาดของอะไรต่อมิอะไรที่พ่อมันให้มาที่เล่นเอาผมจุกจนถึงลิ้นปี่ทุกครั้งเวลาเจ้าของมันกระแทกกระทั้นเข้ามา 

เมื่อคืนผมตกเป็นของเจ้าเด็กนี่ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ร่างกายของเราแทบไม่ได้แยกออกจากกันสักวินาทีจนแม้แต่ตอนนี้ผมก็ยังรู้สึกเหมือนว่าเด็กคนนี้ยังอยู่ในตัวผม 

ใช่ครับพวกคุณเข้าใจไม่ผิดกันหรอกครับ พูดกันตามตรงก็คือผมได้เด็กคนนี้มาช่วยให้คืนเหงาๆ ของผมผ่านไปอีกคืน 

 เราพบกันที่สถานที่ท่องเที่ยวกลางคืนชื่อดังในซอยเอกมัย ร้านเล็กๆ ที่ไม่เคยร้างราผู้คนซึ่งผมเชื่อว่าถ้าพูดชื่อร้านออกไปทุกคนจะต้องร้องอ๋อกันแน่ๆ  

เด็กคนนี้โดดเด่นท่ามกลางผู้คนมากมายเหมือนมีไฟสปอตไลท์ส่วนตัว ผมพยายามทำตัวให้อยู่ในสายตาของเป้าหมายทันทีที่โอกาสอำนวย 

และเมื่อสายตาเราประสานกันเราต่างก็เข้าใจจุดประสงค์ของกันและกัน จนสุดท้ายผมก็มาลงเอยที่คอนโดหรูของเจ้าเด็กนี่ในซอยที่อยู่ติดกันตามคำเชื้อเชิญของเจ้าตัว

ผมไม่ใช่คนดีอะไรนัก ผมผ่านร้อนผ่านหนาวมาจนปีที่สามสิบเอ็ด ผ่านทั้งผู้ชายและผู้หญิงมากหน้าหลายตาแต่ผมต้องขอยอมรับว่าเด็กคนนี้ต่างออกไป 

ส่วนสูงและร่างกายสมส่วนด้วยมัดกล้ามทำให้วงแขนกว้างโอมล้อมผมไว้ได้ทั้งตัวเหมือนผมจมเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดนั่น มันช่างอบอุ่นและเร่าร้อนในเวลาเดียวกัน ไหนจะรอยยิ้มน่าหลงใหลที่แอบซ่อนความไร้เดียงสาไว้ภายในนั่นอีก 

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผมถึงทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เด็กคนนี้มา เรียกได้ว่าได้สักทีจะไม่ลืมบุญคุณเลยก็ว่าได้ 

แต่ถึงให้ผมคลั่งไคล้และหลงใหลเด็กคนนี้เพียงใดมันก็เท่านั้น เพราะผมรู้ดีว่าเราทั้งคู่มันก็แค่คนรักข้ามคืน เป็นได้แค่เครื่องระบายความใคร่ให้กันและกัน ผมต้องรีบจบความคิดเหล่านี้

ผมก้มลงจูบริมฝีปากได้รูปนั่นอย่างอ่อนโยน ก่อนจะถือวิสาสะใช้ห้องน้ำเพื่อชำระคราบไคลจากศึกหนักเมื่อคืนและรีบแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าชุดเดิมเพื่อออกไปทำงาน โดยไม่ลืมที่จะทิ้งข้อความสั้นๆ ไว้บนกระดาษแผ่นเล็ก 

ถึงข้อความจะเหมือนออดอ้อนแต่เชื่อผมเถอะว่าเราจะไม่ได้พบกันอีก

 “เมื่อคืนขอบคุณมากนะครับ พี่มีความสุขมาก หวังว่าเราจะได้พบกันอีก..........พี่ซิโอ้ ”

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น